Kamen rider W & To aru kagaku no Railgun

ตอนที่ 2 : ไล่ล่ามนุษย์ล่องหน part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    13 เม.ย. 62

" เอาล่ะ...จงนับความผิดของตัวเองไว้สะ " 

 

โชทาโร่ได้เเปลงร่างเป็นมาสไรเดอร์เข้าต่อสู้กับโดพันท์ทั้งสองทันทีอย่างไม่กลัวเเม้เเต่น้อย

 

แม็กม่าโดพันท์ที่เปิดฉากโจมตีก่อนได้ยิงลูกไฟเข้าใส่เเต่โจ๊กเกอร์ที่กลิ้งไปหลบไปมาจนเข้าประชิดสำเร็จได้ต่อยอัดเข้าไปทีท้องจนกระเด็นลงไปนอน

 

" เสร็จฉันละ!!! " บีสโดพันท์ที่เข้ามาโจมตีจากด้านหลังด้วยกรงเล็บเเต่โจ๊กเกอร์ได้เอียงตัวหลบกรงเล็บคู่นั้นอย่างง่ายดายก่อนจะเตะเข้าทีลำตัวไปมาก่อนจะเตะสกัดขาจนล้มลงไม่เป็นท่า

 

" โอ้ะ...โอ้ววเล่นข้างหลังไม่สมเป็นลูกผู้ชายเลยน่า "

 

" หน่อยเเก...ฉันจะเผาให้เป็นถุลี้เลย!!! " แม็กม่าโดพันท์ได้ได้ลุกขึ้นก่อนจะวิ่งพุ้งเข้าไปหาพร้อมหมัดความร้อนของเขาเเจ่โจ๊กเกอรืได้เดินถอยหลังหลบหมัดไปมาอย่างสบายก่อนจะเข้าไปด้านหลังของมันเเล้วจับล็อคเเขน " อะ...โอ้ยเจ็บๆๆ "

 

" โจมตีสุ่มสีสุ่มห้าเเบบนั้นเด็กประถมยังหลบได้เลยน่า "

 

" ย้ากกกก " บีสโดพันท์ได้วิ่งพุ้งเข้ามาจากด้านหลังเเต่โต๊กเกอร์ได้ปล่อยมือของเเม็กม่าโดพันท์เเล้วหลบออกจนทำให้บีสโดพันท์เผลอไปโจมตีใส่เเม็กม่าโดพันท์เเทน

 

" โอ้ย....เจ็บทำบ้าอะไรของเเก "

 

" ขอโทษทีๆๆ "

 

" เอาล่ะ......มาจบเรื่องกันเลยดีกว่า " โจ๊กเกอร์ได้เอาเมมโมรี่ออกมาก่อนจะเสียบลงไปทีแม็กซิมั่มสล็อตข้างเอวด้านขวา

 

JOKER! MAXIMUN DRIVE!

 

" ไรเดอร์พันซ์ "

 

สิ้นเสียงที่มือขวาของโจ๊กเกอร์ได้มีออร่าพลังสีม่วงออกมาก่อนจะวิ่งพุ้งเข้าไปหาเเม็กม่าโดพันท์เเล้วไรเดอร์พันซ์เข้าที่กลางอกของมันจนเกิดระเบิดพร้อมร่างโจรที่ใช่เปลวไฟได้กระเด็นลงไปนอนกับพื้นพร้อมไกอาเมมโมรี่ได้ออกมาจากร่างเเล้วแตกพังลง

 

" เเก....กะ...แกเป็นใครกันเเน่ "

 

" ฉันน่ะหรอ......คือมาสไรเดอร์โจ๊กเกอร์ไงล่ะ "  โจ๊กเกอร์ได้กดที่เเม็กซิมั่มสล็อตอีกครั้งก่อนที่ปลายเท้าขวาของเขาจะมีออร่าเพลิงสีม่วงจุดขึ้น

 

JOKER! MAXIMUN DRIVE!

 

" ไรเดอร์คิก " โจ๊กเกอร์วิ่งพุ้งเข้าไปก่อนจะกระโดดเเล้วไรเดอร์คิกพุ้งเข้าใส่บีสโดพันท์เต็มๆจนกลิ้งไปกับพื้น

 

" หน่อย....แก "

 

" หนีไปได้งั้นหรอ.... " โจ๊กเกอร์ได้เดินเข้าไปหาโจรตรงหน้ากระชากขึ้นมา " บอกมาสะ...ไปเอาเมมโมรี่พวกนี้่มาจากไหน "

 

" อะ...เอิ่มคือว่า...พอดีชายสวมผ้าคลุมเข้ามาหาพวกเราเเล้วถามว่าอยากได้พลังมั้ยพร้อมเปิดกระเป๋าก็มีเจ้านั้นเเล้ว "

 

" เเล้วเจ้าหมอนั้นชื่ออะไร "

 

" มะ...ไม่รู้...ไม่รู้เลย "

 

" ให้ตายสิ " โจ๊กเกอร์ได้ถอนหายใจก่อนจะหันไปหาคุโรโกะที่ยังยืนงงอยู่กับการต่อสู้เมื่อครู่ " เน่...ยัยหนูจัสเมนต์รับ " โจ๊กเกอร์ได้โยนร่างโจรเข้าไปหาคุโรโกะก่อนทีเธอจะเทเลพอตต์หลบ ก่อนที่เขาจะเดินไปที่มอเตอร์ไซค์เเม็ชชีน ฮาร์ด บลอเดอร์

 

" เน่เดียวก่อนสิ  " มิซากะได้วิ่งเข้ามาหาก่อนมาดักเอาไว้ก่อน " นายนะ...เป็นใครกันเเน่แล้วไอตัวประหลาดเมื่อกี้คืออะไรกัน "

 

" เด็กอย่างเธอไม่ต้องรู้หรอกบาย " โจ๊กเกอร์ได้ขับออกไปก่อนซึ่งไม่กี่วิต่อมาเหล่าเจ้าหน้าที่เเอนติสกิลพึ่งมาถึงไม่นานเเละก็ได้คุ้มตัวโจรสามคนนั้นไป

 

" หมอนั้น...เป็นใครกัน "  มิซากะได้หันไปมองเห็นการ์ดเเนะนำตัวบางอย่างตกอยู่จึงเดินเข้าไปหยิบขึ้นมา " สำนักงานนารูมิหรอ? "

 

 

ณ สำนักงานนารูมิ

 

โชทาโร่ที่ได้เดินทางกลับอย่างเหน็ดเหนื่อยได้เดินเข้ามาที่สำนักงานพร้อมวางหมวกกันน็อคที่โต๊ะเเล้วเดินนั่งหมดสภาพที่โต๊ะของเขา

 

" เห้อ.....พลังจิตงั้นหรอเนี่ย.....ดูเหมือนจะมีจริงเเหะ "

 

" ก็บอกเเล้วไงว่า....มันมีอยู่จริงได้ข่าวว่านายเจอผู้ที่มีพลังจิตที่เเข็งแกร่งที่สุดสินะ "

 

" ใครหรอ? "

 

" มิซากะ มิโคโตะ อายุ 14 เป็นนักเรียนปี2ของโรงเรียกม.ต้นโทคิวาไดเเถมเป็นเลเวล5ที่แข็งแกร่ง "

 

" เลเวล5หรอ พลังจิตมีเลเวลด้วยงั้ยนหรอ? " โชทาโร่ได้หันไปมองฟิลิปด้วยสีหน้าสงสัย

 

" เป็นเกณฑ์วัดระดับพลังจิตของนักเรียนทุกคนในเมืองเเห่งการศึกษานะ......มีตั้ง0-5ซึ่งเลเวลที่แข็งแกร่งที่สุดคือเลเวล5....เเละต่ำสุดคือเลเวล0หรือก็คือผู้ที่ไม่มีพลังจิตยังไงละ "

 

" อย่างกับว่าแบ่งชนชั้นไงงั้นเลย.....เเล้วคนที่เป็เลเวล5มีกี่คนหรอ "

 

" น้อยคนที่จะมีขึ้นไปถึงเลเวล5....ชิราอิ คุโรโกะที่ใช่เทเลพอร์ตก็เเค่เลเวล4เท่านั้นเอง "

 

" ถ้าหากคนที่เป็นโดพันท์เเล้วเป็นคนที่มีพลังจิตอีกคงจะลำบากกว่าที่มนุษย์ธรรมดากลายเป็นโดพันท์ " โชทาโร่ได้เดินไปมารอบๆสำนักงงานก่อนจะเดินไปบรรจบที่โซฟา

 

" แต่ว่าก็ไม่อยากจะถอนตัวใช่มั้ยละ "

 

" ของมันแน่อยู่เเล้ว.....ใครจะไปยอมให้เด็กพวกนั้นเป็นเหยื่อละ...... " โชทาโร่หันมาพูดก่อนจะนั่งจิบกาเเฟที่โต๊ะ

 

เวลาเดียวกัน ซอกมุมตึกของ เมืองเเห่งการศึกษายามค่ำคืน

 

" แฮ่ก....แฮ่ก " โจรอ้วนที่หนีมาได้เดินเซไปมาจนมาถึงตรอกซอยก่อนจะเดินเข้าไปในสลัมจนเข้าไปที่สุ่มหัวของใครบางคน

 

" เป็นอะไรไป....แล้วเงินที่ไปขโมยละ "

 

" ขอโทษด้วยครับพอดีว่า...มีจัสเมนต์มาขว้างทางนะครับ "

 

" ห๊าาาา....จัสเมนต์หรอ...เห้อ ช่างเถอะเเกหนีกับมาได้คนเดียวงั้นหรอ "

 

" แต่ว่านะบอส......ไม่ได้มีเเค่จัดเมนต์ที่มาหรอกนะครับ...มีอีกคนที่ใช่ไกอาเมมโมรี่เข้าขัดขว้างพวกเราด้วยครับ "

 

" เห้.....คนที่นอกเหนือจากจัดเมนต์งั้นหรอ....หรือว่าเป็นที่เจ้านั้นบอกให้ระวังตัวนะ " ชายที่นั่งไขว้ขาไปมาพร้อมในมือเถือไกอาเมมโมรี่ในมือไปมาพร้อมรอยยิ้มที่เเฝงไปด้วยความน่ากลัวแสงหลอดไฟที่สาดส่องลงมาเป็นชายผมสีเเดงยุ่งๆกระเสอพร้อมสวมเสื้อหนังกางเกงเเบบทหารรองเท้าบูธ  " มาสไรเดอร์ "

 

" บอสทำไงดี "


" เอาเถอะๆ.....ฉันส่งคนไปเเล้งคนนึ่ง "

 

เวลาเดียวกันณ ที่สวนเเห่งการศึกษาในเมืองเเห่งการศึกษานึ่งได้มันักเรียนโทคิวาไดคนนึ่งที่เดินอยู่ในซอยโดยที่มีเพียงเเค่เธอเท่านั้นทีเดินเพียงลำพังเเต่เหมือนเธอจะรู้สึกว่ามีคนตามมาข้างหลังเเต่พอหันไปก็ไม่พบใครเลยก่อนจะเดินต่อไปเเต่ก็รู้สึกอีกครั้งคราวนี้จึงหันไปถาม

 

" ใครกันค่ะ? " เธอได้หันไปมองพร้อมกับกางพัดญี่ปุ่นในมือหันไปด้วย " รู้ว่าดิฉันคือ คงโก มิทสึโกะแห่งโรงเรียนโทคิวะไดแล้วยังกล้าคิดจะมาทำร้ายดิฉันงั้นหรอ "

 

ไร้เสียงตอบรับเเต่เธอเริ่มรู้สึกหวาดกลัวจึงค่อยๆเดินถอยหลังช้าๆเเต่เหมือนจะชนอะไรเข้าจึงรีบหันไปมองเเต่ไม่เห็นใครเธอที่กำลังสับสนก่อนจะรู้สึกอะไรบางอย่างก่อนทีสติจะเลื่อนลางเเล้วล้มลงไปนอนกับพื้น



จู่ๆได้มีร่างนึ่งยืนอยู่พร้อมรอยยิ้มมองดูร่างที่ไม่มีสติ

 

 

วันต่อมา ณ บนรถเมย์ของเมืองเเห่งกาศึกษา

 

ภายในรถที่ไม่มีคนเลยนอกจากนักเรียนหญิงซาคุงาวะก็คือ อุยฮารุ คาซาริ เเละซาเต็น รูอิโกะที่กำลังมุ่งหน้าที่ไหนสักแห่งเเละด้านนอกที่ตอนนี้กำลังฝนตักหนักอย่างมาก


 


" ตื่นเต้นจังเลยค่ะ...สวนแห่งการศึกษานะ " อุยฮารุที่รู้ตื่นตาตื่นใจมากว่าที่ทีำงกเธอกำลังมุ่งไปนั้นก็คือสวนเเห่งการศึกษาที่เหล่าโณงเรียนคุณหนูจะเข้าไปท่องเที่ยวกัน

 

" ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะก็เเค่เมืองที่รวบรวมโรงเรียนหญิงล้วนเข้าไว้ด้วยกันไม่ใช่หรอ? "

 

" ก็เพราะโรงเรียนทีมารวมกันที่นี้เนี่ยแหละค่ะที่ไม่ธรรมดาทั้งโรงเรียนโทคิวะได ทั้งโรงเรียนอื่นๆทั้งหมดเป็นโรงเรียนคุณหนูชื่อดังเชียวนะค่ะ "

 

" ก็ใช่อยู่หรอก "

 

" วันนี้เพราะพวกคุณชิราอิเชิญเราเลยเข้าไปได้....ถ้าไม่ใช่เพราะเเบบนั้นสามัญชนอย่างเราไม่มีวันได้เข้าไปทั้งชีวิตอย่างแน่นอนเลยค่ะ "

 

" ดูพูดเข้าสิ.....ที่สำคัญอุยฮารุนะ "

 

"แม้คุณซาเต้นพูดเเบบนั้น เเต่ก็ไปสำรวจร้านเค้กที่กำลังไปมาซะดิบซะดีเลยไม่ใช่หรอค่ะ " อุยฮารุที่จิกนั่งสื่อท่องเที่ยวสวนแห่งการศึกษาในกระเป๋านักเรียน

 

" กะ...ก็ร้านเค้กอิตาลีเชียวนะ ใช่วัตถุดิบชั้นเลิศ อบเค้กกับชีสเด้กด้วยสูตรเดยวกับที่ทำใมนอิตาลีเลยนะ เป็นงานศิลปะชั้นยอดเลย อยากจะลองกินมานานเเล้วด้วยแต่ว่าในญี่ปุ่นกลับมีเปิดเเค่ในสวนแห่งการศึกษานี่น่า!!!  "

 

" ว่าเเต่คนอื่นเขาเเต่คุณซาเต็นหลงเชื่อโฆษณาง่ายกว่าที่คิดอีกนะค่ะเนี่ย "

 

" ป้ายต่อทางเข้าสวนเเห่งการศึกษา ทางเข้าสวนเเห่งการศึกษา " เสียงประกาศรถเมย์ได้ดังขึ้นก่อนไม่กี่นาทีรถได้จอดป้ายหน้าทั้งสองจึงเดินลงมาจากรถๆทั้งที่ฝนยังตกหนักอยู่

 

" มาถึงเร็วกว่าที่นัดไว้เเหะ "

 

" ไม่หรอกค่ะ 3 2 1 " หลังจากที่อุยฮารุได้นับเลขเสร็จฝนก็หยุดตกเหมือนสามารถสั่งได้

 

" อ่า...หยุดเเล้วการพยากรณ์อากาศที่เมืองนี้สมบรูณ์เเบบเหมือนเคยเลยน่า "

 

" เรียกว่าการอ่านปรากฎการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอานาคตโดยผ่านการคำนวณ น่จะดีกว่าการพยากรณ์อากาศดีกว่านะคะ "

 

ทั้งสองได้เดินไปทีทางเข้าซึ่งนักเรียนหญิงมากมายที่สามารถผ่านเข้าไปได้เลยด้วยการนำบัตรนักเรียกเเตะผ่านประตูเข้าไปยกเว้นเเต่อุยฮารุกับซาเต็นที่เดินไปทีช่องพนักงาน

 

" ได้รับคำเชิญมาจากชิราอิ คุโรโกะ ปี1 โณงเรียนโทคิวะไดมาค่ะ อุยฮารุ คาซาริ ซาเต็น รุยโกะค่ะ" อุยฮารุได้ยื่นบัตรเชิญให้กับพนักงานก่อนจะถูกรับไป

 

" ค่ะเชิญเลยค่ะ "

 

ประตูกั้นได้เปิดออกพอทั้งสองได้ก้าวเข้าเหมือนเป็นคนละโลกสิ่งปลูกสร้างต่างๆที่ออกเเนวยุโรปมีร้านช็อปปิ้งมากมายเเละเหล่านักเรียนหญิงที่เดินไปมา

 


 

 

" ว้าวววทั้งทางม้าลาย ทั้งสัญญาณไฟ ออกเเบบต่างจากข้างนอกหมดเลย...เยี่ยมไปเลยเนอะ "

 

" อย่างกับอยู่ต่างประเทศจริงๆเลยละค่ะ "

 

ทั้งสองที่เดินชมบรรยากาศไปมารอบๆจนมาถึงลานน้ำพุก่อนที่อุยฮารุจะสังเกตุว่าพวกเธอถูกมองอยู่

 

 


" เอิ่ม....พวกเรากลายเป็นเป้าสายตารึเปล่าค่ะ "

 

" อ่อก็ไม่เเปลกหรอกเพราะชุดนี้ละมั้ง....ที่นี้ไม่ค่อยมีนักเรียนจากข้างนอกเข้ามานัก "

 

" งี้นี้เอง "

 

" เอาละตอนนี้ก็สายเเล้วรีบไปกันเถอะ " ซาเต็นได้วิ่งออกไปก่อนที่เธอจะสะดุดลื่นกับเเอ่งน้ำตรงหน้าจนล้ม " อ้ายยย "

 

อีกด้านนึ่งทางฝั่งมิซากะกับคุโรโกะที่ยืนรออยู่ที่หน้าโรงเรียนของตัวเอง

 

" สองคนนั้นมาช้าจัง...นั้นให้มาเจอที่นี้ใช่มั้ย "

 

" ค่ะ "

 

" อุตส่าห์นัดให้มาเจอที่หน้าโรงเรียนเพราะว่าอยากเห็นเเท้ๆ "

 

" แย่จริงๆน่าที่ทำให้ท่านพี่ต้องรอขนาดนี้ "

 

" อ่ะ....มาเเล้วนี้ " มิซากะที่กวาดสายตาหันไปมองก่อนจะหันไปเห็นซาเต็นกับอุยฮารุที่พึ่งพูดถึงเดินมากันพอดีแต่พอเห็นสภาพของซาเต็นเปียกโฉกไปหมด " เอิ่ม "

 

 

 

" เกิดอะไรขึ้นงั้นหรอค่ะ? " คุโรโกะที่หันมองก็ได้ถามขึ้นมา

 

" อะ...เอ่อ "

 

" แหะๆๆ...พอดีว่าเจอแอ่งน้ำชังนิดหน่อยนะ "

 

เวลาต่อมาในห้องอาบน้ำของโรงเรียนโทคิวะไดซาเซ็นที่กำลังถอดชุดตัวเองออกพร้อมสวมเครื่องเเบบของโทคิวะไดจากมิซากะทดเเทนไปก่อนเเละไม่นานก็เดินออกมาพร้อมในเครื่องเเบบโทคิวะไดเเต่เธอก็พยายามเอามือดึงกระโปรงลงมาปิดอยู่ดีเนื่องจากไม่ชินกับกระโปรงสั้น


 


" เป็นไงบางพอดีหรือป่าว " มิซากะได้หันไปถาม

 

" คะ...ค่ะเเต่ว่ากระโปรงมันสั้นไปจนรู้สึกเย็นว่าบที่ด้านล่างนะค่ะแหะๆๆ "

 

" คุณซาเต็นได้ใส่คนเดียว...ขี้โกงนิ " อุยฮารุที่ดูอิจฉาไปในทันที

 

" หา.... "

 

" จริงสิ...งั้นเเลกชุดกันเถอะค่ะ "

 

" จะบ้าหรอ...เธอตัวเล็กเกินไปน่าาา!!! "

 

เวลาต่อมาทั้ง4ได้เดินทางไปยังสวนเเห่งการศึกษาเเล้วได้เข้าไปในร้านเค็กร้านนึ่งที่ชื่อว่าCrostata

ซึ่งมีเค้กมากมายที่น่ากินจนน่าลิ้มลองเต็มไปหมดเป็นสรวงค์สวรรค์ของเหล่าผู้หญิงที่ชื่นชอบของหวาน

 

" อืมมม....ครอสตาตาสตอเบอร์รี่หรอ...ไม่สิๆ มองบลังก์นี้ก็น่าอร่อย อ่ะ...ช็อกโกลาตานี้ก็ตัดใจไม่ลงอีก " อุยฮารุที่ยังตีดสินใจไม่ได้ว่าจะเอาชิ้นไหนจนคนอื่นเรื่องได้กันหมดเเล้ว

 

" เรื่องยากขนาดนั้นเลยหรอค่ะ " คุโรโกะได้หันไปถามเพื่อนของเธอที่ยังคงครุ่นคิด

 

" งั้นของฉันเอาชีสเค้กเเล้วกัน " ซาเต็นที่เลือกได้เเล้วได้พูดออกมา

 

" ฮ่าห์ๆๆ....ถ้าไม่รีบเลือกเดียวพระอาทิตย์จะตกดินก่อนน่า "

 

" อ่า...รอเดียวก่อนนะค่ะ " ระหว่างที่อึชุยฮารุกำลังเลือกอยู่นั้นจู่ๆเสียงโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้นจึงหยิบขึ้นมารับ " ค่ะ...ค่ะะ? เข้าใจเเล้วค่ะ "

 

" เรียกตัวงั้นหรอ? " คุโรโกะที่พอเดาออกจึงลองถามออกไป

 

" ค่ะ "

 

" อ่าาา....เรียกได้ถูกเวลาจริงๆน่า " คุโรโกะได้คอตกเมื่อตัวเองเดาถูก

 

" เอาน่าๆๆเดียวส่วนของอุยฮารุเดียวเอากลับบ้านให้น่า "

 

" ขอบคุณมากค่ะ "

 

ไม่นานอุยฮารุเเละคุโณโกะได้วิ่งออกจึงเหลือเเค่มิซากะกับซาเต็นกัน2คน

 

" งานยุ่งน่าดูเลยน่า...งั้นพวกเราก็ "

 

" อ่า...คุณมิซากะไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนเถอะค่ะ...เดียวฉันขอไปที่ห้องน้ำก่อนเเปปนึ่ง "

 

 

ณ สำนักงานจัดเมนท์หน่วยที่ 177

 

" อ่าา.....ทั้งๆที่ได้หยุดวันเสาร์เเล้วเเท้ๆ " คุโรโกะทีบ่นมาเเต่ไกลได้เปิดประตูเข้ามาก่อนที่จะอะไรเคาะที่หัวของเธอเเละอุยฮารุ

 


 

 

" มาถึงก็บ่นเลยลนะ " ต้นต่อก็คือนักเรียนม.ปลายสวมเเว่นผมสั้นซึ่งเป็นหัวหน้าหน่วย177 โคโนริ มี

 

" ขอโทษค่ะ รุ่นพี่โคโนริ"

 

" แล้ววันนี้เรียกมาทำไมหรอค่ะ " คุโรโกะได้เริ่มถามขึ้นทันที่ก่อนที่โคโนริจะเดินไปที่โน๊คบุ๊คที่โต๊ะของเธอ

 

" ตั้งเเต่หลังเลิกเรียนจนถึงกลางคืน...เกิดคดีไล่โจมตีเฉพาะนักเรียนโทคิวะไดหกคนอย่างต่อเนื่อง " โคโนริได้เปิดรูปผู้เคราะห์ร้ายซึ่งทุกคนต่างเป็นนักเรียนโทคิวะไดเเทบทุกคน " เเละทุกคดีเกิดขึ้นในสวนเเห่งการศึกษาด้วย "

 

" ทำไมถึงต้องเป็นโทคิวะได...ด้วยละค่ะ "

 

" โรงเรียนโทคิวะไดส่วนใหญ่ทุกคนเป็นเลเวล3ขึ้นไป....เหตุผลที่คนร้ายเล่งโจมตีเเต่นักเรียนเหล่านั้นเเล้วยังเอาชนะอย่างง่ายดาย "

 

" แสดงว่าว่าคนร้ายเป็นผู้มีพลังจิตสูงพอควรสินะค่ะ "

 

" มีความเป็นไปได้สูง...เเต่ว่าเรายังไม่รู้ว่าพลังจิตของตัวการ เพราะเหยื่อทุกคนถูกทำให้หมดสติด้วยเครื่องช็อตไฟฟ้า "

 

" แล้วเหยื่อทุกคนเป็นไงบางหรอค่ะ "

 

" ก็พอมีรูปอยู่.....เเต่ว่ามันโหดร้ายน่าดูเลยละ ถ้าพวกเธอยังยืนยันจะดูละก็จงเตรียมใจเอาไว้สะ "

 

" ตั้งเเต่ที่พวกเราเข้ามาในจัดเมนท์ดิฉันก็เตรียมใจเอาไว้เเล้วละค่ะ "

 

" ฉันด้วยค่ะ "

 

" งั้นหรอ...ถ้างั้น " โคโนริได้เปิดูปพร้อมหันโน๊ตบุ๊คไปหาทั้งสองพอทั้งคู่เห็นรูปก็เเทบตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

 

 

เวลาเดียวกันที่ห้องน้ำCrostataซาเต็นที่พึ่งทำธุระเสร็จกำลังล้างมือเเต่ว่าจู่ๆประตูได้เปิดเองโดยทีเธอหันไปกับไม่มีใครอยู่เเละประตูได้ปิดลงซาเต็นที่เริ่มรู้สึกระเเวงจึงกวาดสายตามองไปมองมาก่อนเธอจะรู้สึกตัวอีกทีก็ถูกบางอย่างเข้าจนสติเริ่มเลือนลางเธอที่พยายามเกาะขอบอ่างเอาไว้เเต่ก็หมดสติไป

 

" นานจังเลยน่า...คุณซาเต็นเนี่ย "  มิซากะที่นั่งรอมาสักพักจนพนักงานได้เอาเค้กมาเสิร์ฟพร้อมชานานเเล้วจึงลุกไปเช็คทีห้องน้ำ " คุณซาเต็น "

 

มิซากะได้เปิดประตูห้องน้ำได้ยินเสียงก็อกน้ำที่ยังเปิดเอาไว้พร้อมร่างของซาเต็นที่ตอนนี้หมดสติไปเเล้วเธอจึงรีบวิ่งเข้าไปหา

 

" คุณซาเต็นทำใจดีๆเอาไว้ "

 

เวลาต่อมามิซากะเเละซาเต็นที่ตอนนี้หมดสติได้มาอยู่ที่สำนักงานจัดเมนท์เป็นที่เรียบร้อยและพวกคุโรโกะได้เล่าเรื่องคดีทีเธอพึ่งรู้มาให้ฟัง

 

" งั้นเองหรอ...เพราะคุณซาเต็นสวมเครื่องเเบบโรงเรียนเรา "

 

" แล้วคุณซาเต็นเป็นไงบางหรอค่ะ "

 

" เห็นว่าร่างกายไม่มีปัญหาอะไรเพียงเเค่ให้นอนสักพักเดียวก็ต่นแล้วละ.....แต่ว่า " มิซากะได้ตอบอุยฮารุไปแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะยังเป็นห่วงอย่างมาก " เเล้วตอนนี้รู้ตัวคนร้ายมั้ย " มิซากะได้หันไปถามกับคุโรโกะ

 

" ยังเลยค่ะ...ดูเหมือนว่าเป็นผู้มีพลังจิตที่ยุ่งยากน่าดูเลยค่ะ "

 

" ยุ่งยากงั้นหรอ? "

 

" พอดีว่าเรามองไม่เห็นน่ะค่ะ " อุยฮารุได้หันมาตอบก่อนจะที่มิซากะจะสงสัยก่อนทีจะเปิดกล้องวงจรของเมื่อวานให้ดู

 

" เหยื่อมองไม่เห็นคนร้ายงั้นหรอ "

 

" ตอนนี้พวกเราพุ้งเป้าไปที่ผู้มีพลังจิตควบคุมเเสงนะค่ะ "

 

" เเต่ว่าผู้มีพลังจิตที่สามารถหายตัวได้อย่างไร้ร่องรอยมีทั้งหมด47คนในเมืองค่ะเเต่ทุกคนมีพยานยกันหมด "

 

" เยอะเกินไปสิน่า...อีกอย่างตัวการต้องโผล่ในกล้องวงจรปิดสิคิดว่าคงไม่ใช่พลังควบคุมเเสงหรอก " มิซากะที่นั่งวิเคราะห์คดีดูเเล้วก็ไม่มีทีถ้าจะเป็นคนที่มีพลังควบคุมเเสงได้

 

" ถ้านอกจากนั้นพวกเราก็ไม่รู้เเล้วละค่ะ "

 

"  เป็นไปได้ว่าอาจจะเหมือนกับเจ้าพวกนั้นเมื่อวานนะ "

 

" เจ้าพวกนั้น...สัตว์ประหลาดพวกนั้นงั้นหรอค่ะ? "

 

" ก็อาจจะมีความเป็นไปได้อยู่เหมือนกัน...ถ้างั้น " มิซากะได้หยิบนามบัตรทีเมื่อวานเธอเก็บได้ขึ้นมา " เราคงต้องเรียนผู้เชี่ยวชาญมาเเล้วละ "

 

 

ณ สำนักงานนารูมิ

 

โชทาโร่ได้เดินกลับเข้ามาในสำนักงานหลังจากส่งเเมวที่หลงทางให้กับผู้ว่าจ้างได้เดินไปที่มุมชงกาเเฟได้เทรินใส่เเก้วเเล้วกำลังจะไปทีโต๊ะทำงานเเต่โทรศัพท์ของสำนักงานได้ดังขึ้นมาก่อนจะหยิบขึ้นมารับ

 

" ครับสำนักงานนารูมิคราบ "

 

" นายยังจำฉันได้รึเปล่า "

 

" เอะ...ขอโทษนะคราบพวกเราเคยเจอก่อนหรอ? "

 

" นักเรียนปี2 โทคิวะได มิซากะ มิโคโตะ เมื่อวันก่อนที่ยิงอยู่ในคดีปล้นธนาคาร จำได้มั้ย"

 

โชทาโร่ได้นั่งนึกย้อนไปเมือ่วานก็นึกถึงมิซากะได้พอดี

 

" อ่อ......เธอคือเด็กเมื่อตอนนั้นหรอ? "

 

" เเล้วมีเรื่องอะไรหรอ? "

 

" มีเรื่องให้จ้างวานหน่อยนะ....เกี่ยวกับมนุษย์ล่องหนที่ทำลายนักเรียนโทคิวะไดอยู่ตอนนี้ "

 

" ว่าไงนะ... "

 

" ฉันจะส่งคำเชิญไปให้นายจะได้สามารถมาหาพวกเราได้......มาที่สำนักงานจัดเมนท์หน่วยที่177 " สิ้นเสียงมิซากะก็ได้ตัดสายไป

 

" ดูเหมือนว่าเอสของโทคิวะไดติดต่อมาด้วยตัวเองเลยสินะ " ฟิลิปได้เดินออกมาพร้อมหนังสือในมือ

 

" อ่า.....รู้สึกว่าคราวนี้ไกอาเมมโมรี่ก็คืออินวิซิเบอร์ "


" ถ้างั้นก็เอาเดนเดนเซ็นเซอร์ไปด้วยเเล้วกันนะ " ฟิลิปได้โยนเเก็ทเจ็ทที่เป็นทรงกล้องส่องทางไกลให้กับโชทาโร่ก่อนทีเจ้าตัวจะอออกไปพร้อมหยิบหมวกที่ห้อยอยู่ที่ประตูพร้อมหมวกกันน็อค

 

 

โชทาโร่ได้เดินทางมาถึงสำนักงานของจัดเมนท์หน่วยที177เป็นที่เรียบร้อยพร้อมมีมิซากะมายืนรอรับอยู่กับคุโรโกะ

 

" ไม่คิดเลยนะ.....ว่าจะมีเด็กม.ต้นมาจ้างวานเเบบนี้ " โชทาโร่ได้ถอดหมวกกันน็อคออกเเล้วลงมาจากมอเตอร์ไซค์ " เเถมเป็นเอสของโทคิวะไดมิซากะ มิโคโตะ เลเวล5 ที่แข็งแกร่งที่สมยานามว่าเรลกัน....สวนผู้เด็กผู้หญิงข้างที่เป็นเทเลพอร์ตเตอร์เลเวล4 ชิราอิ คุโรโกะ "

 

" สมเเล้วที่เป็นนักสืบทำการบ้านมาดีเหมือนกันนิ....เอาล่ะมาเริ่มงานของนายดีกว่านะ "

 

" หืมม.....คดีที่ผู้เคราะห์ร้ายไม่สามารถเห็นตัวการได้เเบบนี้......แน่ใจเเล้วใช่มั้ยว่าคนที่พลังสามารถล่องหนได้ไม่ได้เป็นคนทำนะ " โชทาโร่ที่หลังจากดูกล้องวงจรปิดเเล้วก็ได้หันมาถาม

 

" อ่า.....คนที่สามารถล่องหนหายตัวได้ทั้ง47คนล้วนต่างมีพยานว่าไม่ได้อยู่ที่นั้น "

 

" งั้นเองหรอ....บางทีอาจจะเป็นผู้ใช่ไกอาเมมโมรี่อินวิซิเบอร์ก็ได้ "

 

" อินวิซิเบอร์งั้นหรอ.... "

 

" ประเด็นคือใครเป็นคนร้ายเเละถ้าหากคนร้ายไม่ใช่47คนนั้นก็ต้องมีเบาะเเสอื่น "  ระหว่างที่โชทาโร่กำลังวิเคราะห์เเสต็กโฟนก็ได้ดังขึ้นมาก่อนที่เจ้าตัวได้หยิบขึ้นมารับ " ว่าไงฟิลิปได้ความอะไรบาง "

 

" ฟิลิปหรอ? " มิซากะ คุโรโกะเเละอุยฮารูพูดออกมาพร้อมกันก่อนจะมองตากันเเละกัน

 

" อ่า.....ผมได้สืบค้นข้อมูลพลังจิตทุกคนในเมืองแห่งการศึกษาดูเเล้ว....คนร้ายนะไม่ใช่คนที่พลังควบคุมเเสงหรือหายตัวทั้งนั้นเเต่เป็นพลังที่สามารถปิดกั้นการรับรู้ต่างหากละ "

 

โชทาโร่ได้หันไปบอกกับอุยฮารุคนที่ความสามารถต่างทีฟิลิปบอกมาให้ฟังเเละเธอก็ค้นเจอคนๆนึ่ง

 

" เจอแล้วละค่ะ....ชื่อของพลังจิตก็คือ ดัมมี เช็ค เป็นพลังที่ปิดกั้นการรับรู้ของคนรอบข้าง...ผู้ที่มีพลังจิตนี้มีเพียงคนเดียวนั้นก็คือนักเรียนปี2 โรงเรียนมัธยมต้นเซคิโชะ จูฟุฟุ มิโฮะค่ะ " อุยฮารุได้ค้นข้อมูลพบเด็กสาวอายุ 13ผมหางม้าสีน้ำตาลปิดตาข้างซ้าย

 

" นี้เเหละค่ะ "

 

" เเต่ว่าเธอคนนี้เเค่เลเวล 2 เองนะค่ะแถมข้อมูลบอกว่าเธอไม่มีพลังพอที่จะลบตัวตนตัวเองได้อย่างไร้ร่องลอยอีกด้วยนะค่ะ "

 

ระหว่างที่พวกเขากำลังประชุมกันอยู่ซาเต็นได้สติขึ้นมาก่อนจะพยายามลุกจากโซฟา

 

" อะ...อืมม....นี้ฉัน "

 

" คุณซาเต็น " อุยฮารูที่หันไปมองได้พูดขึ้นจนทำให้อีก3คนหันตามไป

 

" อย่าฝืนตัวเอง.... " มิซากะที่กำลังพูดก็ต้องชะงักไปพร้อมกับทุกคนไม่เเม้เเต่โชทาโร่ที่หันมาเห็นก่อนที่ทุกคนจะพยายามกลั้นขำทางโชทาโร่ได้เอาหมวกลงมาปิดใบหน้า

 

" หืมม....หน้าฉันมีอะไรติดหรอ " ซาเต็นที่หันไปเห็นกระจกวางอยู่จึงหยิบขึ้นมาส่องเธอก็ต้องทำหน้าตกใจอย่างมาก " อ๊าาาาาา "

 

 

คิ้วของเธอที่เหมือนถูกขีดเขียนเหมือนคิวของคนเเก่ที่ดูหนาๆเเละเเทบจะเชื่อมกันจนตอนนี้ซาเต็นก็ยังคงช็อคอยู่

 

" คุณซาเต็น.....จะ...ใจเย็นก่อน...อุก " อุยฮารุทมี่พยายามจะปลอบใจเเต่ก็ต้องกลั้นเมื่อเห็นคิ้วทีดูตลกจนเเทบไม่ไหว

 

" ช็อคเเย่หน้าดูเลยนะ "

 

" อ่า....ฉันขอไม่พูดอะไรทั้งนั้นเเล้วกัน " โชทาโร่ที่กอดอกหันหน้าหนีแต่ก็พยายามกลั้นขำไปด้วย

 

" อย่างน้อยถ้ามีหน้าม้ายาวประมาณเท่านี้ก็คงปิดได้เเท้ๆเลยน่า " คุโรโกะที่พูดออกมาพร้อมพร้อมมองรูปคนร้่ยสลับไปมากับซาเต็น

 

" หน้าม้าหรอ? " ซาเต็นที่ได้เห็นหน้ารูปเด็กตรงหน้าก็นึกออก " เด็กคนนี้แหละ "

 

" คุณซาเต็นเคยเห็นหน้าคนร้ายงั้นหรอค่ะ "

 

" อ่า.....พอดีเห็นผ่านกระจกนะ "

 

" หืมม....เพราะตอนอยู่ในห้องน้ำเลยทำให้เห็นตัวได้ชัดสินะ "

 

" บางทีตอนอยู่ในห้องน้ำอาจจะยังไม่ใช่พลังอินวิซิเบอร์คงจะเก็บไว้ใช่ตอนที่หนีมากกว่าสินะ "

 

" หึหึ.....ฉันจะเเก้เเค้นที่ทำคิ้วฉันให้เป็นเเบบนี้ให้ดู.....ลุยกันเลยอุยฮารุ "

 

" ค่ะ? "

 

ไม่กี่นาทีต่อมาจู่ๆคอมพิวเตอร์เต็มโต๊ะเเล้วกลายเป็นห้องเวิร์ฟเวอร์ไปในที่สุดพร้อมหน้าจอเเต่ละเครื่องได้เชื่อมต่อกับโน๊ตบุ๊คของอุยฮารุที่มือของเธอไม่หยุดพิมพ์

 

" มะ..ไม่อยากเชื่อเเค่เด็กม.ต้นสามารถทำได้ขนาดนี้ " โชทาโร่ที่เห็นความสามารถของอุยฮารุที่เทียบเท่าโปรเเกรมเมอร์มือดีทั้งโลก

 

" สุดยอดไปเลยนะเนี่ย " มิซากะเองก็เอ๋ยชม

 

" ถ้าไม่ทำเเบบนี้ละก็ เครื่องที่นี้ก็คงจะประมวลผลไม่ทันค่ะ มราสำคัญ สวนเเห่งการศึกษา ไม่ได้อยู่ในเขตการดูเเลของเขตที่ 177ด้วยค่ะ "

 

" เเล้วทำเเบบนี้จะไม่เป็นอะไรหรอ " โชทาโร่ได้เอ๋ยถามออกมาก่อนที่คุโรโกะจะเดินมาหา

 

" ดิฉันได้รับอนุมัติจากเบื้องบนเเล้วละค่ะ "

 

" ดีละ....อุยฮารุลุยกันเลย!! "

 

" ค่ะๆๆ...ฮึบ " อุยฮารุที่ทำการกดEnterก่อนที่ทุกหน้าจอทั้งหมทดเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดทั้งหมดภายในสวนเเห่งการศึกษา " เชื่อมต่อกล้องวงจรปิดในสวนเเห่งการศึกษาทั้งหมด 2458ตัวเเล้วละค่ะ "

 

" โหวววว " ทั้ง4ได้พูดออกมาพร้อมกัน

 

" ล้างคอรอได้เลย......ยัยหนูหน้าม้าจะหาตัวให้เจอให้ได้เลย "

 

" อย่าลืมเค้กที่สัญญาด้วยนะค่ะ "


" จะ3ชิ้น 4ชิ้นจะกินไปเท่าไรก็กินไปเลย "

 

" เย้!!! "

 

" ไม่เยอะไปหน่อยหรอ? " จู่ๆมิซากะได้พูดขึ้น

 

" งั้นหรอค่ะ? "

 

" เอ้....ไม่เป็นไรหรอกค่ะ "

 

" ไม่ใช่เรื่องเค้กสักหน่อยค่ะ....อุยฮารุปิดเขตEถึงHเเล้วก็เขต JN ไปค่ะ"

 

" คะ...ค่ะ " อุยฮารุได้ทำตามที่คุโรโกะบอกได้ทำการปิดกล้องตามเขตที่ได้ยิน

 

" เเถวนั้นอยู่ไกลจากโทคิวะไดมาก ไม่ค่อยมีนักเรียนของเราไปหรอกค่ะ "

 

" ยังงี้นี้เอง......บีบพื้นที่ให้เล็กลงเพื่อง่ายต่อการหาตัวสินะ......ไม่เลวนิยัยหนู " โชทาโร่ที่อึ่งกับการวิเคราะห์ของคุโรโกะ

 

" ใครยัยหนูมิทราบค่ะ "

 

" งั้นก็ช่วยปิดตรงที่มีคนผ่านไปผ่านมาด้วยนะ " มิซากะได้หันไปบอกกับอุยฮารุตามทีเธอบอกจึงสงสัย

 

" ทำไมหรอค่ะ? " ซาเต็นได้หันไป

 

" ดูจากชุดของคนร้ายเเล้วคงเป็นที่สนใจของสวนเเห่งการศึกษา....และความเป็นไปได้ที่เธอจะใช่พลังก็คือตอนอยู่ในที่ไม่มีคนเห็นเเถมเชื่อว่าเธอคนนั้นคงไม่สามารถใช่พลังได้ตลอดเวลาใช่มะ "

 

" จริงด้วยสิ...อินวิซิเบอร์เองก็ไม่สามารถใช่ได้ตลอดเหมือนกัน " โชทาโร่เข้าใจถึงสิ่งมิซากะพูด

 

" ที่นี้เหลือเเค่จะหาตัวมันยังไง.....ถ้าใช่กล่องวงจรปิดจับตาดูละ " ซาเต็นได้เสนอออกมา

 

" ไม่หรอกถ้าหากว่าเด็กคนนี้ที่มีพลังปิดกั้นการรับรู้เเล้วพร้อมใช่ไกอาเมมโมรี่อินวิซิเบอร์ละก็.....จะกลายเป็นพลังที่ปิดกั้นการรับรู้ได้อย่างสมบรูณ์เเบบได้ " โชทาโร่ที่ค้านขึ้นมา

 

"  หมายความว่ายังไงหรอค่ะ...ช่วยอธิบายมาด้วย "

 

" ความสามารถของมันก็ตามชื่อเเละ.....สามารถทำให้ผู้ใช่ล่องหนได้อย่างเเนบเนี่ยนจนเหมือนว่าเล่นมายากลหายตัวที่ไม่มีใครจับได้ "

 

" ฟังดูเเล้วก็น่ากลัวจริงๆนั้นเเหละ...แล้ววิธีทำลายเจ้าไกอาอะไรนั้นละต้องรอให้เผยร่างจริงออกมาก่อนงั้นหรอ? "

 

" ไม่ได้หรอก...มันเป็นไกอาเมมโมรี่ไม่เหมือนกับที่พวกเธอเจอเมื่อวานหรอกนะ.....การจะทำลายมันได้ต้องทำลายมันจากด้านในร่างกายเท่านั้น "

 

" ถ้าเรื่องนั้นละก็.....ฉันจะเป็นคนจัดการเอง " มิซากะที่ยิ้มมุมปากพร้อมอาสาจัดการไกอาเมมโมรี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น