Kamen rider Build & Symphogear Re:Boot

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7 คำให้การที่กลายเป็นศูนย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    10 มิ.ย. 63

เซ็นโตะ : เพื่อล้างมลทินให้กับบันโจ นักฟิสิกซ์อัจฉริยะ คิริว เซ็นโตะ  จึงออกตามหารวบร่วมข้อมูลของนาเบะชิม่าของจริงมาได้สำเร็จ

 

บันโจ : เพื่อช่วยครอบครัวของนาเบะชิม่าผมกับคุณซาวะเลยขึ้นเรือเถื่อนไปที่รัฐเซย์โตะ

 

เซ็นโตะ : เเละพอคิริว เซ็นโตะได้เข้าต่อสู้กับแสมชจนทำให้นาเบะชิม่าที่เป็นแสมชกลับร่างเดิมได้แต่ว่าก็ถูกศัตรูปริศนาเข้าโจมตีจนตกอยู่สถานะเลวร้ายสุดๆ

 

บันโจ : สภาพแบบนั้นยังจะพูดอีกนะ....ถ้างั้นฉันจะพูดแทนเอง

 

ฮิบิกิ/คานาเดะ : ตอนที่8 จะเกิดอะไรขึ้นไปติดตามดูเลยค่า!!

 

บันโจ : อึย!! โดนแย่งพูดไปสะเเล้ว!


เซ็นโตะ : สมน้ำหน้า!!



------------------------------------------------


ภายในความฝันของเซ็นโตะปรากฎเป็นภาพเหตุการณ์ต่างทีเขาได้ถูกทำการทดลองในที่ๆแห่งๆนึ่งและได้เหลือบมองไปเห็นบางอย่างเเต่จู่ๆความฝันนั้นได้หายไปมาพร้อมกับเสียงๆนึ่งทีเหมือนกำลังพูดกับเขา

 

"  เจ็บนิดนึ่งน่า....อดทนหน่อยละ "โซอิจิได้ดึงแก้มของเซ็นโต๊ะทั้งสองข้างเต็มแรงจนเซ็นโตะได้ตื่นจากความฝันและมีเเต่ความเจ็บปวดทีแก้มของเขา

 

" โอ้ย!! เจ็บ!!! " เซ็นโตะที่ได้ตั้งสติก่อนจะหันมองดูรอบว่าตอนนี้เขาได้อยู่ห้องใต้ดินซึ่งเป็นฐานทัพของเขา

 

" ค่อยยังชั่วฟื้นสักที.....ไม่เป็นไรแล้วน่า "

 

" มาสเตอร์....ทำอะไรน่ะครับ "

 

" ก็เธอนะสลบอยู่แถวๆท่าเรือ ไปโดนอะไรบางอย่างเล่นงานมาละสิ " โซอิจิได้พูดทำให้เซ็นโตะพึ่งจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบาง

 

" แสดงว่ามาสเตอร์เป็นคนไปเจอผมมางั้นหรอ? "

 

" ผิดแล้วๆ ต้องขอบคุณ สองคนนั้นมากกว่า " โซอิจิได้ยกนิ้วชี้ไปที่ด้านหลังทำให้เซ็นโตหันไปหาพบฮิบิกิกับคานาเดะ

 

" คุณเซ็นโตะในที่สุดก็ฟื้นแล้วสิน่ะค่ะ " เธอที่เห็นว่าเซ็นโตะไม่เป็นไรก็รีบเดินเข้ามาหาทันที

 

" ฮิบิกิ....คานาเดะด้วย? "

 

" มทีเมลล์แปลกให้พวกเราไปที่ท่าเรือ....แล้วก็พบนายที่บาดเจ็บอยู่ก็เลยแบกกลับมาที่นี่เอานิของนายนะ " คานาเดะได้เดินเข้าไปหาพร้อมยื่นบิลด์ไดรฟเวอร์คืน 

 

" จริงหรอเนี่ย....ฉันติดหนี้พวกเธอสะแล้วสิ....ขอบใจน่า  "

 

" แหะๆ.....ว่าแต่คุณเซ็นโตะโดนใครเล่นงานมางั้นหรอ? "

 

" โดนเด็กผู้หญิงสวมเกราะสีเงินแปลกๆ....แล้วก็คอบบร้าเล่นงานนะถึงจะไม่เห็นหน้าก็เถอะ.....เจ้านั้นคล้ายไนท์โร๊คแต่ว่าที่กลางอกเป็นคอบบร้า "


" คอบบร้าหรอ? " 


" เด็กผู้หญิงสวมเกราะสีเงินงั้นเหรอ? " คานาเดะที่ได้พอได้ยินที่บอกก่อนที่บิลด์โฟนที่อยู่ข้างๆหมอนดังขึ้นเซ็นโตะได้ยื่นมือไปหยิบมารับสายเเล้วทาบกับหู

 

" บันโจหรอ? ไปถึงเซย์โตะเเล้วหรอ? "

 

" อ่า....พึ่งถึงเมื่อกี้เอง....พอดีว่ามีผู้หญิงคนนึ่งที่ถูกบิลด์ช่วยไว้ได้เช็คหาตำแหน่งของครอบครัวนาเบะชิม่าเเละเตรียมรถกับเงินเอาไว้ด้วย "

 

" งี้เองหรอ.....ทางนี้เจอปัญหาเต็มเยอะแยะพอกันเลยละ.....แสมชตัวนั้นคือนาเบะชิม่าเเต่โดนเอาตัวไปแล้ว "

 

" จริงหรอเนี่ย "

 

" ที่นาเบะชิม่าบอกที่อยู่กับครอบครัวบางทีอาจจะเป็นกับดักของเฟาส์.....ระวังตัวดีๆล่ะ "

 

" เข้าใจแล้ว "

 

เซ็นโตะพูดจบก็ได้ตัดสายก่อนจะวางลงพร้อมถอนหายใจออกมาพร้อมทำท่าทีกลุ้มใจ

 

" แล้วหลังจากนี้จะทำยังไงต่อละ " คานาเดะได้เอ๋ยถามกับ

 

" เสี้ยวนึ่งของความทรงจำของฉันเหมือนจะเชื่อมโยงอะไรบางอย่างได้แล้วละ "

 

" จริงงั้นหรอ? "

 

" ภายในฐานทัพของเฟาส์มีแผ่นลายประหลาดเหมือนกับแพนโดร่าบ็อกซ์.....และหญิงสาวสวมชุดสีดำ "

 

" ผู้หญิง? "

 

" เทคโนโลยีไม่มีทางทีจะสร้างยอดมนุษย์แสมชได้เเม้แต่ในวิทยาศาตร์ของยุคนี้ยังไม่สามารถทำได้ " เซ็นโตะได้ลุกจากเตียงเเล้วเดินไปเทกาแฟลงเเก้วก่อนจะหยิบขึ้นมาจิบ

 

" ถ้าวิทยาศาสตร์ตอนนี้ไม่สามารถทำได้......หรือว่า? " ฮิบิกิที่พอฟังแล้วดูเหมือนจะนึกอะไรออกก่อนจะหันไปมองเซ็นโตะ

 

" ถ้าเป็นแพนโดร่าบ็อกซ์ละก็.....หากว่าเป็นพลังจากดาวอังคารก็พอเป็นไปได้ "

 

" การแก้ไขปริศนาแพนโดร่าบ็อกซ์จะสามารถส้าวไปถึงตัวตนของเฟาส์ได้สิน่ะ "

 

ตึ้ง!!!

 

ทั้ง4ได้ครุ่นคิดอยู่นั้นก็ได้มีเสียงที่ทำให้เซ็นโตะกับโซอิจิยิ้มออกมา

 

" อะ.....อะไรนะค่ะ? "

 

"โอ้วววว......บอทเทิลได้แล้ว " โซอิจิได้รีบวิ่งออกไปทันทีด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้น

 

" ดะ....เดียวสิๆ " เซ็นโตะได้รีบวิ่งเข้าไปจับโซอิจิเอาไว้เเต่ก็ถูกผลักจนหลุดออกก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปเปิดออกเเล้วหยิบบอทเทิลสีม่วงออกมาทั้งสองต่างมองด้วยสีหน้าตื่นเต้นก่อนที่จะโดยคานาเดะหยิบไปจากมือ

 


 

" หื้ม.....นินจาหรอ? "

 

ประตูห้องสกัดบอทเทิลได้เปิดออกพร้อมมิโซระได้เดินออกมาทำให้ฮิบิกิยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่

 

" อะ.....เอ้ะ!! มีผู้หญิงออกมาจากเครื่องนั้นด้วยยยย "

 

" เห้อ....เหนื่อยจัง...ง่วงก็ง่วง  "

 

" ดะ.....เดียวๆก่อน "  เซ็นโตะได้รีบวิ่งมาดึงเเขนรั้งเธอเอาไว้ก่อน " ฉันมีอะไรให้ช่วยหน่อยนะมี่ตัน "

 

" ห๊า!!  "

 

" ช่วยรวบร่วมข้อมูลโศกนาฏกรรมของสกายวอร์เมื่อ10ปีก่อนทีสิ "

 

" ห้ะ!! "

 

" ขอร้องละ "

 

" ไม่ "

 

" ขอร้องล่ะ "

 

" ฉันง่วง...ไม่เอาๆๆๆๆๆ "

 

" ทำน่า "

 

" ไม่เอา "

 

"  มาสเตอร์  " เซ็นโตะได้หันไปมองโซอิจิก่อนทีเขาจะรีบวิ่งไปเตรียมตัวพร้อมตั้งม่านเปลี่ยนชุดโดยที่มิโซระไม่เต็มใจ

 

" ไม่เอา!!!! "

 

สิ้นเสียงเธอได้สวมชุดมี่ตันเตรียมพร้อมเรียบร้อยเเละทำการออกอกาศทันทีโดยที่ฮิบิกิยังยื่นอึ่งพูดอะไรไม่ออก

 

" อะ....เอ้ะ คนๆนี้คือมี่ตันงั้นหรอ? "


" ตกใจละสิท่า "

 

" วันนี้มี่ตันก็มีเรื่องขอร้องผู้คนอีกแล้ววว " มิโซระได้กล่าวทักทายแฟนของก่อนที่ตรงประโยคท้ายเธอได้ลี่เสียงลงก่อนจะเล่ห์ตาไปมองทั้งสองเเต่ต่างคนต่างหลบสายตาไปทางอื่น

 

" นี้มันเรื่องอะไรกันเนี่ย....มึนไปหมดแล้ว "

 

" เอางี้ละกันน่า.....ฮิบิกิเดียวฉันจะเล่ารายละเอียดให้ฟังทั้งหมดละกัน " คานาเดะได้หันไปอาสาสจะเล่าให้ฮิบิกิฟัง

 

" อะ...อ่าค่ะ "

 


ณ ฐานทัพเฟาส์

 

นาเบะชิม่าได้อาละหวาดเข้าทำร้ายนักวิทยาศาสตร์ไปหลายคนก่อนที่จะกลายร่างเป็ฯแสมชอีกครั้งแต่ไม่เหมือนกับตัวแรก

 


 

" ฮ้ากกกก!! " แสมชได้คำรามออกมาออกมาเเผ่ออกไปทั่วจนทำให้ตัวทดลองคนอื่นที่ถูกหมัดกับเตียงเกิดกลัวขึ้นมา

 

" ดูเหมือนว่าการทดลองครั้งที่สองจะทำให้พลังทำลายมันต่างกับครั้งแรกคนละชั้นจริงๆ " ไนท์โร๊คได้เดินมาพร้อมปรบมือให้กับผลงานชิ้นโบว์แดง

 

แสมชที่เห็นไนท์โร๊คก็ได้รีบวิ่งเข้าไปโจมตีใส่ทันทีแต่ก็ถูกรับไว้อย่างง่ายดายก่อนที่ไนท์โร๊คจะกระโดดไปยืนบนเพดานแล้วใช่สตรีมกันในมือกระหน้ำยิงใส่เป็นชุดพร้อมพุ้งลงมาต่อยอัดร่างแสมชจนล้มลงนอนกับพื้น

 

" เป้าหมายของเราคือการสร้างสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุด.....แล้วมันจะเป็นยังไงเมื่อถ้ามนุษย์ที่รับการทดลองแสมชไปแล้วหนนึ่งจะเป็นยังไง " ไนท์โร๊คได้เอาปากกระบอกจ่อหัวแสมชเอาไว้ " ก็ต้องทดสอบก่อนถึงจะรู้ได้ "

 

 

ณ โรงเรียนลิเดียน

 

ภายในห้องเรียนหลังจากหมดไปแล้วครึ่งวันในช่วงพักเที่ยง

 

" เห้อ...... " ฮิบิกิได้ถอนหายใจยาวออกมาจนทำให้มิคุต้องหันไปมอง

 

" เป็นอะไรหรอฮิบิกิ "

 

" ไม่มีอะไรหรอก....แค่มีอะไรที่ต้องคิดนิดหน่อยนะ "

 

" นี่...ฮิบิกิไปก่อเรื่องอะไรจนทำให้คุณคานาเดะลำบากใจรึเปล่านะ "

 

" เอ้ะ....อ่าเปล่าๆๆๆสักหน่อยจริงสิ....พอดีว่าฉันว่าจะทำงานพิเศษสักหน่อยนะ "

 

" เอ้.....งานพิเศษ? ฮิบิกิเนี่ยน่า " มิคุที่ได้ยินจากปากฮิบิกิสีหน้าก็ตกใจมากและประหลาดใจในเวลาเดียวกันพร้อมมองหน้าฮิบิกิไม่กระพริบ

 

" แหะๆ....ก็น่า " ทั้งสองได้พูดคุยกันพร้อมเดินไปที่โรงอาหารเเละสั่งอาหารมานั่งที่โต๊ะ

 

" แล้ว...ทำงานพิเศษอะไรหรอ "

 

" อื้ม....พอดีว่าไปเป็นเด็กเสิร์ฟร้านกาแฟนชื่อร้านNascita "

 

" เอ้.....ไม่เคยได้ยินเเหะ "

 

" พอดีว่าพึ่งเปิดใหม่นะ "

 

" ถ้างั้น.....ไว้วันไหนจะลองไปชิมกาแฟฝีมือของฮิบิกิน่ะ "

 

" อื้ม!! "

 


ณ สถาบันวิจัยโทโตะ

 

เซ็นโตะได้ยื่นแท็ปเล็ตพร้อมเปิดวิดีโอของเหตุการณ์เมื่อ10ปีก่อนทีเกิดสกายวอลขึ้นมาให้เก็นโทคุดู


" นี่คือวิดีโอเหตุการณ์สกายวอลครับ"

 

" เดียวก่อนสิ....ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นทางรัฐบาลเรียกเก็บคืนหมดแล้วน.....นายไปเอามาจากไหนกัน " อุสึมิได้เห็นก็รีบไปคว้าเอาแท็ปเล็ตจากมือเซ็นโตะทันที

 

" เอาน่า ทุกคนออกไปก่อน " เก็นโทคุได้สั่งห้ามอุสึมิเจ้าตัวก็เงียบไม่พูดอะไรก่อนที่เก็นโทคุเจ้าหน้าที่ทุกคนอยู่ภายในห้องได้ออกไปจนเหลือเพียงแค่3คนที่อยู่เท่านั้น " พูดต่อสิ "

 

" ครับ " เซ็นโตะได้หยิบเเย่งแท็ปเล็ตคืนมาก่อนจะเริ่มอธิบายต่อ " ก่อนอื่นช่วยดูตรงนี้หน่อยครับ  " เซ็นโตะได้กรอวิดีโอไปในช่วงวินาทีที่มือของนักบินอวกาศเเตะไปที่เเพนโดร่าบ็อกซ์



 

" ผมได้ทำการโปรเส็ตแบบพิเศษเพื่อลบแสงจากแพนโดร่าบ็อกซ์ออกไป "

 

ภาพในวเเท็ปเล็ตสีของเเพนโร่าบ็อกซืได้เปลี่ยนเป็นสีเเดง น้ำเงิน เขียว

 


 

 

" ในตอนที่นักบินอวกาศแตะกล่องทำให้ตัวกล่องปรากฎสีขึ้นมา  "เซ็นโตะได้เลื่อนภาพไปเพียงเเค่เสี้ยววินาที่ปรากฎเป็นส่วนสีเขียวของเเพนโร่าบ็อกซ์ทั้งสองข้างได้หลุดออกไป

 


 

" อย่างที่เห็นได้ชิ้นส่วนแพนโดร่าบ็อกซ์ได้หลุดออกไป.....แต่ว่ารูปทรงของมันยังเหมือนเดิมแสดงว่ามันมีโครงสร้าง2ชั้น "

 

" นี้นายกำลังจะบอกว่าแพนโดร่าบ็อกซ์เคยมีชิ้นส่วนสีเขียวงั้นหรอ....โทษทีน่าแต่ว่ามันไม่มีหรอกน่า โอเคน่าจบแล้วละก็กลับไปทำงานต่อได้แล้วละ " เก็นโทคุได้เอามือเเตะไหล่เซ็นโตะเบาๆก่อนจะเดินออกไปเเต่ด้วยความพยายามของเซ็นโตะก็ได้วิ่งมาดักเก็นโทคุเอาไว้เพื่อไม่ให้ได้เดินหนี

 

" ผมไม่ได้ดัดแปลงภาพนะ.....มันมีชิ้นส่วนสีเขียวจริงๆ "

 

" ตื้อจริงๆเลย....เราคุยกันจบเเล้วนะ "อุสึมิได้เข้ามาผลักเซ้นโตะให้ออกไปพ้นๆทางก่อนที่ทั้งสองจะเดินกันต่อ

 

" คุณจะต้องรู้อยู่แล้วแน่ๆผบ. กรุณาช่วยตอบมาด้วยครับเเผ่นสีเขียวอยู่ที่ไหนกันแน่ครับ " เซ็นโตะที่ยังตะโกนถามกับเก็นโทคุได้หยุดเดินเเล้วหันมามอง

 

" ก็บอกไปแล้วไง มันไม่มีของแบบนั้นสักหน่อย....พอได้แล้วละ "

 

" หรือว่าถูกขโมยไปละครับ....โดยฝีมือของเฟาส์นะครับ "

 

" นี้เเก!!! "  อุสึมิที่หมดความอดทนได้เดินเข้าไปกระชากเสื้อของเซ็นโตะ

 

" อุสึมิ!!! " เก็นโทคุได้ตะโกนห้ามก่อนทีจะเอามือของอุสึมิออกจากเสื้อของเซ็นโตะอย่างใจเย็น " นายไปรู้มาจากไหนนะ "

เขาได้เดินวนรอบเซ็นโตะเหมือนว่าตัวเองรู้เยอะมากกว่าในสิ่งที่เซ็นโตะรู้

 

" ถูกอย่างที่นายว่ามา....แพนโดร่าบ็อกซ์มีโครงสร้าง2ชั้น  แต่ว่าเมื่อ3ปีก่อนชิ้นส่วนของเเพนโดร่า2ชิ้นนั้นได้หายไป "

 

" ทำไมถึงต้องปิดบังเรื่องนี้เอาไว้ด้วยครับ "

 

" ขืนเรื่องนี้เปิดเผยออกไปก็ได้เกิดเรื่องวุ่นวายนะสิ...เพราะต่างโฮคุโตะเเละเซย์โตะต่างต้องการพลังงานของแพนโดร่าบ็อกซ์ " 

 

" ว่าเเต่เฟาส์ผ่านระบบความปลอดภัยมาได้ไงกัน "

 

" นั้นสิ.....เเต่ว่าเห็นมีข่าวลือว่าได้มีคนทรยศ "เก็นโทคุได้หยิบเอาเเท็ปเล็ตเเล้วหยุดภาพๆนึ่งให้ดูซึ่งก็คือนักบินอวกาศที่เป็นคนเปิดแพนโดร่าบ็อกซ์ให้เซ็นโตะดู " หมอนี้ไงล่ะ "


" นักบินอวกาศงั้นหรอ? "



 

ณ รัฐเซย์โตะ เขตเมืองที่6

 

บันโจกับซาวะได้นั่งรถมาจนถึงย่านที่อยู่อาศัยรอบข้างที่บางส่วนสภาพดูทรุดโทรมเนื่องจากเซย์โตะนั้นได้มุ่งเน้นฟื้นฟูเศรษฐกิจจนดูเเลไม่ทั่วถึงทั้งสองได้จอดรถใกล้ๆกับคอนโดที่ครอวนาเบะชิม่าได้อาศัยอยู่พร้อมสอดส่องดูความผิดปกติหรืออะไรรึป่าว

 

" ถึงกับให้ยืมเงินของเซย์โตะ  มาด้วยแบบนี้ช่วยได้มากมายเลย "

 

" เอาล่ะไปตามหาคอรบครัวนาเบะชิม่ากันเถอะ "  บันโจได้จัดการกินขนมปังในมือเสร็จก่อนจะเริ่มตามหาครอบครัวนาเบะชิม่าทันทีขณะที่กำลังเปิดประตูกำลังจะลงจากรถเเต่ถูกซาวะดึงตัวเอาไว้ก่อน

 

" นี้เดียวก่อนสิ ที่นี้เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิดเเบบนี้ ซุ่มสีซุ่มหาไปแบบนี้ก็โดนจับได้พอดี "

 

" แล้วทีนี้จะให้ทำยังไงล่ะ "

 

ทั้งสองทีทำหน้าคุ้นคิดอยากนักก่อนจะหันไปเห็นหน้าบ้านใกล้ๆได้มีรถส่งของทำให้ทั้งสองหันไปมองเเละนึกแผนออกมาได้


Build 04

 

ไม่กี่นาทีต่อมาทั้งสองสวมชุดพนักงานส่งของพร้อมเลื่อนกล้องขนาดเท่าคนเข้ามาด้านในคอนโดพร้อมพยายามเอาหมวกปิดหน้าเพื่อไม่ให้มีใครจับได้

 

" ขอโทษนะค่า เอาพัสดุมาส่งให้คุณนาเบะชิม่าห้อง306ค่ะ "

 

" อ่อเชิญเลยครับ " เจ้าของคอนโดได้มองเเต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรจึงให้ปล่อยผ่านไป

 

" ขอบคุณมากครับ/ค่ะ "

 

ทั้งสองได้รีบเดินไปที่ลิฟท์จนสามารถขึ้นลิฟท์ได้สำเร็จก่อนจะขยับหมวกออกพร้อมถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

" เห้อ....ด่านที1เคลียร์เรียบร้อย " ทั้งสองได้ตีมือกันก่อนจะถึงชั้นที่เขาต้องการเเล้วมาถึงห้อง306

 

บันโจได้กดกริ้งเเล้วรอจนได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาทีประตู

 

" ค่า " ประตูได้เปิดออกปรากฎเป็นผู้หญิงอายุราว40-50ได้เปิดมาเห็นบันโจที่ไม่รอช้ารีบเปิดประตูให้เห็นเต็มๆ

 

" ครอบครัวนาเบะชิม่าใช่มั้ย "

 

พอเธอได้ยินบันโจพูดเเบบนั้นก็เกิดกลัวพยายามจะรีบปิดประตูหนีทันที

 

" นี้เดียว.....ทำหน้าดุไปเเล้ว " ซาวะได้เข้ามาตำหนิบันโจก่อนจะถอดหมวกออกเปิดเผยตัวตน

เพื่อให้ไว้วางใจ " เอิ่มขอโทษนะค่ะ....ภรรยาของคุณนาเบะชิม่าใช่มั้ยค่ะ "

 

" คะ...ค่ะ "

 

" พวกเรามาเพื่อคุ้มครองพวกคุณนะค่ะ "

 

พอเธอได้ยินเเบบนั้นก็รีบเชิญทั้งสองเข้ามาทันทีเเละรีบทำการเก็บข้าวของที่จำเป็นทันที

 

" คุณรู้จักองค์กรที่ชื่อเฟาส์รึป่าวค่ะ "

 

" ไม่เลยค่ะ....เดิมทีเขาไม่เคยเล่าเรื่องงานให้ฟังเลย เเต่จู่ๆไม่กี่วันที่ผ่านมาก็บอกให้มาเซย์โตะ " เธอได้นิ่งเงียบไปก่อนจะเอาพาสสปอร์ตเก็บใส่กระเป๋าไป " เป็นคนที่เอาแต่ใจจริงๆ ทำไมถึงได้ส่งพวกเราแค่สองคนมาที่อันตรายแบบนี้กัน เเถมไม่ว่าจะถามยังไงก็ตอบมาเเค่ว่า ฉันจะปกป้องครอบครัว "

 

บันโจที่นั่งอยู่ห้องนั่งเล่นได้ฟังเเบบนั้นก็เกิดรู้สึกเปลี่ยนความคิดของนาเบะชิม่าไปโดยไม่รู้ตัว

 

" นี้พี่ชาย " เด็กได้เรียกบันโจหันมาหาเธอขณะที่กำลังเล่นพักเชือกเป็นรูปต่างๆ " หอคอย คุณเต่า ยางยืด เฮลิคอปเตอร์ เก่งมั้ยค่ะ"

 

" ไม่รู้สิพอดีพี่ไม่เคยเล่นนะ..... "

 

ซาวะกับภรรยานาเบะชิม่าได้มองดูบันโจกับลูกของเธอเเล้วยิ้มออกมา

 

" บางทีสามีคุณอาจจะยอมเผชิญกับอันตรายเพื่อปกป้องครอบครัวอยู่ก็ได้นะค่ะ..เพราะงั้นรีบไปหาสามีของคุณเถอะ "

 

" ค่ะ  "

 

"  จะได้เจอปะป๋าแล้วหรอ....ไชโย!! "

 

" นี้รัก ปะป๋ามากเลยงั้นหรอ? " บันโจได้หันมองเด็กที่ดีใจจะได้เจอนาเบะชิม่าจึงได้ถามออกไป

 

" อื้ม! รักที่สุดเลยล่ะพอเล่นพันด้ายที่ไร ปะป๋าก็จะชมฮารุจังเก่งมากตลอดเลย ชมบ่อยมากๆเลยล่ะ "

 

บันโจที่ได้ยินแบบนั้นก็แอบทำหน้าเศร้าเเต่ก็กลับมายิ้มให้

 

" งั้นหรอ....รีบไปหาปะป๋ากันเถอะน่า "

 

บันโจได้ให้สองแม่ลูกเข้าไปหลบภายในกล่องเเละเข็นออกมาด้านหลังของคอนโดเพื่อหลบกล้องวงจรปิดจนใกล้ถึงรถที่ซาวะไปเตรียมเอาไว้

 

" อีกเดียวก็ถึงเเล้ว....อดทนหน่อยนะ "

 

ในระหว่างทีกำลังราบรื่นอยู่นั้นจู่ๆการ์เดี้ยนได้โผล่เข้ามาจับร่างบันโจจนกลิ้งลงไปนอนพร้อมกับเเม่ลูกทั้งสองได้ล้มออกมาจากกล่องกับพื้นก่อนขึ้นคร่อมบันโจพอเขามองดูดีไม่ใช่การ์เดี้ยนของเซย์โตะหรือโทโตะเเม้เเต่น้อย

 

" ไม่ใช่หุ่นของรัฐบาล....เฟาส์งั้นหรอ " บันโจได้ควักเอาดราก้อนบอทเทิลออกมาแล้วเข้าต่อสู้ทันทีทุกครั้งที่บันโจต่อยออกไปก็จะเป็นเปลวไฟสีฟ้าปกคลุมมือเอาไว้เเต่ว่าก็ยังเเพ้จำนวนจนล้มลงไปกับพื้นเเต่ก็ยังพยายามปกป้องสองเเม่ลูกเอาไว้

 

ก่อนที่จะมีรถตู้ขับมาชนกวาดการ์เดี้ยนปลิวกระจัดกระจายเเล้วมาจอดต่อหน้าทั้งสามนั้นก็คือซาวะ

 

" รีบขึ้นมาเร็ว! "

 

ทั้งสามได้ขึ้นรถเเล้วรีบขับออกไปทันทีจนใช่เวลาไม่นานก็ใกล้ถึงท่าเรือเเละกำลังขับไปยังเรือที่พวกเขามา

 

" อื้ม...อีกเดียวก็คงจะถึงเรือเเล้วละ "

 

ทุกคนต่างกำลังดีใจเเต่ก็มีมารผจญที่เกาะตามรถมาด้วยนั้นก็คือการ์เดี้ยนของเฟาส์ได้เกาะหน้ารถซาวะได้พยายามขับเบี้ยงไปมาเพื่อสลัดให้หลุดเเต่ดูเหมือนไม่มีผลก่อนทีที่หัวมันขึ้นเวลานับถอยหลัง

 

" นาฬิกาจับเวลาหรอ? หรือว่าจะเป็นระเบิดเวลา "

 

อีกด้านนึ่งทางด้านเรือที่พวกบันโจโดยสารมาได้รอเตรียมพร้อมโดยเฉพาะทางด้านผู้หญิงเจ้าของเรือที่ยืนรออยู่พักนึ่งเเล้ว

 

" รีบออกเรือเร็วเข้า!!! " เธอได้ยินเสียงตะโกนจึงหันไปตามเสียงพบบันโจกำลังตะโกนพูดอะไรบางอย่าง " เร็ว! "

 

เธอที่สงสัยจึงพยายามเพ่งมองไปทีหน้ารถพร้อมบันโจที่โบกไม้โบกมือให้ออกเรือพอรถเข้ามาใกล้ก็ได้ยินเสียงบันโจชัดเจน

 

" ออกเรือเร็วเข้า.....ออกเรือ!!! "

 

" อะ...อ้าา...ออกเรือเร็วเข้า!!! " เธอได้หันไปสั่งคนขับเรือก่อนทีเธอจะขึ้นพร้อมพร้อมคนขับได้เเล่นเรือออกจากท่า

 

"  เตรียมตัวโดดนะ "

 

" โดดหรอ? "

 

" อิอิ เอาเลย "

 

ซาวะได้เร่งเครื่องจนความเร็วสูงสุดเเล้วเหยียบคันเร่งจนมิดจนรถพุ้งกระโดดออกจากท่าเเละพวกเขาได้กระโดดออกจากรถทันทีเเละบันโจได้อุ้มเด็กออกมาทั้งสามได้ตกลงบนเรืออย่างเหลือเชื่อขณะที่รถได้เเล่นลงน้ำพร้อมระเบิด

 

" รอดเเล้วโว้ยยยย!!! "



 

ณ ร้านNascita

 

โซอิจิได้หยิบหมวกกันน็อคบนเคาน์เตอร์เหมือนกำลังจะออกไปไหนเป็นเวลาเดียวกันที่คานาเดะและฮิบิกิได้เดินเข้ามาใในร้านพอดี

 

" อ่า...ทั้งสองคนมาพอดีเลย....ฝากเฝ้าร้านทีนะ "

 

" เอิ่มมาสเตอร์ค่ะ...จะไปไหนหรอค่ะ "

 

" พอดีว่ากำลังจะไปทำพาร์ทไทม์นะ "

 

" อะไรกันละนั้น.....เป็ฯเจ้าของร้านกาแฟแท้ๆแต่กลับทำงานพาร์ไทม์ด้วยเนี่ยนะ? "

 

" ก็แม้.....บางทีร้านไม่ค่อยมีคนก็ต้องหาเงินทางอื่นบ้าง....เเต่เดียวเซ็นโตะก็กลับมาลองให้หมอนั้นช่วยสอนล่ะกัน "

 

" คะ....ค่ะ "


" เป็นเจ้าของร้านกาแฟทีพิลึกชะมัดเลย "  คานาเดะได้บ่นออกมาก่อนจะเดินไป


ไม่กี่นาทีต่อมาเซ็นโตะได้เดินเข้ามาในร้านเเละได้มองเห็นทั้งสองอยู่ภายในร้านพอดี

 

" โอ้ว...พูดถึงก็มาเลยฝากช่วยฝึกฮิบิกิจังด้วยละ " โซอิจิได้กำลังจะเปิดประตูเเต่ก็ต้องหยุดเเล้วหันกลับไปหา

 

" เอิ่ม...ขอโทษนะครับ " เซ็นโตะได้หันไปจะถามอะไรบางอย่าง " จำได้รึป่าวครับเรื่องเมื่อ1ปีก่อนนะตั้งแต่ตอนนั้นผมก็เป็นบิลด์แล้วต่อสู้มาโดยตลอด....ให้พูดตรงๆผมไม่เคยรู้เรื่องเกี่ยวกับคุณเลยสักนิดเดียว "

 

"หื้ม....อะไรกันจู่ๆก็ถามมาเเบบนี้ละ ปกติฉันไม่ได้กลัวกินพาสต้าหรือทีฉีดก้นในห้องน้ำด้วย...เธอเองก็รู้ไม่ใช่หรอ "

 

" มาสเตอร์กลัวที่ฉีดก้นหรอค่ะ...อุ้ก" ฮิบิกิที่ได้ยินเเบบนั้นก็เกือบหลุดขำออกมาเเต่ก็เอามือขึ้นปิดเอาไว้ได้ทัน

 

" อะ....เอิ่มมันไม่ใช่เเบบนั้นสักหน่อย " โซอิจิได้เห็นหน้าฮิบิกิก็เกิดอาการเขินอายก่อนจะพยายามพูดแก้ตัว "  อะ...แฮ่ม นายนะถูกอดีตครอบงำมากไปเเล้วนะ ที่สำคัญที่สุดคือปัจจุบันไม่ใช่รึไง "

 

โซอิจิได้ทิ้งคำพูดให้เซ็นโตะเก็บไปคิดร่วมถึงคานาเดะที่ได้ยินแบบนั้นก็คิดตามไปด้วยก่อนที่โซอิจิจะรีบเดินออกจากประตูไปก่อนจะยื่นหน้ากลับมาเพื่อพูดอะไรบางอย่าง

 

" เอาเป็นว่าฝากดูร้านด้วยละ เชา! "


 

" ไปดีมาดีนะค่ะ "

 

" เห้อ " เซ็นโตะได้ถอนหายใจออกมาก่อนจะทำให้คานาเดะที่นั่งอยู่ได้หันไปถาม


" ดูทำหน้าเข้าสิ....เครียดอะไรมางั้นเหรอ? "

 

" คุณเซ็นโตะเป็นอะไรหรอค่ะ "

 

เซ็นโตะไม่ได้พูดอะไรนอกจากจะหยิบบิลด์โฟนขึ้นมาพร้อมเปิดรูปๆนึ่งให้ดูนั้นก็คือรูปโซอิจิอยู่ในชุดนักบินอวกาศ

 


 

" นะ....นี้มันรูปมาสเตอร์นิค่ะ? "


" ชุดแบบนั้น....นักบินอวกาศนิ "

 

" อื้ม....ตอนเเรกฉันเองก็แปลกใจมากเลยพอเจอรูปนิน่า "

 

ระหว่างที่ทั้งสามกำลังคุยกันมิโซระได้เดินออกมาจากตู้เย็นด้วยทีท่าสลึมสะลือ

 

" เซ็นโตะ...แสมชปรากฎตัวมาแล้วละ " เธอได้ยื่นเเท็ปเล็ตให้ดูเซ็นโตะที่สงสัยจึงหยิบมาดู

 

" แต่ว่ามันก็แปลกๆน่า....มีทั้งคำว่าทดลองเเละส่วนประกอบไม่เหมือนข้อมูลแบบทั่วไปเลยเนี่ยสิ "

 

คานาเดะและฮิบิกิได้ยื่นหน้ามาดูก่อนจะมองดูชื่อผู้ส่งทำให้ทั้งคู่ประหลาดใจอย่างมาก

 

" นี้มัน....บลัดสตาร์คนิน่าค่ะ " ทั้งสองได้ตะโกนพูดออกมาเป็นเสียงทำให้เซ็นโตะและมิโซระมองหน้ากันและกันแปปนึ่ง

 

" พวกเธอก็รู้จักเหรอ? "


" คนที่ส่งเมลล์ให้พวกเราไปที่ท่าเรือก็เจ้านี้นั้นแหละ " คานาเดะได้ตอบกับเซ็นโตะไป

 

" งั้นฉันไปก่อนนะ " เซ็นโตะได้คืนเเท็ปเล็ตให้มิโซระเเละกำลังวิ่งไปที่ประตู

 

" คุณเซ็นโตะ....ให้ฉันไปด้วยเถอะค่ะ " ฮิบิกิได้ตะโกนออกไปทำให้เซ้นโตะที่กำลฃังจะเปิดประตูได้หยุดนิ่งก่อนจะหันไปมองฮิบิกิทีใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตั้งใจ


" ดะ.....เดียวสิเธอน่ะเป็นเเค่เด็กนักเรียนไม่ใช่หรอ? " มิโซระพยายามจะห้ามฮิบิกิเอาไว้

 

" เธอเอาจริงงั้นหรอ? การต่อสู้นะไม่ใช่เรื่องที่คนแบบเธอจะรับไหวนะ "

 

" ค่ะ.....ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่ว่ายังไงฉันจะต้องแข็งแกร่งเพื่อให้คุณซึบาสะยอมรับในตัวฉันเหมือนกับคุณคานาเดะเพราะงั้น...ฉันถึงมาอยู่ตรงนี้ไงค่ะ " เธอได้พูดด้วยเสียงหนักแน่นพร้อมก้มขอร้อง


" พาเด็กคนนี้ไปด้วยเซ็นโตะ..... " คานาเดะที่พอเห็นความตั้งใจของฮิบิกิก็ได้บอกกับเซ็นโตะทำเอาตกใจ 


" คุณคานาเดะ "


" จะให้เอาแต่ฝึกอย่างเดียวไม่ได้ต้องลองลงสนามจริงดู.....ในฐานะที่เป็นอาจารย์เธอฉันจะตามไปดูด้วยแบบนั้นคงไม่มีปัญหานะ " คานาเดะได้ลุกขึ้นพร้อมเอามือม้าวเอวบอกกับเซ็นโตะ

 

" ให้ตายสิ....ช่วยไม่ได้เข้าใจแล้วละ "

 

" จริงหรอค่ะ " เมื่อเธอได้ยินคำตอบก็ได้เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับยิ้มให้กับเซ็นโตะ

 

" เซ็นโตะเอาจริงงั้นหรอ? "

 

" ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง......ไม่ต้องห่วง " เซ็นโตะพูดจบฮิบิกิและคานาเดะก็รีบวิ่งตามออกไปทันทีและได้เดินทางไปยังตำแหน่งที่แสมชปรากฏตัว


 

ณ สวนสาธารณะโทโตะ

 

แสมชได้เดินพร้อมทรุดลงกับพื้นก่อนจะมีออร่าแปลกๆพุ้งออกมาแล้วหายไปก่อนมันจะหันไปด้านข้างพบสูตรสมการจำนวนมากลอยมาหาพร้อมกับเซ็นโตะ ฮิบิกิแลัคานาเดะได้ปรากฎตัวออกมา

 

" เอาล่ะ....มาเริ่มการทดลองเลยมั้ย "

 

[ GORILLADIAMOND!]

 

[BEST MATCH]

 

ARE YOU READY?

 

" แปลงร่าง "

 

[ KAGAYAKI NO DESTROYER! GORILLAMOND YEAHHH! ]

 

[ Bawisyall nescell Gungnir tron ]


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง 


" ถึงจะไม่ใช่นอยท์แต่ก็ระวังตัวให้ดีละ "

 

" ค่ะ "


[ Zettai ni...hanasanai kono tsunaida te wa Konna ni hora attakai nda hito no tsukuru nukumori wa ]


สิ้นเสียงบิลด์ได้วิ่งพุ้งเข้าไปต่อสู้กับแสมชทันทีพร้อมกับฮิบิกิที่ยังไม่เกร็งๆเเต่เธอก็พยายามเตะต่อยให้แสมชไปทางบิลด์ด้วยประสบการณ์ของเธอที่ไม่เคยต่อสู้มาก่อนพร้อมกับร้องเพลงไปพร้อมๆกันด้วย

 

[ Muzukashī kotoba nante iranai yo Ima wakaru kyōmei suru Brave minds ]

  

แสมชได้ถูกบิลด์ในกำปั้นขนาดใหญ่โจมตีอัดเข้าทีลำท้องหลายครั้งก่อนจะใช่ดาบที่แขนซ้ายฟันใส่แต่ก็ถูกมือข้างที่เป็นไดมอนท์ป้องกันเอาไว้ได้ก่อนที่ฮิบิกิได้ใช่จังหวะนั้นออกแรงต่อยเข้าที่ด้านข้างของแสมชจนกระเด็นไปกับพื้


[ Gutto gutto minagitteku tomedo naku afureteiku Tsumugi aitai tamashī hyakuman no kimochi...sā  Buttobe kono enajī yo ]


" ไม่เลวนิ " บิลด์ได้หันไปชมก่อนจะวิ่งเข้าไปจัดการรับช่วงต่อ

 

" แบบนั้นแหละ " คานาเดะได้ยืนมองดูทั้งสองต่อสู้กับแสมชอยู่โดยที่เธอไม่รู้ตัวว่าถูกแบล็คอาร์ทที่นั่งเท้าไขว้หางอยู่ที่ม้านั่งไม่ไกลมากได้จับจ้องมาที่เธอพร้อมยิ้มออกมาก่อนที่สายตาของเธอภายใต้แว่นดำได้จับจ้องมองบิลด์และฮิบิกิเป็นพิเศษ

 

" ...นั้นนะหรอบิลด์นะ.....ช่างงดงามอะไรแบบนี้ "


" เอาล่ะครับคุณผู้หญิง.....ช่วยอะไรนิดหน่อยสิครับ " ชายสวมชุดคล้ายไนท์โร๊คสีแดงเดินมาพร้อมปืนไรเฟิลในมือ

 

" ช่วยไม่ได้ละน่า " แบล็คอาร์ทได้ลุกขึ้นพร้อมหยิบคฑาที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมาเเล้วยิงลำแสงไปตรงทีพวกบิลด์กำลังต่อสู้อยู่ปรากฎเป็นนอยท์กลุ่มนึ่ง


[ Kaihō zenkai! Icchae Heart no zenbu de Susumu koto igai kotae nante aru wake ga nai ]


" นอยท์งั้นเหรอ? " คานาเดะที่ตกใจเมื่อเห็นเหล่านอยท์ที่จู่ก็ปรากฎตัวออกมา

 

[ NEBURA STEAM!! ]

 

ไม่นานร่างที่คล้ายกับไนท์โร๊คได้เล่งสตรีมกันรูปแบบไรเฟิลเล่งไปที่แสมชก่อนจะเหนียวไกยิงกระสุนพุ้งเข้าใส่ร่างแสมชสร้างความตกใจให้กับบิลด์และฮิบิกิร่วมถึงคานาเดะที่อยู่ใกล้ๆเป็นอย่างมากก่อนที่มันจะดูดกลืนนอยท์ทั้งหมดเข้ามาในร่างพร้อมร่างกายค่อยๆใหญ่ขึ้นพร้อมกับพลังเพิ่มขึ้นมาไปด้วย

 


 

" วะ...หว่า ตัวใหญ่ขึ้นเเล้ว "

 

" อันตราย!!  " บิลด์ได้พุ้งไปผลักร่างของฮิบิกิหลบเท้าของเเสมชที่จะเหยียบทั้งสองอย่างฉิวเฉียดจนกลิ้งลงไปกับพื้นก่อนทีบิลด์จะลุกขึ้นมาหยิบแรบบิท แกทลิ้งบอทเทิลขึ้นมาใส่แทน

 

[ RABBIT GATLING! ]

 

บิลด์ได้กระโดดพุ้งขึ้นไปบนฟ้าใช่ดริลครัชเชอร์และฮอว์คแกทลิ้งกระหน้ำยิงใส่แสมชแต่ก็ไร้ผลก่อนจะถูกตบจนร่างกระเด็นลงไปนอนกับพื้น

 

" อึก....พลังอะไรกันเนี่ย "

 

" คุณเซ็นโตะ " ฮิบิกิที่กำลังวิ่งไปเเต่ก็ต้องกระโดดหลบฝีเท้าของแสมชพร้อมกับพยายามจะโจมตีทีเท้าเเต่ก็ไร้ผลเช่นกัน " อึย....เจ็บๆ  "

 

" แสมชตัวนั้นได้รับแก็สตัวใหม่เข้าไปแล้วละ " จู่ๆได้มีเสียงนึ่งได้ดังออกมาทั้งสองเองก็ได้ยินอย่างชัดเจนและพยายามมองหาต้นต่อเสียงแต่ก็ไม่พบ

 

" ใครน่ะ? "

 

" ถึงแม้จะรอดชีวิตไปได้....แต่ก็ยังมีผลข้างเคียงอยู่เช่นต่อสู้อย่างเต็มที่ละกันน่า "

 

สิ้นเสียงปริศนาบิลด์ได้ยกมือขึ้นมารับฝ่าเท้าที่เหยียบเข้าจนขาจมไปกับดินก่อนจะถูกดาบที่คล้ายปลายปากกาเข้าฟาดทีลำตัวจนกระเด็นลงไปนอนกับพื้นพร้อมอาวุธทั้งสองมือกระเด็นไปคนละทาง

 

" คุณเซ็นโตะ... " ฮิบิกิที่ได้หันไปเห็นจนเปิดช่องโหว่ให้เเสมชจับตัวได้สำเร็จก่อนทีเธอจะถูกบีบด้วยแรงมหาศาล " อัก....อ้ากกก!! "

 

" ฮิบิกิ " คานาเดะที่หันไปมองร่างของฮิบิกิที่กำลังถูกแสมชบีบร่างอยู่คานาเดะที่พยายามกวาดสายตาไปมาจนเห็นฮอร์คแกทลิ้งที่ตกอยู่จึงวิ่งเข้าไปเอาขึ้นมาและยิงเข้าใส่แสมชแต่ก็ทำได้แต่สะกิดมันเท่านั้น " โถ้ เอ๋ย....ไม่ได้ผลเลยงั้นเหรอ "

 

คานาเดะที่กัดฟันยิงต่อไปจนแสมชนั้นได้หันมาสนใจคานาเดะแทนและกำลังจะเดินตรงเข้าไปหาเธอช้าๆ


" อันตราย!! " บิลด์ที่นอนอยู่กับพื้นได้ตะโกนออกไปคานาเดะที่ได้หลับตาลงก่อนที่แสมชจะโจมตีใส่เธอพอผ่านไปหลายนาทีตัวเธอที่ยังไม่เป็นอะไรจึงค่อยๆลืมตาขึ้นช้าก็เห็นร่างของแสมชที่ชะงักไปพร้อมที่หลังของมันมีบางอย่างเเทงเข้ามาที่หลังของมันจนปล่อยมือร่างฮิบิกิตกลงมาคานาเดะจึงรีบวิ่งไปรับร่างของฮิบิกิเอาไว้ก่อน

 

" ไม่เป็นอะไรนะ "

 

" คะ...ค่ะ "

 

บิลด์ได้สังเกตุที่กลางหลังมันคือดริลครัชเชอร์ที่ถูกขว้างมาด้วยแรงมหาศาลปักเสียบเข้าไปในร่างแสมชค่อยๆหันไปข้างหลังช้าพบบันโจได้ยืนพร้อมท่าที่เหมือนพึ่งจะเขวี้ยงอะไรใส่พร้อมเปลวไฟสีฟ้าหายไปเหลือเพียงแค่ไอร้อนเท่านั้น

 

" บันโจ "

 

" ตอนนี้แหละรีบจัดการสะ "

 

" ไม่ต้องบอกก็รู้น่า " บิลด์ได้ลุกขึ้นพร้อมวิ่งออกไปเป็นจังหวะที่แสมชได้ง้างดาบพุ้งเข้ามาเเต่เขาได้กระโดดวิ่งไต่เเขนเเล้วพุ้งขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะเอาแรบบิทบอทเทิลออกพร้อมใส่ทากะบอทเทิลลงไปแทน

 

[ TAKA! GATLING! ]

 

[ BEST MATCH! ]

 

ARE YOU READY?

 

" บิลด์อัพ! "

 

[ TENKUU NO ABARENBOU!  HAWKGATLING! YEAHHH! ]

 

 

" ค้นพบสมการแห่งชัยชนะแล้ว "

 

บิลด์ได้บินพุ้งเข้าไปพร้อมสาดกระสึนใส่ร่างของแสมชไม่ยั้งขณะที่มันได้สร้างบล็อกพุ้งขึ้นมาจากพื้นดินเพื่อป้องกันเเต่กระสุนทุกนัดได้กลายกระสุนเหยียวบินหลบหลีกเข้าปะทะร่างของมันไม่หยั่ง

 

[ TEN! TWENTY! THREETY! FORTY! FIFTY! SIXTY! SEVNTY! EIGHTY! ]

 

ร่างของแสมชได้ถูกห่อหุ้มไปด้วยโดมขนาดใหญ่กว่าตัวเเล้วร่างค่อยรอยขึ้นไปบนฟ้า

 

[ NINTY! ONEHUNDRED FULLBULLET! ]

 

" ฮ้ากกก!! "

 

บิลด์ได้กระหน้ำกระสุนยิงเข้าใส่ร่างแสมชไม่หยั่งจนร่างระเบิดพร้อมตกลงไปนอนกับพื้นก่อนที่ร่างของมันจะหดเหลือตัวเท่าเดิม

 

" เยี่ยม "

 

" สำเร็จเเล้ว " คานาเดะได้แบกร่างของฮิบิกิเดินเข้าไปหาบิลด์ที่ร่อนลงที่พื้นพร้อมคืนร่างก่อนจะเอามือดึงดริลครัชเชอร์ที่อยู่บนพื้นขึ้นมาพาดบ่า

 

" ให้ตายสิ...ไม่คิดเลยว่าจะโยนเจ้านี้มาได้นะ "

 

" เป็นไงล่ะกล้ามเนื้ออกของฉันคนนี้น่ะ " บันโจได้เดินมาพร้อมเอ่ยชมแรงของเขา

 

" หึ.....ใช่สะที่ไหนละเพราะดราก้อนบอทเทิลต่างหากล่ะ " เซ็นโตะได้ยินก่อนจะพูดแซวเล่นก่อนจะเอาบอทเทิลเปล่าขึ้นมา

 

" เอ้....คุณคือนักโทษแหกคุกที่ออกข่าวไม่ใช่หรอค่ะ " ฮิบิกิที่มองหน้าบันโจดีๆก็นึกออก

 

" ใครเป็นนักโทษแหกคุกไม่ทราบแล้วเธอเป็นใครน่ะ? "

 

" ฉันทาจิบานะ ฮิบิกิค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ "

 

" ยินดีที่รู้จัก...ใช่สะที่ไหนกันเหล่า!! "

 

เซ็นโตะที่ไม่ได้สนใจทั้งสองพร้อมดูดส่วนประกอบออกจากร่างแสมชปรากฎร่างนาเบะชิม่าที่นอนหมดสติอยู่บันโจได้หันไปเห็นก็ตกใจเล็กน้อย

 

" นาเบะชิม่า " คานาเดะได้หันมองร่างของนาเบะชิม่าที่นอนอยู่ที่พื้นก่อนที่ฮิบิกิและบันโจจะหันตามไปมอง

 

ทั้ง4ได้เดินทางกลับมาที่ร้านพร้อมนาเบะชิม่าที่นอนอยู่บนเตียงโดยที่ทั้ง4ต่างยืนรอเเละเวลาก็เป็นใจนาเบะชิม่าก็ได้ตื่นขึ้นพร้อมตกใจจนรีบลุกออกจากเตียง

 

" ในที่สุดก็ฟื้นสักทีนะ " บันโจที่เห็นนาเบะชิม่าก็เดินเข้าไปจับชายเสื้อให้เขาหันมามอง " คงจำหน้าฉันได้ใช่มั้ย "

 

" นายเป็นใคร? "

 

"  ขอบอกเลยถ้าเป็นมุขละก็ไม่ขำด้วยนะเฟ้ย....บันโจ ริวกะไง "

 

" ไม่เห็นรู้จัก...แล้วฉันเป็นใครกัน "

 

" อย่ามาล้อเล่นน่า!!  ถ้านายจำไม่ได้เเล้วใครจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของฉันกันละ!!! เห้!! " บันโจที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้ต่อยเข้าที่เสาจนทำให้มิโซระเเละฮิบิกิตกใจกลัวก่อนทีเขาจะเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อนาเบะชิม่าเข้ามาหา

 

จากเสียงที่บันโจได้ดังไปถึงข้างบนซาวะกับภรรยาของนาเบะชิม่าได้ลงมาพร้อมลูกของเธอด้วยความตกใจ

 

" เกิดอะไรขึ้นนะ " ซาวะได้ถามทันที่พร้อมมองไปหาทุกคนที่อยู่ทั้งสองได้หันไปมาเพื่อหาคำตอบแต่กลับไม่มีใครยอมพูดเลยแม้แต่น้อยจนลูกของนาเบะชิม่าได้วิ่งเข้าไปกอดเจ้าตัว

 

" ปะป๋า " 


นาเบะชิม่าที่ตอนนี้จำอะไรไม่ได้ก็ตกใจก่อนจะจับลูกของเขาออก

 

" ดูเหมือนว่าเขาจะสูญเสียความทรงจำนะครับ " เซ็นโตะได้เดินไปบอกข่าวร้ายกับภรรยานาเบะชิม่าพอเธอได้ยินทำตัวไม่ถูกนอกจากวิ่งไปหาถามให้รู้เรื่อง

 

" จำ....อะไรไม่ได้จริงๆหรอ? "


คำตอบที่เธอได้รับคือความเงียบก่อนที่ลูกของเธอเล่นพันด้ายให้ดู

 

" ปะป๋าดูสิ....หอคอยคุณเต่า..ยางยืด เฮลิคอปเตอร์!! " ทุกคนที่ต่างมองดูภาพตรงหน้าก็รู้สึกเศร้าใจบันโจได้เดินเข้าไปหานาเบะชิม่าทันทีเเต่เซ็นโตะที่พยายามจะห้ามเเต่ก็ไม่ทัน

 

" ดูซะสิ....เธอนะฝึกซ้อมเพื่อให้นายดูนะ.....เพราะว่าเขารักนายมากอยากให้นายชม " บันโจที่พูดไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเเต่พยายามเช็ดออกเพื่อไม่ให้เห็น " เรื่องของฉันจะเป็นยังไงก็ช่าง...แต่อย่างน้อยขอเเค่เรื่องของเด็กคนนี้เท่านั้น ช่วยนึกให้ออกทีเถอะ  นึกเรื่องครอบครัวของนายให้ได้ทีเถอะ!!! "

 

" บันโจ.... "

 

" ปะป๋าจำหนูไม่ได้งั้นหรอ.... " 


บันโจได้เดินหนีออกไปก่อนทีเซ็นโตะทนไม่ไหวได้เดินไปหยิบอะไรบางอย่างมา

 

" ฮารุกะจังความทรงจำของพ่อหนูนะ...ถูกเอาออกไปเเบบนี้เเล้วละ "  " เซ็นโตะได้เดินมาพร้อมหลอดไฟดวงเล็กๆทีเชื่อมกับที่ใส่ถ่านพร้อมพยายามอธิบายแบบที่ไม่ทำให้เธอเศร้าใจโดยเปรียบเทียบกับหลอดไฟที่ไม่มีถ่าน  " เพราะงั้นหนูกับมาม๋าต้องสร้างความทรงจำใหม่ให้กับเขานะ " เซ็นโตะได้อธิบายไปพร้อมเอาเเผ่นอะลูมิเนียมสองอันประกบกัน ก่อนจะหอฟอยเเล้วเอาสายไฟเส้นดำทีเชื่อมกับหลอดไฟหนีบไฟที่เหลอดก็ได้ส่องสว่างขึ้นมา

 

" ถ้าทำแบบนั้นทุกอย่างต้องกลับเป็นเหมือนเดิมแน่ "

 

" ใช่เเล้วละจ่ะฮารุนะจัง....ไม่ว่ายังไงก็อย่ายอมเเพ้จนกว่าความทรงจำของปะป๋าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ " ฮิบิกิได้เดินมาพูดด้วยอีกเเรงทำให้เด็กมีรอยยิ้มอีกครั้ง

 

" เข้าใจแล้วค่ะ " เธอได้เดินไปหานาเบะชิม่าก่อนจะจับมือของเขาขึ้นมา " เดียวหนูจะสอนเล่นพันด้ายให้ดูน่าค่ะ " ภรรยาของเขาได้เดินมากุ้มมืออีกคนทำให้เขายิ้มออกมาเช่นเดียวกับเซ็นโตะและทุกคนที่เห็นภาพตรงหน้าก็ยิ้มออกมา

 

" ถ้างั้นเดียวฉันจะพาไปยังที่ปลอดภัยเองค่ะ " ซาวะได้อาสาพาคอรบครัวนาเบะชิม่าไปที่ปลอดภัยก่อนจะจูงมือฮารุกะไปก่อนทีนาเบะชิม่าจะลุกขึ้นเเล้วเห็นอะไรบางอย่สงทีกำเเพงจึงรีบวิ่งเข้าไปดู

 

" ขวดพวกนี้มัน....ที่ทีเจ้าพวกนั้นอยู่ก็มีเหมือนกัน "

 


อีกด้านนึ่งที่ฐานลับเเห่งนึ่ง

 

" ทำไมเเกไม่จัดการไปเลยละสตาร์ค " ไนท์โร๊คที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พร้อมหันไปมองชายสวมชุดสีเเดงเดินมาหา

 

" ก็ฉันเป็นเกมเม็คเกอร์นิน่า..ต้องประเมินสถานการณ์เเละเเผนการณ์ที่ดีที่สุด "

 

" ขอให้มันจริงอย่างที่นายว่าน่า.... "  แบล็คอาร์ทที่ได้นั่งจิบไวน์เเดงอยู่พร้อมพูดขึ้นมา

 

" ไม่ต้องห่วง...เป็นไปตามแผนที่วางเอาไว้อยู่แล้ว "


 ก่อนที่นาเบะชิม่ากำลังจะเดินออกไปเข้าได้หันไปเห็นแผ่นที่ติดอยู่กำเเพงจึงวิ่งเข้าไปหาทันที

 

" เดียวก่อนสิ บอทเทิลนั้นมีเพียงแค่มิโซระสร้างได้คนเดียวไม่ใช่หรอ...ทำไมถึงไปอยู่กับพวกเฟาส์ละ "

 

ทุกคนต่างหันไปมองมิโซระที่ตอนนี้ได้หลบสายตาก่อนทีเซ็นโตะจะคิดได้อะไรบางอย่าง

 


ไม่กี่นาทีต่อมาโซอิจิที่พึ่งกลับมาก็ต้องตกใจเสียงเเละเเรงสะเทือนจนหมวกกันน็อคในมือเกือบหลุด

 

" เกิดอะไรขึ้นเนี่ย "

 

ตึง!! ตึง!!

 

เซ็นโตะได้เอาค้อนทุบกำเเพงโดยมีทั้งบันโจ ฮิบิกิและคานาเดะยืนมองอยู่เงียบๆไม่เข้าไปห้ามพูดอะไรจนมิโซระถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้น

 

" อะไรๆ ทำเสียงดังไปถึงข้างบนเลยเนี่ย " 

 

" มาสเตอร์ "

 

"คุณพ่อเซ็นโตะนะ "

 

" หยุดนะจะทำอะไรนะเซ็นโตะ "โซอิจิที่หันไปเห็นจึงรีบเข้าไปห้ามเซ็นโตะเอาไว้ทันทีเซ็นโตะที่ไม่สนใจก็ทุบต่อไปเรื่อยๆจนหยุดก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาจากกำเเพง

 


 

" นั่นมัน? "

 

" ลวดลายเหมือนเเพนโดร่าบ็อกซ์เลย "

 

" นี้มันหมายความว่าไงกัน...ทำไมคุณถึงมีชิ้นส่วนแพนโดร่าบ็อกซ์กัน" เซ็นโตะได้ถามกับโซอิจิไปแต่เจ้าตัวไม่ได้ตอบอะไรมีเเต่ความเงียบ " ตอบมาสิ!! "



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

267 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 12:11
    เพราะชั้นคืออีโวโตะยังไงหล่ะ
    #23
    0
  2. #15 forever2560 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 15:17
    ก็เพราะมันเท่ไงล่ะ

    :มาสเตอร์
    .... : ทุกคน
    #15
    1
    • #15-1 moswiwat(จากตอนที่ 8)
      11 มิถุนายน 2563 / 16:14
      เท่แต่รสชาติห่วยบรมมันก็ไม่ไหวนะมาสเตอร์
      #15-1