kamen rider ooo & Index

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 ความทรงจำที่สมบรูณ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    18 ก.พ. 63

// มาสไรเดอร์โอส & อินเด็กซ์คัมภีร์ต้องห้าม 3เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนที่แล้ว เรื่องที่1 ต้นเหตุของการกำเนิดของยามี่ภายในเมืองแห่งการศึกษาคือบุคคลปริศานาใต้ผ้าคลุม เรื่องที่ 2 เอย์จิ อังค์และโทวมะได้รู้ถึงความจริงเกี่ยวกับคัมภีร์1แสน3หมื่นเล่มภายในหัวของอินเด็กซ์ เรื่องที่ 3 พวกพ้องของสเตล คันซากิ คาโอริได้ปรากฎตัวต่อหน้าเอย์จิและโทวมะ //

 

 

" เอ้ะ....ไม่มีคนเลย "

 

" เกิดอะไรขึ้น....นะ "

 

ขณะที่ทั้งสองกำลังสงสัยก็ได้มีเสียงฝีเท้านึ่งได้เดินตรงเข้ามาหาพวกเขาจนทำให้หันตามไปพบกับร่างหญิงสาวที่เดินออกมาจากใต้เงาของสะพานลอย


" รูน เป็นรูนที่ใช้เคลื่อนย้ายคน ออกไปจากที่นี่ยังไงล่ะค่ะ "

 

" เธอคือ "

 

" คันซากิ คาโอริ ค่ะ  ถ้าเป็นไปได้ ก็ไม่อยากจะพูดถึงอีกชื่อนึ่งหรอกนะค่ะ "

 

" อีกชื่อนึ่ง? "

 

" ชื่อทางเวทมยต์ยังไงล่ะคะ "

 

" หรือว่าเธอ....จะเป็นพวกพ้องของชายผมแดงนั่น....งั้นเธอก็คือจอมเวทย์งั้นสินะ "

 

" ถ้าคุรณู้เรื่องดีขนาดนั้นก็เข้าเรื่องเลยแล้วกัน อยากจะให้พวกคุณทั้งสองคืนเด็กคนนั้นก่อนที่ชั้นจะเอ๋ยชื่อเวทมนต์ขึ้นมาค่ะ "

 

" ถ้าหากทางนี้ขอปฏิเสธละ " โทวมะได้พูโขึ้นพร้อมกำหมัดขวาเอาไว้

 

" ก็คงไม่มีทางเลือกอื่น " คันซากิตั้งท่าพร้อมจับดาบที่อยู่หลังเอวของเธอเอาไว้ก่อนจะปล่อยแรงกดดันมหาศาลเข้าปะทะกับร่างของเอย์จิและโทวมะ " นอกจากฉันจะเอ๋ยชื่อของชั้นก็จะขอพาตัวเด็กคนนั้นไปด้วยค่ะ " คันซากิพูดจบได้ชักดาบออกมาอย่างรวดเร็ววิถีดาบเธอปล่อยออกไปผ่านเฉียดร่างของทั้งสองไปโดนกังหันอันนึ่งใบพัดเสี้ยวนึ่งขาดสะบั้นกระเด็นไปตรงสกายวอคค์ใกล้ๆ

 

" จะขอพูดอีกครั้งนะคะ ก่อนที่ฉันจะเอ๋ยชื่อเวทมนต์ของชั้น....อยากให้ช่วยคืนเด็กคนนั้นมาให้กับทางเราด้วยคะ "

 

"พูดเรื่องอะไรนะ " โทวมะที่กัดฟันใจดีสู้เสืแแต่ขาทั้งสองกับสั่นไปมาจนแทบไม่อยู่กับที " คิดว่าเธอตะ...ขู่พวกเราได้เหรอไง "

 

" จะต้องให้พูดอีกซักกี่ครั้ง " คันซากิได้หลับตาลงก่อนจะใช้มือปัดที่ดาบของเธอก็เกิดคมดาบไร้เงาที่ฟันแวกพื้นเข้าใส่เอย์จิและโทวมะเป็นการขู่อีกครั้ง " ความเร็วในความเร็วในการฟัน ชิชเท็น ชิชิโทว รวมไปถึง นานะเซ็น ของชั้นนะ สามารถสังหารคนได้ถึงเจ็ดครั้งด้วยการฟันให้ขาดเป็นสองท่อนจะเรียกมัว่า ความทตายในชั่วพริบตา ก็คงไม่ผิดนัก"

 

" อะไรกันเธอคนนั้น....มองไม่เห็นแม้แต่ดาบเดียว "

 

" ตอนนี้่คุณเอย์จิแปลงร่างได้แต่ว่า..ผมยังมีมือขวานี่อยู่ "

 

" สเตลเคยบอกเอาไว้แล้วละว่า....มือขวาของนายยนะ สามารถลบล้างเวทมนต์ได้ แต่มันคงไม่มีประโยชน์ ถ้าหากสัมผัสไม่ได้ ส่วนโอสนายเองถ้าหากไม่มีกรีดนั้นก็แปลงร่างไม่ได้ "

 

" ดูเหมือนว่าเธอคงจะเดาผิดไปหน่อยนะ..... "

 

" หมายความว่าไงค่ะ "

 

" บอกว่าถ้าไม่มีอังค์.....ฉันก็จะแปลงร่างไม่ได้สินะ....คิดใหม่ได้เลย " เอย์จิพูบจบได้เอาโอสไดรฟเวอร์ขึ้นมาสวมพร้อมโชว์คอร์เมดัลทั้งสามขึ้นมาให้คันซากิดูก่อนจะใส่ลงไปในไดรฟเวอร์

 

" นั้นมัน "

 

" เเปลงร่าง "

 

TAKA TORA BATTA

 

TA TO  BA  TATO BA TATO BA 

 

" น่าตกใจจริงๆ.....ชั้นคงจะประเมินคุณต่ำเกินไปสะแล้วโอส "

 

" บุกเข้าไปพร้อมกันเลยโทวมะคุง "

 

" ครับ "

 

โอสได้กางกรงเล็บที่แขนทั้งสองก่อนจะดีดตัวกระโดดพุ้งขึ้นไปบนฟ้าก่อนที่โทวมะจะวิ่งบุกพุ้งตรงเข้าไปหาคันซากิ

 

" นานะเซ็น... " สิ้นเสียงของคันซากิวิถีดาบได้โจมตีออกไปใส่โทวมะจนมีรอยแผลที่แก้มซ้ายแม้แต่ทางด้านบนของโอสเองก็ถูกฟันโจมตีจนกระเด็นลงไปนอนกับพื้น " ต่อให้บุกเข้ามาพร้อมกันทั้งสองทาง....ก็ไร้ประโยชน์ "

 

คันซากิที่ตกใจเมื่อโทวมะที่น่าจะกลัวจนยอมแพ้ไปกลับกัดฟันยันตัวลุกขึ้นอีกครั้งรวมถึงทางด้านโอสเองก็เหมือนกัน

 

" ก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าอะไรเป็นแรงผลักดันให้พวกคุณต่อสู้...นานะเซ็น " สิ้นเสียงคันซากิได้โจมตีออกไปพุ้งเข้าใส่โทวมะแต่โอสได้วิ่งเข้ามารับการโจมตีเอาไว้แทน

 

" ตอนนี้แหละ...โทวมะคุง "

 

" โอ้ววว......ย้ากกก!! " โทวมะได้วิ่งพุ้งออกไปพร้อมยืนแขนวาออกไปเพื่อลบล้างพลังของคันซากิแต่พอมือขวาจะถึงตัวคันซากิก็ถูกแรงผลักจากคมดาบทำให้จนแขนของโทวมะเกิดบาดแผลจากการฟันไปทั่วทั้งแขนจนร่างกระเด็นกลับออกมา

 

" โทวมะคุง "

 

" มะ...ไม่ได้ผลทำไมกันละ " โทวมะที่มองดูแขนขวาที่ได้รับบาดเจ็บก่อนที่โอสจะใช้พลังที่ตามองดูรอบๆตัวของคันซากิปรากฎเป็นลวดจำนวนมากที่กันตัวเธอเอาไว้อยู่จำนวนมาก


 


" ลวดงั้นเหรอ.....ซ่อนลวดเอาไว้ด้วดาบเล่มนั้นงั้นเหรอ "

 

" นี่เธอ....ไม่ใช่จอมเวทย์งั้นเหรอ "

 

" ก็เคยบอกไปแล้วนี่ค่ะ ว่ารู้มาจากสเตลหมดแล้ว "

 

" ถ้างั้นดาบนั้นก็ "

 

" ชิชิเท็น ชิชิโทว นี่ไม่ได้มีเอาไว้แค่ประดับหรอกนะ...หลังจากที่ผ่านนานาเซ็นแล้วสิ่วที่รออยู่ก็คือ ยุยเซ็น ยิ่งไปกว่านั้น ชั้นก็ยังไม่ได้เอ๋่ยชื่อเวทมนต์ของฉันเลย อย่าให้ต้องเอ่ยมันออกมาจะดีกว่านะ ชั้นเองก็ไม่อยากจะเอ่ยถึงชื่อนั่นอีกแล้ว "

 

" ใครมันจะไปยอมแพ้กันละ " โทวมะที่กำหมัดขขวาที่ตอนนี้ชโลมไปด้วยเลือดจากลวด

 

" ว่าไงนะ...ไม่ได้ยินเลยค่ะ "

 

" หนวกหูน่า....บอกว่าหนวกหูยังไงละ ยัยสารเลวหน้าตายเอ๋ย " โทวมะค่อยเดินตรงเข้าไปหาคันซากิช้าๆแต่ว่าฝ่ายของคันซากิได้พุ้งเข้าใส่ฝักดาบกระแทกอัดเข้าที่ท้องจนโทวเกิดอาการจุกก่อนจะถูกเตะจนล้ม

 

" ฮ้ากกก " โอสได้กระโจนพุ้งเข้าไปโจมตีจากด้านข้างแต่ก็ถูกร่างก็ถูกตรึงด้วยลวดทำให้กรงเล็บที่แขนเข้าไปไม่ถึง

 

" นานะเซ็น " คันซากิพูดอีกครั้งก่อนจะโจมตีอัดเข้าใส่ร่างของโอสแบบเต็มๆจนกลิ้งลงไปนอนใกล้ๆกับโทวมะ

 

" พอได้แล้วมั้ง...ก็ไม่อยากเชื่อนักหรอกนะ ว่าทำไมพวกคุณจะมีเหตุผลที่จะต่อสู้เพื่อเด็กคนนั้นไปทำไม "

 

" ทำไมล่ะ.....ทำไมถึงไม่ฆ๋าพวกเราล่ะ? ถ้าคิดจะมอบ ความตายในชั่วพริบตานั่นให้กับพวกเราละก็พอนิ...อัก!? " โทวมะได้พูดออกมาก่อนจะถูกคันซากิเหยียบกลางอกเอาไว้ไม่ให้โทวมะลุกขึ้น

 

แต่ก่อนที่คันซากิจะทำอะไรต่อได้ลูกไฟนึ่งได้ยิงเข้ามาทำให้เธอต้องกระโดดออกมาจากจุดที่เธอยืนแล้วหันไปตามต้นทางของเปลวไฟที่ถูกยิงออกมาก็เห็นอังค์ที่ยืนอยู่บนสกายวอค

 

" อังค์ "

 

" คุณเองเหรอ....กรีดเผ่านก อังค์ "


" ให้ตายเถอะเอย์จิ.....อุตส่าห์ให้เมดัลติดตัวไปกับโดนเล่นงานจนดูไม่ได้เลยนะ  "

 

" หนวกหูน่า.....อีกอย่างแทบเข้าใกล้หล่อนไม่ได้เลยด้วย " โอสได้ลุกขึ้นก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาอังค์ที่กระโดดลงมา " ถึงแม้จะหลบการโจมตีแรกได้แต่ก็ยังมีการโจมตีต่อไปรออยู่ ถึงแม้จะ2รุมก็ตาม "

 

" ถ้าแค่2คนเอาไม่อยู่.....ก็แค่ลุยไปพร้อมหลายคนสะก็สิ้นเรื่อง " อังค์ได้ยื่นคูวากาตะเมดัลกับคามากิริเมดัลให้กับโอส

 

" กาตากิริคอมโบสินะ....ดีล่ะ "

 

KUWAGATA KAMAKIRI BATTA


GATA GATA GATAKIRIBA  GATAKIRIBA


Kamen Rider Ooo Gatakiriba Combo GIF - KamenRiderOoo GatakiribaCombo Power GIFs


" ต่อให้เปลี่ยนร่างเป็นร่าวไหน...ก็ไม่มีทางเข้ามาถึงตัวชั้นหรอกนะคะ "

 

" ฮ้าาา!!! " โอสได้วิ่งพุ้งออกไปหาซึ่งทางคันซากิเตรียมพร้อมตอบโต้ก่อนที่ร่างของโอสจะแยกร่างออกมาเป็นจำนวนมากจนทำให้เธอนั้นตกใจกับสิ่งที่เห็น


Kamen Rider Ooo Gatakiriba Combo Ability GIF - KamenRiderOoo GatakiribaComboAbility Run GIFs 


" บ้าน่า...นี่มัน "


" ฮ้าาา!!! " เหล่าโอสจำนวนมากได้กระโจนพุ้งเข้าใส่คันซากิพร้อมกันรอบทิศทางพร้อมกัน

 

" นานะเซ็น!! " คันซากิได้ใช้การโจมตีของเธอโจมตีใส่ร่างแยกการโจมตีแรกผ่านไปแต่เหล่าโอสก๋ยังโหมกระหน้ำโจมตีอย่างต่อเนื่องซึ่งทางคันซากิเองก็ตอบโต้ไปเรื่อยๆ " นานะเซ็น นานะเซ็น นานะเซ็น!! "

 

ไม่ว่าคันซากิจะโจมตีออกไปยังไงโอสก็ยังพุ้งเข้ามาต่อเรื่อยๆจนเริ่มมีบางตัวหลบการโจมตีแรกมาได้จนเกือบจะสามารถถึงตัวเธอแต่เพราะเธอได้ใช้การโจมตีชั้นในยุยเซ็นโจมตีใส่ร่างโอสตัวนึ่งที่กระชันชิดทำเอาใบหน้าที่เรียบนิ่งตอนแรกนั้นหายไปเหลือเพียงใบหน้าที่กำลังหอบเหนื่อยจากการโจมตีที่โหมกระหน้ำ

 

" แฮ่ก...แฮ่ก..แฮ่ก "

 

ร่างของโอสที่พึ่งกระเด็นไปนั้นได้ลุกขึ้นแล้วคอร์เมดัลทั้งสามเหรียญได้ส่องแสงสีเขียวขึ้นมาได้เปลี่ยนแขน ขาและหัวเป็นแมลง



ร่างของโอสที่พึ่งกระเด็นไปนั้นได้ลุกขึ้นแล้วคอร์เมดัลทั้งสามเหรียญได้ส่องแสงสีเขียวขึ้นมาได้เปลี่ยนแขน ขาและหัวเป็นแมลง

 

" ร่างแบบนั้นอีกแล้วงั้นเหรอ "

 

SCANNING CHARGE

 

โอสได้ปรี่พุ้งเข้าไปก่อนจะใช้เคียวที่แขนฟันตัดลวดทั้งหมดของคันซากิและยังปัดการโจมตีของยุยเซ็นของคันซากิได้แต่ก่อนที่เคียวที่แขนจะฟันโดนตัวแต่คันซากิได้เอาดาบของเธอขึ้นมาป้องกันเอาไว้ได้ทัน

 

" นี่เธอนะยังมีความเป็นมนุษย์อยู่รึเปล่า.....ทำไมถึงค่อยตามล่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆและยังใช้ดาบนั่นโจมตีใส่เธอจนปางตายอีก เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยเด็ดขาด " โอสได้พูดกับคันซากิแต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไรก่อนที่โทวมะนั่นได้พูโแทรกขึ้นมา

 

" ยัยนั้นนะ.....สูญเสียความทรงจำเพราะพวกเธอ....เคยนึกเสียใจบ้างมั้ย ที่ทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้ลงไป ชั้นนะเป็นแค่ไอ้คนขี้แพ้คนนึ่ง ที่แม้แต่เด็กผู้หญิงคนเดียวก็ยังไม่สามารถปกป้องได้ ถ้าหากว่าเธอเอาจริงฉันก็ได้แต่มองดูพวกนั้นเอาตัวไป แต่กับเธอนะไม่ใช่ เธอที่มีพลังขนาดนี้ ไม่ว่าใครก็สามารถปกป้องได้ ทั้งๆที่สามารถจะช่วยใครก็ได้แท้ๆ แต่ทำไมถึงเลือกที่จะทำเรื่องแบบนี้ด้วยล่ะ? " โทวมะได้ตะคอกใส่คันซากิจนเธอได้แต่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรก่อนจะเอ๋ยปากพูด

 

" ชั้นเองก็.... " คันซากิที่พูดพึมพำอยู่ก่อนจะลดดาบลงและเดินถอยห่างออกจากโอสซึ่งทางโอสเองร่างกายได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม " ชั้นเองก็ไม่ได้.....อยากทำอะไรแบบนี้หรอก องค์กรที่ชั้นสังกัดอยู่ชื่อว่า เนเซสซาเรียอุส "

 

" ชื่อแบบนั้นมัน องค์กรเดียวกันกับ ยัยเด็กนั่นเลยไม่ใช่เหรอ "  อังค์ที่ได้ยินแบบนั้นก็พูดแทรกขึ้นมา

 

" เด็กคนนั้น คือเพื่อนสนิทของฉันที่ทำงานมาด้วยกันนานาแล้ว....และอีกอย่างฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอจนบาดเจ็บขนาดนั้นนะคะ แต่ว่าฉันไม่รู้ว่าเขตอาคมโบสถ์เคลื่อนที่ถูกทำลายไปแล้ว ฉันถึงได้ฟันใส่หลังของเธอไปเพราะคิดว่าคงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรแน่ "

 

" ดะ...เดียวสิทำไมถึงต้องทำแบบนั้นด้วยละ "

 

" ถ้าไม่ทำแบบนั้น เธอคนนั้นก็จะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้คะ ความทรงจำที่สมบูรณ์แบบ"

 

" ความทรงจำ...ที่สมบรูณ์แบบ "

 

" นั้นคือสาเหตุทั้งหมด "

 

" ความทรงจำที่สมบรูรณ์ที่ว่าเนี่ย....หมายถึงคัมภีร์1แสน3หมื่นเล่มงั้นเหรอ "

 

" พื้นที่ในสมองของมนุษย์นั่นมีอยู่น้อย...แต่ถ้าหากลบความทรงจำที่ไม่สำคัญออกไป จะต้องทำให้สลบเพื่อให้ส่วนของสมองจัดการ  นั่นแหละคือสาเหตุที่มนุถษย์มีชีวิตอยู่ได้ แต่เธอคนนั้นไม่สามารถทำแบบนั้นได้"

 

" หมายความว่าไง "

 

" ตั้งแต่จำนวนของใบไม้ ไปจนถึงใบหน้าของผู้คนที่เดินผ่านไปมา แม้แต่รูปร่างของเม็ดฝนทุกหยดสมองของเธอคนนั้นถูกเติมเต็มด้วยข้อมูลเหล่านั้น"

 

" เดียวก่อนสิ...ถ้าหากพวกเธอมาจากองค์กรเดียวกันละก็....ทำไมอินเด็กซ์ถึงเห็นพวกเธอเป็นศัตรูละ จะบอกว่าอินเด็กซ์หลอกพวกเรางั้นเหรอ? "

 

" ไม่หรอกค่ะ...เธอไม่ได้โกหกอะไรเลยเพียงแค่คิดไปเองเท่านั้น "

 

" คิดไปเองงั้นเหรอ เรื่งแบบนั้นจะเป็นไปได้ยังไง"

 

" พวกเรา และสมาชิกของเนเซสซาเรียอุส คงถูกตัดสินเอาเองมากกว่า เพราะไม่มีความทรงจำหลงเหลืออยู่เพราะงั้นเลยตัดสินเอาเองและคิดเอาเองว่า พวกที่ไล่ล่าคัมภีร์1แสน3หมื่นเล่มนั่น เป็นพวกชั่วร้าย"

 

" แต่ว่าอินเด็กซ์จังมีความทรงจำที่สมบรูณ์ไม่ใช่เหรอ?....แล้วทำไมถึงส๔ญเสียความทรงจำในช่วง1ปีที่ผ่านมาล่ะ "

 

" ความทรงจำนั่นไม่ได้หายไป...แต่พวกเราเป็นคนลบมันออกไปเอง "

 

" ลบออกงั้นเหรอ....แต่ว่าได้ยังไง "

 

" เวทมนต์.....สินะ "

 

" ทำไมละ...ดธอน่ะเป็นเพื่อนของอิรเด็กซ์ไม่ใช่รึไงอินเด็กซ์ไม่ใช่พวกพ้องคนสำคัญของเธองั้นเหรอ  แล้วทำไมถึงทำเรื่องแบบนั่น"

 

" ก็เพราะไม่มีทางอื่นแล้วยังไงละคะ....ถ้าหากไม่ทำแบบบนั้นล่ะก็...เธอคนนั้นก็จะต้องตาย "

 

" ตายงั้นเหรอ? "

 

" สมองของเธอคนนั้น 85% ถูกแบ่งไว้เพื่อเก็บคัมภีร์1แสน3หมื่นเล่ม จึงทำมห้เหลือพื้นที่ในการดำรงชีวิตอยู่เพียงแค่15% เท่านั้น ถ้าหากข้อมูลไหลเข้ามาในส่วน15% มากเกินไป"

 

" แล้วกัน...ไม่มีทางอื่นที่พอจะช่วยได้เลยงั้นเหรอ"

 

" ไม่เลยค่ะ "

 

" อีกนานแค่ไหน.... "

 

" การลบความทรงจำจะต้องทำทุกๆ1ปี  การลบความทรงจำจะไม่เกิดขึ้นถ้าไม่ทำใช่ช่วงเวลาที่กำหนดอีกเพียงแค่3วัน"

 

" แค่3วันเหรอ "

 

" พวกเราไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้ายเธอคนนั้น นอกจากพวกเราแล้ว ก็ไม่มีใครที่จะช่วยเธอคนนั้น ที่นี้จะส่งเธอคนนั้นมาให้พวกเราได้รึยังคะ? ก่อนที่ฉันจะต้องเอ๋ยชื่อเวทมนต์ออกมา ต่อให้พวกคุณสองคนพยายามจะช่วยเด็กคนนั้นแค่ไหนก็ตาม "

 

"  ยัยนั่นจะจำได้หรือไม่ได้ มันสำคัญนักรึไง ถ้ายังไม่เข้าใจละก็เดียวจะบอกให้รู้ เพราะพวกเราคือเพื่อนของินเด็กซ์ "

 

" อ่า...จนถึงตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่.....ถ้าหากว่ามือนี้สามารถช่วยเหลือใครได้ฉันจะเข้าช่วยอย่างไม่ลังเล "

 

" ถ้าหากยัยนั่นลืมไปจริงๆก็สร้างความทรงจำใหม่ขึ้นมาก็พอแล้ว ถ้าหากว่ามันหายไปจริงๆก็ควรอธิบายให้เข้าใจสิ ทำไม่ต้องแสร้งทำเป็นศัตรูด้วย เธอน่ะคิดจะยอมแพ้กะไอ้เรื่องแค่นี้งั้นเหรอ? ไม่นึกถึงความรู้สึกของยัยนั่นรึไง "

 

" เลิกพล่ามสักที!! อย่ามาพูดเหมือนรู้ดีไปหน่อยเลย!! จนถึงตอนนี้พวกเราก็ยังคงนึกถึงความรู้สึกของเธอคนนั้นมาโดยตลอด พวกเรานายคิดว่า สเตลเป็นศัตรูสินะ แต่เคยรู้ถึงความรู้สึกที่เค้าต้องมาเฝ้าดูเธอคนนั้นอยู่ร่วมกับพวกนายบางมั้ย!?  เคยรู้บางมั้ยว่าเค้าฝืนใจมากแค่ไหนตอนที่แสร้งทำเป็นศัตรู เพื่อที่จะปกป้องเพื่อนคนสำคัญแล้วถึงกับยอมทิ้งเกียรติยศไป ความรู้สึกของสเตลน่ะ พวกนายเคยรู้ " คันซากิที่ตอนนี้โกรธจัดขึ้นจนละทิ้งความเยือกเย็นไปหมดและวิ่งกระโจนพุ้งเข้ามาเตะอัดใส่ร่างของโทวมะจนปลิวกระเด็นอัดกับเสาไฟ

 

" โทวมะคุง "

 

" เอย์จิ...อย่ามั่วแต่ห่วงคนอื่นสิ " อังค์ที่ได้ตะโกนบอกก่อนจะถูกคันซากิเอาฝักดาบฟาดเข้าที่ชายโครงไปนึ่งทีแล้วถูกทิ้มเต็มท้องจนกระเด็นกลิ้งลงไปนอนกับพื้น

 

" ทั้งๆที่พยายามมาโดยตลอด พยายามมาโดยตลอด!! " คันซากิได้หันไปก่อนจะใช้ฝักดาบเหวี่ยงฟาดเข้าใส่ร่างของโอสจนกลิ้งไปกับพื้นพอลุกขึ้นมาคันซากิก็ตามมาโจมตีซ้ำไปมาจนโอสกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของเธอไปแล้ว " ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูไบไม้ร่วง ทั้งๆที่คิดว่าจะทำให้ไม่ลืมแล้วแท้ๆ "

 

" อั่ก!? " โอสได้ถูกฟาดเข้าที่ท้องเต็มๆก่อนจะใช้มือทั้งสองจับดาบของคันซากิเอาไว้แต่เธอก็สลัดหลุดแล้วฟาดเข้าที่หน้าของโอสจนหันก่อนจะถูกฟาดซ้ำเข้าที่บ่าจนร่างของโอสทรุดลงกับพื้น

 

" ทั้งๆที่เคยทำไดอารี่และอัลบั้มรูปมาด้วยกัน!? " คันซากิได้ฟาดอัดเข้าใส่โอสเต็มแรงด้วยอาการที่ล้าจากการใช้คอมโบและร่างสัตว์เมื่อครู่ทำให้การเคลื่อนไหวของโอสช้าลงจนไม่สามารถโต้ตอบอะไรได้นอกจากป้องกันเท่านั้น " มันก็ไม่ได้ผล ทั้งๆที่สร้างความทรงจำไปแล้วไม่รู้ตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ก็หายไปทั้งหมด ไม่ว่าจะครอบครัว เพื่อน หรือคนรักและทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นศูนย์ไปหมด พวกเราทนต่อไปไม่ไหวแล้วค่ะ ทนที่จะเห็นรอยยิ้มของเธอคนนั้น ต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว "

 

" นั้นนะ...มันก็แค่ เหตุผลงี่เง่างที่คุณเป็นคนสร้างขึ้นไม่ใช่เหรอ ทั้งเรื่องที่อินเด็กซ์จังเคยอยู่ร่วมกับคุณมันก็คือเรื่องจริงไม่ใช่เหรอ อย่าเอาเหตุผลแบบนั้น มาโยนให้กับคนอื่นสิ " โอสที่กำดาบของคันซากิก่อนจะพยายามยันตัวลุก " ถ้าหากกลัวความทรงจำหายไปทุกๆ1ปีนักล่ะก็ ปีต่อไปและหลังจากนี้ก็สร้างความทรงจำที่แสบอบอุ่นนั่นขึ้นมาอีกครั้งสิ ความทรงจำที่หายไปจะไม่น่ากลัวถ้าข้างหน้ามีความสุขรออยู่ แค่นี้ก็เกินพอแล้ว...." โอสที่พยายามเปล่งเสียงจนคำพูดสุดท้ายก่อนจะคืนร่างพร้อมร่างเอย์จิ

 

" เห้ย....เอย์จิ " อังค์ได้รีบวิ่งเข้าไปหาขณะที่คันซากินั้นที่มองและคิดทบทวนคำพูดของเอย์จิก่อนที่โทวมะจะพูดแทรกขึ้นมา

 

" เธอน่ะ....มีพลังไว้แค่ปกป้องผู้คนงั้นเหรอ.....คงไม่ใช่สินะ เพราะมีสิ่งสำคัญที่ต้องปกป้องถึงได้รับพลังนั่นมาไม่ใช่เหรอ เธอรับพลังนั่นมาเพื่ออะไรกัน เธอใช้มือคู่นั่น เพื่อปกป้องใครกันแน่ เธอมัวทำอะไรอยู่ที่นี่กันบ่ะห้ะ!!! " โทวมะได้ตะคอกเรียกสติคันซากิอีกคนก็ทำเอาตัวคันซากิหวั่นไหวกับคำพูดเหล่านั่น " ทั้งๆที่มีพลังแบบนั้นอยู่แท้ๆ ทำไม....ทำไมถึง " โทวมะที่พูดจบก็สลบไปเพราะอาการบาดเจ็บ

 

" จะเอาไงละ....เจ้าพวกนี้นะถึงจะบ้าแต่ก็พร้อมปกป้องในสิ่งที่ตัวเองควรปกป้อง " อังค์ได้เงยหน้าพูดกับคันซากิก่อนจะค่อยๆลุก " ในเมื่อเจ้าบ้าสองคนนี้มันเลยเถิดขนาดนี้แล้ว....ทางฉันเองก็จะขอบ้าตามไปด้วย " อังค์ได้พูดพร้อมแสยะยิ้มออกมาก่อนจะกางปีสีแดงทั้งสองขึ้นที่กลางหลังเพื่เป็นการขู่

 

" คงพอได้แล้วมั้ง " สเตลได้ก้าวเดินออกมาจากเงามืดซึ่งคันซากิได้พยักฟน้าตอบโดยไม่หันหน้าไปหา " เห้...กรีดพาสองคนนั้นไปได้แล้ว " สเตลได้หันไปบอกกับอังค์ซึ่งเจ้าตัวได้แบกร่างของเอย์จิก่อนจะเดินไปแบกร่างของโทวมะที่สลบไปแล้วอีกคนก่อนจะกระโดดหายไป

 

เขตอาคมของคันซากิได้สลาหายไปทำให้ผู้คนที่ใช้ชีวิตปกติกลับมาอีกครั้งและไกลมิซากะและคุโรโกะได้เดินออกมาจากห้างหลังจากซื้อของพอดี

 

" รอก่อนสิค่ะท่านพี่ ไม่เห็นจะต้องรีบเลยนิคะ "

 

" คุโรโกะ เธอเนี่ยน่า...บ่นนู้นบ่นนนี้ ทั้งๆที่เป็นคนลากฉันไปนั่นไปนี้แท้ๆ ถ้ากลับไม่ทันฉันไม่รู้ด้วยนะ " มิซากะที่บ่นใส่คุโรโกะก่อนจะเดินนำออกไปก่อน

 

" ท่านพี่ค่า " คุโรโกะได้รีบตามไปก่อนจะเห็นมิซากะที่ยืนมองดูใบพัดกังหันที่ปักอยู่บนสกายวอคและมีผู้คนมากมายยืนล้อมดูอยู่



" นี่มัน...รอยตัดที่เหมือนใบมีดดูท่าทางจะเป็นคนพิเรนที่ใช่พลังจิต "

 

" จะใช่แบบนั้นแน่เหรอ "

 

" ได้เวลาที่จัสเม็นท์อย่างฉันออกโลกแล้วสินะคะ " คุโรโกะที่ยืนของที่เธอแบกมาให้กับมิซากะทั้งหมดก่อนจะเดินออกไป

 

" เดี๋ยวสิคุโรโกะ แล้วของพวกนี้ให้ทำยังไงละ...โธ่ววว " มิซากะที่กำลังจะบ่นแต่เธอก็ทำได้แต่ถอนหายใจทิ้งก่อนจะหันไปเห็นอินเด็กซ์ที่กำลังมองหาโทวมะก่อนจะเดินหายไปจากฝูงชนจนคุโรโกะได้เดินกลับมาพอดี

 

" มีอะไรเหรอค่ะท่านพี่ "

 

" เปล่านิ "

 

3วันต่อมา ณ หอพักของโคโมเอะ ภายในห้องโทวมะนอนอบู่บนฟูกร่างกายเต็มไปด้วยผ้าพันแผลมากมายที่ค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะเห็นอินเด็กซ์ที่นั่งเฝ้าเขาอยู่

 

" โทวมะ "

 

" ที่นี่คือ...อึก " โทวมะที่ยันตัวลุกขึ้นก่อนจะรู้สึกเจ็บที่แขนขวา

 

" อย่าพึ่งขยับตัวสิโทวมะคุง " เอย์จิได้เดินเข้ามาหาพร้อมกับบนใบหน้าที่ปิดพลาสเตอร์ปิดแผลที่แก้มและมุมปากที่ยังรอยแดง

 

"ใช่แล้วละ...นอนพักก่อนเถอะ "

 

" เช้าแล้วงั้นเหรอ....เพิ่มผ่านไปแค่คืนเดียวงั้นเหรอ? " โทวมะที่พึมพำอยู่แต่ไม่เป็นผลกับอังค์ที่นั่งกินไอติมอยู่มุมห้อง

 

" ไม่ใช่คืนเดียวหรอก.....แกนะสลบไปตั้ง3วันเลยต่างหาก " อังค์ที่หันมาตอบโดยที่หน้าเองก็มีพลาสเตอร์แผล2-3อันอยู่ก่อนจะกินไอติมในมือต่อ

 

" ทำไมชั้นถึงได้หลับไปนานขนาดนั้นล่ะ? " โทวมะที่สงสัยก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองนั้นหลับไป3วันเท่ากับว่าวันนี้เป็นวันที่คันซากิเคยบอกกับเขาเอาไว้จนทำให้เขานั้นนิ่งไป

 

( การลบความทรงจำจะต้องทำทุกๆ1ปี  การลบความทรงจำจะไม่เกิดขึ้นถ้าไม่ทำใช่ช่วงเวลาที่กำหนดอีกเพียงแค่3วัน )

 

" โทวมะ เป็นอะไรรึเปล่าหรือว่าจะเจ็บแผลเหรอ? "

 

" อะ...เปล่าหรอก " โทวมะที่พอหันไปมองอินเด็กซ์ที่ยังจำเขาและคนอื่นๆได้ก็โล่งใจเล็กน้อย " โชคดีจริงๆ "

 

" ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลย " อินเด็กซ์ที่จู่ๆพูดขึ้นมาทำให้โทวมะหันไปหา " ชั้นน่ะ ไม่เคยรู้อะไรเลย เรื่องที่โทวมะกับเอย์จินอนหมดสติอยู่บนถนน และที่พวกโทวมะมาอยู่ที่นี่ได้เพราะอังค์พามา ชั้นนะไม่เคยสังเกตอะไรเลย ทั้งเรื่องของโทวมะและเอย์จิต่อสู้กับจอมเวทย์ก็ไม่ได้คิดเอาไว้ " อินเด็กซ์ที่พูดพร้อมกับน้ำตาที่คลออยู่ที่ตาทั้งสองให้โทวมะ เอย์จิและอังค์ได้รับรู้ " ชั้นนะ...ช่วยอะไรพวกโทวมะไม่ได้เลยสักอย่าง"

 

" อะไรกัน...ก็ช่วยทำแผลพวกนี้แล้วนิ....ถึงจะดูมากไปหน่อยก็เถอะ " โทวมะที่ชูแขนขวาที่พันด้วยผ้าพันแผลให้อินเด็กซ์ดูก่อนที่เอย์จิจะเขยิบเข้ามาพูดอีกคน

 

" ใช่แล้วละ....อีกอย่างอินเด็กซ์จังเองก้ค่อยดูแลพวกเราตลอดเวลาที่พวกเราสลบอยู่...ต้องขอขอบคุณจริงๆ "

 

" ก็คิด....ว่ามันเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการรักษาแผลน่ะ...ถึงมันจะไม่ค่อยเหมือนเวทมนต์ก็เถอะ "

 

" นั้นสินะ..ถึงจะใช้เวทมนต์ก็คงไม่ได้ต่างอะไร "

 

" หึ้ม!? โทวมะป่านนี้แล้วยังไม่เชื่อเรื่องเวทมนต์อีกงั้นเหรอ ฮะ!! แบบนี้ก็ไม่ต่างจากพวกหัวรั้นหรอกนะ "

 

" ก็ไม่ได้หมายความอย่างนั้นซะหน่อย...ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้เธอพูดถึงเรื่องเวทมนต์นั่นหรอกนะ " 

 

" นั้นสินะ....ตัวชั้นน่ะ คงจะตื่นขึ้นมาอีกแล้วล่ะ "

 

" ตื่นขึ้นงั้นเหรอ? "

 

" แต่ว่า...ตอนนี้ก็ไม่ได้อยากคิดถึงเรื่องที่ตัวชั้นจะตื่นขึ้นมาหรอกนะ ตอนที่ฉันไม่รู้สึกตัวก็มีเสียงดังก้องขึ้นมา ฟังๆดูแล้วมันก็รู้สึกน่าอายเหมือนกัน ยิ่งกว่านั้น มันรู้สึกเหมือนกับว่าจะกลายเป็นเครื่องจักรไร้ความรู้สึกก็เลยรู้สึกกลัวขึ้นมา "อินเด็กซ์ที่พูดไปพร้อมกับยิ้มออกมาแต่เอย์จิที่เห็นรอยยิ้มนั้นก็เหมือนกับว่าเธอกำลังกลบเกลื้อนความกลัวของเธอ

 

ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นทำให้ทุกคนต่างหันไปมองตาม

 

" ค่าา โคโมเอะละมั้ง "

 

" อ้าง...พวกคุณมาทำอะไรที่หน้าห้องนี้กันเหรอคะ? " เสียงของโคโมเอะที่เหมือนจะพึ่งมาถึงห้องที่กำลังพูดกับใครอยู่ก่อนที่โคโมเอะจะแง่มประตูให้เห็นหน้าของเธอ " คามิโจวจัง เอย์จิจัง อังค์จัง ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรอก แต่ดูเหมือนจะมีแขกมาหานะ"  โคโมเอะพูดจบก็เปิดประตูออกทำให้ทุกคนในห้องเห็นสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็คือสเตลกับคันซากิที่ยืนอยู่


 

" ไอ้เจ้าพวกนั้น "  อังค์ที่พอเห็นก็รรีบลุกขึ้นแล้วหันไปมองทันทีพร้อมกับเอย์จิแลัโทวมะได้ลุกขึ้น

 

" นี่พวกแก...มาทำอะไรที่นี่ "

 

" หื้ม....สภาพแบบนั้นนะ คงจะหนีไปไหนไม่ได้แล้วสินะ " สเตลได้เดินเข้ามาในห้องและพูดขึ้นมา

 

" นี่แก.....ที่ยอมให้พวกเราหนีก็เพื่อจะตามมาถึงห้องนี้สินะ "  อังค์ที่พอเดาออกว่าทำให้สเตลและคันซากิถึงมาถึงห้องนี้ได้ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แอบเจ็บใจเล็กน้อยที่พลาดท่า

 

" กลับไปซะอร้องละจะพาไปที่ไหนก็ได้ชั้นยอมทั้งนั้น จะให้ชั้นทำอะไรก็ได้ แต่ได้โปรดขอแค่อย่างเดียวได้โปรดอย่าทำร้าย โทวมะ เอย์จิและอังค์อีกเลย "

 

" อินเด็กซ์.... "

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น