Kamen rider Build & Symphogear Re:Boot

ตอนที่ 56 : G ตอนที่ 19 หอกจู่โจม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 307
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    30 มิ.ย. 63


 มาเรียที่ได้ร้องเพลงจบก็เกิดอาการหอบหมดเเรงพร้อมเกียร์ที่ตอนเเรกได้ส่องเเสงได้หายไปต่อหน้าเหล่าผู้คนทั่วโลกได้มองเธออยู่

 

" แฮ่ก....แฮ่ก....แฮ่ก "

 

ร่วมถึงทางห้องที่เซ็นโตะและดร.นาตาช่าค่อยดูการเปลี่ยนแปลงของดวงจันทร์เเต่กลับยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลกไปเเม้แต่น้อย

 

" วงเเหวนของดวงจันทร์ยังคงเงียบสนิท "

 

" ​ไม่ได้ผลงั้นหรอ "

 

ร่างของมาเรียได้ล้มลงไปกับพื้นพร้อมเสียงของเธอที่ร้องโอดครวญออกมา

 

" เพลงของฉัน ไม่สามรถช่วยผู้คนเอาไว้ได้จริงๆเหรอ เซเรน่า....ฉันนะ "

 


ท่ามกลางสายตาผู้คนนั้นต่างมองดูมาเรียที่นั่งร้องโอดครวญอย่างสิ้นหวัง

 

" เธอคนนั้นเหมือนกับพวกบิกกี้เลย " คูริโยะได้มองดูท่าทางของมาเรียแล้วดูออก

 

" อื้ม ความรู้สึกที่ต้องการจะช่วยเหลือผู่คน "

 

" ด้วยเสียงเพลง "



ด้านของคานาเดะที่ตามมาถึงตำแหน่งสุดท้ายที่ซึบาสะอยู่แต่กลับไม่พบเจ้าตัวนอกจากซากรถมอเตอร์ไซค์ที่ใกล้ๆแอ่งน้ำ


" รถของซึบาสะ...สภาพดูเหมือนจะโดนระเบิดมาได้สักพักแล้ว " คานาเดะที่ตรวจเช็คสภาพของรถด้วยตาตัวเองก่อนจะลุกขึ้นและกวาดสายตาพยายามมองหา " หายไปอยู่ไหนกันนะ "


" เก่งน่าดูเลยนิน่า....ที่สามารถไนท์โร๊คที่แข็งแกร่งที่สุดได้นะ " เสียงนึ่งได้เอ๋ยชมคานาเดะดังขึ้นมาจนเธอรีบหันไปหาก็พบกับบลัดสตาร์คที่ยืนอยู่


" นี่แก....สตาร์ค "


" โอ้ะ....โอ้วววอย่าทำหน้าจะฆ่าแกงกันสิ.....ที่ฉันมานี้เพื่อจะบอกใบ้ว่าคู่หูของเธอหายไปไหนน่า "


" แกเองเหรอ...ที่เอาตัวซึบาสะไปนะ "


" หื้มมม.....คนอย่างฉันไม่คิดจะทำอะไรอย่างงั้นเหรอน่า " บลัดสตาร์คที่พูดออกมาด้วยท่าทางที่กวนมากจนคานาเดะได้เอาปล่ยหอกกังกุงเนียร์จอที่คอของเธอบลัดสตาร์คเพื่อเป็นการขู่


" บอกมาสะ....ว่าซึบาสะอยู่ที่ไหนถ้าไม่อยากให้หัวหลุดของจากบ่า "  


" แม้ๆน่ากลัวจริงๆ.....จากจุดนี้เธอมุ่งหน้าไปอีกสักระยะจะพบกับถ้ำที่เชื่อมไปยังใต้ตัวของโบราณสถาน.....ไปที่นั้นก็จะพบเองแหละ "


" ทำไมนายถึงบอกง่ายๆแบบนั้น.....หรือว่าจะเป็นกับดักกัน "


" เหตุผลนะ....ช่างมันเถอะ...เอ้ารีบไปสิ " บลัดสตาร์คที่พยายามผลักใส่ไล่ส่งให้คานาเดะไปตามทีเขาบอกคานาเดะที่ลังเลอยู่พักนึ่งก่อนที่สตาร์คจะยิงควันออกจากร่างมาปกคลุมแล้วหายไปเธอที่เห็นว่าบลัดวตาร์คนี่ไปแล้วจึงลดหอกลงและเดินไปตามทางที่บลัดสตาร์คบอกแต่โดยดี



ณ ถ้ำเเห่งนึ่งภายในฟรอนเทียร์หลังจากการต่อสู้ของซึบาสะคริสจบลงดร.เวลได้หลบหนีเข้ามาทางถ้ำ

 

" พวกซิมโฟเกียร์ ไม่จำเป็นต่ออนาคตของผมหรอก อะ...อ้ากกก " ระหว่างทีเขากำลังลงก็ได้ไหลลื่นลงไปมานอนกับพื้นอย่างหมดรูป " ให้ตายสิถึงจะบอกให้สู้กันก็จริง เเต่เเบบนี้ก็เกินกว่าทีคิดไว้อีก น่าสงสารจังน่า เอ้ะ "

 

ดอกเตอร์ที่กำลังเดินเเล้วพูดอยู่กับตัวเองอยู่ได้มองไกลเห็นคริสได้ยืนอยู่พร้อมกับร่างซึบาสะที่นอนหมดสติ

 

File:Symphogear G Ep 12 16.png

 

" นะ....นี้เเก "

 

" ตามสัญญา ฉันจัดการซิมโฟเกียร์คนที่2 ให้แล้ว " สภพของคริสที่บาดเจ็บหนักรวมถึงเกียร์ที่มีรอยความเสียหายหลายจุดหันมามองดร.เวลทียังตกใจอยู่

 

" เอาล่ะ เอาคฑาโซโร่มอนมาให้ฉันซะ "

 

" คิดว่าฉันจะยอมมอบมันเพื่อให้ตัวเองเสียเปรียบงั้นหรอ อย่ามาตลกไปหน่อยเลน่า!!! " ดิกเตอร์ได้พูดพร้อมหยิบสวิตซ์ระเบิดออกมากดเเต่กับไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนทีเข้าพยายามกดให้ทำงาน

 

" เป็นอะไรไปละ? "

 

" ทำไมกัน ระเบิดถึงไม่ทำงาน "

 

" มันพังไปเเล้วไงล่ะ " คริสได้กระชากปลอกคอออกอย่างง่ายดายพร้อมกับพังไม่เหลือชิ้นเดียว " ก็คิดอยู่เเล้วว่าต้องผิดสัญญาเเน่ๆ "

 

คริสได้ค่อยเดินเข้าไปหาทำดร.เวลล้นจนล้มลงไปกับพื้นเเล้วเอาโซโลม่อนออกมาเเล้วเรียกนอยท์ออกมาล้อมเธอเอาไว้

 

" ยังคิดจะเรียกนอยท์ออกมาอีกงั้นหรอ " คริสได้พยายามจะใช่งานเกียร์จู่ร่างกายเกิดชะงักจนไม่สามารถใช่งานเกียร์ได้ก่อนจะหันไปเห็นข้างดอกเตอร์ได้มีควันสีเเดงออกมาจากระเบิดควันข้างๆ

 

" เเอนตี้ลิ้งเกอร์ หวังว่าคงจะยังไม่ลืมหรอกน่ะครับ "

 

" ถ้างั้นละก็ เเหลกไปซะ อาเมอร์พาส!! " คริสได้ระเบิดเกียร์ของตัวเองโจมตีเป็นวงกว้างทำลายนอยท์ทำหมดไม่เรื่อยรอบๆตัวจนบริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยควันจนบังตาไปหมด

 

ดร.เวลได้พยายามมองหาคริสอยู่แต่เพราะควันจำนวนมากทำให้ไม่สามารถหาคริสเเต่ทันใดนั้นเธอได้โผล่มาจากควันพุ้งเข้าปัดโซโลม่อนในมือตกไปอยู่กับพื้นในสภาพเปลือยเปล่า

 

" โซโลม่อน? " ก่อนทีเธอจะเข้าไปเอาทั้งสองได้ถูกล้อมไปด้วยนอยท์เอาไว้ดร.เวลได้นั่งเอามือกุ้มหัวเป็นคนขี้ขลาดไปทันตาเห็น

 

" ชิ…..ใครก็ได้ช่วยด้วยรุ่นพี่!!! "  เธอทีได้หมดหวังได้หลับตาลงพร้อมรอรับผลทีตามมาแต่จู่ได้มีดาบแสงจำนวนมาทิ้มแทงร่างของนอยท์คริสได้ลืมตาขึ้นได้มองเห็นซึบาสะที่อยู่ในร่างเกียร์เเบบเก่ายืนอยู่ต่อหน้า


File:Symphogear G Ep 12 17.png 


" บะ...บ้าน่าลดค่าPhonicgainเพื่อหลีกเลี่ยงผลของเเอนตี้ลิ้งเกอร์งั้นหรอ เรื่องเเบบนี้เป็นไปไม่ได้!! "

 

" ได้อยู่เเล้ว เพราะว่าเป็นรุ่นพี่ยังไงละ "

 

ซึบาสะได้พุ้งออกตัวไปก่อนทีคาตานะในมือฟาดฟันร่างของนอยท์ขาดเป็นชิ้นๆก่อนทีนอยท์ทั้งหมดได้เข้ามากรูใส่

 

[ LET'S BREAK! ]

 

[ TWIN FINISH! ]

 

การโจมตีปริศนาได้พุ้งเข้ามาจากที่ไหนไม่รู้โจมตีใส่พวกนอยท์ที่อยู่รอบข้างซึบาสะทำให้ทุกคนได้หันไปมองพบครอสชาร์จบิดขี้เกียจอยู่ข้างๆกรีส

 

" อ้า~ ในที่สุดก็ออกมาจนได้ "

 

" เจ้าบ้าเพราะนายไม่ใช่รึไงทีพาหลงน่ะ "

 

" ห๊า~ ไงมาโทษฉันคนเดียวกันน่ะ "

 

ทั้งสองได้หันหน้ามาเถียงกันโดยไม่สนใจสถานการณ์ตรงหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

" บันโจ ซาวาตาริ "

 

" ทำไมกันพวกนายน่าจะถูกสตาร์คพาตัวไปเป็นเเหล่งพลังงานเเล้วนิน่า!!! "

 

" โอ้ว...เรื่องนั้นนะ จะยังไงก็ช่างเถอะ ขออาละหวาดหน่อยดีกว่า!! " ครอสได้พูดจบได้เข้าต่อสู้กับนอยท์ทันที

 

" เห้ยๆ เหลือเหยื่อให้ด้วยสิ!!! " กรีสได้วิ่งตามเข้าไปอีกทีคริสได้ยืนมองความวุ่นวายตรงหน้าก่อนจะหลุดยิ้มออกมา

 

ทั้งสามได้รวมมือกันจัดการนอยท์ทันทีในจังหวะที่ชุลมุนดร.เวลได้ใช้โอกาศนี่แอบหนีไปทันทีซึบาสะทีหันไปเห็นพยายามจะตามไปเเต่นอยท์ได้ล้อมคริสเอาไว้อยู่แต่ก่อนจะทำอะไรก็ได้มีพายุได้พุ้งเข้าจัดการกับนอยท์ที่อยู่รอบๆตัวคริสจนหมดพร้อมร่างคานาเดะที่ปรากฎตัวออกมา


" ฉันพลาดอะไรสนุกๆไปรึเปล่า? " คานาเดะได้กล่าวทักทายกับทุกคน


" คานาเดะ "

 

คริสได้สร้างชุดขึ้นมาใหม่สำเร็จก่อนจะก้มมองดูเกียร์ในมือซึบาสะได้คืนร่างรวมถึงพวกครอสด้วยเช่นกัน

 

" อ่า~ แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย " คาสึมิได้ขยับแขนไปมาหลังจากที่ได้อาละหวาดอย่างหน้ำใจ

 

"  เห้ยเดียวสิ นายเเย่งตัวสุดท้ายของฉันน่า "

 

" อะไรนายช้าเองนิน่า ช่วยไม่ได้ "

 

" ว่าไงน่ะ!!! "

 

" ให้ตายสิเจอกันก็ทะเลาะเลยหรอเนี่ยพวกผู้ชายเนี่ยน่า " คานาเดะได้หันมองทั้งสองทะเลาะกันอีกจนเธอแอบรำคาญเล็กน้อย

 

" เอาคืนมาได้เเล้ว คงหายห่วงได้เเล้วสิน่ะ " ซึบาสะได้เดินเข้ามาหาคริสก่อนจะยื่นคฑาโซโลม่อนให้กับคริสหน้าเธอที่เหมือนจะพยายามพูโอะไรเเต่สีหน้าเธอฟ้องหมดเเล้ว

 

" ขะ....ขอโทษที่ทำอะไรเพียงคนเดียวด้วยค่ะ "

 

" ช่างมันเถอะ พวกเราเอง ก็มีบางเรื่องที่ไม่สามารถทำเพียงคนเดียวได้เหมือนกัน อีกอย่างฉันก็ได้เห็นความกล้าของยูกิเนะอีกด้วย "

 

" ยะ....ยังไงก็ช่างเถอะ เเต่ว่าทำไมถึงเชื่อใจคำพูดของฉันละ " คริสได้ยินแบบนั้นก็เกิดอาการเขินอายจนหน้าแดงก่อนจะหันหน้าหนี

 

" ก็ยูกิเนะ เรียกฉันว่าเป็นรุ่นพี่นิน่า  ทำให้ฉันละเลยความตั้งใจของฉันไปเลยล่ะ "

 

" เพียงแค่นั้นงั้นหรอ? "

 

" ใช่เพียงแค่นั้นแหละ "

 

" จริงๆก็ไม่อยากขัดความสัมพันธ์รุ่นพี่กับรุ่นน้องหรอกน่า แต่ว่างานของพวกเรายังไม่เสร็จหรอกน่ะ " คานาเดะได้เดินมาพูดขัดจังหวะทำให้ทั้งสองหันไปหา

 

" ไปช่วยโลกกันเถอะ "

 

" เอาล่ะ ไปหาทาจิบานะกันเถอะ "

 

ทั้ง4ได้เดินออกไปโดยที่คริสได้มองตามหลังซึบาสะไป

 

" ให้ตายสิ ไม่เห็นจะเข้าใจความรู้สึกของเธอเลยจริงๆ แต่ว่าเพราะแบบนั้นทำให้ฉันอยากจะอยู่ข้างๆ นั้นแหละคือที่ทีให้ฉันกลับไปไงล่ะ "

 

อีกด้านนึ่งทางดร.เวลได้หลบหนีมากำลังขึ้นลิฟท์ไปยังห้องสะพานที่มาเรียอยู่พร้อมความรู้สึกทีเจ็บใจอัดอันอยู่ในใจ

 

" บ้าเอ้ย! โดนชิงโซโลม่อนไปแล้วจนได้ ถ้างั้นมีแต่ต้องกำจัดมาเรียเท่านั้น "

 

ทางด้านคิริกะที่นั่งเขย่าร่างชิราเบะที่นอนแน่นิ่งพร้อมบาดแผลขนาดใหญ่ที่กลางหลัง

 

" ชิราเบะ!! ลืมตาตื่นขึ้นเถอะ ชิราเบะ!! "

 

ภายในจิตใจของชิราเบะที่กำลังจะดับสูญไปตัวเธอที่ได้ล่องลอยอยู่ท่ามกลางความมืดมิดเเละเสียงของคิริกะที่พยายามตะโกนเรียกเธออยู่

 

" คะ....คิริจัง " เธอได้ค่อยลืมตาขึ้นมาพร้อมพบร่างเงาดำที่อยู่ตรงหน้าเธอ " ไม่ใช่....คุณ...เป็นใครกัน " 

 

" เรื่องนั้นนะไม่สำคัญหรอก " เงาสีดำค่อยเลือนหายไปปรากฎเป็นร่างหญิงสาวในชุดคล้ายเทวาดา


File:Symphogear G Ep 12 19.png 


" จะไม่สำคัญได้ยังไง ก็เพื่อนของฉันกำลังร้องไห้อยู่นิน่า "

 

" นั้นสิน่า ถ้าฉันไม่ช่วยวิญญาณที่กำลังจะจมดิ่งหายไปละก็ เเต่ก็ช่วยไม่ได้ละน่าวิญญาณของฉัน คงจะไปต่อไม่ได้เเน่ ถ้าขาดร่างภาชนะละน่า "

 

" จะช่วยฉันงั้นหรอ? ทำไมล่ะ " ร่างของหญิงสาวตรงหน้าชิราเบะเริ่มค่อยกลายเป็นออร่าไปทีละนิด

 

" ฉันอยากจะคุยกับเด็กคนนั้นและผู้ชายคนนั้น มากกว่านี้ "

 

" หมายความว่าไง? "

 

" ก็เเม้....หลังจากที่ฉันเล่นเป็นบทตัวร้ายมาตลอดพันปี อายุปูนนี้เเล้วไม่มีทางจะเป็นวีรบุรุษได้หรอก หน้าที่นั้นก็คือพวกเธอที่ยังมีชีวิตต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง "

 

" ทาจิบานะ ฮิบิกิ คิริว เซ็นโตะ "

 

" ไม่ใช่เรื่องของวิญญาณที่จะพูดถึงอนาคตหรอก " ร่างของหญิงสาวได้หายไปเหลือเพียงแค่ออร่าไปโบยบินไปทั่วท้องฟ้า

 

" ขอร้องละ ชิราเบะ " คิริกะที่ได้นั่งโอดครวญร้องไห้อย่างสิ้นหวังเเต่ว่ามีบางอย่างทำให้เธอถึงกับชะงักนั้นก็คือมือชิราเบะได้เอื่อมมาจับเเขนของเธอ

 

" อย่าร้อง เลยนะคิริจัง "

 

" ชิราเบะ! โล่งอกไปที " คิริกะได้โผล่เข้ากอดพร้อมทั้งน้ำตา " เเต่ว่าทำไมล่ะ "

 

" บางที คงจะถูกวิญญาณฟีเน่ช่วยเอาไว้ละน่า "

 

" ฟีเน่งั้นหรอ? "

 

" เพราะทุกคนเองก็ค่อยช่วยเหลือฉันไว้เหมือนกัน เพราะงั้นฉันขอยืมพลังของคิริจังทีนะ.....ไปช่วยมาเรียด้วยกันเถอะ "

 

" อื้ม....พวกเราไปช่วยทุกคนกันเถอะน่ะ "

 

 

ทางด้านมาเรียที่กำลังนั่งเหนื่อยหอบอย่างหมดแรงอยู่ที่พื้นพร้อมกับพยายามพูดอ้อนวอนออกมาต่อหน้าสายตาของทุกคน

 

" มาเรีย ลองอีกครั้งหนึ่ง เพื่อให้วงแหวนดวงจันทร์ทำงานทีเถอะ "

 

" ไม่ไหวหรอกเพลงของฉันน่ะ ไม่สามารถช่วยเหลือโลกเอาไว้ได้หรอก "

 

" มาเรีย.....นี้เป็นโอกาสสุดท้ายทีจะหยุดยั้งดวงจันทร์นะ!! "

 

เวลานั้นเองดร.เวลได้ขึ้นมาถึงพอดีได้วิ่งเข้ามาหามาเรียพร้อมชกเข้าไปทีหน้าเธอจนล้มลงไปกับพื้น

 

" ฉันไม่สนใจเเล้ว มีอย่างเดียวคือทำให้ดวงจันทร์ตกลงมาสะ!! "

 

" มาเรีย!!! "

 

" ว่าเเล้วเชียวว่าเเกต้องอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ "

 

" เดียวก่อนดร.เวลฟังทีฉันพูดก่อน  ถ้าใช้ฟรอนเทียร์เพิ่มPhonicgainให้กับดวงจันทร์เเล้วละก็ จะทำให้ดวงจันทร์ถูกคำสาปบาบิโลนอีกครั้งก็จะสามารถทำให้ดวงจันทร์กลับไปเป็นเหมือนเดิมได้"

 

" ถ้าอยากทำขนาดนนั้นเเกก็ขึ้นไปจัดการเองเลยละกัน "  ดร.เวลได้เอามือไปทาบกับเเท่นก่อนทีโดมที่ดร.นาตาช่าอยู่พุ้งขึ้นไปบนฟ้า

 

Mom!! "

 

เวลานั้นเองครอสเเละกรีสได้ปรากฏตัวมาต่อหน้าดร.เวล

 

" นี้พวกเเกอีกแล้วงั้นหรอ แต่ว่าจากนี้ไปจะไม่มีวีรบุรุษคนไหนทีจะถูกจารึกในประวัติศาสตร์อีกแล้ว จะมีแค่ฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น!!! "

 

" หน่อยเเก เสียสติไปแล้วงั้นหรอ ไม่มีทางที่ทุกคนจะเชื่อฟังหรอก "

 

" เพราะงั้นฉันจะลดจำนวนผู้คนยังไงละเพื่อง่ายต่อการควบคุมและบ่งการ ด้วยความฉลาดของผมจะทำให้เป็นวีรบุรุษทีเหนือกว่าวีรบุรุษ ฮ่าห์ ฮ่าห์!!!"

 

" บังอาจมาทำกับMom!!! " มาเรียที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธพยายามจะพุ้งเข้าไปเพื่อจะห๋าดร.เวลแต่ครอสได้เข้ามาขว้างเอาไว้ก่อน

 

" อย่านะ ยัยบ้าลืมไปแล้วรึไงว่าผู้คนบนโลกทุกคนกำลังมองดูเธออยู่...ขืนฆ่าเจ้านี้ไปละก็เธอจะกลายเป็นฆาตกรนะ!! " 

 

" ไม่สนอะไรแล้ว....เพื่อเเก้แค้นให้กับ​Momฉันจะฆ่าเจ้านั้น!!! "

 

มาเรียได้เปลี่ยนเกียร์ที่ข้อมือกลายเป็นหอกสีดำได้พุ้งผ่านครอสกับกรีสไปพร้อมกับโทสะขณะเดียวกับฮิบิกิทีพึ่งมาถึงได้เห็นปลายหอกกำลังจะพุ้งเข้าเสียบรางของดร.เวล

 

" อย่านะคุณมาเรีย​!!! "

 

" หายไปซะ! "

 

[ SPARKING FINISH!!!! ]

 

" ฮ้ากกกกก!!!! " บิลด์ในร่าสปาร์คกลิ้งได้ไรเดอร์คิกพุ้งทะลุลงมาจากเพดานปลายเท้าได้เหยียบปลายหอกได้เบี้ยงพุ้งเเทงลงพื้นแทน

 

" เซ็นโตะ!!! "

 

" คุณเซ็นโตะ!! "


"  ให้ตายสิมาช้าเกินไปแล้วนะ " กรีสได้หันไปแซวใส่บิลด์

  

มาเรียได้สบัดหอกออกจากใต้เท้าของบิลด์ก่อนจะกระโดดทิ้งระยะห่างออกมาเล็กน้อยพร้อมเอาหอกกังกุงเนียร์ชี้มาที่บิลด์

 

" ถอยไปซะ คัตสึรากิ ทาคุมิ " 

 

" ฉันไม่ให้เธอฆ่าเจ้านี้หรอกนะ " บิลด์ได้คืนร่างกลับเป็นเซ็นโตะได้หันมายืนขว้างเธอกับดร.เวล

 

" ฉันเองก็ด้วย " ฮิบิกิได้เดินมายืนต่อหน้าเซ็นโตะ

 

" อย่างเข้ามายุ่งน่าไม่เข้าเรื่อง  "

 

" ฉันทาจิบานะ ฮิบิกิ อายุ 16 ปี เพื่อมาคุยกับคุณมาเรียค่ะ "

 

" ฉันไม่มีอะไรต้องคุยกับเธออีกเเล้ว หมอนั้นเป็นคนฆ่าMom เจ้านั้นจะต้องชดใช่ด้วยชีวิต ถ้าไม่สามารถปกป้องโลกได้ก็ไม่มีเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกเเล้ว!!! "

 

มาเรียได้ง้างหอกในมือเเทงออกไปเเต่เซ็นโตะได้เอามือเปล่าหยุดปลายหอกเอาไว้ได้เเต่เเลกมากับบาดเเผลบนมือที่มีเลือดไหลหยดลงบนพื้น

 

" นี้นาย "

 

" เหตุผลนะไว้ค่อยมาหาทีหลังก็ได้ไม่ใช่รึไงกัน เนอะ ฮิบิกิ "

 

" ใช่เเล้วละค่ะ เพราะงั้นถ้าอยากมีชีวิตอยู่ห้ามยอมเเพ้เด็ดขาด!!  " หลังจากฮิบิกิพูดจบได้หลับจาลงพร้อมร้องบทเพลงเปิดใช่งานกังกุงเนียร์ออกโดยทีเธอไม่ได้มีเกียร์อยู่

 

 [ Balwisyall Nescell gungnir tron ]

 

"  อะไรนะ....เธอคิดจะทำอะไรกันน่ะ "

 

" ค้นพบสมการแห่งชัยชนะแล้ว " ฮิบิกิได้พูดประโยคประจำตัวของเซ็นโตะออกมา

 

" ว่าไงนะ  อ๊าา " จู่ๆเกียร์ของมาเรียได้สลายหายไปกลายเป็นเเสงออร่าที่ส่องสว้างไปทั่วบริเวณโดยรอบพร้อมหอกหายไปเช่นกันต่อหน้าเหล่าผู้คนทั่วทุกมุมโลกได้มองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง

 

เเสงนั้นได้สะท้อนออกไปยังข้างนอกทีซึบาสะกับคริสและคานาเดะอยู่เองก็เห็นได้อย่างชัดเจน

 

" หึ ยัยบ้านั้นเอาจนได้สิน่า "

 

" สมแล้วละทีเป็นทาจิบานะ "


" ให้ตายสิ....ชอบทำอะไรที่เกิดความคาดหมายตลอดเลยจริงๆน่า "

 

เซ็นโตะทียืนมองภาพตรงหน้าก่อนทีในกระเป๋าของเขาได้ส่องเเสงออกจนเข้าได้หยิบออกมาเป็นบอทเทิลเปล่าๆและมันได้ดูดพลังของกังกุงเนียร์จนกลายเป็นบอทเทิสีส้มที่ลวดลายของหอกกังกุงเนียร์เอาไว้

 

" นี้มัน.....หรือว่า "

 

" ใช่เเล้วละ....นี้คือพลังทีสามารถร่วมผู้คนให้เป็นนึ่งได้ไงล่ะ " จู่ๆเสียงของหญิงสาวได้ดังภายในหัวของเซ็นโตะ

 

" เสียงนี้มัน....หรือว่า " เซ็นโตะที่คุ้นเคยกับเสียงนี้ได้เงยมองขึ้นไปได้เห็นหญิงสาวคนเดียวกับทีชิราเบะเจอนั้นก็คือฟีเน่ร่างของเธอได้หายไปอีกครั้ง " งี้นี้เองหรอ....ฮิบิกิเธอเนี่ยสุดยอดจริงๆ "  เขาได้ยิ้มออกมาก่อนจะมองไปทีฮิบิกิยื่นประจันหน้ากับมาเรียทีมีเเสงออร่าล้อมรอบทั้งสองเอาไว้



" นี้มันอะไรกัน เป็นไปไม่ได้ การฟิวชั่นไม่น่าจะมีใครทำได้นิน่า นั้นคือเพลงของเธองั้นหรอเพลงทีมาจากใจของเธอมันคืออะไรกันแน่!!! "

 

" จงทะลวงออกไป กังกุงเนียร์!!! "

 

ฮิบิกิได้สวมใส่เกียร์อีกครั้งพร้อมตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง

 


 File:Symphogear G Ep 12 24.png




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

267 ความคิดเห็น