Kamen rider W & To aru kagaku no Railgun

ตอนที่ 8 : Majority Report

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    31 ส.ค. 62

" ร้อนจังเลยนะ ที่นี้ประหยัดไฟแม้กระทั้งหน้าร้อนหรอ? " คิยามะที่บ่นออกมาพร้อมเหงื่อที่แตกหลักไปทั้งตัว

 

" เห็นด้วยอย่างแรง " โชทาโร่ที่บ่นออกมาพร้อมเอาหมวกมาพัดไปมาแต่ก็แอบเล่ห์ไปมองมิซากะที่เป็นตัวต้นเหตุ

 

" ต้องขอโทษด้วยนะค่ะ เพราะไฟดัยเมื่อวานยังซ่อมไม่เสร็จก็เลยยังเปิดไม่ได้นะค่ะ ต้องขอโทษจริงๆนะค่ะ" พยาบาลคนนึ่งที่ได้มาตอบก่อนจะเดินไปทำหน้าที่ตัวเองต่อมิซากะที่ไหล่กระตุกเล็กน้อยก่อนจะหันไปเห็นบางอย่างจนยิ่งตกใจกว่า

 

" จริงด้วยสินะฟ้าสำรองก็ต้องใช่ในการผ่าตัดและรักษาผู้ป๋วยที่ร้ายแรงนินะ " คิยามะที่พูดไปพร้อมเริ่้มปลดเนคไทออกก่อนจะเริ่มปลดกระดุมโดยที่โชทาโร่ยังไม่หันหลังมาแต่คุโรโกะได้หันมาเห็น

 

สุดท้ายคิยามะก็ได้ถอดเสื้อออกพร้อมเพื่อกาวน์จนเหลือเเค่บราสีเนื้อ

 

" ให้ตายสิ......เพราะอะไรกัน.....อะ "  โชทาโร่ที่หันมาพอดีก็ได้เห็นภาพตรงหน้าจนตัวแน่นิ่ง  " เฮ้ย!!! ทำอะไรของหล่อนเนี่ย "  โชทาโร่ได้รีบยกหมวกขึ้นมาปิดตสตัวเองทันทีก่อนจะเดินถอยหลังจนสะดุดเก้าอี้ล้มลงไปกองกับพื้น

 

" เอาอีกแล้วหรอเนี่ย "

 

" ทำอะไรของคุณนะค่ะ มาถอดเสื้อผ้าแบบนี้เนี่ย!!! "

 

" ปล่าวนิ...ก็แค่มันร้อนนิ "

 

" หัดสนใจสายตาคนรอบข้างบางสิค่ะ แถมตรงนี้ก็มีผู้ชายอยู่ด้วย!!! "

 

" ยังมีชุดชั้นในอยู่นิ ไม่ได้หรอ?" คิยามะที่ต้องนอมใส่เสื้อเหมือนเดิมโดยมีคุโรโกะช่วย


" ไม่ได้ค่ะ
!! "

 

" เอิ่มคืออาจารย์คิยามะค่ะ พอดีมีเรื่องอยากจะถามในฐานะผู้เชี่ยวชาญหน่อยนะค่ะ "


"
ก็ได้อยู่หรอกนะ แต่ที่นี้มันร้อนไปหน่อยนะ "

 

 

ณ หน้าสถานี แห่งนึ่งในเมืองแห่งการศึกษา

 

อุยฮารุที่มายืนรอซาเต็นเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้วแต่ก็ไม่เห็นวี่แววแม้แต่น้อยก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเช็คเวลา

 

" คุณซาเต็น ยังไม่มาอีกหรอเนี่ย " อุยฮารุที่กำลังติดต่อไปหากระโปรงของเธอก็ถูกเปิดด้วยฝีมือของซาเต็น

 

" เอ้.....วันนี้เป็นลายทางขาวฟ้านิน่า "

 

" อื้อ.....ไม่เอาแบบนี้สิค่ะ "

 

ไม่กี่นาทีต่อมาทั้งคู่ก็มาที่สวนสาธารณะใกล้ๆก่อนที่อุยฮารุจะถามขึ้นมา

 

" เห็นส่งข้อความมาว่ามีของอยากให้ดูหรอค่ะ? "

 

" หึหึ เป็นคำถามที่ดีมาก เตรียมสายตาให้พร้อมในที่สุดฉันก็ได้มาแล้วละ ขอที่ลื่อๆกันนะ "  ซาเต็นที่ตื่นเต้นจนเดินวนอุยฮารุไปมาก่อนจะหยิบขึ้นมาให้เห็นก็คือเครื่องเล่นMP3


 


" คะ....เครื่องเล่นMP3หรอค่ะ? "

 

" ที่สำคัญคือสิ่งที่อยู่ในนี้ต่างหากละ......ไหวจะบอกอีกที่ก็แล้วกันนะ "


 

ณ ร้านคาเฟ่ Joseph's 

 

" ถ้างั้นจากที่คุยค้างไว้เมื่อครู่นี้ ทั้งที่เปิดเผยเหมือนกันทำไม ชุดว่ายน้ำที่ถึงโชว์ได้แต่ชุดชั้นในกับโชว์ไม่ได้ละ "

 

" ไม่ใช่เรื่องนั้นสะหน่อย " โชทาโร่ มิซากะและคุโรโกะต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันหลังจากที่คิยามะพาออกนอกเรื่อง

 

" เลเวลอัปเปอร์หรอ ระบบการทำงานของมันเป็นยังไงหรอ รูปแบบละ แล้วใช่งานยังไง? " คิยามะได้ยิงถามใส่ทั้งสามรั่วจนซึ่งได้แต่ก้มหน้าอย่างเดียว

 

" ทางเรายังไม่ทราบเลยค่ะ "

 

" แต่พวกเธอสงสัยว่าอาจจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้นักเรียนต่างหมดสติไปสินะ "

 

" ค่ะ "

 

" แล้วทำไมถึงมาถามเรื่องนี้กับฉันละ "

 

" เพราะว่ามันสามารถเพิ่มระดับพลังของพลังวิเศษได้ก็เลยคิดว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับทางสมองนะค่ะ  เพราะอย่างงั้นถ้าหากพบเลเวลอัปเปอร์ที่ว่าแล้ว เลยอย่างจะให้อาจารย์ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญทำการทดสอบนะค่ะ "

 

" ดูท่าว่าทางฉันมากกว่าที่จะเป็นขอร้องให้ช่วยหามาสะมากกว่า ในฐานนะนักวิจัยทางด้านสมอง คือว่านะสงสัยมาตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว " คิยามะที่กำลังอธิบายก็ได้คันก่อนจะชี้ไปที่กระจกทีเห็นซาเต็นที่กำลังโบกเมือเรียกพร้อมอุยฮารุที่ยืนอยู่ข้างๆ " นั้นใช่เพื่อนของพวกเธอรึเปล่า? "

 

หลังจากนั้นอุยฮารุกับซาเต็นก็ได้เข้ามานั่งร่วมวงอีกคนพร้อมกับซาเต็นได้สั่งของหวานมากินด้วย

 

" เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านสมองหรอค่ะ อย่าบอกนะค่ะว่ามีตรวจเช็คสมองของคุณชิราอินะค่ะ "

 

" ใช่สะที่ไหนละค่ะ.....ที่มาก็เพราะเรื่องเลเวลอัปเปอร์ต่างหากละค่ะ  "

 

" หืม...ถ้าเรื่องนั้นละก็ " ซาเต็นที่ได้ยินคำว่าเลเวลอัปเปอร์ก็กำลังจะหยิบเครื่องMP3ขึ้นมา

 

" อย่างที่คุโรโกะบอกเราจะต้องจับตัวคนทีมีเลเวลอัปเปอร์ก่อนละน่า "

 

" ตอนนี้อยู่ในระหว่างตรวจสอบมีความเป็นไปได้นะว่าคนที่ใช่แล้วอาจจะมีผลข้างเคียง แล้วคนที่ใช่ก็มีแนวโน้มจะก่อคดีได้ด้วยละน่า " โชทาโร่ที่พูดไปทำเอาซาเต็นที่กำลังจะโชว์อะไรบางอย่างจนรีบเก็บทันทีซึ่งโชทาโณ่ที่สังเกตุเห็นพอดีจึงหันไปถาม " มีอะไรรึเปล่า ซาเต็น? "

 

" อะ....อ่า ไม่มีอะไรหรอกค่ะ "  ซาเต็นที่ปฏิเสธทันทีแต่จู่ๆแก้วน้ำของเธอได้ตกจากโต๊ะจนเปื้อนกับถุงน่องของคายามะที่อยู่ข้างๆพอดี " อะ...อ่าต้องขอโทษด้วยค่ะ "

 

" ไม่เป้นไรหรอกไม่ใช่ปัญหาหรอก " คิยามะที่ไม่ได้คิดอะไรก่อนจะลุกขึ้นซึ่งทำเอาโชทาโร่ถูมิซากะปิดตาเอาไว้ทันที " ไม่้ต้องใส่ใจหรอกนะแค่ถอดก็พอแล้ว " คิยามะที่กำลังจะถอดถุงน่องแต่คุโรโกะได้เข้ามาห้ามเอาไว้ก่อน

 

" ก็บอกแล้วไงค่ะว่าอย่าถอดในที่ทีมีคนอื่นอยู่ด้วยนะค่ะ!! "

 

" เอ้ ยังไงละฉันคิดว่าไม่มีผู้ชายคนไหนมีความรู้สึกกับไม่สมส่วนเท่าไรของฉันหรอกนะ "

 

" รสนิยมของแต่ละคนไม่เหมือนกันหรอกนะค่ะ ถึงจะไม่มีผู้ชายแต่ก็มีผู้หญิงที่มีรสนิยมวิปริตชอบผู้หญิงด้วยกันอยู่นะค่ะ "

 

หลายชั่วโมงต่อมาพวกโชทาโร่ก็ได้พูดคุยกับอาจารย์คิยามะจนพระอาทิตย์ใกล้ตกดินและคุโรโกะกับอุยฮารุได้ออกมาลาอาจารย์คิยามะ


 


" เป็นผู้หญิงที่คุยสนุกน่าดูเลยนะค่ะ "

 

"  แต่ก็รับไม่ได้กับพฤติกรรมของหล่อนจริงเลยละค่ะ แต่ยังไงตอนนี้ก็ต้องกลับไปที่สำนักงานก่อนเท่านั้นแหละค่ะ"

 

" ข้อมูลจากอาจารย์คิยามะถึงจะน้อยแต่ก็ต้องรียบเรียงใหม่สินะค่ะ บางที่อาจจะให้คุณฟิลิปช่วยอีกแรงอาจจะเร็วกว่านะค่ะ "

 

" ถ้าอย่างงั้น....คุณพี่ค่า ดิฉันจะขอกลับสำนักงานก่อนนะค่ะ "

 

" แล้ว คุณซาเต็นละ? " มิซากะที่พยายามหันมองไปมาก็ไม่พบซาเต็นอยู่

 

" งั้นพวกเธอกลับไปก่อนนะเดียวฉันไปตามหาก่อน " โชทาโร่ได้อาสาจะไปหาจึงวิ่งออกไป

 

เวลาเดียวกันซาเต็นที่วิ่งมาที่ใต้สะพานที่ไม่มีใครอยู่เพียงแค่เธอเท่านั้นพร้อมหยิบเครื่องเล่นMP3ของเธอขึ้นมาดู

 

" ยังไม่ได้ใช่สะหน่อย  ไม่ต้องบอกใครก็คงไม่เป็นไรสินะ อุตส่าห์ได้มันมาแล้วนิน่า "

 

" เป็นอะไรไปหรอ? " โชทาโร่ที่เดินเข้าไปหาซาเต็นที่ได้ยินเสียงของเขาก็หันไปมองด้วยสีหน้าตกใจ

 

" คุณโชทาโร่ ทำไมถึงหาฉันเจอละค่ะ? " ซาเต็นได้เอ๋ยถามออกมาก่อนที่โชทาโณ่จะชี้ไปบนฟ้าก็เห็นสแต็กโฟนที่บินไปมาก่อนจะบินมาที่มือของโชทาโร่

 

"  เห็นเธอจู่ๆก็หายไไปทำเอาทุกคนเป็นห่วงมากเลยนะ "

 

" อะ.....ไม่มีอะไรหรอกค่ะ "

 

" แน่ใจหรอ? "

 

" ก็แม้มีแค่ฉันเท่านั้นนิน่าที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคดีนี้ "  ซาเต็นที่ทำตัวร่าเริงเหมือนเดิมก่อนจะเก็บเครื่องเล่นMP3ในมือเข้ากระเป๋ากางเกง " ไม่ใช่จัสเม็นหรือว่านักสืบแบบคุณโชทาโร่อีกด้วย " เธอที่ยืดแขนไปมาทำเหมือนกำลังร่าเริงจนเครื่องรางที่อยู่ในกระเป๋าตกลงมา

 

" เครื่องรางค์หรอ? " โชทาโร่ที่เห็นพอดีได้เดินเข้าไปเก็บขึ้นมาก่อนที่จะยื่นคืนให้

 

" ขอโทษค่ะ "

 

" จะว่าไปเห็นเธอพกติดตัวตลอดเลยนิน่า "

 

" เหะๆ ใช่ค่ะพอดีคุณแม่เป็นคนให้มา ทั้งๆที่เครื่องรางค์พิเศษด้วยทางวิทยาศาสตร์ได้แท้ๆ พอดีว่าคุณแม่ของฉันเป็นคนขี้กังวลไปซะทุกอย่างนะค่ะ ของแบบนี้จะช่วยปกป้องได้ยังไงกันเนอะ "

 

" เป็นคุณแม่ที่วิเศษมากเลยนะ การที่ให้เครื่องรางมาแบบนั้นก็แสดงถึงความเป็นห่วงกับซาเต็นไปแล้วไงละ "

 

" ก็เข้าใจอยู่หรอกค่ะ....แต่บางที่ฉันก็คาดหวังกับมันเอาไว้มากแต่ถึงแบบนั้นฉันก็ยังไม่พ้นเลเวล0ซักที "

 

" ของแบบนั้นนะไม่เห็นจะต้องไปคิดมากเลยนิน่า.......ขนาดฉันที่ยังไม่ใช่ผู้ใช่พลังจิตการมาอยู่ท่ามกลางเหล่าผู้มีพลังจิตแบบนี้นะบางก็น่าตื่นเต้นดีออก....เธอเองก็ไม่ต้องไปคิดมากหรอกทุกคนล้วนมีสิ่งที่ตัวเองทำได้อยู่แล้วละ " โชทาโร่ได้พูดไปพร้อมหันไปมองซาเต็นที่ยิ้มตอบกลับมา " งั้นกลับไปกันเถอะเดียวฉันไปส่งก็แล้วกัน "

 

โชทาโร่ได้เดินนำออกจนไม่ได้มองเห็นใบหน้าของซาเต็นที่กำลังดูเศร้า

 


วันรุ่งขึ้นที่สำนักงานจัสเม็นหน่วยที่ 177

 

" เป็นไงบางค่ะ " คุโรโกะได้เดินเข้าหาไปอุยฮารุที่อยู่กับฟิลิปกำลังรวบร่วมข้อมูลทั้งหมดที่สามารถหาได้มารวมกัน

 

" อืม....มีคำพูดรหัสลับที่พูดกันเองเยอะไปหมด แต่ก็สรุปได้ว่าสถานที่ทีมีการซื้อขายเลเวลอัปเปอร์น่าจะเป็น1ในตำแหน่งพวกนี้นะค่ะ " อุยฮารุได้หันมาพร้อมยื่นเอกสารข้อมูลให้กับคุโรโกะ

 

" สมกับเป็นอุยฮารุจริงๆ "

 

" ต้องขอบคุณ คุณฟิลิปมากกว่าค่ะการที่มีมันสมองที่เต็มไปด้วยข้อมูลทำให้บีบวงแคบจนพอจะคาดเดาสถานที่ซื้อขายกันได้แบบนี้ "

 

" ก็ส่วนใหญ่นั้นเป็นผลมาจากความพยายามของเธอต่างหากละ อุยจัง "

 

" มะ....มีเยอะขนาดนี้เลยหรอ? " คุโรโกะที่มองดูสถานที่ซื้อขายจำนวนมากจนรู้สึกเหงื่อตกก่อนที่โชทาโร่จะเดินเข้ามาดูอีกคน

 

" เยอะแบบนี้แยกกันไปดูน่าจะดีกว่านะ.......ฟิลิปขอแรงแฟงค์ของนายด้วยจะได้มั้ย "

 

" แน่นอน เพราะยังไงนี้ก็ถือเป็นงานที่พวกเราได้รับว่าจ้างเป็นทางการแล้วนิ "


 

ณ ใต้สะพานอุโมงค์แห่งนึ่งในเมืองแห่งการศึกษา

 

ซาเต็นที่แอบมาอยู่ตัวคนเดียวทำตัวลับๆล่อๆพร้อมมองดูMP3ในมือที่มีชื่อเพลงเป็นLevel Upper

 

" เลเวลอัปเปอร์ แม้แต่ฉันก็สามารถเป็นผู้ใช่พลังจิตได้ของที่เหมือนกับความฝัน แต่ก็ยังรู้สึกกลัวอยู่ดีไม่อาจจะไม่ได้จริงๆสินะ " ซาเต็นที่กำลังรู้สึกลังเลที่จะใช่มันก่อนจะได้ยินเสียงพูดคุยบางอย่างดังขึ้นมาจากใกล้ๆที่เธออยู่

 

" เลเวลอัปเปอร์ไงไม่ใช่ว่าวันนี้จะเอามาให้ฉันหรอหรอ? "

 

ซาเต็นที่วิ่งไปตามเสียงก็ได้เห็นชายสามคนที่กำลังล้อมผู้ชายคนอ้วนคนนึ่งอยู่พร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัว

 

" โทษทีน่า...พอดีพึ่งเพิ่มราคาไม่นานนี้เอง ถากอยากจะได้เจ้านี้ก็เอามาให้อีกแสนนึ่ง"

 

" ถะ....ถ้าแบบนั้นฉันขอเงินคืนดีกว่า "

 

" ว่าไงนะ " ชายคนนึ่งใน3คนได้เดินเข้าไปก่อนจะเอาเช่าแท่งเข้าท้องของชายคนนั้นเต็มๆและอีกคนก็เข้ามารวมวงกระทืบใส่

 

" เร็วๆเข้ารีบส่งเงินมาซะ "

 

" กล้าๆกลัวๆอยู่ได้รำคาญเฟ้ย "

 

" เดียวก่อน.....ไหนๆก็ไหนๆแล้วใช่เจ้านี้เป็นตัวทดลองเลยมั้ยว่าพวกนายเลเวลอัปไปถึงไหนแล้วนะ "

 

" ต้องรีบเรียกจัสเม็นหรือว่าแอนตี้สกิลมาก่อน " ซาเต็นได้หยิบมือถือขึ้นมากำลังจะติดต่อแต่ว่าแบตของเธอดันหมดสะก่อน " อึก.....แบตหมดตอนนี้เนี่ยนะ " ซาเต็นที่แอบยื่นหน้าออกมาเล็กน้อยที่กำลังเห็นชายสามคนกำลังจะทำร้ายชายคนนั้นอยู่

 

" เอาล่ะ......ไหนดูสิพลังของฉันที่เป็นเลเวล2นะ!!! "

 

" หยุดนะ.....พอได้แล้วไม่เห็นรึไงว่าเขาคนนั้นบาดเจ็บแล้วนะ อีกเดียวแอนตี้สกลิก็จะมาแล้ว " ซาเต็นที่จู่ๆออกมาพร้อมพูดขู่ทั้งสามคนก่อนที่จู่ๆจะมีชายคนนึ่งได้เดินเข้ามาก่อนจะยกเท้าเตะเข้าที่กำเเพงจนบุบ

 

" เห้ย!! เมื่อกี้แกว่าไงนะ "

 

" อะ.....เอ้ะ มะ ไม่จริงนะอ้ากกก " ซาเต็นที่กำลังตกใจจนควบคุมสติไม่อยู่จนถูกชายคนนั้นจับจิกหัวขึ้นมา

 

" เป็นเด็กเป็นเล็กแท้ๆ กล้าดีนิน่า คนที่ไม่มีพลังอะไรเลยไม่มีสิทธิ์จะมาออกคำสั่งคนอื่นหรอกนะ!!"

 

โชทาโร่ที่จู่ๆได้โผล่เข้ามาต่อยเข้าที่หน้าชายคนนั้นเต็มๆจนร่างกระเด็นกลิ้งไปกับพื้นพร้อมรอยที่ถูกชกที่แก้มขวา

 

" เน่ๆ.....คนอย่างแกที่ได้พลังโดยไม่ใช่ความพยายามอย่างพวกเเกไม่มีสิทธิ์มาพูดหรอกนะ "

 

" หน่อย.....แกเป็นใครกันนะ "

 

" คุณโชทาโร่... "

 

" แกคงจะชื่อทริคสินะ......ถึงจะไม่ใช่จัสเม็นก็เถอะแต่ว่าทางนี้ก็คงต้องขอจับกุ้มละน่า "

 

" พล่ามอะไรของแกอยู่นะ......แกเองก็ไม่ใช่ผู้มีพลังจิตอย่ามาออกคำสั่งนะเว้ย!! " ชายคนนึ่งได้วิ่งพุ้งเข้ามาจะชกใส่แต่ก็ถูกโชทาโร่ที่เอียวตัวมาด้านข้างแล้วจับร่างทุ่มลงไปนอนกับพื้น

 

" เป็นแค่กุ๋ยข้างถนนอย่ามาทำให้หัวเราะหน่อยเลย "

 

" หน่อยแก!! " ชายอีกคนได้ตะโกนออกมาก่อนที่จะใช่พลังจิตควบคุมสิ่งของรอบข้างพุ้งเข้าไปหาโชทาโร่ตรงๆ

 

ก่อนที่สิ่งของจำนวนมากจะพุ้งเข้ามาใส่ก็ได้มีสายลมปรากฎขึ้นมาปัดข้าวของทั้งหมดจนปลิวกระเด็นออกไปทั่งบริเวณ

 

CYCLON JOKER

 

"  เอาล่ะ.....จงรับความผิดของพวกนายไว้สะ "

 

" มาสไรเดอร์งั้นหรอ? ฉันไม่กลัวแกหรอก!! " ชายคนนั้นที่ยังคงควบคุมสิ่งของพุ้งเข้ามาใส่ดับเบิ้ลไม่หยั่งตอนแรกก็เป็นของเล็กน้อยจนเริ่มเปลี่ยนแท่งเหล็กท่อเหล็กมากมายเข้ามาจนดับเบิล้ต้องหลบไปมา

 

" ดูเหมือนว่าจะทวีคูณการควบคุมสิ่งของมากขึ้นเรื่อยๆเลยนะ "

 

"  ถ้างั้นแค่ปัดออกไปก็พอแล้ว " ดับเบิ้ลที่ม้วนตัวหลบไปมาก่อนจะหยิบเมทัลเมมโมรี่ขึ้นมาแล้วใส่ลงไปแทนโจ๊กเกอร์เมมโมรี่

 

METAL

 

CYCLON METAL


 

ดับเบิ้ลที่เปลี่ยนเป็นร่างไซโคลนเมทัลพร้อมใช่เมทัลชาฟพร้อมพลังลมที่อยู่ที่ปลายทั้งสองด้านเเล้วเหวี่ยงไปมาจนเกิดลมพายุปัดสิ่งของทั้งหมดที่พุ้งเข้ามาออกก่อนจะวิ่งฝ่าเข้าไปหาคนที่ควบคุมแล้วใช่เมทัลชาฟตีเข้าที่ขาเบาๆจนร่างอีกฝ่ายลงไปนอนกับพื้น

 

" เอาล่ะ....เท่านี้เหลือแค่แกแล้วละทริค "

 

" อย่ามาล้อเล่นน่า....ฉันเองก็มีไกอาเมมโมรี่เหมือนกันน่า " ทริคได้หยิบไกอาเมมโมรี่ขึ้นมาก่อนจะกดใช่งานทันที

 

HOPPER


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ hopper dopant

 

"  ไกอาเมมโมรี่อีกแล้วหรอ?"

 

" ฮิฮิๆ " ทริคได้เอาไกอาเมมโมรี่เสียบเข้าที่คอตัวเองจนเข้าไปในร่างก่อนจะกลายร่างเป็นฮอปเปอร์โดพันทันที

 

" คราวนี้ฮอปเปอร์งั้นหรอ "

 

" หน่อยเจ้านี้ " ดับเบิ้ลได้วิ่งพุ้งเข้าไปต่อสู้กับฮอปเปอร์โดพันท์ทันทีแต่พอโจมตีด้วยเมทัลชาฟใส่กลายเป็นว่าทิศทางของการโจมตีถูกสับเปลี่ยนไปอีกข้างจนถูกเจะเข้าที่ส่วนกลับดับเบิ้ลที่เซถอยกลับมาแล้วพอเงยหน้าขึ้นไปไม่เห็นร่างของฮอปเปอร์โดพันท์แล้ว " หายไปไหนแล้ว "

 

" ทางนี้ต่างหากละ!!! " ฮอปเปอร์โดพันท์ที่โผล่มาจากด้านข้างก่อนจะเตะขาคู่ซัดร่างของดับเบิ้ลจนกระเด็นเข้าไปในตึกร้างข้างๆ


" อึก.....บ้าน่าทำไมการโจมตีมัน "

 

" โชทาโร่...มันดูแปลกๆนะ "

 

" ก็ใช่นะสิการโจมตีที่ควรจะโดนกับไม่โดนแบบนี้ "

 

" เปลี่ยนมาใช่ทริกเกอร์เถอะ "

 

" เข้าใจแล้ว "ดับเบิ้ลได้ลุกขึ้นก่อนจะทริกเกอร์เมมโมรี่แล้วใส่เข้าที่ดับเบิ้ลไดรฟเวอร์ข้างซ้ายสลับกับเมทัลเมมโมรี่

 

TRIGER

 

CYCLON TRIGER


 


ดับเบิ้ลได้เอาทริกเกอร์แม็กนั่มขึ้นมาแล้วยิงเข้าใส่ฮอปเปอร์โดพันท์ไม่ยั่งกระสุนลมที่พุ้งออกไปจะโดนตัวของฮอปเปอร์โดพันท์แต่กระสุนก็กับเลี้ยวออก

 

" กระสุนเลี้ยวได้งั้นหรอ? "

 

" เป็นไรไปละ คุณมาสไรเดอร์ " ฮอปเปอร์ได้วิ่งเข้าใส่แล้วกระหน้ำชกใส่ร่างของดับเบิ้ลไม่ยั่งด้วยความเร็วจนแทบมองไม่เห็นก่อนทีร่างกระเด็นอัดกับกำเเพงก่อนที่ร่างจะล่วงลงไปนอนกับพื้น

 

" อึก.....บ้าเอ๋ยทั้งการโจมตีระยะใกล้กับระยะไกลก็ไม่ได้ผลทีนี้จะทำไงดีละ "

 

" โชทาโร่ฉันนึกแผนออกแล้วล่อให้เจ้านั้นขึ้นไปชั้นบนสุดที "

 

" ไม่รู้แล้วเฟ้ย.....จะทำตามที่บอกละกัน " ดับเบิ้ลได้ยันตัวลุกขึ้นก่อนจะทริกเกอร์แม็กนั่มกระหน้ำยิงเข้าใส่แต่กระสุนก็เลี้ยวออกไปอยู่ดีก่อนที่จะวิ่งขึ้นบันไดไปเรื่อยๆ

 

" อะไรกันจะเล่นซ่อนหางั้นหรอ....ก็ได้ "

 

" เห้ ฟิลิปทำแบบนี้จะดีหรอ " ดับเบิ้ลที่วิ่งไปก่อนที่ระหว่างวิ่งอยู่ฮอปเปอร์โดพันท์ที่จู่ๆก็โผล่มาแล้วเข้าโจมตีจากด้านข้างจนร่างปลิวกระเด็นอัดกับเสาเต็มๆ

 

" หาเจอแล้ว พอดีว่าตึกนี้นะเป็นรังของพวกฉัน ก็เลยรู้ทุกซอกทุกมุมดีแถมในนี้ก็เสียงดังดีด้วย "

 

" ทั้งๆที่ไม่ได้ยินเสียยงฝีเท้าแท้ๆ.....ทำไมถึง "

 

" โชทาโร่วิ่งต่อไปอย่าหยุดกับที่เชียวละ "

 

" เป็นไงเป็นกันแล้ว " ดับเบิ้ลได้ลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีขึ้นไปชั้นบนต่อไปเรื่อยๆฮอปเปอร์โดพันท์ก็ค่อยตามเรื่อยแล้วเข้าโจมตีใส่ดับเบิ้ลเป็นครั้งคราวจนมาถึงชั้นบนสุดร่างของดับเบิ้ลก็กลิ้งไปกับพื้นจนอยู่ตรงหน้าต่างพอดี

 

" ชักจะเบื่อเล่นซ่อนหาแล้วสิ......มาทำให้จบเกมกันได้แล้ว "

 

" พลังของของนายคือการหลอกสายตาคนอื่นสินะ ทำให้แสงรอบตัวหักเหทิศทางไป "

 

" โห้ว "

 

" ง้อขาไปในทิศทางที่เป็นไปไม่ได้ ของที่ขว้างไปเบี้ยวไปในทิศทางที่เป็นไปไม่ได้และกระสุนที่เลี้ยวได้ สรุปก็คือใช่การหักเหของแสงเพื่อทำให้เข้าใจตำแหน่งคาดเคลื่อนโดยที่ควบคุมการหักเหอยู่ข้างหลัง ทำให้เกิดสับสน"

 

" เก่งน่าดูเลยนิ มันเรียกว่าทริคอาร์ทละน่าแต่แกรู้ไปจะทำอะไรได้ละ? "

 

" แน่นอนการเตรียมการของพวกเราเตรียมพร้อมแล้ว "

 

LUNA

 

LUNA TRIGER


 

" เอาไปกินซะ " ดับเบิ้ลได้ยิงกระสุนสีเหลืองเข้าใส่ฮอปเปอร์โดพันท์ทันที

 

"ก็บอกแล้วไงว่าเปล่าประโยชน์ " ฮอปเปอร์ที่กำลังใช่พลังหักเหกระสุนเลี้ยวออกปต่กระสุนก็ถูกเลี้ยวกลับมาจนถูกยิงเข้าจากด้านหลัง " อึก....บ้าน่า "

 

" ถ้าหากว่ากระสุนถูกเลี้ยวก็ให้มันเลี้ยวอีกรอบก็พอแล้ว "

 

" ทีนี้ก็ถึงตาพวกเราโต้กลับบางละ " ดับเบิ้ลได้ยืดแขนข้างขวาที่เป็นลูน่ายืดออกไปชกเเล้วสบัดโจมตีใส่ฮอปเปอร์โดพันท์ไม่ยั่งก่อนจะมัดร่างแล้วดึงเข้ามาหาใช่ทริกเกอร์แม็กนั่มยิงใส่ประชิดจนร่างกระเด็นอัดกับหน้าต่างจนบานนั้นได้เแตก

 

" แก.....แกเป็นใครกันแน่ "

 

" ก็แค่มาสไรเดอร์สองคนในคนเดียวยังไงละ.....จำเอาไว้ซะ " ดับเบิ้ลได้เอาทริกเกอร์เมมโมรี่ใส่ทริกเกอร์แม็กนั่มก่อนจะพับที่ปากกระบอกขึ้นพร้อมพลังงานมารวมที่ปากกระบอก

 

TRIGGER MAXIMUM DRIVE

 

" ทริกเกอร์ฟูลเบิร์ส!! "

 

ดับเบิ้ลได้เหนียวไกยิงกระสุนออกไปนัดนึ่งก่อนที่กระสุนนั้นจะแตกกระจายออกเป็นกระสุนจำนวนมากยิงเข้าใส่จนร่างฮอปเปอร์โดพันท์ระเบิดจนร่างกระเด็นลงไปนอนกับพื้นแล้วกลับเป็นทริคและไกอาเมมโมรี่ได้ออกมาจากร่างพร้อมระเบิดแตกไม่เหลือซาก

 

" เอาล่ะ......ส่งเลเวลอัปเปอร์ที่แกมีมาซะหรือว่า....อยากจะโดนตีก้นละ? "


" ขะ.....เข้าใจแล้ว " ทริคที่เริ่มสั่นหวาดกลัวก่อนจะยื่นเครื่องเล่นเพลงด้วยอาการสั่นให้กับดับเบิ้ล



" เห้ยๆ อย่ามาล้อกันเล่นแบบนี้สิ "


" ละ...เลเวลอัปเปอร์ มะ....มันเป็นเพลงนะ "

 

" ห๊าา เพลงหรอ? "

 

ดับเบิ้ลก้มมองดูเครื่องเล่นเพลงในมืออย่างสงสัยก่อนที่แอนตี้สกิลจะพึ่งมาถึงที่เกิดเหตุและมีเจ้าหน้าที่คนนึ่งลงมาเดินเข้าไปหาดับเบิ้ล

 

" ต้องขอขอบคุณมากนะครับ.....เดียวทีเหลือทางเรารับช่วงต่อเอง "

 

ไม่นานทริคก็โดนใส่กุญแจมือพร้อมกับอีก2คนแล้วพาขึ้นรถไปดับเบิ้ลจึงคืนร่างกลับก่อนจะหันมองไปมา

 

" ซาเต็นหายไปไหนแล้วนะ? "

 

ทางด้านซาเต็นที่วิ่งหนีออกก่อนที่แอนตี้สกลิจะมาถึงเธอวิ่งไปเรื่อยๆโดยไม่หันกลับไปมองพอวิ่งมาไกลแล้วเธอก็ได้หยุดวิ่งทันที

 

" ความรู้สึกแบบนี้มันแย่จริงๆ ความรู้สึกตัวเองทำอะไรไม่ได้ทั้งๆที่คุณโชทาโร่กับฉันต่างก็ไม่ใช่ผู้ใช่พลังจิตแต่ว่า....เขาก็สามารถต่อสู้ได้แบบนี้นะ " ซาเต็นที่เดินลูบราวเหล็กไปมา " คนที่มีพลังกับคนที่ไม่มีพลังเนี่ยแตกต่างกันจริงๆนั้นแหละ "

 

" รุยอิโกะ " จู่ๆได้มีเสียงนึ่งทีเรียกชื่อซาเต็นทำให้หันไปหาพบเพื่อนชั้นเดียวกันกับเธอที่โรงเรียนสามคนยืนโบกมืออยู่


" อาเกมิ มูจัง มาโกะจินก็ด้วย? "

 

" มาเดินทำอะไรคนเดียวนะซื้อของหรอ? "

 

"ก็ประมาณนั้นแหละ แล้วพวกอาเกมิละ "

 

" พอดีอ่านหนังสือที่ห้องสมุดมาน่ะ "

 

" ถึงแม้เรื่องพลังจิตไม่ไหวก็เถอะ...แต่ก็ต้องพยายามเรื่องเรียนอะน่า "

 

" นั้นสิน่า "

 

" จะว่าไปรู้เรื่องรึยังนะเลเวลอัปเปอร์นะ " จู่ๆก็มีคนนึ่งที่พูดเรื่องเลเวลอัปเปอร์ขึ้นมาก็ทำเอาซาเต็นที่เดินนำอยู่ก็ชะงัก

 

" อะไรหรอนั้นนะ "

 

" ฉันรู้นะใช่ไอ้ที่ใช่แล้วทำให้เพลิงพลังจิตใช่มะ "

 

" ใช่ๆเห็นว่าหมู่แอบขายในราคาที่แพงมากเลยละ "

 

" มีเงินสะที่ไหนกันละ "

 

" เอ่อ....คือว่า " ซาเต็นได้หันไปหาเพื่อนของพวกเธอก่อนจะพยายามพูดอะไรบางอย่าง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น