Kamen rider Build & Symphogear Re:Boot

ตอนที่ 61 : Kanade Love Story 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    5 ก.ค. 63

ณ Training Room หน่วยที่ 2

เซ็นโตะได้ยืนอยู่ตรงกลงห้องพร้อมกับคานาเดะที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามทั้งสองตามจับจ้องมองใส่กันและกันไปมาก่อนที่เป็นฝ่ายเซ็นโตะได้หยิบบิลด์ไดรฟเวอร์ขึ้นมาสวมพร้อมแรบบิทกับแทงค์บอทเทิลขึ้นมาเขย่าไปมาพร้อมกับคานาเดะได้คว้าเอาเกียร์ออกมาจากใต้เสื้อ

[ RABBIT! TANK! ]

 

[ BEST MACTH!]

 

[ARE YOU READY?]


เเปลงร่าง! " 


[ HAGANE NO MOONSAULTRABBIT! TANK! YEAHHH! ] 


 

[Croitzall Ronzell Gungir Zillz  ] 

 

 SZS: Kanade Transformation - Gif by tiranodragon3


หลังจากที่ทั้งสองแปลงร่างเสร็จก็จากห้องเปล่าได้กลายเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยตึกไร้ผู้คนทุกอย่างที่เงียบวงบก่อนที่ทั้งสองจะวิ่งพุ้งเข้าใส่กันทันทีโดยที่บิลด์ได้เอาดริลครัชเชอร์ออกมาและกระหน้ำยิงเข้าใส่แต่คานาเดะได้ควงหอกในมือของเธอไปมาปัดป้องกันกระสุนที่บิลด์ยิงเข้าไปประชิดตัวได้สำเร็จ


คานาเดะได้ใช้จังหวะนั้นเข้าโจมตีใส่บิลด์อย่างไม่ยั่งจนปัดดริลครัชเชอร์หลุดจากมือบิลด์และเอาปลายหอกกระแทกเข้าที่ลำตัวจนบิลด์นั้นปลิวกระเด็นลงไปกับพิ้น


" ถ้างั้นเจอนี้หน่อย "


[ GUNGNIR / BUILD UP ]


ส่วนประกอบในบอทเทิลได้รวมกันที่มือขวาของบิลด์และกลายเป็นเป็นอาร์มเมอร์เกียร์กังกุงเนียร์ที่แขนขวาและขาซ้ายก่อนที่บิลด์จะประกอบเกียร์ที่แขนออกกลายเป็นหอกกังกุงเนียร์


" คิดจะดวลหอกกับฉันงั้นเหรอ....น่าสนุกดีนิเข้ามาเลย "


[ Maboroshi? Yume? Yasashī te ni tsutsumare Nemuri tsuku yō na yasashī hibi mo ima wa
Hakanaku kie maru de mahō ga tokare Subete no nichijō ga kiseki dato xta ]


คานาเดะได้ตั้งสมาธิพร้อมกับร้องเพลงออกมาก่อนที่เธอจะกระโจนพุ้งเข้าไปหาพร้อมกับเวียงหอกในมือเข้าฟาดฟันเข้าใส่บิลด์ที่ได้ยกหอกกังกุงเนียร์ขึ้นมาป้องกันเอาไว้ก่อนจะกระโดดดีดตัวหลบออกมาแล้วเอาหอกพุ้งเข้าโจมตีใส่ทันที


แต่ทางด้านคานาเดะที่เชี่ยวชาญเรื่องการใช้หอกต่อสู้มากกว่าบิลด์จึงสามารถป้องกันเอาไว้ได้อย่างง่ายดายพร้อมกับเตะส่วนกลับบิลด์เช้าไปเต็มๆจนกระเด็นออกมา


[ Kumori naki aoi sora wo miage nageku yori Kaze ni sakaratte… kagayaita mirai e kaerō ]


" ให้ตายสิ.....สมแล้วจริงๆที่เป็นคานาเดะ...แต่ว่ายังมีหลายอย่างให้ลองอีกนะ " บิลด์ได้ชูหอกกังกุงเนียร์ขึ้นและประกอบกับมาเป็นอาร์มเมอร์เกียร์แขนขวาเหมือนเดิมบิลด์ได้เปิดเกราะอาม์เมอร์เกียร์ที่แขนขวาออกปรากฎเป็นช่องเสียบบอทเทิลสามอัน 


[ GUNGNIR / AME NO HABAKIRI / ICHIVAL ]


[ SYMPHONY MATCH ]


" คิดจะทำอะไรนะ "


" แน่นอน....ทำการทดลองยังไงละ " บิลด์พูดจบก่อนที่อาร์มเมอร์เกียร์ที่แขนขวาได้ปรับเปลี่ยนแบบเดียวกับตอนที่ฮิบิกิใช้S2CAที่ปลาบหมัดได้ร่วมพลังของทั้งสามบอทเทิลเอาไว้ด้วยกัน


[ SYMPHONY BREAK ]


" ถ้างั้นทางฉันเองก็ขอใช้พลังทั้งหมดเหมือนกัน " คานาเดะได้ตั้งหอกก่อนจะร่วมพลังทั้งหมดเอาไว้ที่หอกและขว้างพุ้งออกไป

 

Amou Kanade Symphogear GIF - AmouKanade Symphogear Animation GIFs


ด้านของบิลด์ที่ร่วมพลังของบอทเทิลซิมโฟเกียร์ทั้งสามเอาไว้ก่อนที่หมัดก่อนจะชกออกไปเข้าปะทะกับหอกของคานาเดะเต็มๆจนเกิดระเบิดขนาดใหญ่ขึ้น


" เห้...เซ็นโตะ!? " คานาเดะที่ตกใจกับพลังการทำลายเมื่อครู่ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาก็พบเป็นหลุมขนาดใหญ่ตรงกลางนั้นมีร่างของบิลด์ที่ยืนหอบอยู่ก่อนที่จู่จะเกิดปฏิกิริยาไหลย้อนกลับพลังของบอทเทิลได้ย้อนกลับเข้าพบร่างจนบิลด์คงสภาพร่างเอาไว้ไม่อยู่จนโดนบังคับคืนร่าง


" อึก....แฮ่ก...แฮ่ก....แฮ่ก....อันตรายจริงๆบอทเทิลพวกนี้ " เซ็นโตะที่ถึงกับเข่าทรุดและหอบออกมาพร้อมใบหน้าและตามตัวนั้นเต็มไปด้วยบาดแผล



ณ ห้องพยาบาล หน่วนที่ 2


" โอ้ย เจ็บ!!! แบบนี้มันเจ็บไปนะคานาเดะ "  เซ็นโตะได้หันไปโวยวายใส่คานาเดะที่กำลังทำแผลให้อยู่


" หนวกหูน่า...นี่ฉันก็เบามือสุดแล้วนะ " คานาเดะได้บ่นออกมาก่อนจะปิดพลาสเตอร์จุดสุดท้ายให้กับเสร็จโต๊ะเสร็จก่อนจะหันมองบอทเทิลซิมโฟเกียร์ทั้งสามอันที่วางเรียงกันอยู่บนโต๊ะเธอได้หยิบบอทเทิลกังกุงเนียร์ขึ้นมาดู " ว่าแต่นายสกัดบอทเทิลพวกนี้ออกมาได้ยังไงนะ? "


" สามขวดนั้นมันถูกสกัดออกมาตอนที่สู้กับเนฟิลิมในบาบิโลเนียนะ....ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรแบบว่าไงดีละ...เหมือนกับว่าพลังของร่างแรบบิทในตอนนั้นมันจะมีปฏิกิริยากับPhonic Gainที่พวกเธอได้ปล่อยออกมานะ...และอาจจะพอพลังประหลาดที่จู่เปลี่ยนร่างของแรบบิทไปทำให้เกิดบอทเทิลพวกนี้ขึ้นมา "


" เหตุผลอะไรของนายเนี่ย...ไม่เห็นสมเป็นนายเลยนิแต่ว่านะหลังจากที่นายใช้แล้วมันส่งผลกับร่างกายของนายขนาดนี้เลยเหรอ "


" ก็เหมือนตอนที่ใช้ดราก้อนกับล็อคบอทเทิลนั้นแหละ.....จะว่าไปแล้วฉันมีเรื่องคาใจบางอย่างมาสักพักแล้วนะ " เซ็นโตะที่ได้หันไปหาคานาเดะที่อยู่ข้างๆ " ทำไมเธอถึงไม่กลับไปร้องเพลงกับซึบาสะละ "


" เอ้ะ...จู่ๆมาถามอะไรของนายเนี่ย "


" ในเมื่อตอนนี้เธอสามารถกลับมาร้องเพลงได้แล้ว....ก็น่าจะกลับไบยืนบนเวทีพร้อมกับซึบาสะและร่วมตัวกันกลายเป็นZweiWing อีกครั้งก็ได้นิน่า "


" เรื่องนั้นนะ....ฉันได้ตัดสินใจไปแล้วละว่าจะไม่กลับไปบนเวทีอีกแล้วนะ....โทษที่นะพอดีว่าฉันมีธุระต้องไปทำ " คานาเดะที่บ่ายเบี่ยงก่อนจะเดินออกจากห้องไปทิ้งให้เซ็นโตะอยู่เพียงคนเดียว


" คานาเดะ.... " 


หลังจากที่เซ็นโตะได้กลับมาถึงที่Nascitaก็ได้ลงมาที่ฐานทัพนั่งอยู่ที่หน้าจอคอมและกำลังซ่อมแซ่มฟูลฟูลแรบบิทแทงค์บอทเทิลที่เสียหายอย่างหนักอยู่


ในเวลานั้นเองที่หน้าจอปรากฎเป็นหน้าของซึบาสะที่ตอนอยู่ในห้องพักของตัวเองในสภาพชุดนอน


" ว่าไงเซ็นโตะโทษไม่ได้เจอกันนานเลยนะ "


" อื้ม....อยู่ที่ห้องพักเหรอหวังว่าคงไม่ทำรกจนคุณโอกาว่าเข้ามาทำความสะอาดให้อีกนะ "


" อะ....มะ....ไม่มีทางหรอกน่า....แต่ว่าน่าอุตส่าห์ติดต่อฉันมานี่คงจะไม่ได้มาถามสาระทุกข์สุขดิบมั้ยละ " ซึบาสะที่เหมือนจะรู้ว่าเซ็นโตะคิดอะไรอยู่ทำเอาเซ็นโตะวางอุปกรณ์ในมือลงทันที


" ดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย.....อย่างจะถามถึงอดีตของคานาเดะหน่อยนะ...บางทีเธออาจจะรู้เรื่องบาง "


" อดีตของคานาเดะงั้นเหรอ....ก็พอจะรู้นิดหน่อยมาจากผบ.แต่ก็ไม่มากหรอกจะบอกเท่าที่รู้ก็แล้วกัน " ซึบาสะที่ตกลงจะเล่าอดีตของคานาเดะให้ฟังทำให้เซนโตะนั้นตั้งใจนั่งฟังสุดๆ " เท่าที่ฉันรู้มาคานาเดะสูญเสียพ่อแม่และน้องสาวไปเพราะถูกนอยท์บุกโจมตีที่โบราณสถานแห่งนึ่ง ในตอนนั้นเธอได้มองดูครอบครัวของเธอถูกนอยท์ฆ่าตายโดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย "

 

" งั้นเหรอ.....ฉันไม่เคยรู้สึกตัวมาก่อนเลยนะเนี่ย....ว่าอดีตของคานาเดะจะเลวร้ายขนาดนี้ "


" ก็เพราะว่าเป็นคานาเดะนั้นแหละ....มักจะยิ้มออกมาอย่างร่าเริงและก้าวข้ามอุปสรรคตรงหน้า...นั้นแหละนิสัยของคานาเดะที่พวกเราเห็นกันอยู่ทุกวันนี้ "


วันรุ่งขึ้นคานาเดะที่ได้มาที่สุสานพร้อมกับช่อดอกไม้ในมือด้วยใบหน้าที่ไม่ยิ้มแย้มร่าเริงเหมือนทุกทีใหน้าของเธอนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าเธอที่เดินไปตามทางเพื่อไปยังหลุมศพตระกูลครอบครัวอามงเธอก็จ้องตกใจเมื่อเซ็นโตะที่กำลังไหว้หลุมศพครอบครัวของเธออยู่


" โย่ว " เซ็นโตะได้ลุถกขึ้นก่อนจะหันมาทักทายกับคานาเดะที่ยืนงงอยู่


" ทำไม.....นายถึงมาอยู่ที่นี่ได้ "


" เรื่องเล็กๆน้อยๆนั้นไม่ต้องรู้ให้รกสมองหรอก " เซ็นโตะได้บ่ายเบี่ยงคำถามของคานาเดะซึ่งเธอที่ไม่ได้คิดอะไรมากได้ค่อยเดินไปที่หลุมศพครอบครัวเธอก่อนจะมอบดอกไม้ให้และพนมมือไหว้ 


" ถ้านายจะมาถามเรื่องนั้นอีก....คำตอบของฉันก็ยังเหมือนเดิมนั้นแหละ "


" ที่ฉันมาไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อย.... " เซ็นโตะได้พูดดักคานาเดะเอาไว้ทำเอาเธองงก่อนจะเงยหน้าหันไปมองเซ็นโตะที่ยืนล่วงกระเป๋าเสื้อโค้ทอยู่


" แล้วนายมาที่นี่เพื่ออะไรละ "


" มาเปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อยนึ่งนะ.... " เซ็นโตะได้ก้าวเดินเข้าไปหาคานาเดะช้าก่อนจะยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูคานาเดะเบาๆ " ไปเดทกันเถอะคานาเดะ "


" อะ....เอ้!!!! " คานาเดะที่พอได้ยินแบบนั้นก็ตกใจจนร้องลั่นสุสานจนลืมตัวก่อนจะรีบถอยหนีเซ็นโตะทันที " พะ....พูด...พูดบ้าอะไรของนายนะ เจ้าบ้าไม่ตลกเลยนะ!? "

    

" นี่ฉันจริงจังนะ....เอาล่ะไปกันเถอะ " เซ็นโตะได้เดินเข้าไปหาก่อนจะจับมือลากคานาเดะไปโดยที่เธอไม่ค่อยเต็มใจ


" เอ้ะ...ดะ....เดียวก่อนสิ นี่!? "


หลังจากที่เซ็นโตะได้ได้ดื้อดึงบากคานาเดะออกมาจากสุสานทั้งสองก็อยู่บนแมชชีนบิลดเดอร์ขับไปมาอยู่ในเมือง


" ให้ตายสิ....นายนี่มันเอาแต่ใจจริงๆ "


" น่าๆ...ถือสะว่าเที่ยวผ่อนคลายจากเรื่องเครียดๆวันนี้ทั้งวันฉันจะทำตามคำสั่งเธอทุกอย่างเลย.....จะไปไหนหรือจะให้ทำอะไรก็ได้วันนี้คือวันของคานาเดะไปเลย "


" พูดจริงดิ "


" แน่นอนลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้น "


" ก็ได้....ถ้างั้นเริ่มจากไปที่นึ่งก็แล้วกัน " 



ณ ร้านFlower


" แม้ๆ....คานาเดะจังไม่เห็นหน้าตั้งนานท่าทางดูแข็งแรงดีน่า " ป้าเจ้าของร้านที่เสิร์ฟโอโคโนมิยากิพร้อมทักทายด้วยความคิดถึงกับคานาเดะก่อนจะหันไปทักเซ็นโตะต่อ " พ่อหนุ่มเองก็ด้วย "


" คุณป้าเองก็ด้วย....ยังดูน่ารักเหมืนอสาวๆอายุ20เลยน่า "


" แม้ๆ...ไม่ต้องชมป้าขนาดนั้นมากก็ได้ "


" ยินดีด้วยที่เปิดร้านได้นะครับ....แถมดูเหมือนจะดูกว้างกว่าร้านเก่าน่าดูเลย " เซ็นโตะได้มองดูรอบร้านที่ถูกสร้างใหม่ที่ดูกว้างขว้างมากขึ้นลองรับลูกค้าได้เยอะกว่าเดิมจนเหมือนเป็นคนละร้าน


" ก็...ไหนๆต้องซ้อมแล้วป้าก็เลยทำใหม้ทั้งหมดซะเลย....เอ้ากินให้เต็มที่เลยน่ามีอีกเยอะแยะเลย "


" ทานละน่าค่า " คานาเดะที่ลงมือกินโอโคโนมิยากิตรงหน้าทันทีก่อนเธอจะเงยหน้ามองเซ็นโตะ " นายเองก็รีบๆกินสิเดียวกินเสร็จก็ไปอีกทีนึ่งนะ "


" คราบๆๆ.....ทานล่ะนะคราบ " เซ็นโตะได้หยิบตะเกียบขึ้นมาตักกินอย่างเอร็ดอร่อย


" อ่อจริงสิ....มื้อนี้นายเลี้ยงนะ "


" เอ้ะ...ไงงั้นละ "


" อย่าืมสิว่านายติดชั้นที่เลี้ยงโอโคโนมิยากิตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันนะ "


"  ยังจะจำได้อีกนะ...เข้าใจแล้วละน่า"



หลังจากที่ทั้งสองได้ทานโอโคโนะมิยากิเสร็จก็ได้มาที่สวนสนุกแห่งนึ่งในโทโตะเซ็นโตะกับคานาเดะที่กำลังครึกคักเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย


" ไม่คิดว่าจะมาที่สวนสนุกนะเนี่ย..... "


" เอาล่ะ....ก่อนอื่นก็เล่นเจ้านี่กันเถอะ " คานาเดะได้ชี้ไปที่รถไฟเหาะความเร็วสูงอันแรกทำเอาเซ็นโตะถึงกับสีหน้าถอดสีไปเล็กน้อย


" เห้ย...เอาจริงดิมาถึงก็เอาอันโหดเลยเนี่ยนะ "


" เป็นอะไรไปกลัวงั้นเหรอ "


"  หึ....คิดว่าฉันเป็นใครกันเดียวจะแสดงให้ดูเอง " 


----5นาทีต่อมา----


" อ้ากกกกก!? "


" วู้ว หู้ววววว!? " 


----10นาทีต่อมา---- 


" อ้าากกกกกก!!!!!! "


" เย้!!!!! "


----20นาทีต่อมา----


" อ้าาาาาาา!!!!!! "


" ยี้ฮ้าาาา!!!!?????? " 


หลังจากที่คานาเดะได้ลากเซ็นโตะไปเล่นเครื่องเล่นโหดมารั่วจนเซ็นโตะนอนหมดสภาพอยู่ที่ม้านั่งไม่เหลือสภาพตอนแรก


" โอ้ยยยย.....นึกว่าจะตายสะแล้ว " เซ็นโตะที่ตอนนี้พึมพำไปมาก่อนจะรู้สึกตัวอีกทีที่มีกระป๋องกาแฟเย็นทาบลงบนหน้าโดยที่ไม่รู้ตัวจนดีดตัวลุกขึ้นมา " โอ้ววว เย็น!? "


" ให้ตายสิเนี่ยนะเหรอคุณมาสไรเดอร์ผู้กอบกู้....แค่เครื่องเล่นหวาดเสียวก็ม๋องสะแล้ว " 


" ใช่สะที่ไหนละก็เธอเล่นลากพาขึ้นเครื่องโหดๆรั่วเลยนิน่า " เซ็นโตะได้รับกาแฟกระป๋องจากมือของคานาเดะก่อนที่เธอจะนั่งลงข้างๆก่อนจะเปิดแล้วกระดกดื่ม 


" เอาล่ะ...ถ้าพักพอแล้วไปกันต่อเถอะ "


" ห๊าา ยังจะไปอีกเหรอ "


" อย่าลืมสิจ้ะ....ว่าใครบอกว่าจะให้พาไปไหนก็พาไปหมดนะหื้ม "


" อึ๋ย....คราบๆๆ แล้วอยากจะเล่นไหนต่อละ "


" งั้น...เอาเป็นว่า "


ไม่กี่นาที่ต่อมาทั้งสองก็ได้มานั่งบนชิงช้าสวรรค์ที่ต่อนที่ตู้ที่ทั้งสองอยู่ค่อยๆเลื่อนขึ้นช้าๆทำให้ค่อยๆเห็นวิวทั้งหมดของสวนสนุก


" สวยจังเลย "


" ตอนแรกนึกว่าจะพาขึ้นเครื่องเล่นหวาดเสียวอีกรอบสะอีก "


" เห็นฉันเป็นใจดำขนาดนั้นเลยรึไง.... " คานาเดะที่พอได้ยินแบบนั้นก็หันมามองจิกเซ็นโตะก่อนจะหันกลับไปมองวิวต่อพร้อมกับรอยยิ้มเซ็นโตะที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาพร้อมมองออกไปมองดูวิวเช่นกัน


หลังจากนั้นทั้งสองก็ได้ลงมาจากชิงช้าสวรรค์กำลังเดินไปตามทางเดินไปมาเรื่อยๆคานาเดะที่จู่ๆก็หยุดเดินแล้วหันมาหาเซ็นโตะที่เดินตามหลังมา


" มีอะไรเหรอคานาเดะ? "


" คือว่านะ...พอดีมีที่ทีนึ่งอยากจะไปอยู่นะ....ช่วยพาไปหน่อยจะได้รึเปล่า " 



ณ หน้าทางเข้าโบราณสถาน จังหวัดนากาโนะเขตมินามิยามะ

 

" ที่นี่...คือ " เซ็นโตะได้ยืนมองดูโบราณสถานตรงหน้าด้วยสีหน้าสงสัย


" ที่ทีฉันและครอบครัวถูกนอยท์โจมตีนะ " คานาเดะที่เดินอยู่ข้างหลังได้ตอบให้เซ็นโตะนั้นหายกระจ่างจนเจ้าตัวได้หันมามอง " เมื่อก่อนฉันและน้องสาวเมื่อมีโอกาศก็จะมาที่นี่และพ่อกับแม่ของฉันก็จะพาเดินสำรวจผจญภัยกัน....ตอนนั้นสนุกมากเลยละ "


" งั้นเหรอ....เป็นกิจกรรมครอวครัวที่น่าสนุกดีนะ "


" อื้อ....ถ้าหากว่าเวลาแบบนั้นยังคงเป็นต่อไปก็คงดี....แต่ว่าเวลาที่แสนสนุกก็ไม่สามารถคงอยู่ได้จนกระทั้งวันนั้น.....ต่อให้ก้าวข้ามผ่านมาได้แต่ฉันก็ยังไม่มีวันลืมวันลง " คานาเดะที่พูดไปพร้อมมองมือของตัวเอง " วันที่ฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย....ไม่สมารถปกป้องทั้งพ่อและแม่....หรือแม้แต้น้องสาวฉันนะ...ฉันนะ " คานาเดะที่พูดถือโทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมาพร้อมกับน้ำตาที่อดกลั้นมาตลอดก็ได้ทะลักออกมา


ในขณะที่คานาเดะกำลังร้องไห้ออกมาจนรู้สึกถึงความอบอุ่นที่โอบกอดเธอเอาไว้ทำให้เธอนั้นเบิกตากว้างพร้อมมองดูแผ่นอกและแขนทั้งสองที่โอบกอดเธอเอาไว้ซึ่งเจ้าของแขนและความอบอุ่นนั้นคือเซ็นโตะ


" เซ็น....โตะ "


" อยากจะร้องก็ร้องออกมาเถอะ.....ปลดปล่อยออกมาเถอะ....ทั้งความเศร้าและความโกรธทุกๆอย่างฉันจะเป็นแบกรับทั้งหมดเอาไว้เอง  "


" อึก....ฮึก...ขี้โกงนิน่า....เล่นพูดแบบนี้นิมัน.. " คานาเดะที่พอได้ยินคำพูดของเซ็นโตะเข้าใส่ก็ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาพร้อมเสียงกรีดร้องที่เธออัดอันมาตลอดโดยมีเซ็นโตะที่ค่อยรับความรู้สึกและน้ำตาของเธอทั้งหมดเอาไว้


หลังจากที่คานาเดะปลดปล่อยความอัดอันออกมาจนหมดเซ็นโตะได้พาคานาเดะมาส่งหน้าอาพร์ทเม็นของเธอ


" ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ...ฉันสนุกมากเลยละ "


" ยินดีอย่างยิ่งครับผม....แล้วเธอจะเอาแบบนนี้จริงๆเหรอ "


" อื้ม...ฉันได้ตัดสินใจไปแล้วละ....ว่าฉันจะร้องเพลงเพื่อปกป้องผู้คนในชณะที่ให้ซึบาสะร้องเพลงเพื่อมอบความหวังให้แก่ผู้คน "


" งั้นเหรอนั้นสินะ.....ก็สมกับเป็นเธอดี....งั้นไปก่อนนะ " เซ็นโตะได้สวมหมวกกันน็อคและกำลังจะสตาร์ทเครื่องแต่จู่ๆคานาเดะได้ทักขึ้นมา


" ดะ...เดียวก่อน "


" มีอะไรเหรอ? "


" เอิ่มคือว่า....ฉันมีอะไรจะให้นายสักอย่างนะ "  คานาเดะได้ก้าวเดินเข้าไปหาก่อนจะถอดหมวกกันน็อคของเซ็นโตะออกมาทำเอาเซ็นโตะไม่เข้าใจคานาเดะได้ก้มลงมาจูบเซ็นโตะโดยที่ไม่ได้ตั้งตัวเธอที่กดปากจูบอยู่สักพักก่อนที่คานาเดะจถอนจูบออกก็ทำเอาเซ็นโตะติดตสตั้นไป " นี่คือรางวัลสำหรับเดทที่สนุกที่สุดในชีวิตขอบใจนะ " คานาเดะได้เดินออกไปปล่อยให้เซ็นโตะนั่งสติหลุดอยู่แบบนั้น


" อะ....เอ้ะ...เอะ...ละ...เลวร้ายที่สุด "






















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

267 ความคิดเห็น

  1. #234 CrossOver Universe (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 01:56

    นึกถึงตอนหนึ่งในเอ็กเซดที่เอมุนั่งรถไฟเหาะเลย

    #234
    0
  2. #112 ploychompoo2493 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 20:25

    รอบ 4 อ่านแล้วอยากจะทุบหมอนให้มันแหลกไปเลย

    #112
    0
  3. #103 Zukuwoz (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 13:36
    ยิ้มหวาด~~ รอบ4 แปปเมื่อยปาก
    #103
    0
  4. #102 Save (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 11:32

    ยังเหลือของพวกมาเรียอยู่นะเซ็นโตะ

    #102
    0
  5. #101 Time zero (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 11:28

    เซนโตะคุงนายจะพูดเลวร้ายสุดๆไมได้นะ ดูเพื่อนนายดิกว่าจะได้หอมแก้นู้นภาค new worldเลยนะ(จะว่าไปตอนนี้จูบนี่หว่า)

    #101
    0
  6. #100 Non (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 10:39

    สุดยอด ชอบมากๆ

    #100
    0
  7. #99 moswiwat (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 10:02

    สุดยอดเลยครับ ได้ปากไปก่อนคนแรกด้วย ว่าแล้วต้องมี ก็ว่าทำไมผมเด้งขึ้นมาแต่เช้า

    #99
    0