[FIC] Black Clover: Saiga Adventure

ตอนที่ 11 : บทที่ 11 : สู่เมืองหลวงแห่งอาณาจักรโคลเวอร์ - หน่วยอัศวินตัวปัญหา 1/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 992
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 155 ครั้ง
    23 ก.ค. 63

หลังจากการต่อสู้ของสองนักดาบจบลงไปทางหัวหน้าอัศวินจอมเวทย์แห่งหน่วยรุ่งอรุณสีทองหรือก็คือวิลเลียมได้ดำเนินการคัดเลือกต่อไป ยามิที่ลากตัวไซกะออกจากลานกว้างเพื่อจะให้คนผู้ทดสอบคนอื่นเข้าไป เขาจ้องมองมาที่เด็กหนุ่มด้วยสายที่ไม่เป็นมิตรเท่าไรนักแล้วชี้ลงไปที่ข้อมือของตนเอง

 

“แกทำข้อมือของฉันหัก! นี่เบามือกันไม่เป็นรึไง!!” ยามิตวาดออกมาด้วยความหัวเสีย

 

“แล้วที่ลุงฟาดลงมาที่ข้อต่อไหล่ของฉันล่ะ!! ถึงมันจะไม่ได้หักหรืออะไรก็เถอะ แล้วฉันจะขยับแขนได้เมื่อไรล่ะ!!” ไซกะตวาดกลับไปทันที

 

“ห๊ะ!! แกเล่นที่จะฟันมือฉันโดยเฉพาะไม่ใช่รึไง! มันมีเด็กบ้าที่ไหนบ้าที่มีความคิดแบบนี้กัน!!”

 

“พูดไม่ดูตัวเองเลย!! ฉันเองอุตส่าห์เลี่ยงที่คอให้แล้วนะ แต่ลุงนั่นแหละที่กะจะเข้ามาฟันแสกหน้าฉันน่ะ! รู้รึเปล่าว่าการกะจังหวะให้ตรงกันที่มันต้องใช้สมาธิมากแค่ไหน!”

 

สองคนต่างแดนหลังจากลงมาก็เปิดฉากสงครามน้ำลายกันทันที เหล่าหัวหน้าหน่วยสายหน้าด้วยความเหนื่อยหน่ายกับทั้งสอง มันราวกับว่าตอนนี้หน่วยกระทิงดำได้ยามิคนที่สองมาแล้วยังไงยังงั้น ยกเว้นเพียงวิลเลียมและหัวหน้า หน่วยกวางสีฟ้า อย่าง ริล บอยสมอร์เทีย ที่มองดูทั้งสองด้วยความสนุกสนาน

 

เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงหัวค่ำการคัดเลือกคนเข้าหน่วยก็จบลงไป คนที่ไม่ถูกเลือกต่างทยอยเดินออกมาจากโคลอสเซียม ส่วนคนที่ถูกเลือกก็รอให้หัวหน้าหน่วยจัดการเรื่องเอกสารอยู่สักพักแล้วค่อยกลับไปรวมตัวกันอีกครั้งที่ฐาน เว้นเพียงสองคนที่ยังคงทะเลาะกันอยู่โดยไม่ได้สนใจใคร

 

หนึ่งชั่วโมงเต็มสำหรับสงครามน้ำลายของสองนักดาบที่ดูเหมือนว่าจะยังหาจุดจบไม่ได้ ช่วงแรกหลายคนก็ยังพอเข้าใจว่าทั้งคู่ไม่ค่อยพอใจกับการกระทำของอีกฝ่ายสักเท่าไร แต่ช่วงหลังมันกลับกลายเป็นเรื่องไร้สาระหรือเรื่องอื่นๆ ที่ไม่ใช่เรื่องการต่อสู้ไปซะงั้น แม้แต่เรื่องที่ดูเล็กน้อยก็กลายเป็นหัวข้อของการวิวาทด้วยฝีปากของทั้งสอง

 

จนกระทั่งเรื่องทั้งหมดจบลงเพราะว่าฟินรัลที่โดนยามิสั่งให้ไปจัดการเรื่องเอกสารมาตามกลับไปที่ฐานของหน่วยกระทิงดำ ระหว่างนั้นแอสต้าก็กลับมาจากไปทำธุระที่ห้องน้ำพอดี ทว่ายามิก็เปลี่ยเปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นเจ้าน้องชายผมสีถ่านของไซกะแทน

 

“เอ่อ… หัวหน้ายามิ จะให้ผมคงสภาพเวทย์ไว้แบบนี้มันจะลำบากนะครับ ถ้าเป็นไปได้ก็ช่วยรีบๆ เข้าไปหน่อยเถอะ” ฟินรัลเอ่ยขึ้นมา ถ้าจะให้ตนอยู่แบบนี้นานกว่านี้คงทนไม่ไหวกันพอดี

 

“นี่แกกำกลังสั่งฉันยังงั้นเหรอ! พยายามมากกว่านี้แล้วก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองไปซะ!” ยามิตอบกลับมาพร้อมกับทำหน้าตาราวกับยักษ์มารใส่ฟินรัล “ส่วนแกก็บินไปก่อนเลย!”

 

พูดจบยามิก็เหวี่ยงแอสต้าเข้าไปในประตูมิติของฟินรัลทันที เด็กหนุ่มต่างแดนมองดูเหตุการณ์เบื้อหน้าราวกับกำลังชมละครตลกยังไงยังงั้น เมื่อดึงตัวเองกลับมาได้ก็เดินตามทั้งหมดเข้าไปในประตูมิติทันที

 

สิ่งแรกที่ปรากฏต่อสายของไซกะคืออาคารรูปร่างแปลกประหลาดที่เหมือนกับเอาบ้านเรือนหรือตึกหลายหลังมาประกอบรวมกัน แม้องค์ประกอบจะดูไม่ค่อยเข้ากันจนสามารถเรียกได้ว่าเป็นงานจับฉ่ายก็ตาม แต่ถ้าหากลองมองดูให้กว้างขึ้นมันก็ดูเป็นอาคารที่สวยงามไปอีกแบบ

 

“สวยใช่ไหมล่ะ?” ยามิที่ตามหลังมาเอ่ยขึ้น

 

“บ้านผีสิงชัดๆ” ไซกะที่ยืนมองฐานอยู่ตอบกลับมาพร้อมกับยักคิ้วให้

 

“เดี๋ยวก็จับเชือดซะ!” ยามิตอบกลับไปแล้วเตรียมชัดดาบเชือดเจ้าเด็กที่ยืนอยู่ด้านข้าง

 

ในระหว่างที่สองคนต่างแดงกำลังจะเปิดศึกกันอีกครั้งนั้น แอสต้าที่อยากเข้าไปสำรวจด้านในก็วิ่งไปเปิดประตูฐานแล้วก็ถูกแรงระเบิดปริศนาส่งตัวลอยข้ามหัวผู้เป็นพี่และหัวหน้าของตนเองลงไปหัวทิ่มดิน ทางยามิที่เห็นก็หันไปดูเจ้าเด็กผมสีถ่านตกลงมาพร้อมรอยยิ้มที่ปรากขึ้นประดับบนใบหน้าจอมโฉดของตน

 

“ยินดีต้อนรับสู่หน่วยอัศวินจอมเวทย์กระทิงดำ หน่วยที่ขึ้นว่าโฉดชั่วที่สุดของอาณาจักรนี้”

 

“เป็นคำโปรยชวนหฤหรรษ์ดีแท้” ไซกะเอ่ยขึ้นมาแล้วหันไปมองดูยังเปลวไฟที่ลุกไหม้อยู่ตรงประตูทางเข้า

 

“ยังหรอกน่า!!” แอสต้าที่ดึกตัวตนเองขึ้นมาดินแล้วก็ปรี่ตรงเข้าไปในเปลวไฟอีกครั้ง ในใจก็คิดว่านี่คงเป็นการต้อนรับเหมือนกับที่ยามิเคยบอกก่อนหน้านั้น

 

ทว่ากลับปรากฏลูกไฟขนาดยักษ์แหวกผ่านเปลวไฟออกมา ทางแอสต้าที่เห็นก็รีบเบี่ยงตัวหลบจากรัศมีของมันได้อย่างทันท่วงที แต่หวยกลับมาตกที่ไซกะผู้ที่กำลังยืนมองดูน้องชายอยู่ เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็เรียกดาบโชริวออกมาจากกริมมัวร์ออกมาตัดผ่าลูกไฟเป็นสองเสี่ยง

 

“อะไรวะเนี่ย…” ไซกะบ่นออกมาพลางควงดาบเล่นไปด้วย ส่วนลูกไฟที่พุ่งมาเมื่องครู่ถูกฟันไปก็แยกออกเป็นสองส่วนลอยออกไปที่ป่าข้างทางแทน

 

ฟินรัลและ กอร์ดอน ที่เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ก็อ้าปากด้วยความตกใจ ทางยามิที่ยืนดูอยู่ยิ้มออกมากับฝีมือการใช้ดาบของเด็กใหม่จากบ้านเกิดของตน

 

เจ้านี่มีฝีมือดาบที่สุดยอดมาก แค่ฟาดฟันด้วยแรงเพียงเล็กน้อยก็สร้างคลื่นดาบตัดลูกไฟได้อย่างสบาย คงแก้เบื่อได้สักพักใหญ่เลยล่ะ…

 

เสียงคำรามแห่งความโกรธดังออกมาจากในตัวของอาคารตามด้วยเสียงของแรงระเบิดปริศนา ไม่นานนักก็มีเสียงแห่งความสนุกสนานดังตามหลังมา และสุดท้ายก็มีเสียงพูดคุยดังมาเป็นช่วงๆ เมื่อเห็นยืนอยู่ข้างนอกจะไม่ทำให้อะไรดีขึ้นไซกะจึงฟาดดาบไปด้านข้างโดยเพิ่มแรงขึ้นอีกเล็กน้อย จากนั้นก็เกิดกระแสลมพัดเอาเปลวไฟให้ลอยหายไปจากทางเข้า

 

“โอ้! ทำงานได้ไม่เลวเลยนี่หว่า” ยามิเอ่ยชมแล้วเดินเข้าไปในฐานซึ่งก็ตามาด้วยคนอื่นๆ

 

เมื่อเข้าไปด้านในแล้วก็ต้องพบกับภาพแห่งการทำลายล้างของสองอัศวินเวทย์ไฟที่กำลังซัดลูกไฟด้วยไม้เพลิงใส่อัศวินอีกคนที่ใช้เวทย์สายฟ้าหลบหลีกไปมาด้วยความสนุกสนาน หันไปอีกด้านก็พบสาวร่างเล็กกำลังนั่งกินขนมโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง สาวสวมชั้นในที่กำลังนั่งกุมหัวตนเอง ชายอีกคนที่มีกำเดาไหลออกมาจากจมูก สุดท้ายก็มีชายอ้วนร่างยักษ์ที่นั่งเงียบปล่อนควันออกมาจากปาก

 

แค่มองครั้งเดียวก็สามารถรับรู้ได้ทันที่ว่าอัศวินที่อยู่ฐานแห่งนี้คือเหล่าตัวปัญหาอย่างแท้จริง เด็กหนุ่มต่างแดนหันไปมองหัวหน้าหน่วยของตนด้วยสายปลาตายซึ่งผู้ที่ถูกมองก็ยักคิ้วกลับมาด้วยความสนุก ส่วนผู้เป็นน้องก็ทำการพูดแนะนำตัวอย่างสุดเสียงไปแต่ก็ไม่มีใครฟังและก็ยืนช็อคอยู่

 

“จัดการหน่อยสิ” ยามิเอ่ยปากสั่งเด็กใหม่อย่างไซกะทันทีซึ่งเจ้าคนโดนสั่งก็หันไปมองด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไม่ต้องเป็นตนเองด้วย แต่สุดท้ายก็ยอมทำไปเพราะว่ามันเป็นคำสั่งจากหัวหน้า

 

“เฮ้อ… เอาแบบเบาๆ ก็แล้วกัน” ไซกะเอ่ยขึ้นมาด้วยความเบื่อหน่ายแล้วเปลี่ยนสีหน้าไปเป็นจริงจัง แรงกดดันถูกปล่อยออกมาจากตัวของเด็กหนุ่มโดยปรากฏออกมาเป็นภาพใบหน้าของปีศาจมีเขาและเขี้ยวยาวซึ่งก็ทำให้ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนิ่งสนินไปในทันที “ใช่ได้ไหม?”

 

“เออ! เกินพอเลยล่ะ” ยามิตอบกลับมา

 

เมื่อความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณพร้อมกับร่างกายที่หยุดนิ่งไปของทุกคน คนที่ดูเหมือนว่าจะตกใจที่สุดก็คงไม่พ้นแอสต้าที่ยืนขาสั่นอยู่ด้วยความกลัว ภาพในอดีตของผู้เป็นปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไซกะก็เข้ามาลูบหัวพลางพูดปลอบให้เจ้าน้องชายใจเย็นลงเข้าไว้

 

ไม่นานนักเหล่าหน่วยกระทิงดำก็พุ่งเข้ามาหายามิโดยเมินสองพี่น้องไปโดยปริยาย พวกเขาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกับหัวหน้าของตนกัน แต่สุดท้ายทั้งหมดก็ต้องลงไปนั่งคุกเข่าเมื่อเจอใบหน้าที่ไม่พอใจของหัวหน้า จากนั้นยามิก็แนะนำสมาชิกใหม่ของหน่วยทั้งสองให้กับทุกคน

 

“เอาล่ะ เจ้าเปี๊ยกกับเจ้านักดาบนี่เป็นสมาชิกใหม่ของเรา เอ้า! แนะนำตัวกันหน่อยสิเฮ้ย!”

 

“ครับ! ผมชื่อว่าแอสต้ามาจากหมู่บ้าน ฮาจ ฝากตัวด้วยครับ!!” แอสต้าแนะตัวออกมาด้วยพลังอันเต็มเปี่ยม

 

“ส่วนฉันชื่อว่าไซกะมาจากหมู่บ้านเดียวกัน ฝากตัวด้วยแล้วกัน” ไซกะแนะนำตัวแล้วเอาเอาดาบมาวางไว้บนบ่า

 

“ต่อไปฟินรัลจะแนะนำสมาชิกที่อยู่ตรงนี้ให้พวกแกได้ฟัง” ยามิเอ่ยแล้วหันหันไปทางฟินรัล

 

“ครับ งั้นฉันจะขอเริ่มจากคนที่ยืนอยู่ข้างตัวเองก่อนแล้วกัน…” ฟินรัลผ่ายมือไปทางคนที่ยืนอยู่ข้างตนเอง

 

สมาชิกคนแรกมีชื่อว่า กอร์ดอน อากริปป้า ชายร่างสูงผิวสีซีด มีผสสั้นสีดำ และจุดเด็นสำคัญก็คือการเขียบขอบตาที่หนาจนผิดปกติ แม้จะเป็นคนที่ดูแปลกประหลาดแต่เขาก็เป็นคนดีที่น่าคบหาด้วยเป็นอย่างมาก

 

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ” กอร์ดอนทักทายด้วยเสียงที่เบาบางจนคล้ายกับเสียงกระซิบ

 

คนต่อมาก็คือสาวสวยเจ้าของผมยาวสีชมพูหยักศก วาเนสซ่า เอโนเทก้า ผู้ที่ราวกับเป็นเป้าล่อเสือหนุ่มทั้งหลายได้เป็นอย่างดีด้วยการที่สวมชั้นในเผยเรือนร่างของหญิงสาวอย่างไม่อายใคร นอกจากที่จะเป็นคนชอบการดื่นแล้วเธอก็เป็นคนดีน่าคบหาด้วยเช่นกัน

 

“พวกเธอมาจากเมือแทบบ้านนอกสินะ คงจะพยายามกันน่าดูเพื่อจะมาเป็นอัศวินจอมเวทย์สินะ ใช่รึเปล่าพ่อหนุ่มน้อย” วาเนสซ่าเดินเข้ามาทักทายสองพี่น้อง “ให้พี่สาวคนนี้ให้รางวัลพิเศษไหมจ๊ะ?”

 

แอสต้าที่โดนเสน่ห์สาวสวยไปก็พยายามหักห้ามใจของตนเองเอาไว้พร้อมกับนึกถึงใบหน้าของซิสเตอร์ลิลลี่ผู้เป็นที่รักเพียงหนึ่งเดียวเอาไว้ ส่วนไซกะก็พยักหน้าตอบกลับเป็นเชิงเข้าใจโดยไม่พยายามมองไปยังหน้าอกหน้าใจของอีกฝ่ายแล้วก็เขยิบตัวออกห่างไปเล็กน้อย หลังจากที่เข้าไปทักทายหญิงสาวก็อ้วกออกมาจากอาการเมาค้าง

 

คนต่อมาก็คือเด็กหนุ่มร่างเล็กผมสีบลอนด์ที่ดูกระเซอะกระเซิงและเป็นตัวต้นเหตุของความวุ่นวายเมื่อครู่ ลัค โวลเทีย ผู้ที่มีรอยยิ้มบนใบหน้าอยู่เสมอ แม้จะเห็นแบบนั้นเขาก็เป็นที่ชื่นชอบในการต่อสู้เอามากๆ จนทำให้ไซกะเห็นภาพสะท้อนของตนเองอยู่ยังไงยังงั้น เมื่องลองดูความสูงดีๆ แล้วดูเหมือนว่าเขาจะสูงกว่าแอสต้าอีกด้วย

 

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ!” ลัคทักทายอย่างร่างเริงแล้วตรงเข้ามาทั้งสองตนทันที “ชอบต่อสู้รึเปล่า? ฉันชอบต่อสู้มากเลยล่ะ จะเริ่มกันเลยไหม?”

 

ในระหว่างนั้นก็มีรูปภาพใบหนึ่งยืนมาตรงหน้าของสองพี่น้อง มันเป็นภาพของเด็กสาวคนหนึ่งซึ่งก็ถูกเฉลยโดยเจ้าของรูปภาพว่าเธอคนนั้นเป็นน้องสาวของตนเอง เจ้าของรูปนั้นก็คือ โกช อัลเลย์ ชายผมสีน้ำตาลอ่อนที่ยาวลงมาปิดตาซ้ายเอาไว้อีกทั้งยังแสดงท่าทางไม่เป็นมิตรออกมาอย่างเห็นได้ชัดเจน แต่ฟินรัลก็ยังคงบอกว่าเขาก็เป็นคนดีน่าคบหาแม้จะมกมั่นเรื่องน้องสาวมากไปก็ตาม

 

“นี่คือน้องสาวของฉัน เธอเป็นเทพธิดาผู้น่ารัก ถ้าพวกแกเข้ามาแตะต้องเธอล่ะก็… ฉันจะฆ่าพวกแกซะ” โกชเข้ามาแนะนำตัวน้องสาวของตนเองแล้วก็ขู่ทิ้งท้ายเอาไว้

 

“ทำให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาพูดเถอะ” ไซกะตอบกลับไปอย่างไม่พอใจเท่าไร ส่วนแอสต้าก็กลัวตัวสั่นอยู่คนเดียว

 

ถัดมาก็เป็น ชามี่ พาพิทสัน สาวตัวเล็กที่เอาแต่นั่งกินขนมอยู่ และอีกคนก็คือชายอ้วนร่างยักษ์ที่เอาพ่นควันออกมาจากป่านามว่า เกรย์ ซึ่งฟินรัลก็บอกว่าทั้งสองคนก็เป็นคนดีเช่นเคย เมื่อได้คำลงท้ายเดิมๆ ก็เริ่มทำให้ไซกธเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

 

และคนสุดท้ายที่เอาแต่จ้องทั้งสองมาด้วยสายเอาเรื่องอย่าง แม็กน่า สวิง ชายหนุ่มสวมแว่นผู้มีผมสีเทาสว่างและดำที่ตัดอย่างลงตัวในทรงคล้ายเปลวไฟ ท่าทางของอัธพาลเด่นชัดจนไม่ต้องพูดถึงสรรพคุณ และก็เป็นคนเป็นคนดีอีกเช่นเคย

 

“ส่วนคนนี้ก็คือ ฟินรัล โรลาเคส ผู้บ๊อบที่สุดในหมู่หญิงสาว!” เมื่อแนะนำคนอื่นเสร็จฟินรัลก็หันมาแนะนำตนเอง “สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด! หัวหน้าของพว-”

 

“พอเลย! ฉันรู้จักอยู่แล้วไม่ต้องแนะนำซ้ำ” ไซกะเอ่ยตัดบททันทีด้วยความรำคาญ

 

“ส่วนสมาชิกคนอื่นของเราไปทำภารกิจ พักผ่อนบ้าง ไม่ก็แบบโดดงาน ช่วยสนิทกันเอาไว้หน่อยแล้วกัน” ยามิหันมาเอ่ยกับทั้งสองคน

 

“ผมจะสนิทกับทุกคนเลยครับ! และอีกครั้ง ขอฝากตัวด้วยนะครับ!!!” แอสต้ารับคำพร้อมกับแนะนำตัวอย่างเต็มเสียงอีกครั้ง

 

“รับทราบครับผม” ไซกะตอบกลับไปอย่างไม่ได้สนใจเท่าไรนัก เพราะตอนนี้เขาเริ่มอยากนอนแล้วยังไงก็ไม่รู้

==============================================================================

ขออภัยทุกท่าครับผม! คือผมติดเว็บตูนเลยลืมเขียนเรื่องนี้ไปพักหนึ่งเลย 555+

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 155 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #67 ekdemanized (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 02:30
    รอภูติน้ำเเข็ง จะมีไหมหว่า
    #67
    0
  2. #66 11ght :;ll_ch (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 23:42

    ไม่เป็นไรๆ เราติดเหมือนกัน 55555

    #66
    0
  3. #65 S2O3 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 22:04
    เดียว5555ไรท์อย่าติดมากไปจนลืมสิ
    #65
    0
  4. #64 0847787374 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 21:55
    ไรลืมสาวน้อยจอมเวทย์น้ำเหรอป่าว
    #64
    1
  5. #63 โฟร์ทคุง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 21:48
    อยากอ่านอีกแล้วโว้ยยย
    #63
    0
  6. #62 MEMOST GAMMIN (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 21:07
    สนุกมากเลย ก็ว่าอยู่ว่าทำไมหายไปนานจัง5555 ขอบคุณที่มาแต่งต่อนะคะ
    #62
    0
  7. #61 hayajihajime (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 20:42

    สนุกอ่า อยากอ่านเพิ่มจังเลยย
    #61
    0
  8. #60 Delta47 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 20:38
    อยากอ่านอีกแต่งได้สนุกมาก
    #60
    0