A Second Life : ชีวิตที่สอง ฉันต้องสุดยอด

ตอนที่ 20 : หว่านแห่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,029 ครั้ง
    29 ม.ค. 61

บทที่ 20 หว่านแห่ 

 

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ 

เงาสีดำทะมึนเป็นวงกลม มีเส้นผ่าศูนย์กลางเกือบหนึ่งเมตรปกคลุมร่างกายของพวกเขาเอาไว้ สะกัดกั้นลูกปืนได้ทุกเม็ดอย่างหมดจด ทั้งสามลมหายใจแทบหยุดเต้นกับเหตุการณ์เช่นนี้ ผ่านไป 5 ลมหายใจเสียงปืนก็เงียบสงัดลง เหล่าสมาชิกแก๊งค์เสือขาวก็มองวัตถุสีดำที่มาขวางกั้นวิถีกระสุนอย่างงุนงง ไม่ทราบว่าเป็นมาอย่างไร ลมหายใจต่อมาพวกมันทุกคนต่างก็หนาวเหน๊บไปถึงกระดูกสั่นหลัง ไอเย็นเยียบที่แผ่พุ่งมาจากด้านหลังของวัตถุสีดำด้านหน้าทำให้สัญชาตญาณของทุกคนรํ่าร้องออกมา 

มองดูดีๆวัตถุสีดำนั้นคือร่มมหึมาคันหนึ่ง รูปร่างดูปกติไม่มีอะไรดูสะดุดตา แต่เมื่อกางร่มออกมาแล้วราวกับสามารถกลืนกินท้องฟ้า กลืนกินความมืดได้ทั้งหมด มองดูแล้วชวนให้ลมหายใจติดขัด ไม่สามารถขยับตัวได้ 

ไม่นานร่มสีดำก็ได้หุบลงพร้อมกับการปรากฎตัวของเด็กหนุ่มร่างบางคนนึงที่ยืนอยู่หลังร่ม แววตาของเขาดูเหี้ยมหาญไม่มีใดเปรียบ สภาวะที่เปล่งออกมาทั่วร่างกายชวนให้ขนลุก รู้สึกครั่นคราม เด็กหนุ่มคนนั้นล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนที่จะหยิบสิ่งหนึ่งออกมา แล้วโยนมันไปให้นายตำรวจคนนึงที่มีแผลบาดเจ็บที่แขนก่อนที่จะกล่าวสั้นๆว่า 

"พันแขนเอาไว้ ไม่นานก็หาย" เด็กหนุ่มคนนั้นพูดเสร็จก็เงียบต่อไป ผู้กองหนึ่งมองดูสิ่งของในมือของตนก็พบว่าเป็นผ้าพันแผลหนึ่งมวน รูปร่างดูประณีตไม่น้อย ส่งกลิ่นหอมของสมุนไพรออกมาเป็นระยะๆ หนึ่งมองดูร่างของเด็กหนุ่มคนนึงสลับกับผ้าพันแผลในมือก็รู้สึกลังเลเล็กน้อย ในใจผุดคำถามว่าลูกกระสุนปืนที่ยิงออกมาทั้งหมดนั้นไปอยู่ไหน แต่คำถามนั้นกลับจุกอยู่ในลำคอ คล้ายกับไม่สามารถพูดออกมาได้ 

แน่นอนว่าคำถามนั้นดังก้องอยู่ในหัวของทุกคน ไม่เว้นแม้แต่สมาชิกชาวแก๊งค์เองก็ตาม ทุกคนต่างก็อยู่ในสภาพนิ่งงันราวกับคนโง่งม พวกมันต่างก็ลั่นกระสุนออกไปจนหมด ไม่มีแม้แต่นัดเดียวที่เหลืออยู่ในรังเพลิง เหตุใดกระสุนปืนพวกนั้นถึงได้หายไป มองดูเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าของพวกตนก็รู้สึกสั่นสะท้าน ไม่กล้าเคลื่อนไหวสุ่มสี่สุ่มห้า 

ที่ตกใจที่สุดคืออดีตสายของผู้กองหนึ่งซึ่งตอนนี้ได้ผันตัวมาอยู่กับแก๊งค์เสือขาว มองดูสิ่งที่เกิดขึ้นจนตาแทบถลน กระพริบตาสองสามทีก็พบว่าทุกหมดเป็นเรื่องจริง เหงื่อเย็นๆเริ่มไหลลงมาจากหน้าผาก ในใจรํ่าร้องว่าแย่แล้วๆ อยู่หลายครั้ง แม้แต่ตนก็ไม่อยากเชื่อสายตน 

เด็กหนุ่มคนนั้นกลับไม่เคลื่อนไหวอะไร เพียงแค่มองเหล่าสมาชิกแก๊งค์เสือขาวด้วยแววตาพินิจ ทุกคนที่โดนสายตาของเขาก็ต่างรู้สึกใจหวิว ราวกับถูกมองออกอย่างทะลุประโปร่ง ไม่มีอะไรที่ขวางกั้นสายตานี้ได้ พลันรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาแปรบๆ จะหยุดก็หยุดไม่ได้ 

อดีตสายของผู้กองหนึ่งแข็งขืนใจเอาไว้ก่อนที่จะมองไปยังเด็กหนุ่มคนนั้นแล้วกล่าวออกมาว่า 

"น้องชาย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับน้อง ถ้าน้องยอมถอมคราวนี้พี่จะไม่เอาเรื่องน้องก็ได้" มันพูดออกมาโดยที่ข่มความรู้สึกด้านลบเอาไว้ เผยนํ้าเสียงหยิ่งผยอง ราวกับไม่เห็นเด็กหนุ่มคนนี้อยู่ในสายตา 

เด็กหนุ่มคนนั้นที่ได้ยินเสียงของมันก็หันไปตามเสียง ส่งสายตาอย่างดุดันจนมันขนลุกเกรียว คำพูดอำนาจบาตรใหญ่ต่างก็ม้วนกลับลงลำคอทั้งหมด ไม่สามารถเปร่งเสียงออกมาได้ 

"ครั้งแรกว่าจะปล่อยไปดีๆ แต่ครั้งนี้ผมเปลี่ยนใจแล้ว" เด็กหนุ่มคนนั้นพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงน่าขุนลุก ความกดดันที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวเขาสร้างความหวาดหวั่นเป็นวงกว้าง 

พูดเสร็จก็ยื่นร่มสีดำเอาให้กับผู้กองหนึ่งที่ยืนพยายามทำความเข้าใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า ครั้งแรกจะออกไปห้ามปราม จะอย่างไรเด็กหนุ่มอนาคตของชาติไม่ควรเอาชีวิตมาทิ้งแบบนี้ ตนเองเป็นแค่ผู้กอง มีหน้าที่ต้องปกป้องประชาชน จะทำอย่างไรก็ไม่อยากให้เอาชีวิตของเด็กหนุ่มผู้นี้มาทิ้งในตรอกเล็กๆแห่งนี้ 

พลันจะเอ่ยปากด่าทอเด็กคนนี้ ก็ได้รับเพียงร่มสีดำอันนึงพร้อมกับคำพูดสั้นๆว่า 

"กางเอาไว้ อย่าหุบ" ก่อนที่ร่างของเด็กหนุ่มคนนั้นจะหายตัวไปจากคลองจักษุ พร้อมกับเสียงของหัก 

คร๊ก !! 

อ๊ากกกกก 

ชายคนนึงแขนกับขาหักพร้อมกัน ตนไม่ได้ทันตั้งตัวก็มีเงาๆนึงโผล่ออกมา ลงมือหนึ่งหมัดหนึ่งขา ลงไปโอดโอยอย่างน่าเวทนากับพื้น 

เสียงโอดโอยนั้นปลุกสติของทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้น แววตาของทุกคนนั้นเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ มองดูแล้วก็น่าขัน ที่พวกตนที่เป็นสมาชิกชาวแก๊งค์อันโหดเหี้ยม กลับหวาดกลัวเพียงแค่เด็กหนุ่มยังไม่บรรลุนิติภาวะคนนึง 

ปักก!!! 

อ๊าก  

คนนึงที่ดีหน่อยแขนขาไม่หนัก แต่ไหลกลับแหลกแทน ชาตินี้อย่าหวังได้มาทำเคราะห์กรรม ลงมือต่อผู้อื่น นํ้าหูนํ้าตาไหล ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก 

ปัง!! ปัง!! 

คนที่พอมีสติอยู่ต่างก็รีบบรรจุกระสุนอย่างทุลักทุเล ยิ่งออกไปด้วยระยะหวังผลอย่างแน่นอน กลับพบว่าตนเองยิงโดนเพื่อนร่วมแก็งค์ของตนก็พลันขาวซีด เดินถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนที่จะพบว่ามีมือของเงาๆนึง คว้าจับมือของของตน ก่อนที่จะได้กรีดร้องกลับมีเสียงดัง 

คร๊ก!! 

อะ.....อ้ากกกกก 

มือของตนหักเป็นที่เรียบร้อย ห้อยอยู่ในสภาพที่ผิดธรรมชาติ เด็กหนุ่มสะบัดฝ่ามือใส่หน้าอกของมันจนตัวลอยละลิ่วไปที่อื่น  

แม้จะดูยืดยาวหลายขั้นตอน แต่เหตุการณ์ทั้งหมดกลับเกิดขึ้นทั้งหมดไม่ถึงสิบลมหายใจ ทุกๆสองลมหายใจจะมีคนลงไปกองนอนลงกับพื้น ความแข็งแกร่งนี้มีแต่ปีศาจก็อาจเทียบไม่ได้ 

ความโหดเหี้ยมนี้ ยิ่งอยู่นานยิ่งน่าหวาดหวั่น เด็กหนุ่มคนนี้ไม่แม้แต่จะพูดอะไรสักคำ หักแขนขาของพวกมันเล่นราวกับหักตะเกียบ สะบัดมือหนึ่งทีต้องมีคนลงไปกองลงกับพื้น  

เสียงดังโป่งป้างของปืนดังออกมาเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่อาจต้องตัวของเด็กหนุ่มคนนี้ได้เลย หลบหลีกราวกับภูติผี ยิ่งผ่านไปนานคนที่หมดสภาพก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ความหวาดกลัวตอนนี้ได้เกาะกุมหัวใจของพวกมันได้ทุกคนแล้ว ทุกคนที่เหลือต่างก็ทิ้งปืน ก้มลงคุกเข่าเอาหน้าแนบกับพื้นด้วยความหวาดกลัว 

มีเพียงหนึ่งคนที่รีบวิ่งหนีออกจากบริเวณนั้น นั่นคือสายคนทรยศของผู้กองหนึ่ง เด็กหนุ่มมองดูตามหลังไป แต่ก็ไม่คิดจะไปไล่ตาม จะอย่างไรก็ต้องปล่อยเอาไว้ก่อน ยังพอมีประโยชน์ ยังไม่มีความคิดที่จะกำจัด 

เด็กหนุ่มคนนั้นแน่นอนว่าคือกรชัย ที่บังเอิญมาฝึกวิชาระแวกนั้นแต่กลับได้ยินเสียงไล่ล่า ตนเองนึกฉงนเลยตามมาดู กลับกลายว่าเป็นการไล่ล่าระหว่างพวกแก๊งค์เสือขาวกับตำรวจอีกสามนาย แอบฟังจากที่ห่างไกลก็ได้ใจความสั้นๆว่ามีการทรยศกันเกิดขึ้น กรชัยพอรู้หน้าตาของคนในกรมตำรวจอยู่บ้าง หนึ่งในนั้นมียศเป็นผู้กอง หน่วยก้านใช้ได้ มีความกระตือรือร้น จะปล่อยให้ตายก็เสียดาย เลยออกตัวมาช่วยให้ถูกจังหวะ สร้างภาพลักษณ์น่าเกรงขามเอาไว้ก่อน เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลัง 

กรชัยที่เห็นว่าเหล่าสมาชิกแก๊งค์เสือขาวที่เหลือยอมศิโรราบแล้วก็หยุดมือลง ไม่คิดจะลงมือต่ออีก แต่ก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ เตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลา  

"จำเอาไว้ว่าเรื่องนี้อย่าได้แพร่งพราย แต่ถ้าหลุดปากก็ช่วยไม่ได้ จุดจบของเรื่องนี้พวกพี่ก็รู้ดี" กรชัยพูดเสียงเย็นเยียบ คำพูดของของเขานั้นได้สลักอยู่ในใจของทุกคน ความแข็งแกร่งที่เป็นดั่งของปีศาจของกรชัยนั้นเป็นที่ประจักษ์ของทุกคนั้น ความแข็งแกร่งระดับนี้ แม้แต่สมาชิกระดับสูงในแก๊งค์ของตนเองก็ยังไม่าเทียบเท่า! 

"ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!" กรชัยตะค่อกอย่างดุดัน เหล่าสมาชิกแก๊งค์ที่เหลือต่างก็พากันพยุงหอบกัน หนีหายเขาไปในตรอกหนึ่งอย่างรวดเร็วภายในยี่สิบลมหายใจ  

ในใจของกรชัยนั้น ต่อให้เขาลงมือกับพวกห่างแถวพวกนี้มากเท่าไหร่ ยังไงผลก็ยังคงเหมือนเดิมอยู่ดี คนพวกนี้เป็นแค่หางแถวเท่านั้น ข้อมูลมีไม่มาก ใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ จนลงมือต่อก็เสียแรงเปล่าๆ ยังไงพวกนี้คงไม่อาจอยู่รอดเกิน 7 วันอยู่ดี 

กรชัยคิดจะปล่อยตัวให้พวกมันกลับไปก่อน รอทุกอย่างเข้าเค้า เตรียมพร้อมแล้วค่อยเผด็จศึก จัดการหมดแบบรวบรัดหมดจดจะเป็นผลดีกว่า หากใช้วิธียืดเยื้อก็ไม่อยากเปลืองแรง นั่งใช้ความคิดสองสามวันกลั่นกรอกแผนการออกมาจะเป็นทางที่สะดวกกว่า 

อีกอย่าง หมากของเขาก็ยังมีชีวิตอยู่เพรียบพร้อม ตอนนี้เงื่อนไขก็ครบแล้ว กรชัยคิดสะระตะอยู่ในหัวเสร็จสรรพก็หันหลังกลับมามองตำรวจทั้งสามนายที่อยู่ด้านหลังของเขา 

กรชัยปลดแรงกดดันที่ครอบคลุมตัวเองเอาไว้ เมื่อครู่ตนเองปลดปล่อยแรงกดดันที่มาจากศิลาฟ้าดินออกมา ความรู้สึกหนักอึ้งยังอยู่คงอยู่ในจิตใจของทุกคน แรงกดดันนี้ส่งผลให้รูปลักษณ์ภายนอกของกรชัยไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ทุกอย่างดูพร่าเลือน จะนึกอย่างไรก็ไม่ออก 

คราวนี้หลังจากกรชัยคลายสภาวะกดดันทุกอย่างออก ทุกสิ่งที่อยู่รอบๆตัวก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม ตำรวจทั้งสามมองกรชัยด้วยสีหน้าครั่นคราม ผู้กองหนึ่งนั้นอ้าปากค้างไปเรียบร้อย ความดุดันของกรชัยนั้นอยู่ในระดับที่สูงเป็นอย่างมาก ลงมือไม่กี่ครั้งเหล่าสมาชิกแก๊งค์เสือขาวก็แตกกระเจิงอย่างไม่เป็นท่า สมองประมวลผลเร็วเช่นไรก็ไม่สามารถรับความจริงที่อยู่ตรงหน้าได้ 

"ทำไมคุณไม่พันแผลเสียละ อุสาห์ให้ของไป" กรชัยพูดออกมา ดึงสติของทุกคนที่อยู่ในภวังค์ สายตาของทั้งสามแสดงออกมาถึงความระแวงเล็กน้อย 

"เธอเป็นใคร?" ผู้กองหนึ่งอุทานออกมาอย่างลืมตัว พลันนึกถึงความดุดันที่กรชัยแสดงออกมาเมื่อครู่ก็อดเสียวสันหลังออกมาไม่ได้ สังเกตสีหน้าของเด็กหนุ่มดีๆก็ไม่พบกับความโหดร้าย ตอนนี้มีแต่ความใสซื่อบริสุทธ์ของวัยหัวเลี้ยวหัวต่อออกมาแทน 

"อ่อ ผมชื่อกร บ้านขายนํ้าเต้าหู้ครับ" เด็กหนุ่มตอบออกมาอย่างเรียบง่าย ทำเอาคนฟังสมองหยุดเดินไปชั่วขณะ ทั้งสามทำสีหน้าปั้นยากกับคำตอบ จนแล้วจนรอดหนึ่งก็ถามออกมาอีกครั้งว่า 

"เธอไม่เป็นไรใช่ไหม" หนึ่งสุดท้ายแล้วเขาก็เป็นตำรวจ เนื้อแท้ของเขาคือตำรวจ จะอย่างไรเขาก็เป็นห่วงความปลอดภัยของเด็กนี้เช่นเคย 

"สบายมากครับ เรื่องของผมช่างเถอะ ตอนนี้พาผมไปเลี้ยงเบียร์ก่อน เอาไว้คุยกันตอนนั้นแล้วกัน" หนึ่งที่จะเปิดปากว่าเด็กขนาดนี้ไม่ควรมาแตะต้องอบายมุขพวกนี้ก็ต้องเก็บคำพูดลงไป คำถามในวันนี้มีมากมายเหลือเกิน หนึ่งจึงได้พันแผลด้วยผ้าที่จะมาจากกรชัย เสร็จสรรพเรียบร้อยทั้งสี่คนก็ออกจากบริเวณนั้นทันที 

 

 

 

ปีศาจ ปีศาจ ปีศาจ ไอ้เด็กนั้นมันเป็นปีศาจ! 

ในตรอกเล็กๆมีชายคนนึงกำลังวิ่งอย่างบ้าคลั่ง หัวสมองภายภาพที่กรชัยหักแขนขาลูกน้องของตนเป็นรอบที่ร้อย ความหวาดกลัวที่มีอยู่ในจิตใจยิ่งพุ่งทะยานเกาะกุมไปทั่วร่างกายเอาไว้ 

"ตายแน่ ตายแน่ พวกนั้นมีชีวิตอยู่ เราต้องตายแน่ๆ" ตอนนี้มันแทบจะกลายเป็นประสาท คำสั่งของ 'เจ้านาย' ของมันคือฆ่าผู้กองหนึ่งซะ ไม่เช่นนั้นมันเองจะต้องเป็นคนที่หายไปจากโลกนี้แทน 

โดยที่ไม่รู้ว่ากำลังมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมันอยู่.... 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.029K ครั้ง

8,246 ความคิดเห็น

  1. #8156 jaotha (@jaotha) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:58
    จะรอให้รีไรต์แล้วค่อยกลับมาอ่าน
    #8156
    0
  2. #7598 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 13:59

    วางหมากดีๆ เน้อ จอมยุทธกร

    #7598
    0
  3. #7106 SmileVirgin (@SmileVirgin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 21:52
    เปิดตัวยังกะยอดมนุษย์ บอกบ้านขายน้ำเต้าหู้ หมดคำพูดจริงๆ
    #7106
    0
  4. #5514 JUNPEROUS (@JUNPEROUS) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 13:48
    สรุปซื้อมาหมดทุกอย่าง
    #5514
    0
  5. วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:49
    #1516
    1
    • #1516-1 YunSher (@YunSher) (จากตอนที่ 20)
      15 มีนาคม 2561 / 19:36
      5555
      #1516-1
  6. #1225 yaikoong123 (@yaikoong123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:34
    "ร่มอยู่คนอยู่  ร่มหายคนตาย"  ซังซังได้กล่าวเอาไว้...
    #1225
    1
    • #1225-1 STORY-IS-DEATH (@STORY-IS-DEATH) (จากตอนที่ 20)
      25 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:16
      ผิดเรื่องแล้ว!!! ผ่าง!!!
      #1225-1
  7. #928 Wfast (@Wfast) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:28
    แหมมมม
    #928
    0
  8. #709 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:02
    แกตายแน่ ไอทรยศศศศศ
    #709
    0
  9. #287 Bright diamond (@pungpond0445) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:54
    ไหนว่าลั่นกระสุนไปหมดแล้วไงคะ ไฉนถึงยังยิงต่อต้านได้ล่ะเนี่ย
    #287
    1
    • #287-1 Jatrutatap (@Jatrutatap) (จากตอนที่ 20)
      4 เมษายน 2561 / 13:30
      ใส่กระสุนใหม่ไงครับ
      #287-1
  10. #266 at2017 (@at2017) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:48
    โชว์หน้าทำไมอ่ะ?
    #266
    0
  11. วันที่ 30 มกราคม 2561 / 13:17
    ค้างอ่ะ 
    #201
    0
  12. #200 haremkinglv100 (@haremkinglv100) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 11:30
    ใครจ้องอ่ะ
    #200
    0
  13. #195 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 19:53
    สนุกดีครับ
    #195
    0
  14. #194 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 17:52
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #194
    0
  15. #193 ดิเดียร์ (@pdeer11) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 17:48
    ใครกันที่จ้อง
    #193
    0
  16. #192 Nazarynn (@Nazarynn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 17:32
    ทางไหนก็ตายอยู่ดี น่าสงสาร ถถถถ
    #192
    0