kamen rider ooo & Index

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6 Imagine Breaker

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    27 ก.พ. 63

// มาสไรเดอร์โอส & อินเด็กซ์คัมภีร์ต้องห้าม 3เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนที่แล้ว เรื่องที่1 ความทรงจำของอินเด็กซ์ไม่จำเป็นต้องลบความทรงจำทุกๆ1ปีก็ไม่มีอันตรายถึงชีวิต เรื่องที่ 2 ศาสนจักร์ได้สร้างเรื่องหลอกสเตลกับคันซากิ เรื่องที่3 อินเด็กซ์ตอนนี้ได้ถูกปลดผนึกพร้อมที่จะสังหารทุกคนรวมถึงพวกโอสและพวกสเตล //


 

อินเด็กซ์ที่ตอนนี้มองทุกคนเป็นศัตรูนั่นได้เวลทน์มนต์พุ้งออกมาโอสได้หยิบจาริเบอร์ขึ้นมาป้องกันการโ๗มตีของอินเด็กซ์เอาไว้แต่ด้วยความรุนแรงของมันทำให้จาริเบอร์นั้นค่อยละลาย

 

" ล้อกันเล่นใช่มั้ยเนี่ย!? " โอสที่ตกมจเมือ่เห็นจาริเบอร์ที่กำลังละลายจนมันแตกหักไปโทวมะก็ได้พุ้งเข้ามาและใช้มือขวาป้องกันการโจมตีเอาไว้แทนนั่นทำให้สเตลตกใจจนบุหรี่ที่ปากตก

 

" เน่.....ไอ้เจ้าหัวแดงฉันมีเรื่องอยากจะถามแกหน่อย " อังค์ที่หันตะโกนถามกับสเตลที่ตอนนี้กำลังตกใจอยู่กับคันซากิ " ไหนแกบอกว่ายัยนั่นใช้เวทมนต์ไม่ได้แล้วนี่มันอะไรกันนะ "

 

" มะ..ไม่จริงน่า "

 

" ทำไมเธอถึงใช้เวทมนต์ได้...ไม่เห็นเข้าใจเลย " 


" เพราะพวกคุณทั้งสองคนกำลังศาสนจักรหลอกอยู่ไงละครับ "

 

" อะไรนะ? "


" อ่าา...อย่างที่ได้ยินนั้นแหละแล้วก็ไอ้เรื่องที่ต้องลบความทรงจำของอินเด็กซ์ทุกๆ1ปีเองก็ด้วย ในหัวของยัยยนี้นะก็แค่ถูกเวทย์ของศาสนจักรผนึกเอาไว้ก็เท่านั้นเอง ถ้าสลายมันไปได้ก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องลบความทรงจำอีกแล้ว  ลองคิดดีๆสิคนที่ใจร้ายยัดเหยียดหน้าที่อันโหดร้ายที่ต้องแบกรับสารบัญหนังสือต้องห้ามให้กับยัยนี้ "

 

" ถ้าเป็นแบบนั้นจริงแล้วทำไมพวกเราถึงไม่รู้เรื่องเลยละ? "


" ของมันแน่อยู่แล้ว...พวกแกเป็นแค่ลูกน้องระดับล่างไงคิดว่าไอ้เจ้าศาสนจักรจะยอมบอกความจริงนะ " อังค์ได้หันไปต่อว่าใส่สเตลกับคันซากิ " ถ้าพวกแกยังสงสัยอยู่ละก็ไปถามเจ้าตัวเองดีกว่า...ถ้ารอดกลับไปได้ละก็
!? "

 

" อาณาเขตของเซนจอร์จไม่มีผลกับผู้ที่ไม่เป็นอันตราย จะเปลี่ยนการใช้เวทมนต์อื่นื่อดำเนินการกำจัดเป้าหมายต่อไป " สิ้นเสียงของอินเด็กซ์เวทย์ที่ยิงออกมาได้ทวีคูณเพิ่มขึ้นจนโทวมะที่ใช้แขนขวารับเอาไว้เริ่มมีเสียงกระดูกหักขึ้นมา

 

" อึก......อัก....อ้ากกกก!! "


" โทวมะคุง
!! อังค์ไม่มีเมดัลที่จะพลิกสถานการณ์เลยรึไง "

 

" ถ้ามีฉันก็ให้นายไปแล้ว!? "

 

" Fortis931 " สเตลได้เอ๋ยชื่อเวทมนต์ของตัวเองออกมาพร้อมโปรยรูนการ์ดจำนวนมากแปะทั่วห้องและเดินตรงเข้าไปแตะหลังของโทวมะจนเจ้าตัวนั้นรู้สึกถึงน้ำหนักของมือ " ตอนนี้อย่าพึ่งมาสงสัยกับเรื่องที่คลุมเครื่อยขอแค่ลบความทรงจำและช่วยชีวิตเธอคนนั้นให้ได้ซะก่อ "

 

" เห้ย...แล้วพวกเราจะเชื่อใจแกได้ยังไงกัน "

 

" ผมนะ...เพื่อที่จะช่วยชีวิตเธอต่อให้ต้องฆ๋าใครก็ย่อมได้....จะให้ทำลายอะไรก็ได้ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่สัญญาณในวันนั้นแล้ว"

 

" ไม่ใช่แค่รักษาชีวิต...แต่ต้องช่วยเอาไว้ให้ได้ต่างหากละครับทั้งความทรงจำและชีวิตของอินเด็กซืจังถ้าหากว่ามือนี้สามารถช่วยเหลือได้ละก็จงคว้าอย่างไม่ลังเล "

 

" อึก "

 

" พวกคุณต้องการแบบนี้มาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ? ไม่ต้องลบความทรงจำ หรือทำตัวเป็นศัตรูให้ทุกอย่างจบลงอย่างHappy Ending เพื่อที่ทุกคนได้หัวเราะด้วยกันและยิ้มให้กัน "

 

" อ่า...ใช่แล้วละเลิกเป็นตัวประกอบและมาเป็นตัวเอกซะบ้าง พวกนายกัดฟันอดทนเพื่อโอกาสนี้ไม่ใช่เหรอ.....นายเคยได้สาบานเอาไว้ว่าจะต้องช่วยชีวิตเธอคนั้นด้วยมือตัวเองด้วยเอาชีวิตเข้าแลกให้ได้ไม่ใช่รึไง!!! "  โทวมะที่ได้พูดขึ้นเสริมให้สเตลและคันซากิตาสว่างแต่พอนานเข้าจนมือขวาเริ่มบาดเจ็บไปเรื่อยๆ " อึก....นี่นะยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำนี่นะมันก็แค่อารัมภบทเท่านั้นเอง ถึงจะยาวไปหน่อยแต่ก็อย่าพึ่งหมดหวังไปสิ อึก.....อ้ากกก!!! "

 

" Salvare000 " คันซากิที่ได้เอ๋ยชื่อเวทมนต์ของตัวเองออกมาก่อนที่ลวดจำนวนมากได้พุ้งออกมาจากดาบของเธอและดึงพรมทาทามิที่อินเด็กซ์อยู่ทำให้เธอเสียลักษณะจนพลังเวทย์ได้เบนขึ้นทะลุหลังคาพุ้งออกไปลำแสงนั้นได้ยิงพุ้งขึ้นไปจนโดนจานดาวเทียมระเบิดหายไปอย่างง่ายดาย

 

" นี่มันอะไรกันนะ? " อังค์ได้ถามขึ้นเมื่อเห็นขนที่โปรยลงพร้อมการโ๗มตีของอินเด็กซ์ที่ยิงขึ้นฟ้า

 

" นั้นมันดราก้อนเบรฟ เหมือนกับการโจมตีลมหายใจของมังกร ตามตำนานของเซนจอร์จคะ ถ้าหากสัมผัสถูกมันละก็แย่แน่คะ "

 

" ลมหายใจมังกรเนี่ยนะ? "

 

ขณะที่โทวมะกำลังอึ่งกับปรากฎการณ์ตรงหน้าก่อนที่อินเด็กซ์จะเงยกลับมาพร้อมการโจมตีทีพุ้งเข้าใส่

 

" อินโนเคนทิอูส!!! " สเตลได้อัญเชิญเรียกอินโนเคนทิอูสออกมาเข้ารับการโจมตีของอินเด็กซ์เอาแต่ด้วยความรุนแรงของดราก้อนเบรฟจนแทบสามารถปัดเป่าจนอินโนเคนทิอูสหายไปได้ " รุนแรงอะไรแบบนี้ "

 

" เปลวไฟของแก....มันทำได้แค่นี้เองเหรอ.....งั้นเจอเปลวไฟที่ร้อนแรงของฉันหน่อย เอย์จิใช้เจ้านี้สะ!! " อังค์ได้พูดข่มใส่สเตลก่อนจะโยนคอร์เมดัล2เหรียญพุ้งไปหาโอสได้รับมาก่อนจะเห็นว่าเป็นคูจาคุเมดัลกับคอนดอร์เมดัล





" งี้นี้เอง "  


TAKA KUJAKU CONDOR TAJADOR



" ฮ่าห์...ฮะ " โอสได้เปลี่ยนเป็นร่างทาจาร์ดอร์คอมโบพร้อมปีกเปลวไฟทั้ง6ได้สยายปีกก่อนที่โอสจะเอาคอร์เมดัลทั้งสามอันใส่เข้าไปในทาร์จาร์สปินเนอร์สามเหรียญก่อนจะปิดแล้วเอาโอสสแกนเนอร์

 

TAKA KUJAKU CONDOR GI-GI-GI-GIGA SCANNING

 

ร่างของโอสที่ปกคลุมไปด้วยเปลวไฟกลายเป็นรูปร่างของนกฟินิกส์เข้ารับการโจมตีของอินเด็กซ์เอาไว้

 

" ตอนนี้แหละไปเลยโทวมะคุง!! "

 

" โอ้วววว!!! "  โทวะมได้วิ่งออกข้างพุ้งเข้าประชิดตัวของอินเด็กซ์

 

" ประกาศเตือนบทที่6  วรรคที่13 มีการยืนยันการปรากฎตัวของศัตรูเพิ่มเติมเปลี่ยนแปลงรูปแบบการต่อสู้ ตรวจสอบวิธีต่อสู้ เสร็จสิ้น สถานการณ์ให้สำคัญกับศัตรูอันตรายที่สุดก่อนทำลายคามิโจว โทวมะ "  พลังของดราก้อนเบรฟเพิ่มมากขึ้นทำให้จนร่างของโอสที่ค่อยๆดันกลับมา

 

" หน่อย...ยังเพิ่มพลังได้อีกงั้นเหรอ "  อังค์ที่ตกใจกับพลังการโจมตีของดราก้อนเบรฟที่เพิ่มขึ้นอีกก่อนที่สเตลจะเอามือไปยันหลังของโอสเอาไว้


" โอส...เปลวไฟแค่นี้ต้านลมหายใจมังกรไม่ไหวหรอก....อินโนเคนทิอูส
!! " สเตลได้ตะโกนเรียนอินโนเคนทิอูสได้แปลเปลี่ยนกลายเป็นเปลวไฟเข้ามารวมกับร่างของโอส

 

" รู้สึกถึงพลังหลั่งไหลเข้ามาเลย......ฮ้ากกกก!!! " โอสได้ยันดราก้อนเบรฟเอาไว้ขณะที่โทวะมที่พยายามวิ่งข้ามสิ่งกีดขว้างเพื่อเข้าไปหาอินเด็กซ์

 

" ประกาศเตือนบทที่ 22 วรรคที่1 ยกเลิกพิธีกรมมเวทมนต์เปลวเพลิงพบความสำเร็จ ตรวจสอบรูปแบบไม้กางเขนที่บิดเบี้ยวักษรรูน ยืนยันดำเนินการเรียบเรียงขั้นตอนการต่อต้านพิธีกรรมไม้กางเขน อาณาเขตของเซนจอร์จเข้าสู้ขั้นตอนที่ 2 เอริเอริ เลม่า ซาบัคฮามิส "   ลำแสงของดราก้อนเบรฟจากสีฟ้ากลายเป็นสีแดงทำให้เปลวไฟจากร่างอขงโอสค่อยๆมอดไหม้หายไป

 

" พระผู้เป็นเจ้า..ถ้าหากโลกนี้หมุนไปตามที่ท่านประสงค์ละก็....ฉันจะเป็นคนปัดเป่างมงายนั้นทิ้งไปซะ!!! " โทวมะได้กระโจนพุ้งเข้ามาใส่ก่อนจะใช้มือขวาสลายพลังของอินเด็กซ์ให้หายไปพร้อมกับผนึกของศาสนจักรที่ฝั่งอยู่ในร่างของอินเด็กซ์หายไปด้วย

 

" ประ..กาศ....บท...สุด...ท้าย..วรรคที่0...ปลอกคอเสียหายถึงขีดจำกัดไม่สามารถ...ฟื้น..ฟูได้อีก "

 

ร่างของอินเด็กซ์ได้ล้มลงโทวมะได้เดินเข้าไปหาได้มองดูอินเด็กว์ด้วยความรู้สึกโล่งใจก่อนที่ขนนกของดราก้อนเบรฟได้นั้นตกลงมาเข้าที่หัวของโทวมะเต็มๆก่อนที่โทวมะนั้นจะสลบลงไปนอนใกล้ๆกับอินเด็กซ์ต่อหน้าของทุกคนที่อยู่ในห้อง

 

เข้าวันรุ่งขึ้น ณ ที่โรงพยาบาลในเมืองแห่งการศึกษา

 

" เห้อ.....พึ่งจะเกิดเหตุดาวเทียมดวงนึ่งถูกทำลายด้วยลำแสงลลึกลับ....แล้วเพื่อนของเธอ4คนเข้ามาในเมืองนี้โดยไม่มีบัตไอดีสะด้วยแน่จะว่าไม่ได้มีควาเกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นนะ " หมอหน้าคล้ายกับที่อ่านเอกสารในมือพร้อมหันไปถามกับเอย์จิที่นั่งยิ้แห้งๆอยู่


" อ่าา...แน่นอนครับพวกเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนั้นเลย แหะๆๆ" เอย์จิที่ต้องเป็นคนรับหน้าแก้ต่างทั้งๆที่จริงแล้วมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นั่นโดยตรง

 

" อ่อจริงด้วย.....สองคนนั้นได้ฝากจดหมายกับกล่องนี้เอาไว้ให้ด้วยนะ " หมอได้มอบจดหมายกับกล่องใบ1ให้กับเอย์จิซึ่งเอย์จิได้รับมาก่อนที่จะหันด้านรับมีคำว่า Dear Touma Kamijou  Form stiyl magnus

 

" เอ้ะ...ชื่อนี้มัน " เอย์จิที่พอเห็นว่าคนส่งคือสเตลอินเด็กซ์ที่เห็นแบบนั้นก็แย่งมาจากมือของเอย์จิและฉีกซองออกทำให้เอย์จิและหมอต่างตกใจ

 

" เอ้.....อินเด็กซ์จังไม่ได้นะ "

 

" ดะ....เดี๋ยวสิจดหมายนั้นไม่ใช่ของเธอเป็นของเจ้าหนุ่มนั้นไม่ใช่เหรอ "

 

" เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอก... "  อินเด็กซ์ที่ไม่ได้สนใจก่อนจะเปิดอ่านโดยพลการทันทีก่อนจะอ่านตามข้อความที่เขียนเอาไว้ " คำทักทายน่ารำคาญขอข้ามไปเลยก็แล้วกันนะ "

 

( อยากจะบอกว่าทำได้ดีเลยนี่หว่าเจ้าบ้านี้ อยู่หรอกนะแต่ถ้าเอาแต่เขียนความรู้สึกส่วนตัวมากเกินไป ต้นไม้จะถูกตัดมาทำกระดาษให้คนเขียนรกโลกพอดีก็เลยไม่ต้องเขียนจะดีกว่า แต่ก็จะขอแสดงความขอบคุณเท่าที่จำเป็นในการอธิบายที่นายให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีได้รู้ถึงสภาพแวดล้อมที่เกิดขึ้นของเธอคนนั้น....อ่อแล้วก็รวมถึงโอสกับกรีดนกนั้นด้วย ทางด้านศาสนจักรต้องการให้นำตัวเธอกลับไปให้เร็วที่สุด แต่พอสอบถามเรื่องความจริงที่ปิดบังเอาไว้คำสั่งเลยกลายเป็นว่าให้เฝ้าสังเกตการณ์สะอย่างงั้น แต่โดยส่วนตัวแล้วผมก็ไม่อยากให้นาย หรือโอสแม้แต่กรีดแม้แต่สักวินาทีเดียว....นี้ไมม่ได้หมายความว่าจะฝากให้พวกนายดูแลอินเด็กซ์หรอกนะ ไว้พวกเรารวบร่วมข้อมูล และเตรียมการจนพร้อมดีแล้วละก็จะมาขอรับตัวเธอไปอีกครั้ง และผมก็จะไม่ขอทำร้ายใครข้างหลัง )

 

" เพราะฉะนั้นก็จอให้เตรียมตัวใจเอาไว้ในห้ดี "

 

" ไหนบอกขอสั้นๆแต่เอาสะยาวเชียว "

 

" อะ.....ยังมีต่ออีกละ...เอ้ กล่องที่ให้เอาไว้ถือว่าเป็นของขวัญสำหรับโอสที่ให้ความร่วมมือหวังว่าจะเป็นประโยชน์ละ "

 

" กล่อง...เหรอ...หมายถึงนี้อะเหรอ " เอย์จิที่มองดูกล่องที่มีข้อความเขียนว่า For OOO เอย์จิก็เปิดทันและข้างในนั้นได้มีคอร์เมดัล2เหรียญก็คือไลอ้อนเมดัลกับชีตาร์เมดัลอยู่ข้างใน




" เอ้ะ? นี่มันคอร์เมดัลไม่ใช่เหรอ?"

 

" ว่าไงนะ!! หน่อยไอ้เจ้าพวกนั้นแอบอุ๋บอิ๋บเมดัลเอาไว้นี้่เองงั้นเหรอ!! เจ้านั้นมันอบกที่อยู่ไว้มั้ยฉันจะตามไปกระทืบมัน!! " อังค์ที่พอเห็นว่าสเตลได้ให้คอร์เมดัลตั้ง2อันจึงหัวร้อนก่อนจะแย่งกระดาษจดหมายจากมือของอินเด็กซ์แต่ไม่นานกระดาษนั่นก็ได้ระเบิดเข้าใส่หน้าเต็มๆ

 

" อะ...เอ่อ เหอะๆๆเพื่อนของเธอแปลกดีนะ ใส่ระเบิดที่ทำการละลายเอาไว้รึไง "


" หน่อยยยย.....ถ้าเจอกันคราวหน้าฉันซัดไม่เลี้ยงแน่เจ้าหัวแดง "


" เดี๋ยวสิอังค์ นี่มันในโรงพยาบาลนะเงียบๆหน่อยสิ! " เอย์จิได้เข้าล็อคอังค์ที่กำลังโมโหให้ใจเย็นซึ่างทางหมอได้เห็นใบหน้าของอินเด็กซ์ที่กำลังเศร้าก็ได้ถอนหายใจออกมาเหมือนรู้ว่ากำลังกังวลอะไรอยู่ 

 

" เห้อ....ถ้าเรื่องอาการของพ่อหนุ่มนั้นคิดว่า...ไปถามกับเจ้าตัวตรงๆเลยน่าจะดีกว่านะ " 

 

" อินเด็กซ์จัง...ไปเยี่ยมโทวมะคุงก่อนนะเดียวฉันจะตามไป " 

 

" แล้วเอย์จิกับอังค์ไม่มาด้วยกันเหรอ? " 

 

" พอดีว่ามีเรื่องอยากจะถามกับคุณหมอหน่อยนะ " 

 

" งั้นเหรอเข้าใจแล้วงั้นฉันล่วงหน้าไปก่อนน่า "  อินเด็กซ์พูดจบก็ออกจากห้องไปทำให้ภายในห้องเหลือแค่เอย์จิ อังค์กับหมอเท่านั้นโดยที่ตัวหมอที่มองเห็นหน้าของเอย์จิรู้ว่ากำลังจะถามอะไรจึงชิงพูดออกมาก่อน 

 

" เธอกำลังจะถามถึงอาการของพ่อหนุ่มนั้นสินะ....ในทางทีดีน่าจะให้เธอคนนั้นอยู่ฟังด้วยน่าจะดีกว่านะ " 

 

" ผมกลัวเธอจะตกใจนะคับ... " 

 

" เข้าใจแล้วละ... "  

 

ด้านอินเด็กซ์เดินมาที่หน้าห้องคนไข้ที่ป้ายเขียนว่า คามิโจว โทวมะ อินเด็กซ์ที่ลองเคาะประตูออกไปแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาทำให้เธอเลิกลักไปมาก่อนจะตั้งสติแล้วถอนหายใจเข้าออกช้าๆแล้วเคาะไปอีกครั้ง 

 

" ครับ " เสียงโทวมะที่ตะโกนออกมาอินเด็กซ์จึงเปิดประตูเข้าไปพบกับโทวมะที่แขนนั้นขวาที่พันด้วยผ้าพันแผลทั้งแขนพร้อมกับที่หน้าผากและแก้มเองเช่นกันกำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง 

 
" โทวมะ " อินเด็กซ์ที่เห็นว่าโทวมะได้หันมาหาเธอก็ได้เดินตรงเข้าไปหาอย่างดีใจ 

 

" เอิ่ม...คือว่า คุณเข้าห้องผิดรึเปล่าคับ? " โทวมะได้พูดแบบนั้นออกมาก็ทำให้อินเด็กซ์ที่กำลังดีใจก็หยุดชะงัก 

 

" ก็ไม่เชิงว่าความจำเสื่อม...แต่ว่าความทรงจำเสียหายมากกว่า " 

 

" ความทรงจำเสียหาย? " เอย์จิที่ได้ยินแบบนั้นก็ตกใจอยากมากซึ่งแม้แต่ทางอังค์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ตกใจไม่แพ้กัน 

 

" ไม่ใช่ว่าหลงลืมหรือจำไม่ได้ แต่เซลล์สมองถูกทำลายโดยตรงเลยละเป็นแบบนั้นก็คงไม่มีทางจะจำอะไรได้หรอก เลวร้ายจริงๆนี่ไปเปิดกระโหลกแล้วช็อตด้วยสตั้นกันรึไง " 

 

" หรือว่าเพราะตอนนั้น " เอย์จิได้นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่โทวมะนั่นถูกขนนกจากพลังของดราก้ออนเบรฟเข้าที่หัว 

  

กลับมาที่ด้านของอินเด็กซ์ที่ตอนนี้รู้แล้วว่าโทวมะนั่นจำเธอไม่ได้ทำเอาเธอพูดอะไรไม่ถูก 

 

" เอิ่ม...คือว่าเป็นอะไรรึเปล่าครับ ถึงได้ทำหน้าลำบากใจแบบนั้นละ? " 

อะ....ไม่มัอะไรหรอก " 

 

" งั้นแสดงว่า...พวกเราเคยเจอกันมาก่อนสินะ " 

 

" โทวมะ...จำอะไรไม่ได้เลยจริงๆเหรอ พวกเราเจอกันครั้งแรกที่ราวระเบียงที่หอพักนักเรียนไงละ " 

 

" นี่ผม...อาศัยอยู่ที่หอพักนักเรียนเหรอ? " 

 

" จำไม่ได้งั้นเหรอ...มือขวานั่นของโทวมะที่ทำลายเขตแดนโบสถ์เคลื่อนที่ของฉัน " 

 

" โบสถ์เคลื่อนที่...มันคืออะไรเหรอ? ชมรมการกุศลงั้นเหรอ " 

 

" โทวมะจำไม่ได้จริงๆเหรอ...นายนะได้ต่อสู้กับผู้ใช้เวทมนต์เพื่อช่วยชีวิตฉันยังไงละ " 

 

" โทวมะ....ชื่อของผมงั้นเหรอ? ว่าแต่คุณเป็นใครเหรอครับ " 

 

" ฉัน..อินเด็กซ์ไง....คือคนที่นายช่วยชีวิตเอาไว้ยังไงละ " 

 

" อินเด็กซ์.... " 

 

" ใช่แล้ว...อินเด็กซ์์ไง....อินเด็กซ์นะชอบโทวมะมากที่สุดเลยนะ" อินเด็กซ์ที่พูดอออกมาพร้อมกับเธอที่พยายามกลั่นน้ำตาเอาไว้ 

 

" ขอโทษนะ....อินเด็กซ์นี่อะไรเหรอดูแล้วไม่น่าจะใช่ชื่อคนเลยนิ...หรือว่าผมเลี้ยงสัตว์เลี้ยงอะไรไว้ด้วยรึเปล่า? " โทวมะที่ถามกลับมาแบบนั้นแสดงให้เห็นว่าเข้าจำอะไรไม่ได้จริงทำเอาอินเด็กซ์แน่นิ่งไปก่อนจะมีเสียงหัวเราะดังขึ้นมา " ฮ่าห์ๆๆ....ล้อเล่นหรอกน่า...นี่เชื่อจนสนิทเลยงั้นเหรอ? ฮ่าห์ๆๆ  " 

 

" โทวมะ "  

 

" ถูกเรียกเป็นหมาแมวยังไม่โกรธเลยเหรอเนี่ย...นี่รหือว่าเธอเป็นพวกชอบนิยมใส่ปลอกคอหรือเป็นพวกที่มีรสนิยมเรื่องแบบนั้นอยู่กันละ  " 

 

" ฮึก...โทวมะ....ไม่ได้ความทรงจำเสื่อมงั้นเหรอ? แต่ได้ยังไง " 

 

" อย่าพูดแบบว่าลืมไปซะทุกอย่างสิ " 

 

" เอ้ะ....ก็มัน " 

 

" ถ้าตอยที่หมอหน้าเหมือนกับพูด...เซลล์สมองของฉันถูกทำลายใช่มั้ยละ แบบนั้นความทรวจำทั้งหมดก็จะต้องหายไป  

 

" ก็ใช่อยู่หรอก... " 

 

" แต่ว่านะความเสียหายนั่นเกิดจากเวทมนต์ใช่มั้ยะ.....เพียงแค่ใช้มือขวาให้อิมมาจินเบรคเกอร์ลบล้างที่หัวแค่นี้ง่ายๆ " 

 

" อิมมาจินเบรคเกอร์? " 

 

" ชื่อแขนขวานี้นะ...หมอเขาบอกแกบบนั้นนะจุดสำคัญคือการสลายความเสียหายก่อนจะเกิดขึ้นกับสมองก็พอแล้ว " 

 
" เห้อ.... " อินเด็กซ์ที่ถึงกับถอนหายใจก่อนจะทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างอ่อนแรง 

 

" แต่พอเห็นเธอแบบนี้แล้ว เทียบที่เธอเคยจิกหัวใช้คนอื่นแล้วก็ถือว่าปรับปรุงตัวขึ้นเยอะเลยสิน่า " โทวมะที่พูดลอยๆก่อนจะหันไปเห็นอินเด็กซ์ที่ตอนนี้คิ้วขมวดไปมาและกำลังกัดฟันแน่น 

 

" อึก...หื้ม...หึ๋ยยย!? "  

 

" อย่าบอกนะว่า " 

 

ไม่กี่นาทีต่อมาเอย์จิกับอังค์ที่เดินมาพร้อมกับหมอเห็นอินเด็ฏซ์ออกมาจากห้องอย่างหัวเสียพอพวกเขาเข้าไปในห้องก็ต้องตกใจกับสภาพของโ?วมะที่เลยเทะมีรอยกัดทั้งไล่และแขน 

 

" โอ้วว...โห้ววว " 

 

" โหดกันจริงๆเลยนะเนี่ย.... " คุณหมอที่ถึงกับอ้าปากค้าไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของโทวมะก่อนจะเดินเข้าไปหา 

 

อะ...อ้ะ..ตายแน่..ตายแน่งานนี้ " 

 

เน่....แน่ใจแล้วหรอที่ทำแบบนั้นนะ....ที่จริงแกนะจำอะไรไม่ได้เลยไม่ใช่รึไง " อังค๋ที่ยืนกอดอกแล้วพูดใส่โทวมะที่หันมามองโดยไม่ตกใจอะไร 

 

" นั้นสิ...ไปหลอกแบบนั้นกับอินเด็กซ์อย่างงั้นมัน " 

 

" ผมก็แค่ร้สึกว่า...ไม่อยากทำให้เธอคนนั้นต้องร้องไห้ก็เท่านั้นแหละครับ จากอารมณ์แบบไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน นึกยังไงก็นึกไม่ออกอยู่ดี แต่ที่มั่นใจได้คือผมคิดแบบนั้นบางทีร่างกายนี้อาจจะยังจำได้อยู่ก็ได้มั่งครับ "  

 

" ความทรงจำของเธอตายไปพร้อมกับเซล์สมองแล้วละ...ไม่มีข้อมูลอะไรหลงเหลือในสมองอยู่แล้วละ...ถ้างั้นความทรงจำเหล่านั้นจะหลงเหลืออยู่ที่ไหนอีกละ? " 

 
" ผมคิดว่าผมรู้นะครับ " เอย์จิที่เหมือนจะเข้าใจความรู้สึกของโทวมะตอนนี้จึงได้พูดขึ้นมาทำให้หมอนั้นหันมาหา 

 

หื้ม... " 

 

" ถึงแม้จะความทรงจำจะหายไป....แต่ก็ยังคงยังอยู่จิตใจไม่มีวันหายไปไหน "   


เวลาเดียวกันนั้นสเตลที่ได้มายังที่แห่งนึ่งซึ่งเป็นห้องโถงประหลาดพื้นที่กำลังเหยียบเดินก็มีลวดลายที่คล้ายกับแผงวงจรที่เป็นสีทองและเพดานที่เต็มไปด้วยท่อเรียงรายมันเชื่อมต่อบางอย่างในห้องจุดๆเดียวพอเขาได้มาถึงในสุดก็พบหลอดแก้วขนา่ดใหญ่พร้อมร่าของคนที่ห้อยหัวลงมาพูดคุยกับเขาเป็นชายผมยาวสีขาวดวงตาสีฟ้า 


 


" สเตล แม็กนัส คนที่เคยเข้ามาที่นี้และเห็นสภาพตัวฉันแล้วจะแสดงปฏิกิรยาเหมือนกันทุกคน....เมื่อเครื่องจักร์สามารถทำแทนมนุษย์ได้มนุษย์ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป " 

 

" ครับ...ท่านผู้บริหารอเล็สเตอร์ " 

 

"เธอคงจะรู้ตัวแล้วสินะ...ว่ามีคำสั่งเรียกตัวเธอกลับประเทศอังกฤษแล้ว แต่ว่าตอนนี้เกิดเรื่องที่ไม่ดีขึ้นแล้วละ " 

 

Deep Blood อย่างงั้นสินะครับ " 

 

" ได้มีเด็ฏคนนึงที่มีพลังสำหรับกำจัดสิ่งมีชีวิตที่ยังไม่เคยมีการระบุตัวจนอยู่ว่ามีจริงรึเปล่า ถูกกักขังตัวเอาไว้อยู่ "  

 

" แล้วมันมีปัญหาตรงไหนเหรอครับ " 

 

" ปัญหาคือได้มีผู้ใช้เวทมนต์ที่ไม่อนุญาติเข้าออก..เกี่ยวข้องด้วยนะสิ " 

 

" ผู้ใช้เวทมนต์งั้นเหรอ? " 

 

"ถ้าแค่ผู้ใช้เวทมนต์คนสองคนยังจัดการไม่ได้ แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้น...ทางฝั่งวิทยาศาสตร์ของเราไม่สามารถลงมือกับผู้ใช้เวทมนต์โดยตรงได้ ไม่ว่าจะเป็นฝั่งเวทมนต์หรือวิทนาศาสตร์ต่างก็แยกออกเป็นเอกเทศน์ของตัวเอง...โลกนี้จึงยังสามารถรักษาสมดุลมาได้จนถึงตอนนี้ แต่ถ้าหากแต่ถ้าหากเมืองแห่งนี้ที่เต็มไปด้วยผู้ใช้พลังจิตเข้าทำลายผู้ใช้เวทมนต์ขึ้นมา คงจะรู้สินะว่าจะเกิดอะไรขึ้น " 

 

" อย่างงี้นี้เอง แค่ให้ผมที่เป็นเวทมนต์ลงมือจัดการเองก็ไม่มีปัญหาสินะครับ " 

 
อื้ม...ถ้าฉันเองก็มีจุดอ่อนสำหรับผู้ใช้เวทมนต์อย่างพวกเธออยู่ด้วยเหมือนกัน แถมยังมีกำลังเสริมลักษณที่ทรงพลังอยู่อีกคนด้วย " 

 

" อิมมาจิน เบรคเกอร์ กับโอส...งั้นเหรอแต่ว่าให้ทางผู้ใช้พลังจิตลงมือจะดีเหรอครับ? " 

 

" ไม่มีปัญหาเขาถูกจัดอยู่ในเลเวล0 แถมโอสเองก็ไม่มีพลังจิตอีกด้วยหรือก็คือทั้งคู่ต่างก็ไม่ใช่ผู้ใช้พลังจิตแถมก็ไม่ได้รับข้อมูลที่มีขาก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีข้อมูลรั่วไหลออกไป " 

 

" จะบอกให้ผมทำงานกับสองคนนั้นงั้นเหรอ? " 

 

" ทางฝั่งนี้ไม่ได้มีสมองที่เข้าใจกับพิธีกรรมอะไรของของทางนั้นอยู่แล้วรับลองได้เลยว่า้ข้อมูลของพวกเธอไม่รั่วไหลออกไปแน่ " 

 

" เข้าใจแล้วครับ แต่ว่าDeep Bloodมีตัวตนอยู่จริงละก็ นั่นก็หมายความว่า "   

 

" เป็นการยืนยันที่พวกเขาเกิดมาเพื่อฆ่มันต้องมีอยู่แน่ " 

 
" ผีดูดเลือด " 

 

อื้มม...เรื่องลี้ลับแบบนี้เหมาะกับทางพวกเธอจริงๆนั้นแหละ แีกอย่างถ้าตัวตนของDeep Bloodมีการยืนตัวตนของผีดูดเบือด...แล้วอิมมาจิน เบรคเกอร์มีตัวตนของอะไรกันแน่....แค่คิดก็สนุกแล้ว  " 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น