Kamen rider Build & Symphogear Re:Boot

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 Best Matchเพียงนึ่งเดียว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    31 พ.ค. 63

2ปีต่อมา สถาบันวิจัย โทโตะ

"เมื่อ10ปีก่อนยานสำรวจของประเทศญี่ปุ่นได้ร่อนลงจอดดาวอังคารเป็นครั้งเเรกเเละที่นั้นก็ได้มีการค้นพบกล่องปริศนาโดยที่พวกเราได้เรียกมันว่า [แพนโดร่าบ็อกซ์ ] และนั้นก็คือจุดเริ่มต้นของโศกนาฐกรรมสกายวอล"  ชายอายุร่างใหญ่อายุ35 เสนาธิการรัฐมนตรีรัฐบาลโทโตะ [ ฮิมุระ เก็นโทคุ] 

Silverwolf on Twitter: "Kamen Rider Build's Himuro Gentoku is ...

ได้เอ่ยสัมภาษณ์ก่อนจะหันมองออกไปมองนอกหน้ากระจกพบกำเเพงขนาดใหญ่ที่มีเเสงสีเเดงปกคลุมอยู่ 

" วันในพิธีการฉลองกลับมาของยานสำรวจได้มีเเสงปริศนาปรากฎออกมาพร้อมกับกำเเพงขนาดใหญ่กำเเพงนั้นพวกเราเรียกมันว่าสกายวอลได้เเบ่งประเทศเราออกเป็น3ส่วนด้วยกัน เเละได้กำเนิดเมืองใหญ่เเต่ละเมืองขึ้นมา "

Build 01

[ โฮคุโตะ ]  เมืองที่มุ่งหวังในการสนับสนุมสวัสดิการทางสังคม

[ เซย์โตะ ] เมืองที่มุ่งหวังในการฟื้นฟูเศรษฐกิจ

[ โทโตะ ] เมืองที่มีนโยบายรักสงบตั้งเเต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

" จากความต้องการของเเต่ละเมืองทำให้เกิดความขัดเเย้งกัน จนประเทศเราได้เเตกเเยกกันและตอนนี้เเต่เมืองที่มุ่งหวังการร่วมประเทศทั้งหมดเข้าด้วยกัน " เก็นโทคุได้ยืนมองสกายวอลพักนึ่งก่อนจะหันตัวกลับมาเเล้วเดินตรงไปยังกระจกที่สามารถส่องมองลงไปชั้นล่างที่เป็นห้องโถงขนาดใหญ่ทีมีการ์ด2คนยืนคุ้มกันกล่องขนาดใหญ่ที่วางอยู่กลางห้อง "เพื่อการนั้นพวกเราจะต้องเเก้ไขปริศนาของกล่องเเพนโดร่าบ็อกให้ได้ซะก่อน "

ในระหว่างนั้นได้ชายหนุ่มคนนึ่งสวมเสื้อโค้ชยาวสีน้ำตาลกางเกงยีนสีน้ำเงินพร้อมเสื้อยืดสีขาวลายทางสีเเดงพร้อมผ้าพันคอผืนนึ่งได้พลีพล่ามเดินดิ้งเข้ามาส่องภายในกล่องขนาดใหญ่สร้างความตกใจให้กับการ์ดทั้งสอง

" ว้าว!!! นี้นะหรอคือเเพนโดร่าบ็อกน่ะ? " ชายหนุ่มได้เพ่งมองผ่านช่องเล็กที่ภายในมีกล่องเเพนโดร่าบ็อกเก็บเอาไว้อยู่เเววตาของเขาที่เหมือนของเล่นชิ้นโปรดอยู่ตรงหน้า 

" พึ่งจะเคยเห็นวัตถุเเบบนี้เป็นครั้งเเรกเลยนะเนี่ย!! " ชายหนุ่มที่ดีใจจนออกนอกหน้าได้ขยี้ผมตัวเองไปมาจนยุ่งก่อนทีปอยผมด้านซ้ายจะตั้งชี้ขึ้น " ไม่ทราบว่าส่วนประกอบคืออะไรงั้นหรอครับ " เซ็นโตะได้หันไปถามกับเจ้าหน้าที่คนนึ่งทีกำลังจะเข้ามาไล่เขาออกเเต่เข้าที่มั่วเเต่สนใจเเพนโดร่าบ็อกโดยไม่สังเกตุเห็นเก็นโทคุที่ยืนมองผ่านกระจกจากชั้นบน

" หมอนั้นเป็นใครน่ะ? " เก็นโทคุได้หันไปถามเลขาของเขา

" เขาคนนั้นคือคนที่มาสมัครทำงานนักวิจัยระดับกลางเเละก็ได้มาเยี่ยมชม เเละจากการทดสอบที่เรามอบให้ซึ่งสามารถ ทำถูกหมดทุกข้อเลยครับ " ชายหนุ่มสวมเเว่นอายุ 28ปี เลขาของเก็นโทคุ [ อุสึมิ นาริอากิ ]

Nariaki Utsumi | Kamen Rider Wiki | Fandom

" ไอข้อสอบยากๆนั้นนะหรอ "

" เอ่อ...คือว่า " หญิงสาวที่กำลังสัมภาษณ์เก็นโทคุเมื่อสักครู่ได้เดินมาขัดจังหวะทั้งสอง " เเล้วความเห็นของสิ่งมีชีวิตลึกลับอย่างนอยท์พอจะมีความเห็นอะไรบางรึป่าวค่ะ " นักข่าวสาวอิสระอายุ 27ปี [ ทาคิคาวะ ซาวะ ]

Sawa Takigawa | Kamen Rider Wiki | Fandom

" นอยท์งั้นหรอ? เจ้าพวกนั้นเป็นเหมือนสิ่งมีชีวิตที่ทางเราคาดว่าอาจจะมาจากนอกโลกโดยเป้าหมายของมันมีเพียงอย่างเดียวคือ.... "

"  คือ? "

" การทำลายเเละฆ่ามนุษยชาติจากการวิจัยทางเราพบว่าหากมนุษย์เราได้ไปสัมผัสโดยตรงพวกเขาจะกลายเป็นคาร์บอนเเละสลายหายไปเป็นเหมือนฝุ่นผงไม่เหลือร่องรอยอะไรไปพร้อมกับพวกมันซึ่งไม่ต้องเป็นห่วงทางเราได้มีหน่วยที่ค่อยจะตอบโต้กับพวกนั้นอยู่เเล้ว "

" สุดท้ายนี้คุณมีความคิดเห็นไงกับมาสไรเดอร์มั้ยค่ะ " ซาวะได้เอ่ยคำถามข้อสุดท้ายถามกับเก็นโทคุ " ไม่นานมานี้ภายในเมืองโทโตะมีคดีที่ชาวเมืองถูกโจมตีจากสิ่งมีชีวิตที่ระบุตัวตนไม่ได้ซึ่งเรียกกันว่าสเเมชเกิดขึ้นติดๆกันเเละว่ากันว่าบุคคลที่ได้ช่วยเหลือผู้คนคือฮีโร่ปริศนาที่เรียกตัวเองว่าคาเมนไรเดอร์น่ะค่ะ "

" เรื่องนี้ก็น่าสนใจเหมือนกันเเล้วทำไมเราไม่ไปคุยเรื่องนี้เกี่ยวกับฮีโร่ปริศนาคนนั้นจนถึงเช้าที่โรงเเรมข้างๆกันมั้ย " เก็นโทคุที่เเอบตีเนียนเอามือไปโอบร่างซาวะเเล้วเดินไปดื้อโดยที่อุสึมิก้มลาอย่างมีมารยาท

" หาา!!! " ซาวะที่ไล่ทบทวนคำพูดก่อนจะรู้สึกจนตัวสะดุ้งเเล้วหยุดเดินทันทีเเล้วตะโกนดังลั่นออกมาทำให้เหล่าผู้คนเเละนักเรียนที่มาชื่นชมเเละหาข้อมูลอยู่ถึงกับหันมามองทวนหน้า 


ณ เมืองโทโตะ โรงเรียนสตรีเอกชนลิเดียน ห้องเรียนห้องนึ่ง


"อืม..... มาสไรเดอร์หรอ" เด็กนักเรียนสาวอายุ 15ปี นักเรียนปี1 โรงเรียนลิเดียน ทาจิบานะ ฮิบิกิ ] เธอที่กำลังพึมพำอยู่กับตัวเองเกี่ยวกับมาสไรเดอร์ในความฝันของเธอจนตื่นขึ้นมาจากความฝันของเธอ เมื่อ2ปีก่อนเหตุการณ์ที่นอยท์ ได้จู่โจมในคอนเสิร์ตและคือ1ในผู้รอดชีวิตรอดจากเหตุการณ์นั้นเธอได้ออกจากโรงพยาบาลหลังการผ่าตัดแผลที่หน้าอกของเธอ

 

 ขณะที่เธอคิดถึงชีวิตที่เงียบสงบของเธอโดยที่รู้สึกรังสีอาฆาตจับจ้องมาทีเธออย่างใกล้ชิดซึ่งเป็นครูของเธอได้ยิ้มหวาอยู่ข้างโต๊ะของเธอจนเธอที่พึ่งจะรู้สึกตัวเเล้วรีบหันไปหา

 

" คุณทาจิบานะ ช่วยทวนในสิ่งที่ฉันอธิบายในบทเรียนเมื่อสักครู่ให้ฟังได้รึป่าวค่ะ" ครูของเธอถามกลับเกี่ยวกับเนื้อหาการเรียนเมื่อสักครู่

 ฮิบิกิเกาศีรษะของเธอและหัวเราะออกมา 


"ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า ... เอิ่มคือหนูไม่เข้าใจนะค่ะ?" 

 

" คุณทาจิบานะ!" ครูของเธอตะคอกดุใส่เธอจนดังลั่นทั่วห้องเรียน



ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา หอพักลิเดียน
 

ฮ่า....เหนื่อยชะมัดเลย " ฮิบิกิทิ้งตัวลงนอนกับพื้ขณะที่ภายในห้องที่บางจุดมีกล่องลังข้าวของอยู่ตามจุด "เข้ามาเรียนใหม่คิดว่าจะไปได้สวยเเล้วเเท้ๆ...เเต่กับมีปัญหาอะไรไม่รู้เยอะเเยะเข้ามาในหัวเต็มไปหมด....นี้ฉันต้องถูกสาป..แน่ๆเลย " ฮิบิกินอนบ่นพึมไปทั่วห้อง


File:Symphogear Ep 1 24.png


ครึ่งนึ่งก็เพราะฮิบิกิเองนั้นเเหละที่ผิดนะ " เด็กสาวผมสีเขียวเข้มเเก่ผูกโบว์สีเหลืองครีมอยู่เเละสวมชุดนักเรียนลิเดียนเหมือนกับฮิบิกิซึ่งเธอคนนี้เป็นเพื่อนสนิทของฮิบิกิ [ โคฮินาตะ มิคุ ] ขณะทีตอนนี้เธอกำลังจัดห้องอยู่ตรงฉันวางหนังสือ " และอีกส่วนทีเหลือมีเเต่เรื่องไม่เข้าท่าทั้งนั้นเเหละ "

 

ก็การช่วยเหลือคนมันเป็นงานอดิเรกของฉันนิน่า " ฮิบิกิเงยหน้าขึ้นมาตอบก่อนจะวิ่งไปนั่งเก้าอี้ที่ริมหน้าต่าง

 

" ฉันว่าฮิบิกิน่ะ..ซื่อเกินไปอีกอย่างก็น่าจะรู้นิน่าว่าไม่ควรให้ตำราเรียนของตัวเองให้เด็กในห่องยืมนะ " มิคุทีเริ่มพูดวีรกรรมของฮิบิกิขึ้นขณะทีเธอจัดนิตยาสาร

 

ก็ฉันนะยืมดูกับมิคุก็ได้นี้น่า " ฮิบิกิเข้ามานั่งข้างๆพร้อมยืนหน้าก่อนจะเดินกลับไปทีโต๊ะญี่ปุ่นหยิบนิตยาสารทีวางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู

 

ฮิบิกิ..บ้า " มิคุสบถออกมาพร้อมมีอาการหน้าเเดงเล็กน้อย โอ้...ซีดีจะวางเเผงขายพรุ่งนี้เเล้วหรอเนี่ย....ไม่ว่าจะดูยังไงก็...ดูเท่สุดไปเลยน่าซึบาสะซังเนี่ย...ทั้งเรียนเก่ง...เเละร้องเพลงก็เก่งเป็นคนที่เพอร์เฟคไปทุกอย่างจริงๆ " ฮิบิกิพูดชื่นชมซึบาสะร่ายยาวขณะทีตาเธอป็นประกายวิบวั่บโดยที่มิคุที่นั่งมองท่างทางของฮิบิกิเหมือนไร้เดียงสาจึงอดยิ้มไม่ได้


" นั้นคือเหตุผลที่ฮิบิกิเลือกทีจะมาเข้าเรียนที่นี้สิน่า " 


" อืม!! เเต่ก็น่าตั้งเเต่มานี้ก็ยังไม่เห็นเเม้กระทั่งเงาเลยก็สมเเล้วที่เป็นคนดังคงจะไม่มีทางเจอง่ายๆเเบบนั้นอยู่เเล้วนิเนอะ " ฮิบิกิได้นั่งมองออกดูวิวพระอาทิตย์ตกนอกหน้าต่างเหมือนมีอะไรสะกดจิตใจให้มองออกไปก่อนทีเธอจะถกเสื้อขึ้นเเละมองลงไปดูเเผลที่หน้าอกทำให้เธอนึกถึงวันนั้นทุกครั้งเเต่เธอเเค่ไม่ได้เเสดงออกให้คนอื่นเห็นเเล้วเก็บเงียบไว้ในใจมาตลอด2ปี



ยามค่ำคืนนอกชานเมืองโทโตะ


เสียงระเบิดของจากการยิงขีปนาวุธใส่อะไรบางอย่างได้ดังออกมาต่อเนื่องพร้อมเหล่าหุ่นยนต์ฮิวแมนดรอย์รูปลักษณ์มนุษย์หุ่นรบทหาร[การ์เดี้ยน]


創動 仮面ライダービルド アクションガーディアンズ」が食玩 ...


และกองกำลังทหารทุกหน่ายได้เล่งปืนในมือกระหน้ำยิงใส่พร้อมรถถังจำนวนนึ่งได้ยิงจนเกิดเสียงดังเข้าจู่โจ่มนอยท์จำนวนนึ่งพร้อมนอยท์ขนาดใหญ่5เมตรมือที่เป็นลักษณะคล้ามก้ามปู




กระสุนทุกอย่างรวมถึงขีปนาวุธไม่สามารถทำอะไรได้ทำได้เเค่ยิงทะลุร่างของมันออกไปเหมือนไม่มีตัวตนเหล่าทหารที่เริ่มเกิดวิตกหวาดกลัวที่ยุทธการทางทหารไม่สามารถจัดการได้เลยเเม้เเต่น้อย


" หน่อยอย่างที่คิดเลย อาวุธทั่วไปไม่สามารถทำอะไรมันได้เลยงั้นหรอ " หัวหน้าทหารที่ประเมินสถานการณ์ตรงหน้าโดยที่ทางฝ่ายเราไม่มีทางสามารถจะโจมตีได้เลยก่อนทีเขาเหมือนได้ยินเสียงเพลงดังออกมาจากไหนสักเเห่งก่อนจะพบว่ามีเฮลิคอปเตอร์ลึกลับลำนึ่งได้บินผ่านหัวเข้าไปก่อนจะมีร่างหญิงสาวคนนึ่งได้โดดออกมาจากเครื่องซึ่งก็คือซึบาสะ


[Imyuteus Ame no Habakiri Tron]


ซึบาสะได้ร่อนลงสู่พื้นพร้อมร่างกายเกิดเเสงสว่างออกมาจากร่างพร้อมร่างกายเธอได้สวมใส่เกียร์พร้อมชุดรัดรูปสีน้ำเงินตัดดำเเละขาวโดดลงมายืนอยู่ระหว่างทหารกับนอยท์


" ซึบาสะ เป็นเเนวร่วมกับทางกองทัพเเละค่อยสังเกตุท่าทีของศัตรู " เสียงเก็นจูโร่ได้ดังออกมาจากหูฟังของเธอพร้อมกับออกคำสั่ง


" ไม่ค่ะ เเค่ชั้นคนเดียวก็เกินพอเเล้วละค่ะ " ซึบาสะที่เลือกจะไม่ฟังคำสั่งพร้อมหยิบดาบคาตานะออกมาจากที่เก็ยที่ขาเเล้วกระโดดพุ้งออกไปพร้อมร้องเพลง [Zett - Ame no Habakiri]


[ Saa minasai musou ano kokoro wo ]


ซึบาสะได้วิ่งพุ้งตรงเข้าไปหากองทัพNoiseขณะที่ทางพวกมันเองก็ได้ยืดเเขนพุ้งออกไปเพื่อโจมตีเข้าใส่เเต่เธอได้ไสลด์ลงไปกับพื้นก่อนจะใช่มือทั้งสองยันตัวเองขึ้นเเล้วใช่ดาบทีข้อเท้าทั้งสองกางออกเเล้วหมุนเคลื่อนไปมาคมดาบได้เฉือดเฉือนร่างของนอยท์กลายเป็นชิ้นๆ


[ Maboroshi na axa desuyo ao kizunani ]


ซึบาสะได้ใช่เเรงเเขนดีดตัวเองขึ้นมาบนฟ้าก่อนจะทรงตัวไปกับอากาศสร้างดาบจำนวนมากบนท้องฟ้าปล่อยพุ้งลงไปเเทงเข้าใส่ร่างนอยท์ตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้านอยท์ขนาดใหญ่ก่อนทีเธอจะกระโดดลงกลางวงล้อมดาบจำนวนมากที่ทิ้มเเทงร่างของพวกมันจนเหลือแค่นอยท์ตัวใหญ่ตัวเดียว


[ Subete wa warashiachi no honoo ken yo Shi no hodo chimatsuri Mian chigiri wo tateyo ]


ซึบาสะได้เปลี่ยนคาตานะในมือเป็นดาบใหญ่เเล้ววิ่งพุ้งออกไปกลางวงล้อมเปลวไฟทั้งสองด้านกระโดดพุ้งขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะง้างดาบในมือเธอพร้อมมีออร่าสายฟ้าเคลือบเอาไว้อยู่เเล้วฟันออกไปเป็นคลื่นสายฟ้าตัดร่างของNoiseขาดครึ่งท่อนจนมีรอยฟันประดับอยู่ตรงพื้นเเล้วร่างของเธอได้ยืนอยู่ด้านหลังก่อนทีร่างของมันจะสลายไปพร้อมกับระเบิดพร้อมเสียงเพลงได้หยุดลง 


" ภารกิจสำเร็จเเล้วค่ะ " ซึบาสะได้รายงานไปที่ศูนย์ผ่านหูฟังของเธอ


ขณะเดียวกันที่เก็นจูโร่ได้มองการต่อสู้ของซึบาสะที่ดูวู่วามเกินไปจนหน้าเป็นห่วงเเต่ความเครียดของเขาไม่จบลงโดยที่ได้มีสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นมาอีกครั้ง


" รายงานมาสิ " 


" ตรวจพบสัญญาณปรากฎตัวของนอยท์ในจุดใกล้ๆครับ!! " เจ้าหน้าที่คนนึ่งได้ตะโกนรายงานขึ้นมาก่อนทีเรดาร์จะปรากฎขึ้นมาซึ่งอยู่ใกล้ๆกับจุดที่ซึบาสะอยู่


" ซึบาสะมีสัญญาณของนอยท์อยู่ใกล้ๆเธอรีบไปจัดการสะ!! " เก็นจูโร่ได้มอบภารกิจให้กับซึบาสะ


ในเวลาเดียวกันหลังจากที่ซึบาสะได้รับคำสั่งเรียบร้อยก็รีบไปตามตำเเหน่งที่ได้รับมาโดยวิ่งพุ้งเข้าไปในป่าข้างๆโดยที่ปล่อยให้ทหารที่ยืนมองอยู่หลังกองเพลิงยังคงสงสัยก่อนทีเปลวไฟจะมอดลงกับไม่พบอะไรนอกจากความเสียหายเท่านั้น


ซึบาสะได้วิ่งไปโดยที่มีเจ้าหน้าที่ทีรับหน้าที่บอกทางจนมาถึงกลางป่าพบกับเศษร่างNoiseที่กลายเป็นเศษขี้เถาคาร์บอนอยู่เกลือนทั่วบริเวณไปหมดเเต่สิ่งที่ทำให้เธอสนใจมากที่สุดคือเห็นร่างๆนึ่งได้จัดการกับนอยท์จนสลายหายไป


" นายเป็นใครกันน่ะ เเสดงตัวมาสะ " ซึบาสะได้ชี้คาตานะในมือไปทางบุคคลปริศนาขณะทีคนทีเธอพูดถึงค่อยๆหันหลังมาช้าๆภาพเเรกทีเธอเห็นคือตาสองสีเเดงลายคล้ายกระต่ายกับน้ำเงินลายเป็นรถถังพร้อมชุดเกราะสีเเดงสลับน้ำเงินพอเธอได้เห็นถึงกับตกใจขึ้นมาทันที


Build 01


" นะ...นี้นายมาสไรเดอร์บิลด์!! " สิ้นเสียงซึบาสะบิลด์ได้ใช่พลังของเเรบบิทบอทเทิลเคลื่อนที่หายไปอย่างรวดเร็วโดยที่ซึบาสะมองตามไม่ทันเเม้เเต่น้อย " หะ...หายไปเเล้ว "




เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ร้านกาเเฟเเห่นนึ่งในตรอกซอยเมืองโทโตะเวลา 08:00 น.


ชายร่างสูงสวมใส่เเว่นเเละสวมหมวกสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข็มเเละกางเกงม่วงเข็มลายทางพร้อมสวมผ้ากันเปื้อนคนนึ่งที่กำลังกวาดหน้าร้านอยู่อย่างมีความสุขป้ายหน้าร้านได้มีข้อความว่า [ Coffee Nascita ]

 

เอาล่ะเรียบร้อย "[ อิสุรุคิ โซอิจิ อายุ 48ปี เจ้าของร้าน Coffee Nascita ] เขาได้พูดลอยๆก่อนจะเดินเข้าไปในร้านพร้อมไม้กวาดเเละทีตักผงก่อนจะพบเด็กสาวคนนึ่งนั่งขอบตาคล้ำอยู่ที่หน้าเคาเตอร์ 


" เอ้!! มิโซระนี้ไปทำอะไรมานะขอบตาดำเหมือนหมีเเพนด้าเเบบนี้นะ "


" ก็เพราะเซ็นโตะนะสิ.... "  อิสุรุคิ มิโซระ อายุ19ปี 


" เซ็นโตะ? เซ็นโตะทำไมหรอ "



อีกด้านนึ่งห้องใต้ดินของร้าน Coffee Nascita


ข้างล่างที่เป็นห้องขนาดไม่ใหญ่มากทรงสี่เหลี่ยมฝั่งมุมห้องขวาบนสุดเซ็นโตะที่กำลังหมกหมุ่นกำลังประดิษฐ์อะไรบางอย่างอยู่ไม่กี่นาทีต่อมาก่อนที่เขาจะเอามือขึ้นมาปาดเหงื่อเเล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมยิ้มออกมาก่อนทีปอยผมจะตั้งขึ้น

" เสร็จสมบรูณ์เเล้ว!! อาวุธของบิลด์ชิ้นแรก " เซ็นโตะได้ยื่นมือไปหยิบมันขึ้นมาเป็นอาวุธดาบรูปทรงสว่านพร้อมตรงด้ามจับเป็นเครื่องวัดมีม่านปัดตรงกลาง

Drill Crusher | Kamen Rider Wiki | Fandom


" สุดยอดมั้ยละ เจ๋งใช่มั้ยละ อัจฉริยะมั้ยละ วู่ฮู้!!! " เซ็นโตะได้ตะโกนลั่นไปทั่วห้องก่อนจะเอามือไปลูบสัมผัสดาบอย่างของรักของห่วง" อาวุธชิ้นเเรกของบิลด์ ดริลครัชเชอร์ ชักอย่างจะลองทดสอบเเล้วจริงๆ " 

" อรุณสวัสดิ์เซ็นโตะคุง " โซอิจิได้ลงมาจากบันไดเเล้วทักเซ็นโตะทันที

" โอ้ว!! มาสเตอร์ เป็นไงสิ่งประดิษฐ์ของผมนะ " เซ็นโตะได้หันไปตอบก่อนจะโชว์ดริลครัชเชอร์ให้ดูเหมือนคนกำลังอวดของเล่นใหม่

" เห้!!  ดูเท่ห์ไม่เบาเลยน่า  " โซอิจิที่คลอยตามก่อนจะตั้งสติเเเล้วหันไปมองหน้าเซ็นโตะ " จะว่าไปได้ข่าวว่าอออกไปจัดการกับพวกนอยท์มาเเล้วเป็นไงบางละหลังจากนั้น จำอะไรได้ขึ้นบางยังละ " 

" หื้ม เรื่องอะไรหรอ? " เซ็นโตะได้เดินไปที่โต๊ะก่อนจะว่างดริลครัชเชอร์ลงโดยที่โซอิจิได้เดินเข้ามาเซ้าซี่อยู่ข้างๆ

" จะเรื่องอะไรกันละ ก็เรื่องความทรงจำของนายเมื่อ20ปีก่อนไง " เซ็นโตะที่ได้ยินจึงรีบหันมาก่อนจะพยายามเรียบเรียงสิ่งที่จำได้อยู่

" อะ...อืมมม นักวิทยาศาสตร์สวมหน้ากากกันเเก็ส การทดลองมนุษย์เเละชายสวมชุดค้างคาว..... " เซ็นโตะทีทยอยพูดอยู่จู่ๆก็เงียบไปเเล้วก็คอตกลงไปทันที

" อะไรกันเนี่ยยังไม่คืบหน้าเลยหรอเนี่ย " โซอิจิที่นั่งลุ้นใจจะขาดก่อนจะถอนหายใจออกมา

" ก็ทำไงได้มันพยายามนึกเเล้วมันนึกไม่ออกสักทีนิน่า "

"ที่นายมาเป็นบิลด์ก็เพื่อ จะตามหาชายชุดค้างคาวไม่ใช่รึไง "

" เข้าใจเเล้วน่าา "

" ถ้าเข้าใจเเล้วก็รับนี้ไปซะ " โซอิจิได้ยื่นกระดาษบางอย่างให้โดยที่เซ็นโตะรับมาอย่างโดยไม่รู้อะไรก่อนจะก้มลงอ่าน

" เมล็ดกาเเฟ2ถุง เเก้วกาเเฟ4ชุด น้ำตาล " เซ็นโตะอ่านพร้อมพูดออกมาคราวๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอง " นี้มันอะไรนะ " 

" ก็น่าจะรู้อยู่เเล้วนิน่าก็รายการซื้อของไงล่ะ ก็ร้านเราเป็นร้านกาเเฟเลยต้องการของเล็กน้อย "

" เเล้วไงเป็นผมละ เเล้วมาสเตอร์ละ "

" โทษทีน่าพอดีว่าฉันมีธุระด่วนอีกอย่างจะไหว้วานให้มิโซระออกไปก็ไม่ได้ด้วยเพราะงั้นฝากด้วยน่าา " โซอิจิที่โยนงานให้กับเซ็นโตะเสร็จก็เดินออกไปโดยไม่สนใจว่าเซ็นโตะที่ตอนนี้ทำหน้ายังไงอยู่

" เอ้!!! เลวร้ายสุดเลยๆ " เซ็นโตะที่พอมองดูก็ถึงกับคอตกเป็นครั้งที่2ก่อนจะเดินออกไปจากร้านตามระเบียบ


3 ชั่วโมงต่อมา ที่ตลาดคนเดินของโทโตะ

เซ็นโตะที่ได้เดินเเบกของที่ตามรายการสั่งซื้อของโชอิจิที่ให้มาตอนเช้าเต็มไม้เต็มมือไปหมด

" ให้ตายสิ ให้มาซื้อของไม่เท่าไรหรอกเเต่ว่าน่าอย่างน้อยก็ให้เงินมาบางสิไอ้เจ้ามาสเตอร์บ้า!! " เซ็นโตะได้เดินพร้อมบ่นออกมาเเต่เรื่องที่ผ่านไปเเล้วก็ไม่สามารถทำอะไรได้เซ็นโตะที่เข้าใจจึงเดินคอตกกลับอย่างเดียวขณะทีเดินอยู่นั้นเสียงท้องก็ร้องดังออกมาครู่นึ่งยิ่งทำให้เซ็นโตะหมดกำลังใจกว่าเดิมขึ้นไปอีก " อ่าาา ยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งเเต่เช้าเลยนิน่า " 

ในระหว่างที่เซ็นโตะได้หยุดเดินได้หันไปนั่งพักอย่างหมดเรี่ยวแรงพร้อมมองไปที่ถุงพวกของที่ซื้อมาก่อนจะมีเสียงฝีเท้านึ่งได้เดินตรงเข้ามาหา

" เน่....พี่ชาย ท่าทางดูเหนื่อยน่าดูเลยนิน่า " 

เซ็นโตะได้เงยหน้าขึ้นตามเสียงก็พบกับคานาเดะที่อยู่ในชุดเสื้อเกราะอกสีเขียวสลับเหลืองพร้อมสวมแจ็คเก็ตสีขาวทับเอาไว้กับกางเกงขาสั้น

" อะ....อ่าาา แบบว่าเอาว่าไงดีละพอดีโดนคนไหว้วานให้มาซื้อของ "

" โอ้โห้ววว.....ดูถ้าเพื่อนของพี่ชายคงจะบอกให้ซื้อของเยอะน่าดูเลยน่า " คานาเดะได้ก้มลงไปมองดูถุงที่เซ็นโตะแบกมาทั้งหมดก่อนที่เสียงท้องของเซ็นโตะจะร้องดังขึ้นมาจนคานาเดะที่ได้ยินก็ถึงหันไปมองก็ตกใจไปเล็กน้อย

" อื้อ....หื้มร้องสะไม่อายเช้าบ้านเช้าช่องเลยจริง " เซ็นโตะที่พึมพำกับตัวเองก่อนจะยิ้มแห้งๆพร้อมหันไปมองคานาเดะ 

" ท้องร้องสะขนาดนี้คงยังไม่ได้กินอะไรเลยสินะเนี่ย "

" อะ....ฮ่าๆๆก็แบบว่า "

" เอาล่ะมาสิเดินไปอีกนิดหน่อยก็ใกล้ถึงร้านที่ฉันมากินประจำแล้วละ " คานาเดะได้เดินเข้าไปช่วยแบกของเซ็นโตะครึ่งนึ่งก่อนจะเชิญชวนให้ตามมาเซ็นโตะก็ได้แต่หยิบของส่วนของตัวเองและเดินตามคานาเดะไป  " ว่าแต่พี่ชายชื่ออะไรเหรอ? ฉันอาม่อน คานาเดะ "

" คิริว เซ็นโตะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ "

ทั้งสองได้เดินถัดมา2บล็อคก็มายืนอยู่หน้าร้านเล็กๆที่มีป้ายตั้งชื่อว่า[Flower] ภาพที่ทำให้สะดุดตามากที่สุดคือโอโคโนมิยากิที่เสร็จเเล้วบนเตาถาดขนาดใหญ่ที่ดูน่ากินจนทำให้เซ็นโตะถึงกับกลืนน้ำลายลงดึง เอื้อก!! โดยอีกใจที่หิวจนอยากจะเข้าไปกินเเต่อีกใจนึ่งก็เงินหมดความคิด2อย่างตีกันมั่วไปหมดจนถึงกับทำให้เซ็นโตะนั่งทรุดพิงเสาข้างร้านอย่างหมดเเรง

" ดูน่าอร่อยชะมัดเลย....ง้าาาา " เซ็นโตะที่พอเห็นโอโคโนมิยากิร้อนๆผ่านกระจกถึงพูดออกมาจนเสียงหลง

" เอ้า...เข้ามาสิ " คานาเดะได้หันไปบอกก่อนจะพาเซ็นโตะเข้าไปในร้าน "  ป้าขอสองที่นะ "

" ว่าไงคานาเดะจังวันนี้ก็มาเหมือนเดิมเลยนะ " ป้าเจ้าของร้านได้หันมาทักทายคานาเดะอย่างสนิทสนม

" ก็แม้ถ้าวันไหนไม่ได้กินโอโคโนมิยากิของป้าก็นอนไม่หลับหรอก "

" แม้ปากหวานเหมือนเดิมเลยน่า.....อ้าววันนี้มากับเพื่อนงั้นเหรอ " ป้าเจ้าของร้านได้หันไปมองเซ็นโตะที่ยืนอยู่ข้างหลัง

" อื้ม "

" อะ.....คุณคานาเดะ " จู่ๆก็ได้มีเสียงนึ่งตะโกนเรียกคานาเดะให้เธอหันไปมองตามเสียงก็พบกับฮิบิกิกับมิคุที่กำลังนั่งทานโอโคโนมิยากิ

" อ่าวว พวกเธอเองก็มากินเหมือนกันเหรอเนี่ย " คานาเดะได้เดินเข้าไปทักทายทั้งสองก่อนจะไปนั่งข้างๆโดยที่เซ็นโตะที่เดินตามมาวางของไว้ที่พื้น

" คุณคานาเดะพาใครมาด้วยเหรอค่ะ? " มิคุได้ถามพร้อมกับหันไปมองเซ็นโตะที่อยู่ข้างหลัง

" อ่อ....พอดีไปเจอมาระหว่างทางเห็นว่ากำลังลำบากเลยพามาด้วยกันนะ....เขาชื่อ เซ็นโตะนะ " คานาเดะได้แนะนำตัวเซ็นโตะให้กับฮิบิกิและมิคุรู้จักก่อนที่เซ็นโตะจะโบกมือทักทาย 

" ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันทาขิบานะ ฮิบิกิ "

" ส่วนหนูเป็นเพื่อนสนิทฮิบิกิ โคฮินาตะ มิคุ "

" ทางนี้เองก็...ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันนะ " 

ต่างฝ่ายต่างก็แนะนำตัวกันและกันก่อนที่จะได้กลิ่นหอมๆโชยลอยมาหาพร้อมกับป้าเจ้าของร้าน

" นี่จ้ะโอโคโนมิยากิร้อนๆ " ป้าเจ้าของร้านได้เดินมาพร้อมเสิร์ฟโอโคโนมิยากิร้อนๆสองชุดให้กับคานาเดะชุดนึ่งกับของเซ็นโตะชุดนึ่ง

" ฮู้ววว น่ากินจังทานละนะคะ " คานาเดะได้หยิบตะเกียบขึ้นนั่งทานโอโคโนมิยากิอย่างเอร็ดอร่อย " อื้มมม....โอโคโนมิยากิของป้าเนี่ยยังไงก็อร่อยสุดยอดจริงๆ "

" เอิ่ม....คือว่าฉันใช้เงินไปหมดแล้วคงไม่มีตังค์จ่ายแล้วละ " เซ็นโตะได้หันไปมองหน้าคานาเดะ

" น่าๆเรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกเดียวฉันเลี้ยงเอง.....ถือว่าเป็นเป็นของขัวญที่เจอกันละน่า " คานาเดะได้พูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม " อีกอย่างนายเองก็ยังไม่ได้กินข้าวเช้ามาเลยไม่ใช่เหรอ? " คานาเดะได้พูดก่อนที่ท้องของเซ็นโตะจะร้องออกมาเป็นครั้งที่3 

"  โอ้ว...โห้ววว ไอ้ท้องไม่รักดีเอ๋ย " เซ็นโตะที่ก่อนจะก้มหน้าอย่างเขินๆอายๆก่อนจะมองไปทางฮิบิกิและมิคุได้นั่งขำเบาๆ " เห้อ....ก็ได้ๆเข้าใจแล้ว งั้นทานละน่าครับ " 

เซ็นโตะได้เอามือขึ้นมาพนมมือตามประเพณีก่อนจะหยิบตะเกียบจากกล่องออกมาเเล้วตัดเป็นชิ้นพอดีคำเเล้วคีบขึ้นมาเป่าให้หายร้อนเเล้วเอาเข้าปากไปคำนึ่ง 

" อร่อย...อร่อยมากเลยไม่เคยกินโอโคโนมิยากิที่อร่อยเเบบนี้มาก่อนเลยละ "

" ขอบใจที่ชมจ้า " ป้าเจ้าของร้านยิ้มออกมาอย่างมีความสุข " ยังมีอีกเยอะทานให้เต็มที่เลยจ้า "

" เห็นมั้ยละ.....ฉันบอกแล้ว "

ในขณะที่ทั้ง4นั่งกินโอโคโนมิยากิอย่างเอร็ดอร่อยก่อนทีมิคุจะหันไปมองดูของข้างในถุงที่เซ็นโตะถือมาด้วยเเล้วเห็นเป็นอุปกรณ์ชุดกาแฟและถุงเมล็ดกาเเฟ

" คุณเซ็นโตะ เปิดร้านกาเเฟหรอค่ะ " 

" ก็ประมาณนั้นเเหละ พวกเธอมากินที่นี้บ่อยงั้นหรอ "

" ค่ะ เพราะอยู่ใกล้กับโรงเรียนก็เลยบางเวลาก็เเวะมากินเป็นบางครั้งนะค่ะ "

" โอโคโนมิยากิของคุณป้าอร่อยที่สุดในโลกเลยล่ะ ง้ำๆ " ฮิบิกิพูดขณะที่ในปากยังกินโอโคโนมิยากิเต็มปาก

" ฮ่าฮ่า เคี้ยวให้หมดก่อนก็ได้น่า " คานาเดะได้ขำกับท่าทางของฮิบิกิ

ในระหว่างที่กินกันอยู่นั้นมิคุก็นึกอะไรขึ้นมาจึงได้หันไปมองฮิบิกิที่ตั้งหน้าตั้งตากินไม่หยุด 

" นี้ฮิบิกิวันนี้นะเป็นวันที่CD ของ คุณซึบาสะวางขายนิน่าเเล้วป่านนี้เเล้วทำไมถึงพึ่งจะมาซื้อละ " มิคุได้หันไปถามกับฮิบิกิได้เงยหน้าขึ้นก่อนจะหันมาพูด 

" ฮิฮิ ก็CDรุ่นจำกัดนะจะมีของเเถมพิเศษ ไม่เหมือนกับCDธรรมดาหรอกน่า "

" ถ้าเป็นเเบบนั้นจริง  เดียวก็ขายหมดหรอกน่า " มิคุที่พูดพร้อมชี้มาที่นาฬิกาข้อมือบอกเวลาทำเอาฮิบิกิที่พอเห็นเวลาจากสีหน้าที่มีความสุขกับการกินก็สีหน้าที่ซีดทันที

" จริงด้วยสิ ต้องรีบไปเเล้ว!!! " ฮิบิกิรีบลุกพรวดขึ้นมาก่อนจะจัดการส่วนของตัวเองพร้อมดื่มน้ำ 

" น่าๆๆ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้....งั้นเดียวฉันไปเป็นเพื่อนก็แล้วกันน่า " คานาเดะที่กินของตัวเองเสร็จก่อนจะวางเงินให้

" ไปก่อนนะคุณป้า คุณเซ็นโตะ  "

" โอ้ว...เดินทางดีน่า "

เซ็นโตะได้มองฮิบิกิจนวิ่งออกจากร้านไปด้วยความเร่งรีบพร้อมกับคานาเดะทำให้เขาถึงก็หลุดยิ้มออกมา 


ณ ย่านการค้าในเมืองโทโตะ

 

" เน่ๆๆๆ อย่ารีบวิ่งเกินไปเดียวก็ล้มหรอก " คานาเดะที่เดินตามหลังพร้อมมองฮิบิกิที่กำลังวิ่งไปตามทางเดินใบหน้าทีเธอกำลังยิ้มเเละมีความดีใจเเละความตื่นเต้นก่อนทีเจ้าตัวจะวิ่งเลี้ยวหัวมุม " เด็กในตอนนั้น โตขึ้นขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย " คานาเดะที่พูดพึมพำก่อนจะเดินเลี้ยวหัวมุมตามไปก็เห็นว่าฮิบิกินั้นหยุดยืนอยู่คานาเดะที่รู้สึกว่าผิดปกติจึงเดินเข้าไปหา


" นี่เกิดอะไรขึ้นเหรอ? " คานาเดะได้แตะไหล่ฮิบิกิเบาๆก่อนจะหันไปมองตรงหน้าที่บริเวณรอบๆเต็มไปด้วยขี้เถาสีดำตามพื้นเเละภายในร้านสะดวกซื้อก็มีขี้เถาสีดำกองอยู่กับพื้นจำนวนมาก


File:Symphogear Ep 1 29.png

 

" นอยท์งั้นเหรอ "  คานาเดะที่ได้พอมองดูรอบๆตัวก็เดาออกทันทีว่าต้นเหตุมาจากอะไรก่อนจะหยิบบางอย่างจากกระเป็าเสื้อแจ็คเก็จแต่ก็ได้มีเสียงนึ่


" ไม่น่า!!! " ฮิบิกิที่ได้ยินเสียงเด็กตะโกนร้องออกมาจึงรีบวิ่งตามเสียงไป 

 

 

ห้องบัญชาการแห่งนึ่ง

 

ประตูได้เลื่อนเปิดออกพร้อมกับร่างของซึบาสะอยู่ในชุดเครื่องเเบบลิเดียนวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ



ช่วยเเจ้งสถานการณ์ด้วยค่ะ "

 

พบสัญญาณของนอยท์......ดูเหมือนจะร่วมไปอยู่จุดๆเดียวครับ " เจ้าหน้าที่คนนึ่งได้เเจ้งสถานการณ์ให้ซึบาสะฟัง

 

เก็นจูโร่เเละเรียวโกะนั่งมองดูบนหน้าจอฉายภาพจากเรดาร์พบสัญญาณหลายจุดได้เคลื่อนมาร่วมกันอยู่จุดๆเดียว

 

มันดูแปลกๆนะ " เก็นจูโร่ได้เอามือขึ้นจับคางตัวเองกำลังครุ่นคิด



ณ Coffee Nascita


" กลับมาเเล้วคราบ " เซ็นโตะได้เดินเข้ามาในร้านพบโชอิจิกับมิโซระที่กำลังดูอะไรบางอย่างอยู่


" มาสเตอร์ มิโซระกำลังทำอะไรอยู่นะ? "

 

" มีคนเเจ้งว่าพบนอยท์ปรากฎตัวที่เเอเรีย C ย่านการค้าของโทโตะเเต่ว่า... " มิโซระได้หันมาตอบก่อนจะหันไปมองเเท็บเล็ตในมือโชอิจิ


" เเต่อะไรหรอ? " เซ็นโตะที่รีบวางของเเล้วเดินเข้าไปหาทันทีบนเรดาร์ในเเท็บเล็ตพบสัญญาณจำนวนมากเเต่กลับเหมือนไล่ตามจุดๆเดียวเท่านั้น


" อะไรกันการเคลื่อนไหวเเบบนั้นนะ? "


" เหมือนกำลังไล่ตามใครอยู่ไงไม่รู้ "


" แต่ว่าในพื้นที่นั้นก็มีประกาศสัญญาณเตือนภัยเเเล้วนิน่า ก็น่าจะไปอยู่ที่หลบภัยเเล้วนิน่า " 


เซ็นโตะได้ฟังที่มิโซระพูดก่อนจะเหมือนนึกได้อะไรบางอย่างเเล้วทวนไปยังตอนที่ฮิบิกิและคานาเดะนั้นกำลังออกจากร้าน


" หรือว่า!! " เซ็นโตะที่เหมือนจะรู้อะไรบางอย่างก็ได้รีบวิ่งออกจากร้านไปทันที


ตัดมาทางด้านคานาเดะที่กำลังวิ่งหนีพร้อมฮิบิกิหลังจากได้ช่วยเด็กคนนึ่งมาด้วยเข้ามาในตามตรอกซอยจนวิ่งมาถึงสุดซอยเเต่เเทนทีจะปลอดภัยกลับตรงหน้าเป็นคลูน้ำเเละด้านข้างพบนอย์ดักพวกเธอทั้งสองข้างทั้งหมด




" บ้าเอ๊ย....โดนดักเอาไว้หมดเลย " คานาเดะได้แต่กัดฟันไม่ว่าจะมองไปทางซ้ายหรือขวาก็เต็มไปด้วยนอยท์


" พี่สาว!! " เด็กได้รีบเข้ามากอดเเขนฮิบิกิด้วยความกลัวทันที 


" พี่สาวจะไม่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวหรอก " ฮิบิกิพูดปลอบใจก่อนจะพยายามมองหาทางนี้ก่อนจะมองไปทางทีพวกเธอมาเเต่ไกลๆพบนอยท์ค่อยเเทรกตัวเดินกันมาจำนวนมากจนเธอไม่มีทางเลือกนอกจากอุ้มเด็กขึ้นมาพร้อมกระโดดลงคลูน้ำไปทันที


" เห้!? " คานาเดะได้ตะโกนเรียกฮิบิกิที่จู่ๆได้กระโดดพุ้งตัวลงไปในน้ำพร้อมกับเด็กก่อนจะเห็นได้พุ้งขึ้นมาเหนือน้ำพร้อมว่ายต้านกระเเสน้ำไปยังอีกฝั่ง 


" คุณคานาเดะทางนี้มีทางไปต่อค่ะ "


" ให้ตายสิ...บ้าดีเดือดชะมัด  " คานาเดะได้ยอมใจให้กับความบ้าของฮิบิกิก่อนจะกระโดดลงคลูน้ำและว่ายต้านกระแสน้ำจนไปถึงอีกฝั่ง


ทั้งสามที่ยังคงวิ่งหนีต่อไปจนกลายเป้นว่าพวกเธอนั้นดันวิ่งออกมานอกเมืองโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ


" แย่ละสิดันวิ่งออกมาห่างจากที่หลบภัยสะได้ "  คานาเดะที่หันไปมองข้างนอกรั้วเหล็กที่เห็นเป็นเมืองแต่จู่ก็ได้ยินเสียงข้างหลังล้มทำให้เธฮหันไปหา


ฮิบิกิที่วิ่งแบกเด็กบนหลังวิ่งมาตลอดจนในที่สุดเธอก็หมดเเรงจนสะดุดขาตัวเองล้มลงไปนอนกับพื้นพร้อมหอบออกมาโดยที่เธอวิ่งไม่ได้หยุดพักมานาน


" เห้...เป็นอะไรรึเปล่า " คานาเดะได้รีบวิ่งเข้าไปหาฮิบิกิที่นอนหอบหนักอย่างมาก


" พี่สาวทำใจดีๆไว้น่า "


" แฮ่ก แฮ่ก  " ฮิบิกิที่ยังคงหอบก่อนจะลืมตาขึ้นมองเห็นนอยท์กำลังวิ่งตามมาจำนวนมากทำให้เธอเริ่มเกิดอาการกลัวขึ้นมา " ไม่ไหว...เเรงไม่เหลือเเล้วมะ...มาได้เเค่นี้เองงั้นหรอ " 


" บ้าเอ๋ยดันฝืนตัวเองสะได้นะ " คานาเดะได้บ่นใส่ฮิบิกิก่อนที่ฝูงนอยท์จำนวนมากได้วิ่งงตามมาจนจะถึงก่อนจะมีนอยท์ตัวนึ่งได้กระโดดพุ้งเข้ามาหาด้วยความเร็วคานาเดะได้รีบลุกแล้วกางแขนทั้งสองเพื่อจะปกป้องฮิบิกิและเด็กเอาไว้ " อย่างน้อยขอแค่สองคนนี้เท่านั้น....เราจะต้องปกป้องเอาไว้ให้ได้ "


อยู่ดีๆเซ็นโตะที่โผล่มาจากไหนไม่รู้พร้อมใช่ดริลครัชเชอร์ฟันตัดร่างของนอยท์ขาดด้วยสว่านจนสลายเป็นผง


" ถ้าหากอยากมีชีวิตอยู่ ก็อย่ายอมเเพ้เด็ดขาด!!! " เซ็นโตะได้หันมาพูดใส่คานาเดะและคำพูดนั้นก็ทำให้ฮิบิกิได้ลืมตาขึ้นมาเห็นเซ็นโตะที่ยืนอยู่ต่อหน้า " เร็วเข้าอย่าพึ่งหมดหวัง "  


" ยังลุกไหวมั้ย " คานาเดะได้เข้าไปช่วยแบกร่างฮิบิกิที่ตอนนี้แถบไม่มีแรงเดินไปพร้อมกับอีกมือค่อยจูงมือเด็กไปด้วยก่อนจะแอบหันไปมองเซ็นโตะที่ค่อยช่วยสักดนอยท์เอาไว้


" ตรงไปเรื่อยๆก็จะถึงโรงงานผลิตไฟฟ้า...ไปหลบที่นั้นสะ " เซ็นโตะได้ดึงตัวสว่านออกเเล้วมาเอาส่วนปลายเสียบเข้ากับด้ามจับจนเป็นคล้ายปืน


Drill Crusher | Kamen Rider Wiki | Fandom


เซ็นโตะได้ยิงเข้าใส่ร่างของนอยท์ที่เข้ามาใกล้ที่สุดไว้ก่อนจะวิ่งตามพวกคานาเดะจนเข้ามาในโรงงานผลิตไฟฟ้าที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้วเนื่องจากสัญญาณเตือนภัยคนอื่นๆจึงเข้าไปที่หลบภัยกันหมด


" ดูเหมือนว่าจะพ้นเเล้วน่ะ " เซ็นโตะที่ไปเดินดูรอบๆมาจึงกลับมาหาพวกคานาเดะ " คงต้องหลบอยู่ตรงนี้สักพักละน่า " เซ็นโตะได้เดินมานั่งพักเหนื่อยข้างๆ


" พี่สาว....พวกเราจะตายมั้ย "


" ไม่หรอกถ้าพี่สาวจะปกป้องเธอเอง " ฮิบิกิที่พยายามปลอบใจเด็กเพื่อไม่ให้ตื่นกลัวคานาเดะที่มองดูทั้งสองก็ได้แต่กัดฟันพร้อมกำหมัดเอาไว้แน่น " ถ้าหากเรามีพลังละก็ " คานาเดะได้หยิบจี้สร้อยคอที่มีผลึกสีแดงอยู่เอาไว้


 " พวกเธอเนี่ยเข็มเเข็งดีจังน่า " 


 " เอ้ะ? " คานาเดะได้เงยหน้าหันไปหาเซ็นโตะที่จู่ๆก็พูดขึ้นมา


 " เผชิญหน้ากับนอยท์เเล้วสามารถช่วยชีวิตเด็กคนนี้นเอาไว้ได้....สุดยอดไปเลยเนอะ " 


" ไม่หรอก...คนที่ช่วยเด็กเอาไว้นะ....คือเด็กคนนั้นต่างหากละ " คานาเดะได้หันไปพร้อมส่งสายตาไปทางฮิบิกิที่ยังคงนั่งปลอบเด็กอยู่


 " แต่ว่านะ....ถ้าหากไม่มีเธอสองคนนั้นอาจจะตายไปแล้วก็ได้นะ " คานาเดะที่ได้ยินแบบนั้นก็แต่ก้มหน้าไม่พูดอะไรก่อนที่นอยท์จำนวนมากจะบุกเข้ามาและกำลังเดินเข้ามาหาพวกเซ็นโตะ " นอยท์มัน "


" ช่วยไม่ได้คงมีเเต่ต้องลุยสะเเล้ว " เซ็นโตะได้เดินตรงออกไปหานอยท์อย่างไม่เกรงกลัว


ไม่ไหวหรอก คิดจะต่อสู้ด้วยตัวคนเดียวเเบบนั้นนะ " คานาเดะได้ตะโกนเตือนแต่เซ็นโตะที่ได้หยิบบิลด์ไดรฟเวอร์ขึ้นมาสวมทำให้คานาเดะที่เห็นเข็มขัดนั้นก็ถึงกับตกใจ "  


" ไม่ต้องห่วงฉันมีเจ้านี้อยู่ " เซ็นโตะได้ล่วงกระเป๋าก่อนจะหยิบออกมาเป็นขวดสีเเดงลายกระต่ายกับขวดสีน้ำเงินลายรถังอออกมา


" ขะ...ขวดงั้นหรอ? " ฮิบิกิที่พอเห็นของในเซ็นโตะที่หยิบออกมา


 " เอาล่ะมาเริ่มการทดลองกันเลยมั้ย? " เซ็นโตะได้พูดขึ้นมาก่อนจะเขย่าไปมาเเล้วได้มีสตูรวิทยาศาสตร์จำนวนออกมาจากด้านหลังฮิบิกิมองอย่างเเปลกใจก่อนทีเซ็นโตะจะบิดฝาเเล้วเสียบเข้าใส่ทีไดรฟ์เวอร์

 

[ RABBIT! TANK! ]

 

[ BEST MACTH!]

 

[ARE YOU READY?]


เเปลงร่าง! " 

 

 

[ HAGANE NO MOONSAULTRABBIT! TANK! YEAHHH! ]

 

" อะ.....เอ้ะๆๆๆ คุณเซ็นโตะแปลงร่างงั้นเหรอ!! " ฮิบิกิที่ตกใจทันที่จู่เซ็นโตะก็ได้แปลงร่างต่อหน้าโดยเฉพะาคานาเดะที่ที่ดูจะช็อกกว่า


" นี่นาย....หรือว่า "


" ค้นพบสมการ......แห่งชัยชนะแล้ว "

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

267 ความคิดเห็น

  1. #5 moswiwat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 15:24

    สงหรณ์ว่าคานาเดะจะอยู่ในฮาเร็มเซ็นโตะด้วยเลยแฮะ

    #5
    3
    • #5-2 Suthiwak-anime(จากตอนที่ 2)
      9 มิถุนายน 2563 / 22:10
      คงงั้นและท่าน
      #5-2
    • #5-3 moswiwat(จากตอนที่ 2)
      10 มิถุนายน 2563 / 18:45
      เอาจริงๆไหม คือก่อนภาครีบู๊ทน่ะ มิคุก็ดูมีแววเหมือนกัน
      #5-3