Kamen rider Build & Symphogear Re:Boot

ตอนที่ 97 : Love Story Alter Hibiki

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    30 ส.ค. 63

ณ ฐานบัญชาการ S.O.N.G เทรนนิ่งรูม

ใจกลางของห้องมีอัลเทอร์ฮิบิกิที่สวมใส่เกียร์เอาไว้อยู่ก่อนที่ตัวห้องจะเริ่มทำการSimulationจากห้องสีเหลี่ยมธรรมดากลายเป็นเมืองพร้อมกับโคลนร่างอรูคานอยท์ออกมาจำนวนมากจนล้นล่ามมีจำนวนมาก


อัลเทอร์ฮิบิกิได้หลับตาลงตั้งสมาธิก่อนที่เหล่าอรูคานอยท์จะทยอยวิ่งบุกแห่เข้ามารอบทิศทางก่อนที่เธอจะโดนโจมตีก็ได้ลืมตาขึ้นและซัดหมัดแรกออกไปเข้าใส่นอยท์ที่พุ้งเข้ามาโจมตีตัวแรกและวิ่งเข้าจัดการกับตัวอื่นได้อย่างรวดเร็ว

หลังจากที่อัลเทอร์ฮิบิกิเข้าจัดการพวกตัวเล็กๆส่วนใหญ่จนหมดก่อนจะหันไปก็พบอรูคานอยท์ขนาดใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วเข้าโจมตีใส่เธอทันที


อัลเทอร์ฮิบิกิได้กระโดดหลบมือของอรูคานอยท์และวิ่งไต้แขนพุ้งขึ้นไปเรื่อยๆพอวิ่งมาถึงข้อแขนของอรูคานอยท์ก็ได้กระโดดพุ้งขึ้นจนประชิดที่หัวของอรูคานอยท์และซัดหมัดออกไปเพียงหมัดเดียวจนหัวมันเละกระจายพร้อมกับส่วนอื่นๆที่ระเบิดแหลกสลายในระหว่างที่ร่างของเธอกำลังลอยตกมาจากฟ้า

ก็ได้มีนอยท์ประเภทบินฝูงนึ่งพุ้งเข้าจะโจมตีใส่ก่อนที่อัลเทอร์ฮิบิกิจะพลิกตัวกลางอากาศไปขี่อรูคานอยท์ตัวนึ่งก่อนจะกำหมัดชกทะลุเข้าไปที่หัวของมันจนมันนิ่งไปและกระโดดไล่จัดการไปทีละตัวจนตัวสุดท้ายเธอได้กระโดดไปบนฟ้าและเปลี่ยนเกียร์ที่แขนขวากลายเป็นสนับมือติดไอพ้นและพุ้งลงมาต่อยทะลุร่างของมันจนระเบิดกลางอากาศแล้วลงมายืนอยู่บนพื้นปกติ

" เฮ้ออ..... " อัลเทอร์ฮิบิกิได้ถอนหายใจออกมาก่อนที่โฮโลแกรมสถิติเวลาอยู่ที่3นาทีจากสถิติทั้งหมด50รอบที่แต่ละสถิติเวลาใกล้เคียงเป็นสวมมากพอเห็นแบบนั้นเธอก็ได้ปิดระบบSimulationพร้อมกับคืนร่างอยู่ในชุดเสื้อออกกำลังกายเสื้อกล้ามสีขาวดำพร้อมกางเกงขายาวแนบเนื้อสีดำเดินออกจากห้องไปที่ห้องรับรองแล้วตรงไปที่ตู้กดน้ำโดยมีผ้าขนนูพาดบนคอ

" เอานิ " เสียงนึ่งได้ดังขึ้นพร้อมกับยื่นเครื่องดื่มชูกำลังให้กับอัลเทอร์ฮิบิกิซึ่งพอเธอหันไปก็พบเซ็นโตะที่เป็นคนยื่นมาให้เธอรับมาและมานั่งดื่มที่โซฟาใกล้โดยทีมีเซ็นโตะนั่งจิบกาแฟอยู่ใกล้ๆ " เธอเนี่ยยังสุดยอดเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย....ขนาดพึ่งออกจากห้องพยาบาลแค่2อาทิตย์แท้ๆ "

" นี่นายดูฉันตลอดเลยเหรอ "

" ก็บางครั้งแหละนะ....แต่ว่าน่าไหนๆก็ไหนๆแล้วไม่ลองออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกบางละ ดีกว่าอุดอู้อยู่แต่ในศูนย์บัญชาการแบบนี้ "

" คนอย่างฉันไม่เหมาะอะไรแบบนั้นหรอก.....ที่ผ่านมาฉันก็อยู่แต่ในฐานทัพของเฟาส์ไม่ก็ห้องทดลองของโรงงานนัมบะ....ไม่มีโอกาสได้ออกไปข้างนอกยกเว้นแต่ออกไปทำภารกิจเท่านั้น "

" เป็นการใช้ชีวิตที่ลำบากน่าดูเลยนะ " เซ็นโตะได้พูดขึ้นมาลอยๆก่อนจะนึกความคิดอะไรดีๆขึ้นมาได้ " ไหนๆก็ไหนๆ.....ออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกเอามั้ยละ? "

" เอ้ะ.....มะ....ไม่ไหวหรอก! "

" อะไรกันยังไม่ได้ลองเลย....จะรีบด่วนสุรปได้ไงละ "

" ก็..... " อัลเทอร์ฮิบิกิที่กำลังจะเถียงก็ก้มหน้าเงียบพร้อมมือไม้อยู่ไม่สุก " ก็แบบว่า....ฉันไม่รู้จะทำตัวยังไงตอนอบู่ข้างนอกนิน่า....ฉันนะทั้งทำหน้าตาหน้ากลัวยิ้มไม่ค่อยได้.....ภาพลักษณ์ของฉันไม่เหมือนผู้ปกติทั่วไปเลยสักนิดเดียวคงไม่เหมาะกับชีวิตสุขสบายเที่ยวเล่นหรอก "

" ฉันเชื่อว่าเธอจะต้องปรับตัวได้แน่.....นี่ถือว่าเป็นก้าวแรกของการใช้ชีวิตในฐานะของมนุษย์ไม่ใช่อาวุธสงครามหรอก " 

"  ถะ...ถ้านายว่าอย่างงั้นจะลองดูก็ได้ "

" งั้นพรุ่งนี้เดียวมารับก็แล้วกัน.....เตรียมตัวให้ดีละ " เซ็นโตะที่หลังจากนัดอะไรเสร็จก็ได้ลุกเดินออกไปทิ้งให้อัลเทอร์ฮิบิกินั่งก้มหน้าเครียดอยู่คนเดียว

" ไปรับปากจนได้ที่นี่....จะทำไงดีละเนี่ย " 

วันรุ่งขึ้นหลังจากที่เซ็นโตะได้มารับอัลเทอร์ฮิบิกิเสร็จกำลังเข้ามาในเมืองซึ่งเธอก็เอาแต่ปิดหน้าด้วยฮู้ดของเธอเอาไว้ไม่ยอมถอดจนเซ็นโตะที่เห็นต้องเอามือไปดึงจนฮู้ดหลุดทำให้อัลเทอร์ฮิบิกิตกใจอย่างมาก

" ฮว่าาา!!! ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย!? " อัลเทอร์ที่ตกใจจนรีบเอาฮู้ดกลับมาขึ้นมาสวมเหมือนเดิม

" ฉันต่างหากที่ต้องถามอุตส่าห์พาออกมาเที่ยวแต่กลับเอาแต่สวมฮู้ดปิดหน้าปิดตาอยู่ได้... "

" ก็....มัน "

" เอาเถอะไม่ได้ละน่า ก็พึ่งจะออกมาข้างนอกแบบนี่เป็นครั้งแรกนิน่า " เซ็นโตะได้เกาหัวไปมาก่อนจะนึกอะไรบางอย่างออก " งั้นไปหาอะไรกินเติมพลังกันหน่อยแล้วกัน "

ไม่นานเซ็นโตะได้พาอัลเทอร์ฮิบิกิมาหยุดอยู่ที่หน้าร้าน Flower อัลเทอร์ฮิบิกิที่ไม่รู้อะไรก็ได้แต่ก้มก้มตาตามเข้ามาจนเข้ามาใน

" สวัสดีครับคุณป้า "

" ว่าไงจ้ะพ่อหนุ่ม ไม่เห็นหน้าตั้งนานยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะ " คุณป้าเจ้าของร้านที่พอเห็นว่าลูกค้าเป็นเซ็นโตะก็กล่าวทักทายอย่างดีใจ

" แหะๆๆๆ...โทษทีนะครับพอดีช่วงนี้มันวุ่นวายน่าดูเลยไม่ค่อยเวลามาสักเท่าไร "

" ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ร้านเรายินดีต้อนรับเสมอแล้ววันนี้ไม่ได้มากับเด็ฏผู้หญิงกินจุคนนั้นเหรอ? "

" ถ้าฮิบิกิละก็ช่วงนี้ไม่ค่อยวางนะครับ แต่ถ้าเจอตัวเดียวผมฝากบอกว่าคุณป้าคิดถึงให้แล้วกัน " เซ็นโตะพูดจบก็ได้เดินมานั่งลงที่เก้าอี้โดยที่ได้ลากอัลเทอร์ฮิบิกิมานั่งข้างๆ

" ขอบใจจ้ะ เอาเชิญๆเลย วันนี้มากับเพื่อนใหม่เหรอปิดหน้าปิดตาเชียว " 
คุณป้าเจ้าของร้านจะมาเสิร์ฟโอโคโนมิยากิของเซ็นโตะให้ก่อนจะหันไปมองทางอัลเทอร์ฮิบิกิที่เอาแต่ปิดหน้าปิดตาโดยที่ตัวเธอไม่รู้ว่าใบหน้าของอัลเทอร์ฮิบิกินั้นเหมือนกับฮิบิกิอย่างมาก

" อ่อ...พอดีว่าเธอคนนี้ไม่ค่อยออกมาจากบ้านก็เลย จะขี้อายแบบนี้ตอนอยู่ข้างนอกนะครับ "

" แย่จังน่า.....เอาเป็นว่าทานโอโคโนมิยากิของป้าก่อนแล้วกัน " คุณป้าเจ้าของร้านได้เสิร์ฟโอโคโนมิยากิให้กับอัลเทอร์ฮิบิกิเธอที่มองดูโอโคโนมิยากิตรงหน้าด้วยสีหน้าแปลกใจเพราะเธอที่พึ่้งเห็นเป็นครั้งแรกก่อนจะหันไปมองเซ็นโตะที่นั่งอยู่ข้างได้หยิบตะเกียบขึ้นมาและพนมมือเอาไว้แล้ว

" ทานละน่าคราบ " เซ็นโตะได้กล่าวเสร็จก็คีบโอโคโนมิยากิชิ้นนึ่งจากบนเตาใส่จานหันตัดออกมาพอดีคำขึ้นมาเปาให้หายร้อนนิดนึ่งและใส่ปากกินอย่างเอร็ดอร่อย " อื้มมม.....โอโคโนมิยากิของคุณป้าเนี่ยสุดยอดเหมือนเดิมเลยจริงๆๆ "

" แม้ๆๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกกินเยอะๆเลยนะ เดียวขอไปเอาของหลังร้านก่อน " คุณป้าเจ้าของร้านได้เดินด้านหลังร้านไปอัลเทอร์ฮิบิกิได้หันกลับมามองโอโคโนมิยากิตัวเองตรงหน้าจนเซ็นโตะที่นั่งกินอยู่ได้หันมามองเธอที่เอาแต่จ้องไม่ยอมกิน

" อย่าเอาแต่มองสิ เดี่ยวก็เย็นหมดหรอกนั้นนะ เป็นโอโคโนมิยากิที่คุณป้าทำด้วยความรักเลยนะถ้าไม่กินเดียวแกจะเสียใจเอา "

" ขะ....เข้าใจแล้วละน่า ทานละนะคะ " อัลเทอร์ฮิบิกิที่โดนเซ็นโตะกดดันจนยอมกินหลังจากที่เธอกินคำแรกออกไปก็ทำเอาสีหน้าที่หม่องหม่นก็กลายเป็นสีหน้าที่ตกใจอย่างมาก " อร่อย! " พอเธอได้ลิ้มลองก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อยจนป้าเจ้าของร้านเดินออกมาเห็นเธอกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยถึงแม้จะไม่เห็นหน้าก็ตามเซ็นโตะเองที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาก่อนจะเห็นว่าที่มุมปากเปื้อน

" ให้ตายสิ ไม่ต้องรีบกินขนาดนั้นก็ได้ปากเลอะหมดแล้วเห็นมั้ย " เซ็นโตะได้ยื่นมือไปใต้ฮู้ดแล้วเอานิ้วโป้งเช็ดซอสของโอโคโนมิยากิที่ติดอยู่มุมปากออกทำเอาอัลเทอร์ฮิบิกิที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับนิ่งไปพร้อมกับหน้าแดงไปหมดและสบตากับเซ็นโตะแว่บนึ่งแต่โชคยังดีที่เพราะเธอสวมฮู้ดอยู่เซ็นโตะเลยไม่เห็นหน้าของเธอในตอนนี้

หลังจากทานเสร็จเซ็นโตะก็ได้พาอัลเทอร์ฮิบิกิเดินเที่ยวภายในเมืองที่ตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินไปมาเยอะแยะไปหมดซึ่งอัลเทอร์ฮิบิกิที่เดินตามหลังก็ได้แต่ก้มหน้าแอบมองเซ็นโตะที่เดินนำอยู่เอาแต่มองเซ็นโตะโดยไม่พูดอะไรก่อนจะเดินข้ามถนนแต่ในระหว่างนั้นเองไฟจราจรที่เริ่มนับถอยหลัง

" ซวยแล้วรีบไปเถอะไฟจะแดงแล้ว " เซ็นโตะที่พอเห็นว่าใกล้ที่จะไฟแดงแล้วจึงรีบหันไปคว้ามือของอัลเทอร์ฮิบิกิแล้วรีบจูงมือพาเดินข้ามมาอีกฝั่งได้ทันอย่างฉิวเฉียด 

" นะ....นี่นายจะจับมือฉันอีกนานมั้ยนะ " อัลเทอร์ฮิบิกิได้พูดขึ้นทำให้เซ็นโตะก้มลงไปมองมือตัวเองที่จับมือของเธอไม่ยอมปล่อย

" อะ....โทษทีๆๆๆ " เซ็นโตะที่เหมือนจะลืมตัวก็รีบปล่อยมือออกทันทีก่อนจะพาเดินเที่ยวย่านการค้าที่มีคนเดินไปมาอยู่เยอะเป็นพักๆซึ่งทั้งสองก็แวะดูร้านตามข้างทางไปเรื่อยจนเซ็นโตะนั้นเริ่มสังเกตุท่าที่ของอัลเทอร์ฮิบิกิที่ดูแปลกไป
  
" เป็นอะไรรึเปล่า เห็นเงียบมาตลอดทางเลย " เซ็นโตะที่สังเกตุมาพักใหญ่จึงได้หันไปถามกับอัลเทอร์ฮิบิกิที่ยืนอยู่ข้างๆ " หรือว่าฉันทำอะไรอึดอัดใจ จนไม่สบายใจขึ้นมาเหรอ "

" ปะ...ป่าวหรอกไม่ใช่แบบนั้น.....เอิ่ม แบบบว่า " อัลเทอร์ฮิบิกิที่พูดติดๆขัดๆไปมาก่อนจะเอามือเอามือล่วงกระเป๋าแล้วหันหนีเซ็นโตะไปพร้อมแง่นมองดูท้องฟ้า " ไม่คิดเลยว่า.....การใช้ชีวิตที่เรื่อยเปื่อยจะสนุกแบบนี้นะ "

เซ็นโตะที่มองดูอัลเทอร์ฮิบิกิที่ก่อนจะมีเสียงจูนอะไรบางอย่างดังขึ้นมาจากใกล้ๆจนดึงดูดให้เขาและอัลเทอร์ฮิบิกิหันไปมองก็พบกับชายแก่อายุราว30-40ที่กำลังทำการจูนเครื่องเสียงอยู่พร้อมกับผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดยืนมองพวกเขา

" เอาล่ะชาวโทโตะที่เดินผ่านไปมา...โปรดเข้ามาและเพลิดเพลินกันให้สุดเหวี้ยงหน่อย"

" พบกับนักร้องของพวกเราBeverlyจัง " ชายทั้งสองที่เรียกคนดูมาได้พอสมควรซึ่งร่วมถึงเซ็นโตะและอัลเทอร์ฮิบิกิด้วยซึ่งพอเธอเห็นก็ไม่เข้าใจจึงถามขึ้นมาลอยๆ

" อะไรนะ? "

" นักร้องข้างถนนนะ....แต่ถึงจะอยู่ข้างถนนแต่ก็สุดยอดไม่แพ้ซึบาสะกับมาเรียหรอกนะ  " เซ็นโตะได้ตอบเสร็จก็ได้มีนักร้องสาวคนนึ่งที่หลังจากโดนเรียกชื่อก็เดินออกมาพร้อมไมค์ในมือ

" ทุกท่าน....ช่วยรับฟังเพลงซิงเกิ้ลใหม่ของพวกเราด้วย....ชื่อของมันก็คือ Be The One!!! "

[ Kono mama Aruki tsuzuketeru konya mo maasugu hitori no ashiato tadotte ]

[ Hateshimai dakedo kimi dake wa dokoka de matteru egao tayasazuni ' There You Will ' ]

หลังจากเสียงได้ดังขึ้นผู้คนที่มายืนดูต่างปรบมือและสนุกไปกับเสียงและปล่อยตัวปล่อยใจไปตามทวงทำนองจนบรรยากาศรอบๆครึกครื้นขึ้นมาในทันที

" ทุกคนกำลังสนุกอยู่ " อัลเทอร์ฮิบิกิที่กวาดสายตามองไปดูรอบๆตัวกับภาพที่เธอนั้นทั้งชีวิตไม่เคยเห็นมาก่อน

" เพลงนะไม่ได้มีไว้แค่ต่อสู้แต่ยังเป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์อย่างพวกเราสนุกไปกับมันได้ด้วย " เซ็นโตะที่หันไปอธิบายให้อัลเทอร์ฮิบิกิฟังจนเธอปล่อยตัวไปตามกับเสียงด้วยนั้นทำเธอยิ้มออกมาภายใต้ฮู้ด

[ Be The One ( Da ) Be The One All right ]

[ Axa no chikyu wo naki da senai kara Be the light,Be the Light All right tsuyoku nareru yo i wan na get it ]

ในระหว่างที่นักร้องสาวกำลังขับร้องไปเรื่อยๆก็ได้เดินเข้าไปแตะมือกับคนดูไปมาจนมาหยุดอยู่ที่อัลเทอร์ฮิบิกิก่อนจะลากตัวเธอออกมาจนฮู้ดหลุดออกมาก่อนจะยื่นไมค์มาที่เธอ

" เอาล่ะ...สาวน้อยมาร้องด้วยกันเถอะ "

" อะ....เอ้ " อัลเทอร์ฮิบิกิที่พอโดนแบบนี้ก็ทำเอาตัวเธอไปไม่ถูกก่อนจะหันไปมองเซ็นโตะยกนิ้วให้จนเธอกลั้นใจรับไมค์มาพร้อมทวงทำนองเพลงที่ดังขึ้นเรื่อยๆทำให้เธอร้องออกมาพร้อมกับนักร้องสาวก็ยิ่งทวีคูณความสนุกไปด้วยในเวลานั้นเองเซ็นโตะก็ได้เห็นอัลเทอร์ฮิบิกิได้ยิ้มออกมาอย่างสนุกสนาน

[ Nanika wo tasukete sukutte dekishime kokoro ni furete todoku yo tsutaware ]

[ Be The One , Be The Light message okuru yo hibiku yo!!!! ]

" ขอบคุณมากค่า....แล้วก็ปรบมือให้กับผู้โชคดีของเราด้วย "นักร้องสาวได้กล่าวขอบคุณพร้อมกับเรียกเสียงปรบมือก่อนจะเดินไปให้ผู้คนปรบมือให้กับอัลเทอร์ฮิบิกิด้วยอีกคน

" อะ....อ่าาา " อัลเทอร์ฮิบิกิที่โดนผู้คนต่างปรบมือก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเขินอายก่อนจะมองไปรอบๆผู้คนต่างชมเธอกันยกใหญ่ในระหว่างก็เห็นเซ็นโตะปรบมือและยิ้มให้กับเธอเมื่อเห็นแบบนั้นความอายของเธอก็ได้หายไป " ขะ...ขอบคุณมากคะ " อัลเทอร์ฮิบิกิได้ก้มหัวขอบคุณให้กับทุกคนร่วมถึงนักร้องสาวและคนในวงของเธออีกสอง

เวลาล่วงเลยไปจนพระอาทิตย์เริ่มตกดินเซ็นโตะได้พาอัลเทอร์ฮิบิกิมาที่จุดชมวิวโปรดของเขาของเมืองเพื่อมองดูพระอาทิตย์ตกดินพร้อมกับอัลเทอร์ฮิบิกิที่ตอนนี้บนใบหน้าของเธอนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูมีความสุขแตกต่างจากตอนแรกที่เอาแต่ซ่อนความรู้สึกและใบหน้าเอาไว้ใต้ฮู้ด

" หื้มมมม "

"  มองอะไรของนายอยู่ได้ หน้าขนลุกชะมัด "

" ฮ่าห์ๆๆๆ โทษทีๆๆๆ ก็แบบว่าอัลเทอร์ดูเปลี่ยนไปนิดหน่อย "

" ห๊าาา พูดอะไรของนายฉันก็เป็นฉันอยู่แบบนี้อยู่แล้วต่างหากละ "

" ใช่เหรอเมื่อเช้ายังเป็นผู้หญิงขี้อายไม่พูดอะไรเอาแต่เอาฮู้ดปิดหน้าอยู่แท้ๆๆ "  เซ็นโตะที่พอแซะเรื่องเมื่อเช้าให้อัลเทอร์ฮิบิกิฟังจนเธอหน้าแดงขึ้นแปปนึ่ง

" พะ.....พอเลยนะตาบ้า!! " อัลเทอร์ฮิบิกิได้หันไปชกเข้าที่แขนของเซ็นโตะไปทีนึ่ง

" อ้ากกกก!!! เจ็บนะ "

" ความผิดของนายเอง ฉันไม่เกี่ยว " อัลเทอร์ฮิบิกิกอดอกหันหน้าหนีเซ็นโตะก่อนจะยิ้มออกมา " แต่ว่าต้องขอบคุณนายจริงๆ......ที่ทำให้ฉันคนนี้ที่เป็นเพียงแค่อาวุธให้ได้รู้จักโลกนี้มากขึ้น....ทำให้ฉันรู้ว่าโลกนี้นะมันสวยงามและเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขมากมายแบบนี้ " อัลเทอร์ฮิบิกิได้หันมายิ้มให้กับเซ็นโตะเป็นรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าเธอยิ้มออกมาจากใจจริงๆ

" ถ้างั้นก็ดีแล้วละ "เซ็นโตะได้กล่าวพร้อมรอยยิ้มหลังจากที่ได้เห็นรอยยิ้มของอัลเทอร์ฮิบิกิเต็มตาก็รู้สึกโล่งใจและกำลังจะเดินกลับไป

" มีบางอย่างฉันอยากจะให้นายนะ " อัลเทอร์ฮิบิกิได้พูดขึ้นทำให้เซ็นโตะที่กำลังจะเดินไปก็หันกลับมาก่อนจะถูกอัลเทอร์ฮิบิกิกระชากคอเสื้อเขาให้ก้มลงมาเธอได้หอมแก้มเซ็นโตะแก้มขวาไปนึ่งทีก่อนที่เธอจะเดินถอยออกมาพร้อมเอามือไขว่หลังหน้าแดง

" ดะ.....เดียวก่อนสิ...นะ...นี่เธอทำอะไรนะ "

" ระ....รางวัลนะ "

" รางวัล "

" ก็ตัวฉันอีกคนกับมิคุบอกว่าหากมีใครทำดีให้.....ก็ให้ทำแบบนี้นะ " อัลเทอร์ฮิบิกิพูดไปก็หน้าแดงไปก็ทำเอาเซ็นโตะถึงกับช็อคไปเล็กน้อย

" เลวร้ายที่สุด....ยัยพวกนั้นไปสอนอะไรแปลกๆให้เนี่ย "

" ระ...หรือว่าฉันทำผิดเหรอ? "

" อะ....ไม่หรอก" เซ็นโตะที่รีบแก้ตัวก่อนจะเดินเข้าไปอัลเทอร์ฮิบิกิพร้อมกับเอามือขึ้นมาลูบหัวของเธออย่างอ่อนโยน " ดีจริงๆ....ที่ทำให้เธอสามารถยิ้มออกมาได้จากใจแบบนี้ "

" ก็เพราะนายนั้นแหละที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ "

" กลับกันเถอะ " เซ็นโตะได้เดินออกไปก่อนที่อัลเทอร์ฮิบิกิจะเดินมาอยู่ข้างโดยที่ฉากหลังเป็นแสงพระอาทิตย์สลวย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

266 ความคิดเห็น

  1. #177 vsx-team (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 10:52

    คนร้องเพลง be the one มาเองเลยโว๊ยเห้ย!!!

    #177
    0
  2. #176 Ark 1 (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 10:15

    บันโจ:เห็นแล้วคลื่นไส้โว้ย

    คาซึมิน:เป็นไรของนายเจ้าพวกนั้นก็หวานกันแบบนี้ตลอดแล้วนายมาเป็นอะไรกับตอนนี้กันละ

    บันโจ:ก็แบบฉันเองก็อยากมีบ้างมันก็เท่านั้นเอง

    คาซึมิน:ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวนายก็มี

    บันโจ:จริงหรอ!! นานแค่ไหนละ

    คาซึมิน:ก็หลังจัดการเอโวโตะแล้วก็พี่มันน่ะ

    บันโจ:ทำไมนายถึงรู้เยอะขนาดนั้นได้ละเนี่ย

    คาซึมิน:บทน่ะหัดอ่านบ้างสิ

    บันโจ:ห๊ะ พูดไรของนายไม่เห็นรู้เรื่องเลย

    คาซึมิน:เป็นคนที่มีแต่กล้ามเต็มสมองจริงๆเหะ

    บันโจ:ได้ยินนะเฟ้ย!

    ฟูวะ:ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงอยากมีกันนักกันหน่า-แฟนเฟินอะไรเนี่ย

    โอโตยะ:คนที่ได้แต่งัดคีย์ไปวันๆอย่างนานจะมาเข้าใจความโรแมนติกแบบคนปกติได้ไงกันอิซามุคุง

    ฟูวะ:เหอะ งั้นไปงัดคีย์ต่อดีกว่า

    บันโจ:-สองตัวนั้นมันพูดเรื่องอะไรกันน่ะ นี้นายนีน้องชายหรือพี่ชายฝาแฝดด้วยหรอ

    คาซึมิน:ไม่ละฉันจำไม่เห็นได้เลย

    ฟูวะ:นี้นายสองคนน่ะ

    บันโจ:มีอะไรหรอ

    ฟูวะ:ถ้าคิริว เซนโตะมีพฤติกรรมที่ยังเป็นหมีอยู่ละก็แจ้งหน่วยA.I.M.Sด้วยละกัน

    คาซึมิน:A.I.M.Sหรอแค่คนไม่กี่คนจะไปชนะเจ้าเซนโตะได้ไง

    ฟูวะ:เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงทางเราจะประสานไปที่ยังบริษัทhidenintelligenceบริษัทZaiaและกลุ่มmetsuboujinrai.net เพื่อมาช่วยอีกแรงทางที่ดีพวกนายบอกเพื่อนของพวกนายว่าเลิกเป็นหมีได้แล้วจะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม

    บันโจ/คาซึมิน:โชคดีเด้ออออเซนโตะ

    #176
    0