คัดลอกลิงก์เเล้ว

{MCU} : Forever : [ strangeiron ]

โดย SHiNYa__

ผมไม่มีคุณอยู่ข้างๆอีกแล้ว ไม่มีอีกตลอดกาล [ สปอย : Endgame ]

ยอดวิวรวม

211

ยอดวิวเดือนนี้

15

ยอดวิวรวม


211

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 พ.ค. 62 / 11:35 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีทุกท่านที่หลงเข้ามา

เรามีนามปากกาว่า ชินยะ อยากเรียกเราว่าอะไรก็เชิญ

เรื่องนี้เราไม่ได้ไปก๊อปของใครมา หากเนื้อหานิยายของเราไปซ้ำใครหรือคล้ายใครเราก็ขอโทษด้วย

เนื้อหาในเรื่องนี้เราคิดได้ตอนที่เราฟังเพลง ไม่มีเธอไม่ตาย เนื้อหาเราไม่ได้ตรงกับเนื้อเพลงจะมีแค่บางท่อนเท่านั้นที่ตรง

นิสัยตัวละครไม่ตรงกับต้นฉบับก็ทำใจหน่อละกัน แต่ถ้ารับไม่ได้ก็กดออกนะไม่ต้องกดแบน

จะคอมเมนต์ไม่คอมเมนต์ก็ได้ ด่าเราได้ไม่ว่า

เรื่องนี้ชายชาย จบ


อันนี้เพจเรา(ไม่ขึ้นหน้าเพจกดชื่อข้างๆนะ) SHinYa__

โค้ดธีมเราเอามาจาก>>>B E R L I N ❀ T H E M E { V.2 }




b
e
r
l
i
n
?

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 12 พ.ค. 62 / 11:35

บันทึกเป็น Favorite


ถึงผมจะไม่มีโอกาศได้พบคุณอีก


ไม่มีโอกาศที่จะมีคุณอยู่ข้างๆ


แต่ผมจะไม่มีวันลืมคุณ


วันเวลาไม่เคยหยุดลงนับตั้งแต่วันที่เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ การเปลี่ยนแปลงที่ทำให้คนทั้งโลกต้องสูญเสียฮีโร่คนหนึ่งไป


ฮีโร่ผู้ที่คอยปกป้องโลกมากกว่าชีวิตของตน


ฮีโร่ในชุดเกราะ ไม่ได้มีพลังพิเศษ เพราะทุกอย่างของฮีโร่คนนี้


เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง


ทุกคนรู้จักฮีโร่คนนี้ในนามของ ‘ไอรอนแมน’


การสูญเสียครั้งนี้นับว่ายิ่งใหญ่แต่หากเทียบกับสิ่งที่ได้กลับคืนมาคงต้องบอกว่าคุ้มแล้ว มันคุ้มแล้วจริงๆ


ใช่มั้ย?


ผมถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ถ้าหากมีวิธีอื่นที่จะชนะ ผมจะสูญเสียเขาไปมั้ย? หากไม่จำเป็นต้องเป็นเขาเรายังมีโอกาศชนะมั้ย?


แต่ถามไปก็เท่านั้น เพราะผมรู้ดี รู้ดียิ่งกว่าใครๆ ว่ามีเพียงวิธีนี้ เพียงแค่วิธีนี้เท่านั้นที่จะสามารถช่วยทุกคนที่หายไป มีแค่วิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้พวกเราชนะ


ผมเป็นคนที่รู้ก่อนใครๆ และใช่ ผมเป็นคนพูดเองว่ามีแค่วิธีเดียว ผมเป็นคนบอกเขาเอง


รวมถึงในสงครามด้วยเช่นกัน ผมเป็นคนบอกให้เขารู้เองว่าต้องทำ


ถึงจะสามารถย้อนเวลากลับไปได้ทุกอย่างก็คงเป็นเช่นเดิม เป็นไปในแบบเดิมๆ


ผมมองไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังเมืองใหญ่ที่ผมอาศัยอยู่ ถึงเมืองนี้จะไม่ได้เปลี่ยนไปมากมายอะไรแต่ใช่ว่าไม่เปลี่ยนไปเลย


ตามผนังมีรูปเหมือนของคนๆหนึ่ง ซึ่งเป็นเหมือนการแสดงการขอบคุณ การนับถือ และการอาลัย


‘ผมดีใจด้วยที่คุณได้เป็นเหมือนวีรบุรุษ คงไม่มีใครไม่รู้จักคุณ’


‘หากคุณกำลังมองอยู่ ผมอยากให้รู้ว่าผมคิดถึงคุณ’


‘แต่ผมคงจมอยู่กับอดีตแบบนี้ไม่ได้ ผมต้องลุกขึ้นเพื่อทำหน้าที่ของผมต่อ’


‘ถึงผมจะไม่มีคุณอีกแล้ว แต่ผมจะต้องอยู่ให้ได้’


‘ผมสัญญา’


ผมเจ็บที่ต้องสูญเสียคุณไป แต่ผมคงไม่มีเวลามากพอที่จะเสียใจ ตั้งแต่ผมกลับมางานของผมก็ทำให้ผมลืมคุณได้ไปช่วงหนึ่ง


ซึ่งมันดีมาก


หากคุณอยู่ข้างผมคุณคงเตือนไม่ให้ผมทำงานหนักจนไม่ได้พัก


แต่คุณรู้มั้ยการที่ผมต้องทำงานหนักเช่นนี้ มันทำให้ผมสามารถลืมความเศร้าที่เสียคุณได้ ถึงมันจะไม่ใช่ทางออกที่ดี


แต่ผมว่ามันดีกว่าการที่ผมต้องรับรู้ว่าผมเสียคุณไปแล้ว


เสียไปโดยที่ไม่มีทางจะพาคุณกลับมา


ไม่มีทางเลย


“ด็อกเตอร์ สเตรนจ์ นั้นคือชื่อของคุณใช่มั้ย?” เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้เขารู้สึกตัว


“ใช่ คุณมีอะไรรึเปล่า?” ผมเอ่ยตอบกลับอีกฝ่ายไป


ก่อนที่เธอจะยื่นของสิ่งหนึ่งมาให้ เป็นลูกบาศก์สีฟ้า เหมือนผมเคยเห็นว่าสิ่งนี้ใช่ในการฉายภาพ


“โทนี่ ฝากให้ฉันนำสิ่งนี้มาให้คุณ” เมื่อหญิงสาวเอ่ยจบเธอก็ว่างลูกบาศก์ไว้ตรงหน้าเขา


ของโทนี่งั้นสิ เขาคิดจะทำอะไรกันแน่นะ ผมไม่เคยคาดเดาความคิดของเขาออกเลยซักครั้ง


ไม่เคยเลย


“ฉันหมดธุระแล้วขอตัวนะคะ” เธอพูดก่อนจะลุกขึ้นเตรียมเดินออกไป


“เดี๋ยวผมไ--” ด้วยความเป็นเจ้าบ้านที่ดีผมคิดจะเอ่ยไปส่งเธอหากแต่ผมพูดไม่ทันจบเธอก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน


“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเดินไปเองจะดีกว่า” เมื่อเอ่ยจบเธอก่อนออกไป ผมมองตามแผ่นหลังของเธอจนลับสายตาผมจึงหันมาสนใจของที่อยู่ตรงหน้าแทน


ลูกบาศก์ที่โทนี่ฝากมาให้ผม


ผมจับมันเพียงเล็กน้อยก็มีภาพเหมือนของโทนี่ปรากฎขึ้น แต่ถ้าพูดให้ถูกมันคือภาพโฮโลแกรมของโทนี่ โทนี่ สตาร์ค


ไง! คุณพ่อมด สบายดีรึเปล่า?” ภาพโฮโลแกรมของโทนี่พูดขึ้นกับผมก่อนจะพูดต่อว่า


“ฮ่าๆๆ ผมคงถามอะไรแปลกๆสินะ” โทนี่เอ่ยขึ้นด้วยร้อยยิ้มร่าเริง ที่ผมคงไม่มีโอกาศได้เห็นอีกนับจากผมดูสิ่งนี้จบ


ผมไม่อยากให้มันจบลงเลย ให้ตายสิ...


“ถ้าคุณได้ดูสิ่งนี้คงแปลว่าผมตายไปแล้วนั่นแหละ” ภาพของโทนี่จากหน้ายิ้มแย้มสดใสค่อยๆเปลี่ยนเป็นตึงเครียด


“จริงๆผมก็คิดไว้ตั้งแต่ตอนที่คุณหายไปแล้วว่าผมคงมีโอกาศรอดยากอยู่…” โทนี่เว้นไปแปบนึ่งก่อนจะทำเสียงร่าเริงอีกครั้ง “ขนาดคุณที่เป็นถึงพ่อมดยังหายไป ผมเป็นคนธรรมดาๆจะทำไรได้?”


มันไม่จริงเลยโทนี่ คุณไม่ได้เป็นคนธรรมดาๆอีกต่อไปแล้ว


เพราะตอนนี้คุณคือคนที่ช่วยโลกนี้ไว้


ได้โปรดอย่าพูดเช่นนั้นเลย


“ที่ผมถ่ายคลิปนี้มาให้คุณเพราะผมไม่รู้ว่าผมจะมีโอกาศบอกคุณด้วยตัวเองรึเปล่า…” โทนี่ยังคงยิ้ม ยิ้มมาให้ผม ยิ้มที่ผมไม่อยากให้มันหายไป


“แต่ถ้าคุณดูคลิปนี้อยู่ผมก็คงไม่ได้บอกคุณด้วยตัวผมเองแล้วละ… น่าเสียดายจัง” ก่อนจบประโยคโทนี่ตีหน้าเศร้าคล้ายจะร้องไห้ แต่ไม่เลย


ผมรู้ได้ทันทีว่าโทนี่ตั้งใจทำ คงเป็นเพราะนิสัยกวนๆของเขาละมั้ง


“ถ้าหากผมตายไปอย่าเศร้าละคุณพ่อมด” ไม่ทันแล้วโทนี่ คุณมาบอกผมแบบนี้คิดว่าผมทำได้รึไง


คุณใจร้ายกับผมชะมัด


เฮ้!! ไม่ต้องมาบอกผมใจร้ายเลยนะ หยุดเลยๆ” โทนี่พูดเหมือนกับได้ยินสิ่งที่ผมคิด ยังไงโทนี่ก็คือโทนี่สินะ


“ถ้าผมไม่อยู่ก็ดูแลตัวเองด้วย อย่าทำงานเยอะ... จริงผมน่าจะห้ามคุณไม่ได้สินะ แต่ยังไงก็พักบ้าง!” โถ่ๆ ขอแต่ละอย่าง ยากๆทั้งนั้น แล้วเรื่องงานอีก ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าต้องพูดถึง


“นี่ๆ ถ้าว่างๆก็ซื้อโดนันแล้วชีสเบอร์เกอร์มาให้ผมบ้างนะ กาแฟด้วยยิ่งดี” แล้วผมจะเอาไปให้คุณยังไงละครับ? ย้อนเวลากลับไปหรอ?


“ไปหาผมบ่อยๆด้วย รู้มั้ยผมไม่ชอบอยู่คนเดียวนานๆ ยิ่งไม่มีฟรายเดย์คุยเป็นเพื่อนแล้วด้วย” คุณเอาแต่ใจชะมัดเลยให้ตายสิ


ขนาดคุณไม่ได้อยู่กับผมแล้วแท้ๆยังจะมาค่อยสั่งผมอีก


“ผมนอกเรื่องมานานแล้วสิ จุดประสงค์จริงๆของคลิปนี้น่ะผมตั้งใจจะมาบอกคุณว่า…” โทนี่เงียบไปซักพักยกมือข้างขวาขึ้นมาจับหน้าตัวเองก่อนจะเอ่ยเสียงเบา เบาจนตัวเขาเองยังคิดว่าเขาคิดไปเอง


“ผมรักคุณนะ สตีเฟ่น สเตรนจ์” เมื่อเอ่ยจบโทนี่ก็หันหลังให้กล้องผ่านไปไม่นานนักโทนี่ก็หันมาอีกครั้งเหมือนตั้งใจจะปิดกล้อง


แต่เหมือนอีกคนพึ่งคิดอะไรได้จึงหยุดชะงักไปแปบนึ่งแล้ว เดินเข้ามาใกล้ขึ้นยกมือเหมือนคล้ายจะจับกล้อง พร้อมกับเอ่ยขึ้น


“ผมเชื่อว่าเราต้องได้พบกันอีก แต่อาจไม่ใช่ชาตินี้” เมื่อโทนี่พูดจบภาพโฮโลแกรมก็หายไปทันทีแสดงให้เห็นว่าตัวมันจบหน้าที่ของตนแล้ว


“คุณไม่คิดจะสงสารผมเลยหรอ? โทนี่” ผมเดินไปจับเจ้าลูกบาศก์นั้นก่อนจะค่อยๆคิดอะไรไปเรื่อยๆจนมาสะดุดกับความคิดนึ่ง


“คุณไม่คิดจะให้ผมลืมคุณสินะ ถึงได้อยากให้ผมไปหาคุณบ่อยๆ คุณไม่สงสารผมหน่อยเลยหรอ?” สายตาของผมเศร้าลงคล้ายกับว่าผมไม่เหลืออะไรแล้ว


“ให้ตายสิโทนี่ คุณรู้มั้ยว่าคุณโคตรใจร้ายกับผมเลย” ใช่ โคตรใจร้ายเลย


รู้ทั้งรู้ว่าผมต้องเศร้ายังจะห้ามไม่ให้ผมเศร้าเรื่องของคุณ


รู้ทั้งรู้ว่าผมต้องพยายามลืมคุณ คุณก็จะให้ผมไปหาคุณ


รู้ทั้งรู้ว่าผมต้องการคุณคุณก็จากผมไป


คุณเชื่อสินะว่าเราจะได้เจอกันอีก?


ผมก็เชื่อ ต่อให้จะเป็นนรกขุมไหนผมก็จะต้องหาคุณให้เจอ


ต่อให้ผมต้องทุกข์แค่ไหนผมก็ต้องได้เจอคุณอีก


เพราะคงไม่มีอะไรทำให้ผมทุกข์ได้…


เท่ากับการเสียคุณไป


โทนี่



ผมเอง



ก็รักคุณ


รักคุณมากกว่าสิ่งใด


ผมยกมือที่ถือเจ้าลูกบาศก์สีฟ้าขึ้นมาก่อนจะค่อยๆกดริมฝีปากลงไป ก่อนจะค่อยๆถอนปากออก


ถึงแม้มันจะไม่ใช่คุณ


แต่ผมถือว่ามันเป็นตัวแทนของคุณได้มั้ย?


เพราะมันคือของที่คุณมอบมันให้กับผม ของชิ้นสุดท้าย


ที่คุณให้ผม


_____________________________________________END______________________________________


อ่านจบแล้วเป็นไรบ้าง? ดูงงๆมั้ย? มีอะไรติชมกันได้นะเราไม่กัด ถ้าถามว่าเราจิ้นคู่ไหนบ้างคงต้องบอกว่าทุกคู่ที่โทนี่รับ จริงๆตอนแรกเราจะแต่งเป็น Stony นะแต่แบบเราเชียร์หมอแปลกมากกว่ากัปตันเพราะกัปตันเลือกเพื่อนแล้วทำร้ายโทนี่ 555 เราอยากอ่านคู่สไปดี้กับโทนี่มันจะมีมั้ยนะ?

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ SHiNYa__ จากทั้งหมด 2 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    3

    33/543

    7

    0%

    4 มิ.ย. 62

  • แฟนฟิคฝรั่ง

    เรื่องสั้น

    15/211

    2

    0%

    12 พ.ค. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 04:54

    ร้องไห้แล้ว…… คนที่รักเขายิ่งกว่าใครแต่ต้องให้เป็นไปตามชะตากรรมเพื่อช่วยเหลือทุกคน

    กับคนที่สละทุกอย่างแม้แต่ชีวิตตัวเองเพื่อปกป้องทุกคน… ฮืออ

    #2
    0
  2. #1 ดร.สเตรนจ์
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 15:17

    จะร้องไห้~~

    #1
    0