Kamen rider Build & Symphogear Re:Boot

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 การตื่นขึ้นของเสียงในหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    10 มิ.ย. 63

เซ็นโตะ : ในเมืองโทโตะที่นักฟิสิส์อัจฉริยะ คิริวเซ็นโตะอาศัยอยู่ได้ถูกสิ่งมีชีวิตลึกลับเรียกว่านอยท์คุกคามจนเกือบจะเข้าทำร้ายผู้หญิงสามคนอันบอบบางจนกระทั้งเซ็นโตะได้งัดไม้เด็ดออกมานั้นก็คือ!!!!


คานาเดะ : มาสไรเดอร์นั้นเอง


เซ็นโตะ : ฮึ๋ยยย...โดนแย่งพูดไปซะแล้ว อย่าพึ่งเข้ามาขัดจะได้มั้ยเนี่ยยย


คานาเดะ : อะแห่มๆๆ....นี่กล้าพูดกับผู้มีพระคุณอย่างฉันงั้นเหรอ?


เซ็นโตะ : อะไรผู้มีพระคุณอะไรของเธอนะ


คานาเดะ : อย่าลืมสิตอนที่แล้วฉันเป็นคนเลี้ยงโอโคโนมิยากินายน่าา....ถือว่านายติดหนี้ฉันแล้วละคุณนักฟิสิกส์อัจฉริยะ


เซ็นโตะ :  โอ้โห้ววว จี้ดเลยๆๆๆ ระ....เรื่องนั้นมันก็จริงแหะ


ฮิบิกิ : สวัสดิค่า ทาขิบานะ ฮิบิกิ อายุ 16ปี งานอดิเรกคือชอบช่วยเหลือคนไม่เคยมีแฟนและสิ่งที่ชอบที่สุดคือข้าว...ข้าวแล้วก็ข้าว


เซ็นโตะ : เดียวๆๆๆอย่ามาแนะนำอะไรตรงนี้สิ


ฮิบิกิ/คานาเดะ : เอาล่ะตอนที่2 จะเป็นยังไงน่ะตั้งตารอดูได้เลย!


เซ็นโตะ :  เดี๋ยวสิอย่ามาแย่งฉันพูดกันสิพวกเธอน่ะ!?



------------------------------------------------------------

" ค้นพบสมาการเเห่งชัยชนะเเล้ว " บิลด์ได้ย่อตัวก่อนที่เท้าจะเกิดออร่าสีแดงขึ้นแว่บนึ่งก่อนะที่จะดีดตัวพุ้งเข้าไปประชิดพริบตา " เกะกะ "  บิลด์ได้ต่อยเข้าทีหน้าของนอยท์เข้าเต็มๆก่อนจะรั่วหมัดเข้าใส่ร่างNoiseเรียงตัวทุกตัวที่ถูกโจมตีใส่ร่างจะสลายกลายเป็นละอองสีดำสลหายไป


" ไม่จริงน่า!! สามารถจัดการกับนอยท์ได้งั้นหรอ? " ฮิบิกิยืนมองการต่อสู้ของบิลด์อยู่ห่างๆ


" พี่ชายเท่สุดๆไปเลย! "


" ไม่ผิดแน่ร่างสีแดงกับสีน้ำเงินนั้น " คานาเดะที่จ้องเขม่งมองไปที่บิลด์พร้อมกับกำจี้ผลึกสีแดงในมือเอาไว้แน่น " มาสไรเดอร์ บิลด์ "


" เจอนี้หน่อย!! " บิลด์ได้เรียกดริลครัชเชอร์ออกมาแล้วเปลี่ยนเป็นโหมดปืนเล่งไล่ยิงนอยท์เข้าใส่ทีละตัวก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นโหมดดาบสว่านเข้าโจมตีฟันตัดร่างของนอยท์จนขาดครึ่งแล้วสะบัดออกโจมตีเป็นวงกว้างทำให้นอยท์ที่อยู่รอบๆตัวทั้งหมดโดนดาเมจไปด้วยร่างสลายหายไปเพียงการโจมตีครั้งเดียว


หลังจากที่บิลด์ได้จัดการกับนอยท์ทั้งหมดสำเร็จก็ได้หันไปทางคานาเดะกับฮิบิกิที่เด็กน้อยคนนั้นได้โบปมือไปมาพร้อมรอยยิ้มก่อนที่บิลด์จะชูสองนิ้วให้กับฮิบิกิและเด็กน้อยคนนั้น


" เป็นนายสินะ " คานาเดะที่จู่ๆพึมพำขึ้นมาทำให้ฮิบิกิที่ยิ้มอย่างดีใจหันไปหาด้วยความสงสัยพร้อมกับคานาเดะค่อยเดินตรงไปหาช้าไม่กี่นาทีต่อมาก็กลายเป็นวิ่งเข้ากระชา่กบิลด์เอาไว้ " เป็นแกสินะที่เป็นคนชโมยพลังของฉันไปนะ!? "


" ขโมยเหรอ....พูดเรื่องอะไรของเธอนะ? "


" อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องเลยน่ะ......แกเองไม่ใช่รึไงที่แย่งพลังของฉันไปเมื่อ2ปีก่อนนะ? "


" 2ปีก่อนงั้นเหรอ? " บิลด์ทำท่าทางตกใจเล็กน้อยกับสิ่งที่คานาเดะพูดก่อนจะมีบางอย่างพุ้งเข้ามาโจมตีบิลด์จึงคว้าร่างของคานาเดะเข้ามาแล้วรับการโจมตีเอาไว้ทำให้เขานั้นกระเด็นลงไปนอนกลิ้งกับพื้น


" เห้!? " คานาเดะได้หันตามไปมองร่างบิลด์ที่อยู่ที่พื้นก่อนจะหันกลับมาปรากฎร่างของวัตว์ประหลาดสีขาวที่มีหนามเต็มตัว " อะไรกันเจ้านี้นอยท์งั้นเหรอ?  "






" สเเมชงั้นหรอ " บิลด์ได้ลุกยืนขึ้นเเต่แสมชได้หันไปสนใจทางฮิบิกิเเทนก่อนจะวิ่งเข้าใส่ฮิบิกิทันที


" รีบหนีไปซะ!? " คานาเดะที่เห็นแสมชวิ่งตรงเข้าไปหาฮิบิกิก่อนจะพยายามตะโกนออกก่อนที่บิลด์ได้วิ่งพุ้งเข้าได้คว้าดริลครัชเชอร์ที่ตกอยู่ข้างๆขึ้นมาเปลี่ยนเป็นโหมดปืนกระหน้ำยิงโจมตีเข้าทีด้านหลังจนมันหันมาสนใจ


" เธอรีบพาสองหนีไปซะ! " บิลด์ได้หันไปบอกกับคานาเดะที่ยืนอยู่ข้างๆก่อนจะวิ่งพุ้งออกไป


" เดียวสิเรื่องของพวกเรายังไม่จเลยนะ!? " คานาเดะได้ตะโกนไล่หลังบิลด์ไปโดยที่เจ้าตัวนั้นได้วิ่งเข้าไปจับร่างแสมชและลากออกห่างจากฮิบิกิไปแล้วใช้ดริลครัชเชอร์ในมือเข้าฟาดฟันใส่ร่างของแสมชไม่ยั่งก่อนที่คานาเดะจะเข้าไปกระชากแขนของบิลด์ด้วยความโกรธ 


" เห้ยทำอะไรของเธอนะ!? " บิลด์ได้หันไปตะคอกใส่อย่างอารมณ์เสียที่จู่คานาเดะได้เข้ามาขว้าง


" นายนะเป็นคนเอาพลังที่ของฉันไป.....การจะกำจัดนอยท์พลังของฉันเป็นสิ่งจำเป็นนะเพื่อที่ไม่อยากจะให้ผู้คนต้องล้มตาย....ฉันถึงมาเป็นซิมโฟเกียร์แต่ว่าในตอนนี้นะฉันร้องเพลงไม่ได้อีกแล้วนั้นมันก็เพราะนายนั้นแหละ!? " คานาเดะได้ตะคอกใส่บิลด์เป็นชุดๆพร้อมกับน้ำตาทั้งสองได้ไหลอาบแก้มของเธอทำเอาบิลด์นั้นตกใจ


แต่ก่อนที่บิลด์จะพูดอะไรแสมชก็ได้ลุกขึ้นและกระหน้ำยิงหนามสีขาวจากร่างพุ้งเข้าใส่บิลด์ได้เอาร่างเป็นโล่ห์เข้ารับการโจมตีของแสมชทั้งหมดเพื่อปกป้องคานาเดะที่ตัวเปล่าเอาไว้


" ตอนนี้นะมันไม่ใช่เวลาจะมาห่วงเรื่องแบบนั้นสักหน่อย " บิลด์ได้พูดด้วยน้ำเสียงที่กัดฟันก่อนจะหันไปว่าคานาเดะที่ได้สติก่อนจะหันไปทางฮิบิกิกับเด็กน้อนคนนั้นที่กำลังหวาดกลัวอยู่ " ดูรอบๆตัวเธอก่อนสิ....รีบพาสองคนนั้นไปที่ปลอดภัยหลังจากนั้นค่อยมาคุยที่หลังเข้าใจนะ " 


บิลด์พูดจบก็ได้วิ่งเข้าไปหาแสมชแล้วลากออกไปไกลๆคานาเดะที่เหมือนจะได้สติก็ได้รีบวิ่งเข้าไปหาฮิบิกิทันที


" คุณคานาเดะ "


" ตอนนี้ปล่อยให้หมอนั่นจัดการไป....พวกเรารีบไปหาที่ปลอดภัยหนีกันก่อนเถอะ " 


" เข้าใจแล้วค่ะ " ฮิบิกิได้ตอบกลับก่อนที่คานาเดะจะรีบพาทั้งสองหนีไปที่อื่นบิลด์ที่หันไปเห็นก่อนจะเตะยันเข้าทีลำตัวของแสมชจนกระเด็นถอยออกไป


" เอาล่ะ....จบกันแค่นี้แหละ " บิลด์ได้เอาเเรบบิทบอทเทิลออกมาจากไดรเวอร์เเล้วใส่เข้าทีดริลครัชเชอร์เเทน


[ READY GO! ]


[ VOTEX BREAK! ]


บิลด์ได้จ้องเเสมชตรงหน้าเพื่อรอดูท่าทีโดยที่ดริลครัชเชอร์มีออร่าสีเเดงปกคลุมอยู่พร้อมตัวสว่านที่หมุนไปมาด้วยความเร็วก่อนที่ต่างฝ่ายต่างวิ่งเข้าใส่กันเเต่ในชั่วพรบตาบิลด์ได้ฟันใส่ร่างของแสมชจนร่างเดินโซเซไปมาแล้วระเบิด


ร่างเเสมชนอนเเน่นิ่งไปกับพื้นบิลด์จึงเดินเข้าไปหาพร้อมหยิบขวดบอทเทิลใสๆเปล่าจ่อไปทีร่างเเล้วดูดสสารออกมาจากร่างสัตว์ประหลาดกลายเป็นร่างคนธรรมดาที่นอนหมดสติอยู่


" เก็บส่วนประกอบเรียบร้อย " บิลด์ที่เขย่าบอทเทิลในมือไปมาก่อนจะได้ยินเสียงกรีดร้องมาจากด้านบนตึกใกล้ๆบิลด์ได้เงยหน้าไปก็พบคานาเดะกับฮิบิกิที่ตอนนี้ถูกนอยท์ล้อมเอาไว้อยู่ 



" ได้การแล้วแบบนี้ " บิลด์ที่กำลังจะกระโดดขึ้นไปช่วยจู่ๆก็เกิดเเรงสั้นสะทือนขนาดใหญ่เหมือนมีบางอย่างที่ขนาดใหญ่มากกำลังเดินมาหาบิลด์ได้ค่อยหันหลังไปมองช้าๆก็พบกับนอยท์ยักษ์ขนาดใหญ่สีเขียวยืนอยู่พร้อมกับนอยท์จำนวนมาก " เอ้! โกหกน่าา "


ด้านบนดาดฟ้าคานาเดะที่กวาดวายตามองไปรอบตอนนี้พวกเธอถูกนอยท์ล้อมเอาไว้หมดจนไม่มีทางหนี


" บ้าเอ๋ย....จะจบแบบนี้จริงเหรอเนี่ย "


" สิ่งที่ชั้นสามารถทำได้......ต้องมีสิ....อึก!! "  เสียงนึ่งที่พูดพึมอยู่ข้างหลังของคานาเดะจนเธอหันไปหาก็พบกฮิบิกิที่กอดร่างเด็กน้อยเอาไว้พร้อมกัดฟันมองดูนอยท์ที่อยู่รอบตัวของเธอ


 " ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ละก็ อย่ายอมเเพ้เด็ดขาด!! " ฮิบิกิที่จู่ๆก็ตะโกนออกมาซึ่งเป็นคำเดียวกับที่เธอเคยบอกกับฮิบิกิเมื่อ2ปีก่อนยิ่งทำให้เธอนั้นตระหนักรู้สึกก่อนที่จะมีเสียงนึ่งดังออกมาจากปากของฮิบิกิ "  Balwisyall nescell Gungnir tron  "


" เดียวสินั้นมัน!? " คานาเดะได้ฟังถ่อยคำที่ฮิบิกิพูดออกมาก็ตกใจก่อนที่ร่างของฮิบิกิจะถูกปกคลุมไปด้วเเสงสีส้มทำให้ทั้งเธอและเด็กน้อยที่อยู่ใกล้ก็อ้าปากค้าง



และแสงนั้นได้พุ้งออกมาจากหน้าอกของเธอและพุ้งทะยานขึ้นไปบนฟ้านั้นทำให้บิลด์นั้นที่กำลังต่อสู้กับนอยท์เพื่อปกป้องชายที่พึ่งคลื่นร่างจากการเป็นแสมชก็หันไปมองแสงที่พุ้งขึ้นฟ้า


" แสงนั้นมันอะไรนะ "



ณ ห้องบัญชาการแห่งนึ่ง

 

ตรวจพบปฏิกิริยาตอบสนองจากจุดที่นอยท์ไปร่วมตัวกันค่ะ " บรรยากาศภายในห้องบัญชาการเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่หลังจากที่มีเเสงได้พุ้งขึ้นสู่ฟ้า 


นั่นไม่ใช่ นอยท์ครับ...ระดับพลังงานสูงเกินไป "

 

อย่าบอกนะว่า...นี้มัน " เรียวโกะทีกำลังวิเคราะห์ก่อนจะรู้ไรบางอย่าง สัญญาณการเปลี่ยนร่าง "

 

บนหน้าจอหลักได้มีตัวอักษรขึ้นว่า Gungnir ทำให้เก็นจูโร่ตกใจเป็นอย่างมากก่อนจะทุบโต๊ะเเละลุกขึ้นยืนทันที


" Gungnir.....งั้นหรอ!? " เก็นจูโร่ได้ตะโกนดังลั่นออกมาทำให้ซึบาสะที่ได้ยินก็ทำหน้าตกใจเเละช็อคไปด้วยพร้อมๆกัน



ตัดมาทางด้านของคานาเดะที่มองดูร่างของฮิบิกิปกคลุมไปด้วยเเสงเเล้วเสื้อผ้าของเธอได้หายไปเเละวงเเหวนสีขาววนรอบตัวของเธอก่อนทีร่างเปลือยเปล่าจะถูกสวมใส่ชุดรัดรูปสีดำสลับส้มพร้อมสวมใส่เกราะเเขนสีขาวตัดด้วยสีส้มตรงกลางเเละเกราะขาสีดำทั้งสองข้างพร้อมหูฟังครอบหูร่อนตกลงสู่พื้นจนเกิดรอยร้าวเป็นวงกว้างจากเเรงกระเเทกเธอที่ค่อยได้สติลืมตาขึ้นมามอง



" นะ...นี้ฉัน? " ฮิบิกิทีพึ่งสังเกตุชุดของเธอที่ใส่อยู่ตอนนี้เปลี่ยนไป " เอ้! นี้ฉันกลายเป็นอะไรไปเเล้วเนี่ย!? "


" มะ....ไม่จริงน่า....ฮิบิกิสวมใส่กังกุงเนียร์ของเรางั้นเหรอ...แต่ว่าเกียร์มันก็ " คานาเดะได้หยิบจี้ผลึกสีแดงที่เธอติดตัวเอาไว้ขึ้นมาดูก็ยังอยู่ " นี่มันเรื่องอะไรกันนะ "


"พี่สาว เท่สุดๆไปเลย ว้าวว " เด็กน้อยได้หันไปเอ่ยชมฮิบิกิด้วยรอยยิ้มขณะทีเจ้าตัวหันไปมองก่อนจะหันไปมองรอบตัวที่เต็มไปด้วยนอยท์จำนวนมาก


[ Zettai ni hanasanai kono tsunaidate wa Konnani hora atatakai n da Hito to tsukuru nukumori wa ]


" เสียงนี้.....เพลงงั้นเหรอ " บิลด์ที่อยู่ข้างหลังก็ได้ยินเสียงเพลงดังขึ้นมาก่อนจะหันไปมองดูร่างนอยท์ได้วิ่งแห้กันเข้ามาไม่รู้จักหยุด


ทางด้านบนฮิบิกิได้กวาดสายตามองรอบๆก่อนที่นอยท์ตรงหน้าเรียงหน้ากระดานเเล้วยืดมือออกมาพุ้งมาจะโจมตีใส่คานาเดะกับเด็กน้อยเธอจึงวิ่งเข้ามาและอุ้มทั้งสองเเล้วกระโดดพุ้งหลบมาด้านข้างเเต่เธอได้เสียหลักล้มลงกลิ้งไปกับเเต่เอาหลังลงเพื่อไม่ให้คานาเดะกับเด็กเป็นอะไร


[ Muzukashii kokoro nande iranaiyo Ima mogake shoumei wo suru PLAY! ]

 

ก่อนที่นอยท์ทีเหลือได้วิ่งพุ้งเข้าใส่พวกเธอทุกรอบด้านพร้อมกันจนฮิบิกิที่ไม่มีทางเลือกได้กระโดดพุ้งขึ้นไปยิ่งทำให้ตกใจมากกว่าเดิมจากทีไม่น่าจะมีเเรงเยอะจนสามารถกระโดดลอยอยู่บนอากาศก่อนจะกระแทกกับป๋องของโรงงานจนหยุบก่อนจะใช้มือคว้าร้าวเหล็กเอาไว้จนห้อยต่องแต้งไปมา


Tsugi aitai tamashii hyakuman jisan Hito beso yo senshi yo 


" วะ...หว่าาา!? อะไรเนี่ย รู้สึกถึงพลังมากมายออกมาจากตัวเราเลย " 


" ตั้งสติไว้ตอนนี้เธอมีพลังกำลังเหนือกว่าคนปกติแล้ว.....อย่าได้พลีพล่ามเกินไป " คานาเดะได้แนะนำกับฮิบิกิก่อนที่จะรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนทำให้ทั้งสองค่อยๆหันไปหาก็พบกับนอยท์ขนาดใหญ่ได้เวียงมือเข้ามาทำให้เธอต้องกระโดดพุ้งออกมาเพื่อหลบการโจมตีของมันจนลงมาอยู่ที่พื้นก่อนจะวางร่างคานาเดะที่อุ้มเด็กน้อยเอาไว้ใน


ก่อนจะมีนอยท์ตัวนึ่งพุ้งเข้ามาเพียงเสี้ยววินาทีตอนนั้นฮิบิกิได้เวียงเเขนขึ้นมาเพื่อปัดป้องกันตัวเเต่พอมือสบัดเข้าใส่ร่างของนอยท์ก็สลายหายไปพอลืมตามองทำให้เธอตกใจอีกครั้ง


" นะ..นี้เราจัดการมันได้งั้นหรอ? " 


" นั้นก็เพราะเธอมีพลังที่สามารถจัดการกับนอยท์อยู่ไงละ " คานาเดะได้บอกกับฮิบิกิที่ยังตกใจอยู่


" พลังของเรางั้นเหรอ "


" เอ้...ไม่เบานิน่า " บิลด์ได้เดินเข้ามาหาก่อนจะกล่าวชมก่อนจะหันสังเกตุมองรอบๆตัวจนทั้งสามจะถูกล้อมเอาไว้เเล้ว 


" ถูกล้อมเเล้ว!! "


ขณะเดียวกันได้มีเสียงมอเตอร์ไซค์ดังออกมาจากด้านหลังของพวกนอยท์ปรากฎเป็นมอเตอร์ไซค์สีเขียวโดยมีซึบาสะเป็นขับพุ้งชนฝ่านอยท์จนขับผ่านบิลด์กับฮิบิกิและคานาเดะไปพุ้งเข้าตรงไปทีขาของNoiseก่อนทีเธอจะกระโดดออกมาตีลังกาลอยอยู่บนกลางอากาศค่อยๆลอยลงมา

 

[ Imyteus Ame no Habakiri Tron ] 


 ซึบาสะได้ร้องบทเพลงออกมาก่อนจะโดดลงมาทีพื้นพร้อมเกิดเเสงสีน้ำเงินเฉิดฉายปกคลุมร่างของเธอจะสวมใส่ชุดรัดรูปสีน้ำเงินสลับดำขาวพร้อมสวมเกราะสีขาวทีเเขนพร้อมดาบสองเล่มทีติดกับข้อเท้าทั้งสองข้าง


" อย่าทำเป็นเล่นสิ เดียวก็ตายหรอก " ซึบาสะได้พูดโดยที่ไม่ได้หันไปมองฮิบิกิเเม้เเต่น้อย


" เอ้ะ? คุณซึบาสะ "


" ซึบาสะ!? "


" คานาเดะ ฝากสองคนนั้นด้วยละ " ซึบาสะกล่าวเสร็จก่อนจะวิ่งออกไปคนเดียวโดยไม่กลัวอะไรเธอได้เปลี่ยนคาตานะในมือเป็นดาบใหญ่ก่อนจะฟันออกไปเป็นคลื่นสีฟ้าพุ้งเข้าโจมตีใส่นอยท์ลูกกระจ๊อกเกือบทั้งหมดจนเกิดระเบิดขึ้นก่อนทีเธอจะสร้างดาบจำนวนมากบนท้องฟ้าพุ้งกวาดนอยท์ทีเหลือ

 

[ Aa kizuna ni subete wo tooxa senku no ken yo shi no hono iwazuni ]

 

ซึบาสะได้วิ่งเข้าโจมตีนอยท์อย่างต่อเนื่องจนด้านหลังเปิดโล่งก็ได้มีนอยท์ตัวนึ่งพุ้งเข้าโจมตีจากด้านหลังเเต่บิลด์ได้เข้ามาช่วยเอาไว้ได้ทันโดยยิงสกัดเอาไว้ขณะทีซึบาสะได้เล่ห์ตามองก่อนจะรู้ว่าใครทีเป็นคนช่วยชีวิตเธอเอาไว้เธอตาเบิกกว้างจนนอยท์ใช่จังหวะนั้นโจมตีแต่ก็ถูกบิลด์ได้พุ้งออกไปใช่ดริลครัชเชอร์ในมือโจมตีจัดการไป

 

[ Mina chigiri wo hateru yo ]

 

สุดยอดไปเลย.... " ฮิบิกิทียืนมองทั้งสองต่อสู้ขณะทีไม่เชื่อในสายตาตัวเอง  


ขณะทีกำลังชื่นชมทั้งสองโดยไม่ทันสังเกตุว่านอยท์ขนาดใหญ่ได้มาโผล่อยู่ข้างหลังของเธอกับคานาเดะเเต่ทีบนฟ้าได้มีดาบขนาดใหญ่ตกลงปักลงกลางหัวของนอยท์พอดี



ไม่นานร่างของมันค่อยๆแตกสลายหายไปเหลือเพียงเเค่ดาบขนาดใหญ่พร้อมบนยอดสุดของดาบซึบาสะที่ยืนอยู่พร้อมสายลมกระทบกับผมของเธอหลังจากการต่อสู้ยุติลง


" เป็นอะไรรึป่าว " บิลด์ได้กลับไปหาชายที่กลายเป็นแสมชที่เหมือนพึ่งจะได้สติ 


" ทะ...ที่นี้ที่ไหนนะ? "


" ไม่ต้องห่วงหรอกครับตอนนี้คุณปลอดภัยเเล้ว " บิลด์ได้พูดเพื่อให้เขาไม่สติเเตกก่อนจะเเบกร่างเขาขึ้นมาแต่พอหันไปซึบาสะก็ได้ยืนดักรออยู่พร้อมกับตั้งคาตานะในมือขึ้น


" แกนะ.....คือบิลด์สินะ "


" ถ้าใช้แล้วจะทำไมเหรอ "


" ฉันนะ....ตามหาแกมาตลอด2ปี " ซึบาสะที่พูดพร้อมกับกัดฟันแน่นและมือได้กำดาบในมือเอาไว้แน่น " เป็นเพราะแก.....เป็นเพระาแกคนเดียวทำให้ชีวิตคานาเดะต้องจบลง "


บิลด์ที่ยืนมองซึบาสะที่ตอนนี้รู้สึกโกรธจัดอย่างมาก่อนจะได้ยินเสียงรถจำนวนมากได้ขับเข้ามาในพื้นที่บิลด์ที่หันไปก็เห็นเหล่าคนใส่สูทจำนวนมากได้ลงมาจากรถบิลด์ได้ผลักร่างชายคนนั้นไปทางซึบาสะซึ่งทำให้เธอนั้นต้องรับร่างชายคนนั้นอย่างช่วยไม่ได้


" หยุดเดียวนี้นะ!? " ซึบาสะได้ผลักร่างชายที่บิลด์นั้นผลักส่งมาและกำลังจะวิ่งเข้าไปหาแต่บิลด์ได้หันมาพร้อมเอาดริลครัชเชอร์กระหน้ำยิงเข้าที่พื้นจนเกิดฝุ่นตลบขึ้นมาซึบาสะได้ใช้คาตานในมือของเธอฟันฝุ่นที่บดบังวิสัยทัศน์ของเธอให้หายไปก่อนจะเห็นว่าบิลด์นั้นได้หายไปแล้ว " บ้าเอ๋ย!? " ซึบาสะได้กัดฟันก่อนจะกระแทกดาบลงพื้นเต็มแรงจนเกิดร้าว


ด้านฮิบิกิยืนพึมพำไปมาก่อนทีร่างกายของเธอจู่ก็อ่อนเเรงเเละเกียร์ก็หายไปกลับมาอยู่ในชุดนักเรียนเหมือนเดิมแต่ก่อนที่ร่างของเธอจะล้มลงคานาเดะได้เข้ามารับเอาไว้ก่อน 


" เห้...เป็นอะไรรึเปล่า? "


วะ.....ว้าา ขอโทษนะคะ " ฮิบิกิได้รีบกลับมายืนปกติก่อนจะก้มหัวขอโทษรั่วๆ


" ไม่หรอกๆๆๆ.....เธอคงจะเหนื่อยน่าดูเจอเรื่องมากมายไปตั้งขนาดนั้นเป็นใครก็รับไม่ไหวหรอก " คานาเดะได้ยื่นมือไปตบไหล่ฮิบิกิเบาๆ

 

หม่าหม้า! " เสียงของเด็กที่ฮิบิกิช่วยไว้เรียกผู้เป็นเเม่จนทั้งสองหันไปหาก่อนจะแม่ลูกคู่นั้นสวมกอดกันฮิบิกิที่ได้เห็นเเบบนั้นก็ยิ้มออกมา 


โล่งอกไปที ดีจริงทีปลอดภัย "


" จบด้วยดีสิน่า "


"นั้นก็เพราะความพยายามของเธอนั้นแหละ "


" ไม่หรอกคะ ถ้าไม่มีคุณคานาเดะอยู่ด้วยฉันคงมาไม่ถึงนี้หรอกคะ " 


งั้นดูเหมือนว่าฉันต้อง..... " ฮิบิกิทียังไม่ทันพูดจบกลุ่มคนสวมสูทชุดดำได้ยืนล้อมทั้งสองเอาไว้ขณะทีตรงกลางเเถวมีซึบาสะยืนกอดอกอยู่ด้วย

 

" เธอในตอนนี้นะคงจะให้กลับไปตอนนี้ไม่ได้หรอกค่ะ "

 

เอ้ะ? " ฮิบิกิที่สงสัยจนอุทานออกมาพร้อมกันก่อนทีทั้งสองจะถูกจับใส่กุญเเจมือทันที 


" ทำไมล่ะค่ะ? "

 

จนกว่าไปถึงกองกำลังพิเศษรับมือภัยพิบัติหน่วยที่2 คงต้องขอให้ไปกับเราด้วยค่ะ "

 

ต้องขอโทษด้วยนะครับ เเต่เพื่อไม่ให้เธอหนีคงต้องขอคุมตัวไว้ก่อนนะครับ " โอกาว่าที่เป็นคนจับใส่กุญเเจมือพูดกล่าวขอโทษด้วยรอยยิ้ม



เเต่สีหน้าฮิบิกิที่ซีดเมื่อเห็นกุญเเจมือก่อนจะหันไปหาคานาเดะเพื่อขอความช่วยเหลือ


" อะ....ฮ่าๆๆๆ เสียใจด้วยฉันคงช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอกนะ "

 

ทำไมละ!? " ท้ายทีสุดฮิบิกก็ถูกพาขึ้นรถไปตามระเบียบก่อนจะถูกพาไปที่ไหนสักเเห่ง


ณ โรงเรียนดนตรีเอกชนลิเดียน

 

รถที่พาทั้งสองมาได้จอดอยู่ที่หน้าโรงเรียนของฮิบิกิก่อนทีจะพาลงมาพร้อมความรู้สึกที่ดูคุ้นเคยกับสถานที่เเห่งนี้ 


ทำไมถึงมาที่โรงเรียนละ "

 

งั้นช่วยตามมาด้วยครับ " โอกาว่าได้เปิดประตูให้ฮิบิกิลงมาก่อนทีซึบาสะกับคานาเดะจะเป็นคนนำเดินไปก่อน

 

"เอ่อคือว่า....  ที่นี้เป็นอาคารกลางที่พวกอาจารย์อยู่สินะค่ะ "

 

ทั้ง4ได้เดินไปตามทางเรื่อยๆก่อนจะมาหยุดยืนอยู่หน้าลิฟท์เปิดด้านในลิฟท์ขนาดใหญ่ก่อนที่ทั้ง4จะเดินเข้าไปที่มุมทั้ง4ด้านจะมีร้าวจับออกมาซึบาสะทีเดินเข้าไปจับคนเเรกขณะทีโอกาว่าพาฮิบิกิมาทีอีกมุมพร้อมกับคานาเดะที่เดินไปยืนอีกมุม

 

ขอเเนะนำให้จับเอาไว้ดีกว่านะ " คานาเดะได้หันเเนะนำก่อนที่โอกาว่าจะเดินมาจับร้าวจับที่เหลือเพียงอันเดียวก่อนที่ประตูลิฟท์ปิดลง


" ทำไมต้องทำเเบบนั้นงั้นหรอ? เอ้ะ? " ฮิบิกิสบถออกมาก่อนที่ลิฟท์จะพุ้งลงข้างล่างด้วยความเร็วสูง "  วะ....หว่าาาา"

 

ฮิบิกิร้องออกมาด้วยความตกใจจากความเร็วของลิฟท์ก่อนจะเริ่มชินกับมันเธอได้หันมองออกไปนอกกระจกขณะทีพบกำเเพงทีมีตัวอักษรประหลาดมากมาย


" โอ้ววว....นี้มันอะไรกันเนี่ยอักษรพวกเนี่ยนิ " ฮิบิกิได้มองออกไปด้วยความแปลกตาเเละความสนใจก่อนจะหันไปมองรอบที่ไม่มีใครตอบเธอแม้แต่คนเดียวทำให้เธออยู่เงียบๆไป


ไม่กี่นาทีต่อมาประตูลิฟท์ได้เปิดออกฮิบิกิได้เดินออกมาเป็นคนเเรกเเต่ก็ได้มีเสียงปะทัดวันเกิดดังขึ้นทำให้ทั้งสองต่างตกใจพร้อมกระดาษสีรุ้งทีออกมา


ยินดีต้อนรับสู่ฐานทัพปกป้องมนุษยชาติกองกำลังพิเศษรับมือกับภัยพิบัติหน่วยที่2 " เก็นจูโร่ได้มาต้อนรับพร้อมเจ้าหน้าทีทุกคนตบมือพร้อมห้องตกเเต่งเหมือนกับงานฉลองวันเกิดใครสักคน


File:Symphogear Ep 2 08.png 


กระดาษสีมากมายหล่นใส่เต็มหัวฮิบิกิขณะทีเธอได้แต่ยืนงงกับภาพตรงหน้ายกเว้นซึบาสะทีเห็นเหมือนกันถึงกับเอามือขึ้นมากุ้มขมับพร้อมโอกาวาทีหัวเราะออกมา


File:Symphogear Ep 2 09.png

 

เอาล่ะๆ.....ไหนๆก็ได้พบกับเเล้วมาถ่ายรูปสานสัมพันธ์กันดีกว่า " เรียวโกะทีเดินเข้ามาพาดเเทรกระหว่างกลางก่อนจะหันมือถือของเธอจนภาพทั้งสามอยู่ในเฟลมเดียวกันก่อนจะถ่ายเซลฟี่


"  เอ้ะ!! ไม่เอาเเบบนี้สิค่ะ " ฮิบิกิที่ปฏิเสธก่อนจะเดินพรวดออกมา " ขืนถ่ายรูปทั้งทีใส่กุญเเจมืออยู่เเบบนี้ได้เป็นความทรงจำที่ย้ำเเย่มากจนไม่อยากจำเลยละค่ะ "


" ไม่เอาสิคุณเรียวโกะอย่าไปแกล้งเธอแบบนั้นสิ " คานาเดะได้เข้ามาบอกกับเรียวโกะให้รู้สึกตัวก่อนที่ฮิบิกิจะตีตัวออกมาก่อน

  

อะ....เอิ่มชักจะงงเเล้วสิ " ฮิบิกิตอนนี้กำลังสบสันไปหมดก่อนจะเงยหน้ามองขึ้นไปพบป้ายก่อนจะเพ่งมองจนเห็นชัดซึ่งเป็นชื่อของเธอ เดียวก่อนสิค่ะ.....ทั้งๆทีพึ่งเจอกันทำไมถึงรู้ชื่อของฉันได้ละ "

 

หน้าที่ของหน่วยที่2อย่างพวกเราคือ.....เป็นหน่วยงานที่ถูกก่อตั้งเมื่อสงครามใหญ่น่ะ...เพราะงั้นเรื่องการหาข้อมูลเป็นเรื่องถนัดมากเลยละ " เก็นจูโร่ได้อธิบายเสร็จก่อนทีเรียวโกะจะเดินมาพร้อมกระเป๋านักเรียนของฮิบิกิ


" อะ...เอ้!...เดียวสินั้นมันกระเป๋าฉันนิ....ถนัดหาข้อมูลอะไรกันอย่ามาเเอบเปิดกระเป๋าคนอื่นโดยไม่รับอนุญาตสิค่ะ! 

 

เห้อ.... คุณโอกาว่าฝากด้วยค่ะ " ซึบาสะได้ถอนหายใจออกมาก่อนจะหันไปบอกกับโอกาว่าที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

ทราบเเล้วครับ " โอกาว่าได้เดินไปหาฮิบิกิก่อนทีปลดกุญเเจมือออกจากข้อมมือฮิบิกิ

 

ขอบคุณนะค่ะ "

 

ไม่หรอกครับทางนี้มากกว่าที่ต้องเสียมารยาท "

 

งั้นมาเเนะนำตัวกันใหม่เเหละกัน...ฉัน คาซานาริ เก็นจูโร่เป็นผู้รับผิดชอบที่นี้ " เก็นจูโร่พูดพร้อมยิ้มออกมาอย่างอย่างภูมิใจ

 

ส่วนฉันก็คือ.....สาวอัจฉริยะที่ชื่อดัง ซากุราอิ เรียวโกะเองจ้า " เรียวโกะทีเเนะนำตัวต่อจากเก็นจูโร่

 

ค่ะ ทางนี้เองก็ขอฝากตัวด้วยค่ะ " ฮิบิกิก้มหัวเป็นมารยาท


ที่พาเธอมานี้ก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอก ก็เเค่อยากจะขอความร่วมมือด้วยก็เท่านั้นเอง "

 

ความร่วมมือ? อะ.... " ฮิบิกินึ่งย้อนกลับไปเหตุการณ์ที่ผ่านมา ช่วยบอกทีเถอะค่ะว่าสิ่งนั้นมันคืออะไรกันเเน่ " 


เก็นจูโร่เเละเรียวโกะทีฟังคำถามของฮิบิกิก่อนที่เข้าจะหันไปหาคานาเดะที่ยืนกอดอกอยู่พยักหน้าให้กับเขาและเรียวโกะก่อนที่ทางเรียวโกะจะเดินเข้าไปหาฮิบิกิ 


เพื่อจะตอบคำถามของพวกเธอได้นั้นอย่างเเรกเลยคือเรื่องวันนี้ขอให้เก็บเป็นความลับเเละอย่างที่สอง " เรียวโกะได้ยืนหน้าไปใกล้หูของฮิบิกิ

 

ช่วยถอดเสื้อผ้าก่อนได้รึป่าว " ฮิบิกิที่ได้ยินเเบบนั้นก็หน้าขึ้นสีก่อนจะถูกลากออกไป 


ก็บอกเเล้วไง .... ทำไมล่ะ!? "

 

ไม่นานเรียวโกะก็ลากฮิบิกิออกจากห้องไปคานาเดะที่มองฮิบิกิจนลับสายตาก่อนจะหยิบจี้สร้อยคอของเธอขึ้นมาก่อนจะกำมันเอาไว้แน่น



ห้องพักของฮิบิกิเเละมิคุ เวลา 20:50 น.

 

มิคุทีสวมชุดเสื้อฮู้ดสีชมพูพร้อมด้านในใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสวมกางเกงขาสั้นสีเทากำลังนั่งดูข่าวที่กำลังรายงานการปรากฎตัวของนอยท์ภายในห้องเพียงคนเดียวก่อนทีจะประตูห้องจะเปิดออกเห็นฮิบิกิเข้ามาในห้องสภาพล่อเเล 

 

กลับมาแล้วค่า.... " ฮิบิกิเดินเข้าห้องพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนเเรงเอามากๆ 

 

ฮิบิกิ!  โธ่ดึกป่านนี้เเล้วมัวไปทำอะไรอยู่หรอ" ฮิบิกิได้เดินมานอนอยู่กลางห้อง 


" ขอโทษน่ามิคุ " 

 

ใกล้ๆ...จากที่นี้นอยท์ออกอาละวาดอีกเเล้วน่า....เมื่อกี้พึ่งออกข่าวด้วย "

 

อืม.....เเต่ว่าไม่เป็นไรหรอก " ฮิบิกิพูดได้เพียงไม่กี่คำ 


(ข่าวต่อไป คาซานาริ ซึบาสะมีเเนวโน้มว่าจะย้ายสังกัด?)

 

เมื่อฮิบิกิได้ยินข่าวเกี่ยวกับซึบาสะก็ทำให้ความเหนื่อยล้าหายไปก่อนจะลุกมานั่งดูข่าวอย่างตั้งใจ 


( การเปิดตัวเพลงใหม่ในวันนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ซะเเล้วละค่ะ ได้มีคำเชิญจากบริษัทเพลงใหญ่ในอังกฤษ เมโทรมิวสิค ว่าอยากให้ลองเปิดตัวที่ต่างประเทศค่ะตั้งเเต่อถบัติเหตุเมื่อ2ปีก่อนที่แล้วทำให้เธอเป็นนักร้องเดียวมาโดยตลอด)

 

มิคุที่ยืนมองฮิบิกิก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่นานทั้งสองนอนร่วมกันบนเตียงเดียวกันขณะทีฮิบิกินอนนึกถึงเหตุการณ์มากมายกับสิ่งที่เธอไม่เคยเจอมาก่อนจนขมตาหลับไป

 

ด้านของซึบาสะที่กำลังยืนแช่ฝักบัวอยู่นั้นก็ได้กัดฟันและชกเข้าที่กำเเพงห้องน้ำเบาๆ


" เกีบร์นั้นนะ.....เป็นของคานาเดะต่างหากละ " ซึบาสะได้แต่เจ็บใจพร้อมกับนึกย้อนไปในอดีตที่เธอนั้นเคยร่วมภารกิจกับคานาเดะมาตลอดจนกระทั้งทุกอย่างได้จบลงเมื่อเหตุการณ์2ปีก่อน


ขณะเดียวด้านของคานาเดะที่ยืนอยู่ริมระเบียงที่รั้วอพาร์ทเม็นท์ของเธอและเหตุการณ์ในตอนนั้นที่เธอนั้นกำลังจะสละชีวิตตัวเองและบิลด์ก็ได้ปรากฎตัวขึ้นมาขโมยพลังของเธอไปหลังจากวันนั้นมาคานาเดะก็ไม่สามรถจะร้องเพลงได้อีกเลยแต่ว่ามีสิ่งนึ่งทีขัดใจคานาเดะอยู่


" คิริว เซ็นโตะเหรอ....."  คานาเดะได้พึมพำออกมาก่อนจะนึกถึงเซ็นโตะที่ท่าทางดูเป็นคนดีและช่วยเธอกับฮิบิกิเอาไว้ " 
นายคือบิลด์คนเดียวกับเมื่อ2ปีก่อนแน่เหรอ  "


เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ห้องใต้ติน Coffee Nascita


เซ็นโตะที่นั่งหลับอยู่หน้าเครื่องปิ้งขนมปังอยู่นั้นจู่ๆก็ได้ฝันถึงบางอย่างร่างอขงเขาที่นอนอยู่ตู้แก้วนึ่งและรอบๆตัวนั้นก็เต็มไปด้วยนักวิทยาศาสตร์สวมหน้ากากกันแก็สกำลังทำการทดลองกับร่างกายของเขาพร้อมกับมีร่างๆนึ่งที่นั่งอยู่เก้าอี้เหมือนบัลลังค์ราชาเป็นชายสวมชุดค้างคาว


ติ่ง!!!


" เว่ออออ!? ตกใจหมดเลยเห้อ.... "  เซ็นโตะที่ได้ยินเสียงเครื่องปิ้งขนมปังก่อนจะหยิบมากินนึ่งแผ่นในขณะที่กินอยู่นั้นก็มีเสียงระเบิดพร้อมเสียงคล้ายคลึงไมโ๕รเวฟดังขึ้นมาพร้อมเพรียง


ติ่ง!!!


เซ็นโตะได้หันไปก็เห็นที่เครื่องบางอย่างที่เหมือนห้องสักอย่างพร้อมด้านนอกที่มีช่องเป็นไมโครเวฟนั้นฝาได้เปิดออกมากับควันจำนวนมากเซ็นโตะยิ้มออกมาก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปดูก่อนเ้วยท่าทางที่ดีใจเป็นอย่างมากเขาได้เอามือเข้าไปหยิบพบเป็นขวดสีขาวพร้อมลวดลายเป็นตัวเม่น


 



" สุดยอดไปเลย! " เซ็นโตะเกาหัวเเรงก่อนทีป่อยผมจะตั้งขึ้นมาเเต่ประตูด้านข้างๆค่อยเปิดออกพบมิโซระเดินออมากสภาพทีดูล้าๆ


เห้อ! ง่วงนอนชะมัด " 

 

โอ้ว เหนื่อยหน่อยนะ " เซ็นโตะที่กำลังจะเดินเข้าไปไฮไฟท์เเต่มิโซระที่มีอาการล้าจนไม่สนใจโลกภายนอกได้เดินผ่านไปเหมือนเซ็นโตะไม่มีตัวตน เฮ้...เดียวสินี้มันเม่นหรอ "

 

ไม่รู้.... ไม่สน... เหนื่อยด้วย.... อยากได้เงินด้วย...ง่วงก็ง่วง.... ห้าววว! " มิโซระที่บ่นลอยเหมือนวิญญาณกำลังจะออกก่อนเดินตรงไปทีเตียงโดยไม่สนใจเซ็นโตะที่กำลังดีใจอยู่ด้านหลัง

 

อยากรู้จังว่ามันจะทำอะไรได้  อยากทดสอบดูจังเลย! " เซ็นโตะเอาบอทเทิลมาลูบแล้วยิ้มออกมาก่อนจะเดินขึ้นบันไดขึ้นไปลูบอย่างเอ็นดูเหมือนเป็นลูกตัวเอง " เเต่ว่าน่าสิ่งประดิษฐ์ของฉันเนี่ยสุดยอดไปเลยจริงๆ สามารถเก็บสสารมาจากสัตว์ประหลาดพวกนั้นมาเป็นเเหล่งพลังงานให้กับบิลด์ด้วย เเน่นอนก็ต้องขอบคุณมิโซระด้วย เเต่ว่าเทคโนโลยีของฉันเนี่ยทำให้สามารถดึงศักยภาพของเธอออกมาได้อย่างสูงสุดเลยละ "

 

เซ็นโตะที่สาธยายอยู่เพียงคนเดียวก่อนจะหันไปมองไม่พบมิโซระก่อนจะเห็นอีกทีคือเธอได้อยู่บนเตียงเป็นที่เรียบร้อยเซ็นโตะที่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะทำอะไรบางอย่างเเล้วสวมเสื้อโค้ชสีน้ำตาลพร้อมขนมปังเเละบอทเทิลเดินขึ้นบันไดไปโดยที่บนหน้ามิโซระถูกขีดเขียนไว้เต็มหน้าไปหมด


" หึหึ...หื้มม " เซ็นโตะได้เดินขึ้นบันไดไปพร้อมขำไปก่อนจะเปิดประตูโผล่ออกมาจากตู้เย็นเเล้วเดินมาพร้อมคิดเรื่องพลังของฮิบิกิไปโดยไม่สนใจรอบตัว

 

" Bonjour เซ็นโตะคุง!  " โซอิจิที่เเกล้งเซ็นโตะโดยลุกขึ้นจนทำให้หลุดจากภวังจนหันไปหา

 

 มาสเตอร์ ตกใจหมดเลย " เซ็นโตะยังคงตกใจอยู่ก่อนจะมองไปทีมือเเล้วยื่นBottleให้ดู นี้ไงผลงานทีได้จากเมื่อคืนนะ "

 โชอิจิได้ยื่นมือไปหยิบพร้อมชื่นชมผลงาน 


" Bravo! ขอบคุณมากน่า ลูกสาวสุดที่รัก " เซ็นโตะเดินอ้อมมานั่งเก้าอี้ตรงหน้าเคาน์เตอร์ก่อนทีเขาเองก็ได้มานั่งข้างๆ " เเล้วเป็นไงบางละ"

 

อะไรหรอ? "

 

" ก็ได้ข่าวว่านายเกือบถูกคงขององค์กรรัฐบาลจับกุมตัวงั้นเหรอ? "


" ไม่หรอกผมไม่มีทางให้เจ้าพวกนั้นไม่รู้ตัวตนของผมอยู่แล้ว "

 

" เเบบนั้นก็ดีเพราะนายยังมีอย่างอื่นนอกจากความจำของนายที่หายไปด้วยอยู่ " โซอิจิได้ลุกไปหยิบอะไรบางอย่างมาจากตู้


" อะไรที่ว่านะ? " เซ็นโตะนั่งกินขนมปังปิ้งพร้อมตาที่เม่อลอยไปทั่วก่อนที่โซอิจิเดินมาพร้อมสมุดบันทึกให้กับเซ็นโตะ


" เหอะ...บอกไว้ก่อนเลยน่า เธอค้างค่าเช่าบ้านมาจนครบ1ปีแล้วนะ " 


" ห๊าาา!? นี่คิดค่าเช่าด้วยเหรอ? " เซ็นโตะที่เปิดบิลไปมาก่อนจะหันไปหาโชคิจิ

 

ก็เเน่อยู่เเล้วนิน่า ใครที่ไหนเขาจะให้คนที่ความจำเสื่อมเข้าพักได้ฟรีๆนะ ฉันไม่ใช่คนใจบุณอะไรขนาดนั้นหรอกนะ "

 

เพราะงั้นถึงให้ผมไปทำงานที่สถาบันวิจัยนั้นงั้นหรอ!? "

 

วันนี้เป็นวันเเรกไม่ใช่หรอ? ไม่รีบไปจะดีหรอ? " โซอิจิได้ทักทำให้เซ็นโตะได้ก้มมองดูนาฬิกาเป็นเวลา 06:40 น.


 แย่เเล้ว! " เซ็นโตะได้รีบวิ่งออกไปก่อนจะไปถึงประตูเเต่เขาเเทนทีจะรีบวิ่งออกไปเเต่กลับหันมา ถ้าสำหรับคนที่กำลังรีบร้อนละก็ ต้องสิ่งนี้ " เซ็นโตะได้ควักบอทเทิลสีเหลืองลายสิงโตเเละอีกมือทีถือสมาร์ทโฟน

 

Build 01

 

อะไร? จะโทรไปลาป่วยหรอ? "

 

"  ใช่ๆ ฮัลโลๆ ใช่สะที่ไหนละ! นี้คือสิ่งประดิษฐ์ของฉันต่างหากละ " เซ็นโตะได้เสียบเสียบไลอ้อนบอทเทิลใส่เข้าไปในบิลด์โฟนเเล้วโยนขึ้นไปบนฟ้าจากสมาร์ทโฟนเปลี่ยนเป็นมอเตอร์ไซค์สีเเดงที่ส่วนหน้าเป็นเลื้อยเเละด้านหลังมีเป็นลักษณะบอทเทิลสีเหลืองอันใหญ่อยู่


[ BUILD CHANG! ]



 

 


โอ่ววว! "

 

เป็นไงล่ะ? สุดยอดใช่ไหมล่ะ? สุดยอดใช่ม๊า ฉันเนี่ยอัจฉริยะจริงๆ  " เซ็นโตะที่กำลังเอ่ยชมตัวเองก่อนจะเลื่อนมือไปจิ้มที่ไอคอนหมวกกันน็อคด้านท้ายได้มีหมวกกันน็อคปรากฎออกมาก่อนทีเซ็นโตะจะเดินไปหยิบมาสวมเเล้วขึ้นไปขี่

 

เอาล่ะถ้างั้นได้เวลาไปเเล้ว Let's…. "

 

" ยังๆๆอย่างพึ่งGo  " โซคิจิได้เดินมาจับไหล่ห้ามเซ็นโตะเอาไว้ก่อน " นี้มันข้างในร้านน่ะ "


Build 01 


ระหว่างทางที่เซ็นโตะนัน้กำลังขับไปที่สถาบันวิจัยอยู่นัน้ที่ท่อน้ำใต้ดินได้มีร่างนึ่งที่กำลังวิ่งหนีอะไรบางอยู่ไปตามทางเรื่อยๆจนได้ออกมาข้างนอกอยู่ที่ศูนย์เก็บขยะ


Build 01


ชายคนนั้นที่เปลื่อยท่อนบนจึงวิ่งเข้าไปขุ๋ยกองขยะจนเจอเสื้อยืดสีขาวตัวนึ่งจึงเอาขึ้นมาใส่อย่างเร่งรีบระหว่างนั้นเองก็ได้ยินเสียงฝีเท้า2-3คนได้วิ่งเข้ามาหาชายคนนึ่งจึงวิ่งไปหลบหลังรถเก็บขยะและเจ้าของเสียงฝีเท้าก็คือการ์เดี้ยน3ตัวที่มาพร้อมอาวุธครบมือหันมองซ้ายมองขวาไปมา


" พบผู้หลบหนีแล้ว " จู่ๆได้มีเสียงนึ่งพูดขึ้นมาด้านบนทำให้ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาปรากฎว่าเป็นการ์เดี้ยนเขาจึงรีบวิ่งออกมาจากจนสุดท้ายก็ถูกการ์เดี้ยน4-5ตัวเข้าล้อมเอาไว้ก่อนที่ชายคนนั้นจะตั้งการ์ดเป็นมวยขึ้นมา

  


ณ สถาบันวิจัย โทวโตะ

 

" ไม่คิดเลยว่า นายจะสามารถตอบคำถามทั้งหมดถูกทุกข้อ ยอดเยี่ยมมาก" เก็นโทคุเเละอุทสึมิได้เดินพาเซ็นโตทั่วสถาบันวิจัย "เเต่ไม่คิดว่าจะเขียนว่า (อาจจะเป็นนักฟิสิกส์ ) เเบบนี้เป็นประวัติเนี่ยนะ "

 

" ก็นั้นเพราะผมความจำเสื่อมนะครัล "

 

จริงงั้นหรอเนี่ย? " เก็นโทคุรีบหันมาหลังจากที่เซ็นโตะบอกว่าตัวเองความจำเสื่อมเเต่ก็ไม่ได้สนใจ "ช่างมันเถอะ ฉันอยากให้นายค้นคว้าเจ้าสิ่งนี้" เก็นโทคุได้หันมาเเตะที่คอมพิวเตอร์ที่กำลังฉายเเพนโดร่าบ็อกซ์อยู่ 


ไม่กี่นาทีต่อมาเก็นโทคุได้พาเซ็นโตะเดินมาดูของจริงที่อยู่กลางสถาบันวิจัย


" สิ่งประดิษฐ์จากดาวอังคารเรียกอีกอย่างว่าเเพนโดร่าบ็อกซ์ ว่ากันว่าอาจจะมีสสารที่มีอนุภาคมากกว่านิวเคลียร์สะอีก "

 

" สุดยอดเลยนะครับ  ไม่คิดว่าจะมีอารยธรรมที่เหนือล้ำกว่าโลกของเราจริงๆเหรอเนี่ย?.... " เซ็นโตะขยี้ผมไปมาจนยุ่งด้วยความตื่นเต้นก่อนทีปอยผมตั้งขึ้นอีกครั้ง

 

" เหตุการณ์สกาลวอลล่ะ? " 


" ผมอ่านจากเอกสารเเล้วละครับ ในพิธีฉลองการกับมาจากสำรวจดาวอังคาร เเละเเพนโดร่าบ็อกซ์เปล่งเเสงออกมาพร้อมกำเเพงปริศนาสกายวอลได้เกิดขึ้นมา " เซ็นโตะที่ได้ยินเก็นโทคุถามก่อนจะหันมาตอบทันที


" ไม่ใช่เเค่กำแพงหรอกน่ะ แสงของแพนโดร่าบ็อกซ์ทำให้ผู้คนที่อยู่นั้นเปลี่ยนไปด้วย เหมือนถูกดึงจิตใจที่ชอบความต่อสู้ออกมาและด้วยผลของมันทำให้โลกนั้นถูกปกคลุมไปทั่วด้วยพลังมหาศาลที่แยกประเทศของพวกเราเป็น3ส่วน " ขณะที่เก็นโทคุกำลังพูดอยู่จู่ๆก็มีสายเข้าจึงต้องหยิบมือถือขึ้นมารับก่อน " ว่าไง? "


เก็นโทคุที่หลังจากรับสายได้รีบเดินไปที่โต๊ะใกล้ๆเเล้วอุทสึมิได้เลื่อนจอหันมาทางเก็นโทคุเผยภาพข่าวด่วน


ผู้ต้องขังจากคุกกลางโทวโตะในพื้นที่แอเรีย C4 ได้หลบหนีไปผู้ต้องหาคือ บันโจ ริวกะ อายุ 23ปี เข้าถูกตั้งข้อสันนิฐานว่าได้สังหาร คัสซึรากิ ทาคุมิ เเละได้ฆ่านักวิจัย " นักข่าวได้พูดอยู่เเละก็เปลี่ยนเป็นภาพจากกล้องของการ์เดี้ยนที่กำลังถูกบันโจจัดการอยู่

 

สุดยอดเลยนะ... ไม่อยากเชื่อว่ามนุษย์เป็นคนทำ " ได้มีเจ้าหน้าที่คนนึ่งพูดขึ้นเซ็นโตะที่ยืนคิดอะไรอยู่เงียบก่อนจะมองดูภาพที่การ์เดี้ยนนอนพังอยู่กับพื้น

 

YOU'RE GOT MAIL!

 

เสียงเเจ้งเตือนเมลดังขึ้นก่อนทีเซ็นโตะจะรีบหยิบขึ้นมาอ่านข้อความก่อนจะรีบวิ่งออกไปพร้อมรับสายจากโซอิจิ

 

ฮัลโหลมาสเตอร์ "

 

คงได้อ่านข่าวเเล้วสิน่ะ บันโจ ริวกะ อดีตนักมวยมืออาชีพ ถูกขับจากวงการเพราะล้มมวย1ปีก่อนเขาถูกตั้งข้อวสงสัยว่าได้ฆ่านักวิจัยเลยถูกจำคุก10ปี  " โซคิจิกำลังอธิบายข้อมูลในเซ็นโตะฟัง

 

เซ็นเซอร์มีปฏิกิริยาเเต่ยังไม่มีรายงานเเสมช ไม่เเน่ตอนนี้อาจจะยังไม่กลายเป็นแสมชละมั้ง? "

 

พอจะรู้พิกัดรึป่าว " เซ็นโตะได้ถามต่อหลังจากโซคิจิได้หยุดพูด

 

ฉันได้เเฮ็ค GPS มอเตอร์ไซค์ที่บันโจขโมยไปเเล้ว จะส่งไปให้นะ "

 

  

ไม่กี่นาทีต่อมาเซ็นโตะได้ขับแมชชีนบิลดเดอร์ออกมาจากสถาบันวิจัยและไล่ตามสัญญาณGPSของบันโจไปเรื่อยๆระหว่างที่กำลังมองหาสัญญาณเตือนก็ได้กระพริบดังขึ้นรั่วบ่งบอกว่าอยู่ใกล้ๆนี้ตรงหน้าของเขาพบบันโจได้ขี่มอเตอร์ไซคืออกมาจากซอยข้างหน้า


บันโจที่ได้หันไปมองด้านหลังพบเซ็นโตะที่กำลังขับไล่ตามมาจากด้านหลังจึงได้บิดเร่งเครื่องพุ้งไปด้วยความเร็ว

 

อ้า....อย่าทำอะไรให้มันยุ่งอยากสิ " เซ็นโตะได้หยิบดริลครัชเชอร์ออกมาพร้อมอยู่ในโหมดปืนเล่งไปทีถังสังกะสีก่อนจะยิงออกไปทำให้ถังจำนวนนึ่งล้มลงบันโจที่พึ่งสังเกตุเห็นจึงหักเลี้ยวเบรคจนเสียหลักกระเด็นกลิ้งไปกับพื้นเซ็นโตะได้ขับมาจอดไม่ไกลมาก

 

 แกเป็นใครกันฟะ? " บันโจที่รีบลุกขึ้นก่อนจะถอดหมวกกันน็อคทิ้ง

 

" ฉันมาที่นี่เพื่อจับฆาตกรอย่างนายไง "

 

ฉันไม่ได้ฆ่าใครทั้งนั้นเเหละ! " บันโจได้ตะโกนปฏิเสธทันที

 

เป็นคำพูดที่ไม่ค่อยน่าเชื่อถือสักเท่าไรถ้าออกมาจากปากผู้หลบหนีเเบบนายนะ " เซ็นโตะกล่าวพร้อมถอดหมวกกันน็อคออกเเล้วลงมาจากมอเตอร์ไซค์

 

ฉันไม่ได้อยากทำเพราะอยากสักหน่อย! "

 

แล้วทำไมไม่ยอมกลับไปเข้าคุกดีๆสะละ "

 

ไม่ได้ ถ้าฉันกลับไปพวกนั้นต้องจับฉันไปอีกเเน่ " เซ็นโตะที่เอ้ะใจที่บันโจพูดถึงพวกนั้น

 

พวกนั้นหรอ? "

 

บอกไปก็ไม่เชื่ออยู่ดีเเละน่า! " บันโจได้วิ่งเข้าไปก่อนจะต่อยหมัดตรงออกไปเซ็นโตะได้หลบอย่างฉิวเฉียดก่อนทีเซ็นโตะพยายามจะโจมตีกลับเเต่บันโจที่เป็นอดีตนักมวยจึงเอามือปัดออกเเล้วส่วนกลับได้อย่างรวดเร็วเซ็นโตะได้เตะเข้าที่ด้านข้างเเต่ก็ถูกบันโจป้องกันเอาไว้ได้ก่อนจะถูกส่วนกลับเข้าทีท้องจนเกิดอาการจุกเล็กน้อยจนเซถอยหลังออกไป

 

อ่า...เจ็บๆไม่เลวเลยนิน่า อดีตนักมวยมืออาชีพ เเต่ว่าน่า " เซ็นโตะได้ถือแรบบิทบอทเทิลไว้ในมือก่อนจะเขย่าไปมา เเต่กรณีของฉันเเตกต่างจากนายเล็กน้อยนะ " เซ็นโตะได้วิ่งไปด้านหลังของบันโจโดยทีเขาไม่ทันได้เห็นก่อนจะหันไปถูกเตะเข้าทีหน้าจนล้มลงกับพื้น

 

" ความแข็งแกร่งเเบบนี้.... นะ....นี้นายโดนพวกหน้ากากกันเเก็สพาตัวไปงด้วยงั้นหรอ หรือว่านายร่วมมือกับพวกมัน "

 

เอ้ะ... พวกหน้ากากกันเเก็ส? "

 

อย่ามาทำเป็นไม่รู้เลยน่า พวกแกเอาฉันไปทำการทดลองหลายหนแล้วนะ!! " บันโจรีบได้เข้าดึงคอเสื้อเซ็นโตะเข้ามาถาม

 

เดียวๆก่อนหมายความว่าไงนะ? "

 

ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้เลยนะเฟ้ย! " บันโจได้ผลักเซ็นโตะถอยไปเล็กน้อยมีผู้คุมทรงผมสกินเฮด คนนึ่งวางยาฉันในคุก "

 

เดียวสิ ที่พูดมาเป็นความจริงงั้นหรอเเล้วนายเจอชายสวมชุดค้างคาวมั้ย ชายที่สวมชุดสีคล้ายคา้งคาวนะ! "

 

ฉันไม่รู้หรอก! " ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่จู่ๆเเสมชปรากฎตัวมาจากด้านหลังของเซ็นโตะก่อนทีมันจะพุ้งเข้ามาต่อยเข้าใส่เซ็นโตะจนกลิ้งไปกับพื้น 


" ไอเจ้าตัวประหลาดนั้นมันอะไรกันนะ " บันโจได้พบเเสมชครั้งเเรกเลยไม่รู้เรื่องว่าคืออะไรจึงตั้งการ์ดขึ้นพร้อมมองไปยังเเสมชที่มีลักษณะเเขนใหญ่สีน้ำเงินตัดเหลือง


 


" เจ้านี้นะ คือเเสมช "


" แสมช? "


" คนที่ถูกทดลองเเล้วเปลี่ยนให้เป็นสัตว์ประหลาด จนกว่าจะโค่ยมันได้ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ไม่ฟังหรอก "


บันโจที่ไม่สนใจได้วิ่งเข้าใส่พร้อมต่อยออกไปหมัดนึ่งเข้ากลางอกเเต่มันกลับไม่รู้สึกอะไรเลยก่อนจะถูกทุบอัดลงกับพื้นเเต่ว่ามันกับมีท่าทางที่เเปลกไปก่อนที่มันจะจับร่างบันโจเเล้วกระโดดหายไปจนมันมาถึงข้างๆสกายวอลเเล้วโยนร่างบันโจทิ้ง


" อั่ก...หน่อยเเก " บันโจที่ลุกขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะวิ่งพุ้งเข้าไปต่อยอัดเข้าใส่หลายๆหมัดเเต่ก็ไม่ทำให้สะทกสะท้านเเม้เเต่น้อยก่อนจะถูกสวนกลับจนกลิ้งลงไปนอนกับพื้น


" ประจันหน้ากับเเสมชตัวเปล่าเเบบนี้เนี่ย....กล้าไม่เบาเลยนิน่า " เซ็นโตะได้เดินมาจากข้างหลังแล้วมองไปทีนอนอยู่ที่พื้นก่อนทีเซ็นโตะจะหยิบไดรฟ์เวอร์ขึ้นมาสวมพร้อมบอทเทิลเเรบบิทกับเเทงค์ใส่เข้าไป " ที่เหลือชั้นจัดการเอง "

 

[ RABBIT! TANK! ]

 

[ BEST MATCH! ]

 

แปลงร่าง! " เซ็นโตะไปแปลงร่างเป็นบิลด์เเรบบิทเเทงค์ฟอร์ม


[ HAGANE NO MOONSAULTRABBIT! TANK! YEAHHH! ]



" ค้นพบสมการแห่งชัยชนะแล้ว! " บิลด์ได้พูดประโยคเด็ดเสร็จก่อนจะเรียกดริลครัชเชอร์ออกมาจากเข็มขัด


" ฮ้ากก! "บิลด์ได้กระโดดพุ้งออกไปด้วยพลังของเเรบบิทบอทเทิลจนมาอยู่ข้างหน้าเเสมชพอดีก่อนจะใช่ดริลครัชเชอร์โจมตีเข้า ทีลำตัวเเละหน้าของมันจนเกิดเสกดระเบิดจากการโจมตีอย่างต่อเนื่องก่อนจะปิดท้ายด้วยการเเท่งไปทีลำตัวจนมันเดินถอยหลังออกไปด้วยอาการจุก


" เอาล่ะได้เวลาลองของใหม่เเล้ว " บิลด์ได้หยิบขวดลายเม่นสีขาวออกมาก่อนจะดึงเอาเเรบบิทบอทเทิลออกเเล้วใส่ลงไปเเทนพร้อมหมุนคันโยกไปมาเรื่อยๆเเล้วหยุด


[ HARITSUMI !  TANK! ]

 

ARE YOU READY?


" บิลด์อัพ "



 

บิลด์ได้เดินเข้าไปหาเเสมชช้าก่อนทีจะโจมตีด้วยลูกตุ้มหนามที่มือเข้าใส่พร้อมหนามเเหลมได้พุ้งออกมาโจมตีใส่จนถอยหลังออกไปก่อนที่มันจะวิ่งชาร์จเข้าใส่เเต่บิลด์ได้หลบออกมาก่อนจะโจมตีอัดเข้าใส่อีกครั้งจนกลิ้งลงไปกับพื้นก่อนที่บิลด์จะหยิบเเรบบิทบอทเทิลขึ้นมาเขย่าไปมา 


" ได้เวลาจบเกมเเล้วละ "

 

[ RABBIT! TANK! ]

 

บิลด์ได้หมุนคันโยกอีกครั้งไปเรื่อยๆก่อนจะมีเสียงพูดออกมาไม่นานเเสมชได้ลุกขึ้นมาพร้อมจะวิ่งพุ้งเข้ามาใส่ได้มีสูตรเคมีปรากฎออกมาล็อคร่างของเเสมชเอาไว้จนไม่สามารถหนีไปได้

  

[ READY GO! ]




 

[ VOLTECT FINISH! ]

 

บิลด์วิ่งออกไปกระโดดพุ้งขึ้นบนฟ้าก่อนจะร่อนลงไปตามสูตรพร้อมไรเดอร์คิกเข้าที่เเสมชอัดเข้าที่หน้าเต็มๆจนเกิดระเบิดขึ้นนอนเเน่นิ่งไปกับพื้น


" สุดยอดเลย " บันโจได้เอ่ยชมออกมา


ฟิ้ว.... " บิลด์ได้ถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินเข้าไปหาพร้อมหยิบบอทเทิลเปล่าออกมาจ่อไปทีร่างของเเสมชแล้วดูดสสารเข้ามาเก็บไว้ก่อนที่กลายเป็นร่างของคนที่อยู่ในชุดขาวนอนหอบอยู่กับพื้นก่อนที่บันโจจะเดินเข้าไปหา


" นี้นายนะก็เห็นพวกหน้ากากกันเเก็สด้วยใช่มั้ย? "

 

" อะ...เอ้..พูดเรื่องอะไรของนายนะ " ชายคนนั้นที่รู้สึกตัวไปมองบันโจเเต่ไม่เข้าใจสิ่งที่พูด 


Build 01


บิลด์ที่ยืนมองอยู่เเล้วนึกอะไรขึ้นมาได้อย่างนึ่ง


----- FlashBack-----


ณ ตรอกซอกตึกเเห่งนึ่งพร้อมฝนที่กำลังตกหนักไปหมดพร้อมมีร่างชายหนุ่มที่นั่งเหมือนไม่ได้สติอยู่เเละได้มีชายคนนึ่งเดินถือร่มมายืนอยู่ต่อหน้าก็คือโซอิจิเเละคนที่พึ่งจะรู้สึกตัวก็คือเซ็นโตะที่ตัวเปียกปอนเพราะน้ำฝนได้เอามือขึ้นมาจับทีหัวเเล้วมองไปหาโซอิจิ


" ที่..นี้คือที่ไหนเเล้วชั้ย...เป็นใครกัน? "


----FlashBack End----


" ที่นี้ที่ไหนกันนะ " ชายคนนั้นได้มองไปรอบเหมือนความทรงจำก่อนหน้านี้ไม่มีอยู่เลย


" อย่ามาทำเป็นไม่รู้น่า! " บันโจได้กระชากเสื้อชายตรงหน้าขึ้นมาก่อนจะหันไปมองบิลด์เเล้วลุกขึ้นเดินไปหา " มันเป็นความจริงนะฉันเเละก็หมอนั้นถูกทดลองอะไรซักอย่าง " บิลด์ที่ยืนฟังอยู่เงียบๆไม่พูดอะไรก่อนที่บันโจจะรีบเข้าไปคว้าตัวเเล้วเขย่าร่างไปมา " เชื่อฉันที่เถอะ "


" ถ้าหากทีนายพูดมาเป็นความจริงละก็นั้นคือการทดลองเปลี่ยนมนุษย์ให้กลายเป็นเเสมช "


ขณะที่ทั้งสองกำลังยืนนิ่งเงียบไม่พูดอะไรจู่ๆเสียงไซเร็นได้ดังมาจากข้างหลังทั้งสองชายคนนั้นที่พอได้ยินก็รีบวิ่งหนีเข้าไปในป่าใกล้ๆทันทีทั้งสองได้หันไปมองพบการ์เดี้ยนเเละรถคันนึ่งขับมาพร้อมมีสัญลักษณ์ของโทโตะ


" นายคือมาสไรเดอร์หรอ? " เก็นโทคุได้ลงมาจากรถโดยที่อุสึมิได้เดินมาเปิดประตูให้ก่อนทีเขาจะหันไปมองบิลด์เเล้วยิ้มออกมา 


Build 01


" ชั้นได้ยินชื่อเสียงเรียงนามเกี่ยวกับนายมาพอสมควรเลยละ แต่ว่าน่าช่วยส่งตัวฆาตรกรมาให้เราจะได้รึป่าว "


" ฉันไม่ได้ฆ่าใครทั้งนั้นเเหละ!! " เก็นโทคุที่ไม่ฟังก่อนจะส่งสัญญาณให้การ์เดี้ยนพร้อมกับทหารค่อยๆเดินเข้ามาหา " ไม่ว่าจะทำยังไงฉันก็เป็นแค่คนบ้าเเละเศษขยะเเต่ว่าฉันนะไม่มีทางทีจะทำอะไรเเบบนั้นเเน่ " บันโจที่เข่าทรุดลงไปกับพื้นก่อนจะต่อยลงไปกับพื้นเพื่อระบายความในใจ 


" ทำไมกันถึงไม่มีใครเชื่อที่ฉันพูดเลยล่ะ! "

 

" เฮ้ออ เลวร้ายสุดๆ " บิลด์ที่ยืนมองอยู่เงียบก่อนจะถอนหายใจออกมาก่อนจะย่อตัวลงคอตกบันโจได้หันไปมองด้วยความสงสัย " วันนี้คงจะทำให้ฉันเสียใจไปจนวันตายแน่เลย " บิลด์นั่งบ่นพึมพำกับตัวเองไปมาพร้อมหยิบบิลด์โฟนขึ้นก่อนจะเอาไลอ้อนบอทเทิลใส่ลง


BUILD CHAGE!


บิลด์โฟนเปลี่ยนกลายเป็นมอเตอร์ไซค์จอดอยู่ตรงหน้าทำให้บันโจตกใจพร้อมกับเก็นโทคุเเละอุสึมิ


" เอ้า ขึ้นมา  " บิลด์ได้เดินขึ้นไปขี่ก่อนจะหันไปหาบันโจ " ขึ้นมาสิ! "


บันโจได้ลุกขึ้นก่อนที่บิลด์จะโยนหมวกกันน็อคส่งให้กับบันโจก่อนที่บันโจจะวิ่งขึ้นไปซ้อนท้ายก่อนที่การ์เดี้ยนจะกระหน้ำยิงโจมตีใส่ทันทีก่อนจะมีตัวนึ่งไล่ตามมาจับแขนบันโจเอาไว้พร้อมบิลด์ได้บิดขับออกไป


" ปล่อย ปล่อยสิ!? " บันโจที่พยายามกระชากแขนกลับก่อนที่ยบิลด์จะหันไปชกเข้าที่หน้าของการเดี้ยนตัวนั้นจนปลิวกระเด็ฯกลิ้งลงไปกับพื้น


" ไปจับพวกมันมาให้ได้ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้!!!" เก็นโทคุที่เริ่มหัวเสียได้ออกคำสั่งกับทหารก่อนที่การ์เดี้ยนจะวิ่งไล่ตามพร้อมกับ2-3ตัวได้ขับมอเตอร์ไซค์ไล่ตามไป 


" แต่ว่าท่านครับ ถ้าเราฆ่าพวกนั้นไปละก็ "


" ฉันไม่สนแล้ว!? ของเล่นที่มช้การไม่ได้ก็ไม่จำเป็นต้องเก็ยเอาไว้ " เก็นโทคุได้หันไปตะคอกใส่อุสึมิอย่างหัวเสียก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถ


ด้านของบิลด์ที่ขับซิกแซกหลบไปมาก่อนที่จะมีการ์เดี้ยนกลุ่มนึ่งได้วิ่งเข้ามาที่ข้างทางพร้อมเล่งปืนระเบิดดักรอเอาไว้พอบิลด์ได้ขับมาก็ได้กระหน้ำยิงกระสุนระเบิดเข้าใส่


บิลด์ได้เงยหน้ามองก็เห็นการ์เดี้ยนที่ยืนเรียงกันเตรียมจะยิงใส่บิลด์ได้ยกเท้าขวาขึ้นใต้ฝ่าเท้านั้ที่เป็นตีนตะขาบรถถังได้ทำงานก่อนจะอ้อมลงจากแมชชีนบิลด์เดอร์มาอยู่ฝั่งซ้ายโดยเอาขาขวาลงทำให้ร่างบิลดเคลื่อนที่ตาม


" ช่วยขับเเทนทีน่ะ " บิลด์ได้พูดขึ้นก่อนจะผลักให้บันโจเขยิบมาขับพร้อมเกาะด้านหลังเอาไว้แต่บันโจที่ตกใจได้แต่บิลด์ตามจนไม่มองทาง " มองข้างหน้าไปสิ "


ในขณะที่บันโจคุมรถอยู่นั้นการ์เดี้ยนที่อยู่ข้างทางนั้นก็ได้ยิงกระสุนระเบิดเข้าใส่ทันทีก่อนที่บิลด์จะใช้เท้าซ้ายเตะกวาดกระสุนระเบิดส่วนกลับไปโดนพวกการ์เดี้ยนจนล้ม


บิลด์ได้กระโดดกลับขึ้นมาขับเหมือนเดิมก่อนที่การ์เดี้ยนอีก2ตัวที่ขับไล่ตามมาบิลด์ขึ้นขับขึ้นเนินของสกายวอลจนไปอบู่บนกำเเพงเป็นทีเรียบร้อยในขณะที่บิลดขับอยู่นั้นก็ได้เบรคกระทันหันจนล้อหลังยกแล้วเหวี้ยงกระแทกอัดใส่การ์เดี้ยนตัวนึ่งที่ไล่ตามหลังมาจนร่างปลิวกระแทกอัดกับกำเเพงแสงของสกายวอลจนร่างระเบิด


การ์เดี้ยนตัวสุดท้ายที่กำลังขับเข้ามาหาบิลด์ที่บิดคันเร่งไปมาก่อนจะขับพุ้งลงดิ่้งไตร่สกายวอลพุ้งลงมาอย่างรวดเร็วจนบันโจตะโกนกรีดร้องออกมา


" ฮะ.....ฮ้าาาาาส์ ฮ่าาาาา!!!!!! "


" ร้องสะแต๋วแตกเลย!? " บิลด์ได้เอาดริลครัชเชอร์ขึ้นมาก่อนจะเสียบลงที่สกายวอลแล้วคว้าร่างบันโจเอาไว้กระโดดออกมาจากแมชชีนบิลด์ที่พุ้งตกลงไปร่างของบิลด์ได้ห้อยต่องแต้งไปมาขณะบันโจที่ลืมตาขึ้นก่อนจะมองลงเห็นแมชชีนบิลด์กลับมาเป็นบิลด์โฟนตกลงพื้นพร้อมร่างของการ์เดี้ยนที่พุ้งตกลงมาจนระเบิดคาพื้น


หลังจากนั้นบิลด์ได้พาบันโจลงมาที่พื้นอย่างปลอดภัยพร้อมคืนร่างก่อนจะขับแมชชีนบิลด์เดอร์หลบหนีออกมา


" ให้ตายสิ....ฉันเลยกลายเป็นคนหลบไปด้วยจนได้ "


" เน่...ทำไมถึงช่วยฉันด้วย "


" ก็เพราะว่าฉันเชื่อนายยังไงละ.....มันก็แค่นั้นอีกอย่างคนบ้าจริงๆจะไม่บอกตัวบ้าหรอกนะอีกอย่างคนอย่างนายก็ไม่มีทางที่จะโกหกด้วย " เซ็นโตะได้บอกเหตุผลทีช่วยบันโจให้ " เหอะ.....ซิบเปิดอาซ่าเลยนะแกนะ " เซ็นโตะได้พูดลอยทำให้บันโจก้มลงไปมองเห็นว่าซิบกางเกงไม่ได้รูดตามที่เซ็นโตะบอก


" เฮ้ยยยย!!!! ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ "


" ก็ตั้งแต่เจอหน้ากันนั้นแหละ "


"แล้วทำไมถึงไม่รีบบอกกันละ!!!!  "


" จะให้บอกตอนไหนละ....ระวังเอาเองสิเจ้าบ้า "


" ห๊าาาว่า....ใครบ้ากันนะฮะ  เมื่อกี้พึ่งบอกไม่ใช่รึไงว่าฉันไม่ได้บ้านะ!! " บันโจได้โดนด่าว่าบ้าจึงเขย่าร่างเซ็นโตะไปมา


" เห้ยๆๆๆ เดียวล้ม!! " 


หลังจากที่หลบหนีมาสำเร็จเซ็นโตะก็ได้พาบันโจเข้ามาในร้านNascitaโดยที่มีโซอิจินั่งท้าวคางกำลังเคร่งเครียดบางอย่างอยู่


" กลับมาแล้วครับ "


" กลับมาแล้วเหรอ..." โซอิจิได้ได้หันมาทักท่ายเซ็นโตะตามปกติก่อนจะตกใจที่เห็นเซ็นโตะพาบันโจมาด้วย " หะ.....เห้ยเดียวสิเซ็นโตะ "


แต่เซ็นโตะก็ได้เปิดประตูที่เป็นตู้เย็นลงไปชั้นใต้ดินดื้อๆโดยไม่ฟังโซอิจิแม้แต่นิดเดียวพอลงมาถึงก็ต้องตกใจเมื่อเห็นคานาเดะที่กำลังนั่งอยู่โต๊ะคอมพิวเตอร์ของเขา


" นะ...นี่เธอ!? " เซ็นโตะที่พอเห็นก็ถึงกับพูดเสียงดังขึ้นพร้อมชี้ไปทางคานาเดะทันที


" ว่าไง....กว่าจะหาตัวเจอก็แทบตายเลยละ.....เนอะคุณมาสไรเดอร์ " คานาเดะได้กล่าวทักทายเซ็นโตะพร้อมรอยยิ้มแต่รอยยิ้มนั้นกับทำให้เซ็นโตะเหงื่อแตกพลักจนเบื้อนหน้าหนี


" เลวร้ายสุดๆ.... " 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

267 ความคิดเห็น

  1. #9 Nazzga2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 01:22
    จะผิดมั่ยที่ตรูจะรอภาคเกมส์มือถือ ที่เป็นอีเส้นโคออฟกับอุลตราแมนเน็คฟริคน่ะ
    #9
    1
  2. #8 Save (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 01:04

    ฮิบิกิ :รู้สึกว่าบทของชั้นจะดูน้อยลงไปหน่อยนะค่ะเนี่ยและการพบเจอกับคุณเซ็นโตะแบบหวานๆก็หายไปอีกด้วย

    คานาเดะ :ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะมีชั้นอยู่ด้วยระมั้ง

    ซึบาสะ :ไม่ใช่ความผิดของคานาเดะสะหน่อย

    เซ็นโตะ :เอาน่าๆอย่าพึ่งถกเถียงกันสิอีกอย่างหนึ่งมันพึ่งจะเริ่มต้นตาหากและก็น้าฮิบิกิฉากที่ชั้นจะได้เจอเธอนะอาจจะไม่ใช่ฉากนี่ก็ได้ถึงจะพูดแบบไหนแต่ตอนนี้ชั้นอยู่ในสถานะการที่เลวร้ายสุดๆเพราะว่าคนที่ชั้นไม่อยากเจอในตอนนี้และก็ต้องมีเรื่องกับเจ้าบ้ากล้ามไร้สมอง

    บันโจ :ว่าใครเป็นเจ้าบ้ากล้ามไร้สมองกันฟะ

    เซ็นโตะ :ก็อย่างที่ว่าคิริว เซ็นโตะของพวกเราจะรอดจากวิกฤตนี่ได้หรือไม่ ถ้าอย่างไงก็โป-

    ฮิบิกิ,คานาเดะ,ซึบาสะ :โปรดติดตามตอนต่อไป

    เซ็นโตะ : อั้ยย๋า...โดนแย่งพูดไปสะแล้ว

    #8
    1
    • #8-1 Code; Ver.million(จากตอนที่ 3)
      6 มิถุนายน 2563 / 14:17
      สึคาสะ: อย่างน้อยฉันไม่ผิดล่ะนะ
      นารุทากิ: มันเป็นความผิดของดีเคต
      สึคาสะ: ให้ตายสิจะตามฉันไปถึงไหนเนี่ย
      นารุทากิ: จนกว่าแกจะหายไปยังไงล่ะ ตราบใดที่เเกยังอยู่ไม่ว่าโลกไหนก็ไม่มีความสงบสุข
      สึคาสะ: จะโทษว่าฉันผิดหรือไงทั้งที่คนทำคือบิลด์แท้ๆ
      นารุทากิ: ก็เพราะการมีตัวตนของแกยังไงล่ะ
      เซ็นโตะ: ใครผิดก็ช่างเหอะแต่อย่ามาทะเลาะในซีรีย์ของคนอื่นเขาจะได้ไหม!!!
      นารุทากิ/สึคาสะ: ก็เพราะพวกฉันก็เเค่ผ่านทางมายังไงล่ะ จำใส่สมองเอาไว้ซะ (หายไปกับประตูมิติ)
      เซ็นโตะ: ถ้าเเค่ผ่านทางก็อย่ามาป่วนกันสิเฮ้ย...เลวร้ายสุดๆ
      #8-1
  3. #7 จอมพลMaus (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 00:00
    ค้างงงงงง

    คราวนี้มีคานาเดะเข้าฮาเร็มแน่ๆ
    #7
    0