Kamen rider W & To aru kagaku no Railgun

ตอนที่ 19 : เทศกาลเซย์กะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    7 มี.ค. 63

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ หอพัก โรงเรียนโทคิวะได

 

มิซากะที่นอนคลุมโปร่งด้วยสีหน้าที่เซ่งๆก่อนที่คุโรโกะที่อยู่ในชุดนักเรียนเดินมาเปิดม่านออกทำให้แสงพระอาทิตย์ของวันใหม่ส่องผ่านเข้ามา

 

" ท่านพี่ค่ะ เช้าแล้วนะคะ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงแล้วนะคะ "

 

" ในที่สุด....เหรอ "

 

" ก็วันนี้นะคือวันที่ท่านพี่จะได้เจิดจรัวบนเวทีนิคะ ถึงแม้สำหรับท่านพี่แล้วนั้นเวทีอันเจิดจรัวจะเป็นเรื่องธรรมดาก็เถอะ แต่วันนี้พิเศษยิ่งกว่าเลยคือ คุโรโกะผู้นี้เฝ้ารอคอยวันนี้มาตลอดชีวิตที่พักอยู่ที่นี่เชียวนะคะ"

 

" เวทีอันเจิดจรัวเหรอ มีคนที่เหมาะกว่าอยู่เยอะแยะไม่ใช่รึไง....แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยละ "

 

" แหม ช่างถ่อมตนเสียจริง ทุกคนยกให้ท่านพี่เป็นตัวแทนอันภาคภูมิใจของโทคิวะไดไม่ใช่เหรอคะ "

 

" เห้อ...เอาเถอะถูกกำหนดมาแล้วนิน่าช่วยไม่ได้... "

 

" นี่สิคะ ถึงจะเป็นท่านพี่ เอาล่ะคะได้เวลาเปลี่ยนชุดแล้วละคะ " คุโรโกะได้ดึงผ้าห่มออกก่อนจะจุถอดชุดนอนของมิซากะออกแต่ก็ถูกศอกเข้าหน้าเต็มจนล้มหงายไป

 

"ไม่ต้องบอกฉันก็ทำอยู่แล้ว....ก็ถูกกำหนดมาแล้วนิน่า "  มิซากะที่พูดไปพลางหน้าแดงไปด้วย

 

ณ หอพักโทคิวะได

 

" เห้....เทศกาลเซย์กะเหรอ " โชทาโร่ที่ยืนอยู่หน้าหอพักของโทคิวะไดโดยที่มีฟิลิปยืนอยู่ข้างๆ  " เป็นเทศกาลแบบไหนกันถึงมาจัดในหอพักนักเรียนแบบนี้เนี่ย? "

 

"เทศกาลเซย์กะที่เทศกาลที่หอพักหญิงโทคิวะได ที่ปกติแล้วไม่ให้บุคลภายนอกเข้ามาได้ในวันนึ่งในรอบปีข้างในจะมีกิจกรรมต่างๆมากมายให้ทำถือว่าน่าสนใจที่เดียวเลยละ "

 

" ก็สมกับเป็นโรงเรียนที่มิซากะกับคุโรโกะอยู่เลยนะเนี่ย "

 

" ก็โรงเรียนโทคิวะไดที่เป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงติดอันดับต้นๆของโลกเลยนะจนเรียกว่าเป็นโรงเรียนลูกคุณหนูได้เลยละ "

 

" เป็นโรงเรียนที่น่าให้ฮารุนะจังมาเรียนดูจังน่า.....เนอะฮารุนะ " อากิโกะที่เดินอุ้มฮารุนะที่อยู่ด้านหลังพูดลอยๆก่อนที่โชทาโร่จะหันไปหา

 

" เน่อากิโกะ....ถ้าจะทำอย่างงั้นฮารุนะจังคงจะต้องเป็นผู้มีพลังจิตเท่านั้นถึงจะเข้ามาเรียนในเมืองแห่งการศึกษาได้ "


" แม้ๆ....ก็ไม่แน่หรอกเนอะ บางที่ฮารุนะจังอาจจะมีพลังจิตอยู่ก็ได้น่าา "

 

"  การที่จะเป็นผู้ใช้พลังจิตได้จะต้องมีไอคิว สูงและสามรถคำนวณพลังได้อีกอย่างการที่จะเข้าโทคิวะไดไดะต้องเป็นเลเวล3ขึ้นไปเท่านั้น "

 

" ถ้าเป็นลูกของฉันกับริวคุงละก็ จะต้องฉลาดจนสามารถเป็นผู้ใช้พลังจิตได้อย่างแน่นอน หุหุๆ"

 

" เห้อ....เอาอะไรมามั่นใจแบบนั่นกันน่า หื้ม " โชทาโร่ที่บ่นพึมพำไปมาก่อนจะหันไปเห็นมิซากะที่สวมชุดเมทอยู่กำลังแจกแผ่นพับอยู่ " เอ้...ถ้าจำไม่ผิด "

 

เวลาเดียวกันมิซากะที่กำลังแจกแผ่นพับอยู่ก่อนจะมองดูตัวเองที่อยู่ในชุดเมทด้วยสีหน้าสงสัย


" เห้อ....ไม่เห็นจำเป็นต้องใส่ชุดแบบนี้เลยนิน่า " เธอได้แต่ถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้าตั้งใจทำงานต่อโดยที่หันไปเห็นนักเรียนชาย3คนกำลังเดินผ่านพอดี " ยินดีต้อนรับคะ นี่แผ่นพับกิจกรรมวันนี้คะ "

 

" เห้...เธอคนนี้น่าจัง " นักเรียนชาย3คนได้เดินมารับแผ่นพับหลังจกาที่ได้ครบ3คนแล้วมีคนนึ่งได้หยิบมือถือและขอถ่ายรูปกับมิซากะ

 

" ขอถ่ายรูปหน่อยได้มั้ยครับ? "

 

" เอิ่ม ขออภัยด้วยค่ะ กรุณางดถ่ายรูปนักเรียนในหอนะคะ " มิซากะได้บอกกับนักเรียนคนนั้นก่อนแสงแฟลชจากชัตเตอร์ถ่าสยอัดหน้าของเธอไปมา

 

" ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ "

 

มิซากะที่ลืมตากำลังต่อว่าแต่ปรากฎซ่าคนที่ถ่ายไม่ใช่นักเรียนชาย3คนนั้นแต่กลับเป็นคุโรโกะ

 

" ไมม่ต้องยอดเยี่ยมเลยนะยะ! แล้วไงเธอถึงมาถ่ายรูปอยู่เนี่ย"


" กรุณาอย่าเข้าใจผิดนะคะ วันนี้คุโรโกะเป็นฝ่ายช่างภาพนะคะ ดิฉันกำลังถ่ายภาพเพื่อใช้ในการอ้างสำหรับจัดงานปีถัดๆไปอยู่ยังไละคะ แต่ว่านะคะท่านพี่ ดิฉันคิดว่าการใส่กางเกงขาสั้นแม้ในชุดเมดนี้มันค่อนข้าง...อย่างน้อยก็น่าจะใส่ดรอเวอรส์น่าจะดีกว่านะคะ " คุโรโกะที่ดูภาพที่ถ่ายใต้กระโปรงมิซากะมาดูก่อนที่เจ้าตัวจะโดนกระแสไฟฟ้าจากตัวมิซากะที่ช็อตผ่านกล้องจนเธอสะดุ้งไปเล็กน้อย

 

" คือว่านะคุโรโกะ....ทำไมภาพของชั้นแบบนั้นถึงเอาไปใช้อ้างอิงในงานปีหน้ามิทราบยะ! " มิซากะได้เข้ายิกแก้มคุโรโกะไปมาจนแก้มทั้งสองข้างเริ่มแดงแจ้

 

" ขะ...เข้าใจผิดแล้ว...อุ้ก ท่านพี่ "

 

" สวัสดีค่า " เสียงนึ่งที่ได้ทักทายกับมิซากะจนทำให้่เจ้าตัวหันไปหาพอเห็นก็ยิ้มออกมาทันทีเมื่อเจ้าของเสียงคืออุยฮารุและซาเต็นที่อยู่ข้าง


 


" ยังสนิทกันเหมือนเดิมเลยนะคะ "

 

" คุณอุยฮารุ คุณซาเต็น  "

 

" โห้ววว อยู่กันครบเลยนะเนี่ย " โชทาโร่ได้เดินเข้ามาทักทายกับพวกมิซากะทำให้หันไปหา

 

" อะ...คุณโชทาโร่ คุณฟิลิปก็ด้วย "


" เป็นหอที่ครึกครื่นน่าดูเลยน่า มิซากะ มิโคโตะ"

 

" เอิ่มว่าแต่คนข้างหลังคือ? " ซาเต็นได้หันถามกับอากิโกะที่อุ้มฮารุนะอยู่

 

" อ่อ....เธอคนนี่คือ"

 

" สวัสดีจ้านารูมิ อากิโกะ ไม่สิตอนนี้เป็นเทรุอิ อากิโกะ เป็นหัวหน้าสำนักงานนักสืบนารูมิที่ฟูโตะจ้า "

 

" หัวหน้าสำนักงานไม่ใช่คุณโชทาโร่เหรอคะ? "

 

" เอิ่มก็ปะ..ประมาณนั้นแหละ อ่ออากิโกะ นี่คือมิซากะ มิโคโตะ เป็นนักเรียนของโทคิวะได และเป็นเลเวล5 อันดับ3ของเมืองนี้ และส่วนคนที่นอนช็อตอยู่นั้นรุ่นน้องของเธอชิราอิ คุโรโกะ และเพื่อนของเธอ  อุยฮารุ คาซาริ ซาเต็น รุยโกะ "

 

" ยินดีที่ได้รู้จักคะ "


" อ่อ โชทาโร่คุงเคยเล่าเรื่องพวกเธอให้ฟังแล้วละ ยินดีที่ได้เจอนะจ้ะ "

 

" ว่าแต่เด็กคนนี้...คือลูกของคุณอากิโกะเหรอคะ "

 

" จ้าชื่อฮารุนะจัง น่ารักใช้ม๊า "

 

" น่ารักมากเลยละคะ "

 

หลังจากที่แนะนำตัวเสร็จก็ได้มาที่ห้องโถงกลางที่ตกแต่งอย่างสวยงามจนไม่คิดว่าเป็นหอพัก

 

" ว้าววว.....สุดยอดเลยนะ "

 

" นี่มันหอจริงๆเหรอเนี่ย ช่างลึกล้ำจริงๆ "

 

อากิโกะและฟิลิปได้เอ๋ยชมก่อนที่อุยฮารุจะพุ้งเข้าไปหาคุโรโกะกับมิซากะด้วยสีหน้าตื่นเต้น


" คุณมิซากะ คุณชิราอิ ขอบพระคุณจริงที่เชิญพวกเรามาที่เทศกาลเซย์กะมากๆค่ะ เทศกาลหอพักหญิงโรงเรียนโทคิวะไดแห่งนี้เป็นอะไรที่เกิดจินตนาการกว่าที่คิดมากเลยละคะ "

 

" ขอบคุณที่เชิญพวกเรามาเหมือนกันนะ "


" ด้วยความยินดี พวกเรามีกิจกรรมสุดวิเศษที่จะไม่ทำให้พวกคุณผิดหวังแน่คะ กรุณาสนุกให้เต็มที่เลยคะ ถ้างั้นดิฉันขอเป็คนนำทะ...."

 

" อะ....แฮ่มรอเดี๋ยวก่อนน่า " จู่ๆได้มีเสียงนึ่งพูดขัดขึ้นมาทำให้ทุกคนหันไปหายกเว้นคุโรโกะที่หน้าซีดทันทีทุกคนที่หันไปเห็นเป็นนักเรียนกม.ต้นสวมชุดเมดสีน้ำเงินเข็มยืนอยู่ 



" ชิราอิ จะเอายังไงกับงานในครัวละหื้ม? "

 

" อ่า...ดิฉันลืมไปซะสนิทเลยค่ะ "

 

" เอ่อ...ว่าแต่เธอคนนั้นคือ "

 

" อ่อ ฉันจะแนะนำตัวให้ ทสึจิมิคาโดะ ไมกะจากโรงเรียนคหกรรมหญิงล้วนเรียวรันอาหารในเทศกาลนี้ก็ได้รับความช่วยเหลือจากโรงเรียนของเธอน่ะ "

 

" โรงเรียนคหกรรมเหรอ? "

 

" เรียวรัน!? ที่อบรมนักเรียนให้เป็นเมดโดยเฉพาะนั่นเหรอคะ? " 

 

" เฮ้....มีโรงเรียนแบบนั้นด้วยเหรอ? "

 

" ทสึจิมิคาโดะ ไมกะเจ้าค่ะ " ไมกะได้ก้มคำนับพร้อมแนะนำตัวอีกครั้งตามมารยาทของเมด

 

" ส่วนทางนี้คือเพื่อนของฉัน อุยฮารุ คาซาริ ซาเต็น รุยโกะ และก็ทางนี้ก็ คุณฮิดาริ โชทาโร่ คุณฟิลิปและก็คุณนารูมิ อากิโกะ "

 

" ฝากตัวด้วยค่ะ "

 

" ถ้ามีเรื่องเดือดน้อนอะไรละก็มาบอกได้เลย " ไมกะพูดจบก่อนจะลากคอคุโรโกะกับไปทำงานทีครัวทันที " เอาล่ะ ชิราอิ มาได้แล้ว "

 

" อะ..เดี๋ยว รอเดี๋ยวสิคะ ดิฉันทิ้งพวกอุยฮารุไม่ได้นะคะ"

 

" แล้วคิดว่าทิ้งงานไปได้รึไง "

 

" มะ...ไม่ได้ค่ะ แต่... "

 

" งั้นเอาเป็นว่าฉันจะเป็นนำทางแทนเองแล้วกัน อื้ม....เริ่มจากตรงไหนดี มีที่ที่อยากไป..."

 

" ค่ะๆๆๆ มี่ค่ะ ที่นี่ ที่นี่ กับที่นี่แล้วก็ที่นี่ อ้ะตรงนี่ด้วยค่ะ " อุยฮารุที่เปิดแผ่นพับและชี้จุดๆต่างให้มิซากะดูอย่างรวดเร็ว


" นั้นมันทุกทีเลยไม่ใช่เหรอนั้นนะ "

 

" อุยฮารุจังเลือดร้อนผิดปกติกันละเนี่ย "

 

" คุณโชทาโร่ ฉันในตอนนี้ไม่ใช่อุยฮารุ คาซาริคนเดิมแล้วค่ะ ขอประกาศตรงนี้เลยค่ะว่าฉันปลดลิมิตออกแล้ว!! "

 

" โอ้วโห้วววว....นี่มันจะร้อนเกินไปแล้วนะเนี่ย "

 

" งั้นก็เอาเป็นว่าไปแต่ละที่ตามลำดับก็แล้วกัน "

 

หลังจากที่ตกลงกันได้ที่แรกที่พวกเขาได้ไปก็คือส่วนจัดแสดงศิลปะที่ทำมาจากน้ำตาล

 

"  ปติมากรรมน้ำตาลงั้นเหรอ....น่าสนใจจริงๆ "

 

" เห้ยหยุดเลยนะฟิลิปห้ามสืนค้นเรื่องแบบรี้เลยนะเฟ้ย!! " โชทาโร่ได้หันไปห้ามฟิลิปเอาไว้ทันที่ทีเมื่อรู้ว่าฟิลิปเริ่มจะเข้าโ,กหนังสือ

 

" ว้าวมีงานจัดแสดงแบบนี้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย สมกับเป็นโรงเรียนลูกคุณหนูเลยนะคะเนี่ย เนอะคุณซาเต็น คุณอากิโกะ "

 

" จริงด้วย.....นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นน้ำตาลทั้งอันแบบนี้ "

 

" นี่ทำมาจากน้ำตาลจริงๆเหรอ? ออกมาสวยจังเลยน่า ไหนๆๆ "  ซาเต็นได้ดึงกลีบกุหลาบที่ทำมาจากน้ำตาลมากินดื้อๆ

 

" อ่าาาาา!!! " อุยฮารุที่พอเห็นว่าซาเต็นกินเข้าไปก็ถึงกับร้องออกมา

 

" หึ๋ยนี้มันน้ำตาลชัดๆเลยนิน่า "

 

" อะ....เหะๆๆ " อากิโกะที่เห็นแบบนั้นก็ถึงกับขำแห้งๆออกมา

 

" ทานไม่ได้นะคะ นี่มันของโชว์นะคะ ใช่มั้ยค่ะ คุณมิซากะ "อุยฮารุได้หันไปเพื่อจะให้มิซากะมายืนยันแต่สิ่งที่เห็นคือมิซากะโดนเหล่านักเรียนโทคิวะไดรุมล้อมโดยในมือแต่ละคนมีตุ๊กตาน่ารักๆที่ทำมาจาน้ำตาลมอบให้มิซากะ

 

" ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยรับไว้ตัวนึ่งเถอะค่ะ ท่านมิซากะ "

 

" อ่า ขอบคุณนะ แต่รู้สึกเกรงใจจัง "

 

หลังจากที่ออกจาห้องจัดแสดงปติมากรรมน้ำตาลเสร็จก็ได้มาถึงห้องกิจกรรมงานภาพเย็บปักก่อนจะถึงห้องก็ได้มัภาพที่เอาไว้โชว์พวกเขาจึงแวะยืนดู

 

" ว้าว ละเอียดดีจัง "

 

" คุณซาเต็น คุณอากิโกะ พวกเราลองเรียนได้นะคะ "


" รู้แล้วๆ รู้แล้วน่า "

 

" คุณมิซากะก็ลองด้วยสิคะ "

 

" เอ้....ฉันไม่ "

 

" ค่ะ ทั้งหมด4คนนะคะ "

 

4สาวก็ได้เข้าเรียนเบ็บปักถันร้อยโดยที่โชทาโร่และฟิลิปดูแลฮารุนะอยู่ข้างนอกโดยที่อุยฮารุได้เย็บอย่างสุดฝีมือจนเป็นดอกทานตะวัน

 

" เห้ อุยฮารุจังเก่งไม่เบาเลยนิ " อากิโกะที่หันไปชมผลงานของอุยฮารุ

 

" หนูก็คิดแบบนั้นเหมือนคะ....คุณซาเต็นดูนี้สิ อะ " อุยฮารุที่จะเอาผลงานตัวเองให้ซาเต็นดูแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นซาเต็นที่ถักเป็นรูปรถสปอร์ตสีเขียวฟ้าอย่างสวบงามกว่าของที่เธอทำ

 

" อื้ม...ฝีมือตกกว่าตอนที่ปักกระเป๋าให้น้องชายอีกแหะ "

 

อุยฮารุที่ตกใจก่อนจะหันไปดูของมิซากะก็เป็นรูปเกโคตะกับดอกไม้สีเขียวที่เป็นฉากประดับสวยงามจนอึ่งไปอีกคนจนอ้าปากค้างก่อนที่มิซากะจะหันไปถามกับอุยฮารุ

 

" ทางนั้นเป็นไงบาง? "

 

"อะ..ฮ่าห์ๆๆๆ "

 

พอเสร็จจากห้องเรียนเย็บปักเสร็จก็ได้ไปดูจุดแสดงดอกไม้ซึ่งทางโ๙ทาโณ่กับฟิลิปได้มาถึงโซนนี้ก่อนหน้า

 

" หื้ม.....เป็นการจัดดอกไม้ที่สมกับเป็นลูกคุณหนูจริง "

 

" การวางองศาและเลือกประเภทดอกไม้ให้จัดเรียงกัน.....ช่างเหมาะเม็งจนหน้าตกใจเลยละ "

 

" แต่ก็ทำเอาอลังค์น่าดูเลยน่า "

 

"ถ้ามองในภาพลักษณ์ปกติละก็ คงเป็นอย่างนั้นแหละคะ ตามละครก็มีถมเถไปด้วย "

 

ที่ต่อมาคือห้องสมุดของโรงเรียนโทคิวะไดพอมาถึงที่นี่ทำเอาอุยฮารุตาเป็นประกายเมื่อเห็นหนังสือมากมายเช่นเดียวกับฟิลิปที่สนใจหนังสือทุกเล่มในห้องสมุดนี้จนสุดท้ายก็อยู่ที่นี่เป็นเกือบชม.จนทำเอาซาเต็น โชทาโร่ฟุบหลับคาโต๊ะไป

 

" เอาล่ะ เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้ว " มิซากะที่กำลังมัดผ้ากันเปื้อนให้นักเรียนคนนึ่งเสร็จก่อนที่เจ้าตัวนั่นจะหันมาขอบคุณพร้อมแกม้ทั้งสองข้างที่แดงไม่ใช่เพราะเขินอายแต่เป็นปลื้อมมากกว่า

 

" ขอบพระคุณค่ะ...เอ่อ ท่านมิซากะก็กรุณาพยายามเข้านะคะ "

 

" อ่า...อื้ม " มิซากะได้ตอบกลับสั้นก่อนที่นักเรียนคนนั้นจะเดินจากไปด้วยรอยยิ้มที่ดีใจก่อนที่มิซากะจะหันไปมองยาฤิกาที่กำเเพง


" เป็นคนดังน่าดูเลยนะเนี่ย " โชทาโร่ที่เห็นปฏิกิริยาของนักเรียนเมือ่กี้จึงเดินเข้ามาทัก

 

" ก็นิดหน่อยเองคะ...อ่อจริงสิทุกคนหิวข้าวกันรึยัง? "

 

ณ โรงอาหาร โรงเรียนโทคิวะได

 

" อ่าาาา....ไม่อยากกลับแล้วละคะ อยากอยู่ที่นี่จังเลย!! " อุยฮารุที่ดีใจไปพร้อมตักอาหารในจานไปด้วยจนเริ่มจะล้นอยู่บาง

 

" อุยฮารุจังดูมีความสุขจังน่า "

 

" ค่ะ "

 

" งั้นฉันไปนั่งที่โต๊ะก่อนน่า " มิซากะที่ตักเสร็จแล้วได้เดินล่วงหน้าไปนั่งที่โต๊ะก่อนแต่อุยฮารุได้หันไปเห็นซาเต็นที่ยืนเกร็งๆอยู่กับโชทาโร่ที่กำลังจ้องอะไรอยู่มานานจึงเดินตรงเข้าไปหา

 

" คุณซาเต็นไม่ตักเหรอคะ? " อุยฮารุที่เดินไปถามก่อนจะเห็นว่าเป็นเค้กที่ตกแต่งจนไม่กล้าตัดโดยที่หน้าเค้กเป็นชื่อโทคิวะได   " งั้นฉันตัดให้นะคะ " อุยฮารุได้หยิบมีดและตัดแบ่งเป็นชิ้นไปโดยที่ซาเต็นกับโชทาโร่ที่เห็นก็เค้กโดนตัดเป็นส่วนถึงกับร้องออกมาเสียงหลง

 

" โอ้วว.....โห้วว!! จิตใจทำด้วยอะไรเนี่ย!? "

 

" อะ....ห๊าาา กล้าจัดเค้กสวยแบบนี้ได้ยังไงกันนะ"

 

" คนที่กล้ากินงานน้ำตาลไม่ควรพูดแบบนั้นเลยนะคะ " อุยฮารุที่พูดไปพร้อมตักเค้กขึ้นมาจนเต็มจานก่อนที่ซาเต็นจะทัก


" นี่ตักเยอะขนาดนัน้จะกินหมดเหรอ "

 

" ของหวานมันคนละกระเพาะกันไม่ใช่เหรอคะ? "

 

" เอ้...ผู้หญิงทุกคนชอบพูดแบบนี้ทุกที ระวังจะจุกจนกินไม่ไหวหรอกนะ " โชทาโร่ได้พูดแซวก่อนจะมีเสียงร้องออกมาอย่างทรมาณจนทำให้ทั้งสามหันไปมอง

 

" อือ....อึดอัดจัง!? "

 

เจ้าของเสียงก็คือเท็สโซพร้อมกับกองจานที่วางเต็มโต๊ะไปหมดโดยมีโยมิคาว่านั่งท้าวคางมองดูลูกน้องตัวเองกำลังจุกอยู่


 


" ก็เล่นตักซะขนาดนั้นนี่ "

 

"กะ....ก็ทานได้ไม่อั้นนี่คะ "

 

" ให้ตายสิ...สภาพแบบนี้ให้นักเรียนเห็นไม่ได้เลยนะเนี่ย เอาลุกขึ้นไปได้แล้ว" โยมิคาว่าได้ลุกเดินไปกระชากร่างเท็สโซที่กำลังจุกอยู่แบบนั้นออกไป

 

" อะ....อ่าห์รุนแรงแบบนี้เดี๋ยวย้อนออกมานะคะ "

 

" เอิ่ม...ไม่ทันแล้วมั้งแบบนั้น " โชทาโร่ที่เท็สโซที่พึ่งโดนลากไปแบบหน่ายๆเล็กน้อย

 

ขณะเดียวกันทางด้านของมิซากะที่นั่งกลุ้มใจจนกินอาหารที่ตรงหน้าไม่ลงจนฟิลิปที่กำลังฮารุนะอยู่ก็ได้สังเกตเห็นพอดี

 

" เป็นอะไรไปมิซากะ มิโคโตะ มีเรื่องอะไรกลุ่มใจงั้นเหรอ? "

 

" อะ...อ่าเปล่าหรอกคะไม่มีอะไรให้กลุ้มใจหรอกคุณฟิลิป "

 

" เหรอ...แต่จากการที่สืยค้นของฉันเวลาคนที่แอบกังวลใจหรือเต้นตักมักจะเบี่ยงเบนสายตาหลบหน้าคนที่กำลังพูดด้วยเหงื่อที่ไหลพรากจนเหมือนกันน้ำตกนั้น " ฟิลิปที่อธิบายไปซึ่งทุกอย่างที่ฟิลิปพูดมิซากะเป็นหมดทุกอย่าง " เอาล่ะ....ไหนลองบอกมาสิว่าเธอกำลังกลุ้มใจเรื่องอะไรเหรอ? "


"  เอิ่ม...คือว่าการแสดงของฉันเองนะคะ "

 

" เอ้ คุณมิซากะมีแสดงบนเวทีงั้นเหรอ? "

 

" อึ่ย!! " มิซากะที่สะดถ้งเฮือกเมื่อจู่อุยฮารุที่เหมือนจะได้ยินที่พูดกับฟิลิปก่อนจะหันไปหา " เอ้....อ่าาา "

 

" เห้....ทำไมถึงไม่บอกพวกฉันเหรอคะ? "

 

" หรือว่าจะเป็นเซอร์ไพรส์พวกเรางั้นเหรอ? "


" อะ....ฮ่าห์ๆๆ ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นหรอก "

 

" น่าๆอย่าไปถามเซ่าซี้เกินไปเลย เดียวจะทำให้มิซากะเครียดกว่าเดิมหรอก " โชทาโร่ได้เดินตามมาที่หลังได้พูดขึ้น

 

" นั้นสินะคะ งั้นฉันจะไม่ถามอะไรมากแล้วกันนะคะ "

 

" อ่า...ไม่ใช่ "

 

" อ๊ะ ไม่ได้ค่ะๆ ห้ามพูดอะไรทั้งนั้นคะ "

 

" ใช่แล้วละคะ เซอร์ไพรส์นี่ค่ะ อ่าา...จะเป็นอะไรน่าตื่นเต้นจังเลยค่ะ "

 

" อะ.....เอ่อ "

 

" มิซากะๆๆๆ " ไมกะที่เดินเข้ามาพอดีทำให้มิซากะเลี่ยงจึงรีบหันมาไมกะ " เห็นชิราอิหรือเปล่า? " 

 

" เอ้ เธอพาคุโรโกะปแล้วไม่ใช่เหรอ? "

 

" ก็เธอไม่อยู่ในครัวแล้วนะสิ หรือว่าหนีไปแล้วนะให้ตายสิ เพื่อนๆที่เชิญมาวันนี้มีสุดยอดนักสวาปามอยู่ด้วย ทำให้อาหารไม่พอแท้ๆ สร้างปัญหาจริงๆ  " ไมกะที่ได้บ่นออกมาก่อนจะเดินถืออาหารในมือไปเติม

 

" คุโรโกะนี่ละก็ "

 

"  ก็นะเป็นถึงเทเลพอร์ตเตอร์เลยนิน่าไม่แปลกถ้าจะแว่บหนีออกมาไวขนาดนั้น "

 

" อ่อจริงสิ การแสดงวันนี้ ฉันรอดูอยู่นะ " ไมกะได้หันหลังมาพูดเกี่ยวกับการแสดงก่อนจะเดินไปต่อ

 

" อ๊าาา อยากดูจริงๆนะคะเนี่ย "

 

" นั้นสิน่า "

 

หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมงต่อมาพวกเขาที่ทานอาหารกันเสร็จและเดินไปตามทางเดิน

 

" อ่าาา อร่อยจังเลยคะ "

 

" ว่าแต่จะไปไหนต่อดีละ? "

 

" ฉันตัดสินใจไว้แล้วละคะ "

 

" เอ้ที่ไหนเหรอ? "

 

" เอ่อ...ถ้าจำไม่ผิด "

 

" โทษทีนะ คือฉันขอไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะ ไปกันก่อนเลยนะคะ" มิซากะได้พูดขึ้นก่อนจะเดินออกไปโดยที่โชทาโร่มองตามไป

 

" นี่คุณมิซากะดูแปลกๆ ไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ว่ามั้ย? "

 

" งั้นเหรอคะ "

 

" มีผู้ให้ราคาสูงกว่านี้ไหมคะ? "

 

" เอ้ะ เสียงอะไรนะ "

 

" เหมือนจะมีกิจกรรมข้างนอกนะ....ดูสิ " ฟิลิปที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างเรียกให้ทุกคนตามมาดูด้านนอกนั้นได้มีนักเรียนโทคิวะไดคนนึ่งที่กำลังถือไมค์และอีกมือถือกระเป๋ากำลังทำการประมูลของอยู่ซึ่งก็มีนักเรียนหลายคนเข้าร่วมเยอะ

 

" เห้....ประมูลของงั้นเหรอ? "

 

" ไม่มีสินะคะถ้างั้นขอปิดประมูลเพียงเท่านี้ค่ะ "

 

" นั่นของแบรนหายากสินะคะ เห็นในนิตยสารที่ฉันเพิ่งอ่าน ว่าตอนนี้กำลังขาดตลาดเลยคะ"

 

" หื้มสมกับที่เป็นโทคิวะไดเลยจริงๆ.....เอ้ะ...เดียวก่อนนะคนที่ขึ้นไปรับนั้นมัน " โชทาโร่ที่มองไปที่คนที่เดินขึ้นไปรับดูคุ้นก่อนจะลองเพ่งมองดีกับเป็นโคโนริที่เดินขึ้นไปรับด้วยใบหน้าที่ยิ้มไม่หุบ " เฮ้ยย.....นั่นมัน!! " โชทาโร่ที่ๆจู่เสียงดังขึ้นมาทำให้อุยฮารุกับซาเต็นมองตามแต่พอเห็นกันถึงกับร้องตามทันที

 

" เอ้!!! "

 

" หึหึ.... " โคโนริทีมองดูกระเป๋าที่เธอประมูลมาอยู่ในอ้อมอก3-4ใบอย่างดีใจจนไม่สังเกตุว่าพวกโชทาโร่ที่เห็นทั้งหมดแล้วได้เดินเข้ามาหา

 

" แม้ๆ รุ่นพี่โคโนริ "

 

" เอ้ะ...พวกเธอ "

 

" ไม่คิดเลยว่ารุ่นพี่โคโนริจะตามแฟชั่นด้วย " ซาเต็นที่พูดนินทาเล็กน้อยก่อนที่โคโนริจะก้มมองดูกระเป๋าในมือก่อนจะรีบหาจองแก้ตัวใหญ่


 

" เอ้ะ....อ่าา ปะ...ปกติฉันไม่สนใจของพวกนี้หรอกนะ นะ...นี่เพื่อการกุศลต่างหากละ กำไรจากงานนี้จะถูกบริจาคให้Child Error ทั่วประเทศเชียวนะในญานะจัสเมนท์แล้ว ไม่เข้าร่วมไม่ได้หรอกนะ "

 

" เป็นคำพูดที่เหมือนเป็นคำแกตัวมากเลยละ โคโนริ มี " 


" อึ่ย....อะ จริงสิพวกเธอไม่ลองเข้าร่วมบางเหรอ "

 

" ไม่ไหวหรอกคะ ค่าขนมพวกเราคงไม่พอหรอก "

 

" ไม่เป็นไรหรอก " โคโนริได้หันกับไปมองบนเวทีที่นักเรียนที่เป็นพิธีกรได้ล่วงมือเข้าไปในกล่องกำลังล่วงของประมูลชิ้นใหม่ขึ้นมา

 

" เอาละค่ะ...ของชิ้นต่อไปก็คือ ชุดเครื่องเขียน คิรุกุม่าค่ะ เริ่มที่100เยนคะ"

 

" 200เยน "

 

" 300เยน "

 

" 400เยน "

 

" 900เยนค่า "  อากิโกะที่ไปร่วมวงตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ก็ได้ประมูลราคาด้วยจนราคาสูงขึ้นทันตา

 

" อ้าววว...เห้ย อากิโกะ!!  "

 

" ดูท่าอากิจังคงอยากเอาชุดเครื่องเขียนให้กับฮารุนะจังก็เลยเข้ารวมประมูลซะแล้วละ "

 

" เห็นมั้ยละราคาเริ่มต้นประมูลไม่ได้แพงอะไรมากมายเลย "

 

"  นั้นสินะค่ะ....งั้นฉันก็ "

 

" 1หมื่นเยน!! " จู่ๆได้มีคนเสนอราคาเป็นหมื่นกับชุดเครื่องเขียนจนชนะการประมูลไปและคนที่ชนะการประมูลก็คือคุโรโกะนั่นเองก็ทำเอาทุกคนต่างตกใจ

 

" เอ้!!! "

 

หลังจากที่คุโรโกะได้รับรางวัลก็ได้มารวมตัวกับพวกโชทาโร่ทันที

 

" คุณชิราอิ คุณทสึจิมคาโดะตามตัวอยู่นะคะ "

 

" แอบออกจากครัวมานึกว่าจะทำอะไร...ที่ไหนได้มาประมูลของ1หมื่นเยนกับแค่ชุดเครื่องเขียนเนี่ยนะเหรอคะ "

 

" ไม่หรอกคะ นี่นะไม่ใช่ชุดเครื่องเขียนธรรมดาหรอกคะ เพราะว่านี่คือสิ่งที่ท่านพี่นำออกประมูลยังไงล่ะค่ะ ทั้งแผ่นรองเขียนและสมุดโน้ตนี้ ถือว่าเป็นร่างแยกของท่านพี่ก็ว่าได้ อ่าาาช่างเป็นปิติของคุโรโกะผู้นี่จริงๆ"

 

" อ่าา...ของคุณมิซากะนี่เอง ถึงว่า "

 

" ให้ตายสินี่เธอเป็นโอตาคุโรคจิตหรือไงเนี่ย " โชทาโร่ที่เห็นท่าทางแบบนั้นก็ถึงกับเกาหัว

 

" จะว่าไปแล้ว คุณมิซากะล่ะ? ไม่ได้มาด้วยกันเหรอ?"

 

" พอดีเห็นว่าจะไปเข้าห้องน้ำนะคะ "

 

" ทุกท่าน สบายดีกันมั้ยค่ะ " จู่ๆก็ได้มีเสียงนึ่งทักขึ้นมาทำให้ทุกคนต่างหันไปมองก็พบกับคองโก มิทสึโกะที่สวมชุดมิโกะทรงเมด



พร้อมกับนักเรียนโทคิวะได2คนที่ติดตามมาด้วย วันนนาอิ คินุโฮะ กับ อาวะสึกิ มายะ


 


" คะ...คองโก มิทสึโกะ แต่งชุดอะไรของคุณนะคะ "


" แหมๆ ช่างไร้ไหวพริบเสียจริงนะคะ ดิฉันถึงกับใส่ชุดนี้มาร่วมงานเพื่อสอนให้คุณรู้ว่าเมดที่แท้จริงเป็นอย่างไร้เชียวนะคะ อ๊าาา ช่างใจกว้าง ช่างเมตตาอะไรเช่นนี้ เอ้า เชิญทัศนาทุกซอกทุกมุมให้เต็มตา" นี่คือชุดเมดแห่งเมืองผู้ดีแบบญี่ปุ่นแท้ๆที่ดิฉันสั่งทำขึ้นเพื่อวันนี้โดยเฉพาะค่ะ "

 

" แบบญี่ปุ่นและอังกฤษพร้อมกันเนี่ยนะ? " โชทาโร่กับชิราอิที่พูดออกมาพร้อมเพรียงเป็นเสียงเดียวที่บ่งบอกมันไม่แมทแม้แต่น้อย

 

" ช่างลึกล้ำจริงๆ นี้ถือว่าเป็นการร่วมวัฒนธรรมทางตะวันออกกับตะวันตกเข้าด้วยกัน...ช่างน่าสนใจจริง " ฟิลิปที่ดูเหมือนจะชอบชุดของคองโกก็แทบจะเดินวนไปมาเพื่อมองดูชุดทุกซอกทุมุม

 

" ตรงไหนกันนะ? "


" แม้...ช่างเป็นชายที่ตาแล่มจริง...เอาล่ะคุณชิราอิ กรุณาพูดว่า ยินดีต้อนรับกลับค่ะ คุณหนู ดูสิคะ "

 

" เหอะ...ทำไมดิฉันจะต้องพูดด้วย? "

 

" ทำไมได้เหรอคะ ทั้งๆที่ใส่ชุดนั่นอยู่แท้ๆ ไม่ได้เรื่องเลยคะ "

 

" ขออภัยด้วยนะคะ พอดีว่าดิฉันไม่ค่อยเข้าใจมารยาทพวกนั้นเท่าไร ถ้าไม่รังเกียจช่วยสอนให้ดิันจะได้มั้ยค่ะ "

 

" ได้สิค่ะ คองโก มิทสึโกะคนนี้ตะแสดงให้เห็นว่า Maid Of Maidเป็นตัวอย่างให้ดูเองคะ โปรดดูและจดจำด้วยสะละ " คองโกที่ตามน้ำกับคำพูดของคุโรโกะก่อนจะหมุนตัวนึ่งทีและทำท่าทางเหมือนเมดโดยทันทีพร้อมน้ำเสียงก็เปลี่ยนไป " ยินดีต้อนรับกลับค่ะ คุณหนู "

 

" อื้ม...ดิฉันตอแห้งแล้ว ขอเครื่องดื่มเท่าจำนวนคนด้วยค่ะ "

 

" รับทราบค่ะ คุณหนู หึหึ " คองโกที่ตามน้ำอย่างจริงจังแล้วเดินออกไปหาเครื่องดื่มตามที่คุโรโกะบอกโดยไม่ออกจากบทบาทตัวเอง

 

" สงสัยจะอินกับบทบาทเกินไปแล้วละมั้ง " โชทาโร่ที่มองด้วยสายตาเหนื่อยๆไม่ต่างกับคินโฮะและมายะที่มาด้วยกันกับคองโก

 

" โชคดีที่เธอเป็นคนที่โดนใช้งานง่ายกว่าที่คิด พวกคุณเองก็คงลำบากแย่นะคะ ที่ต้องเจอกับคนแบบนี้"

 

" แหะๆๆ เขาไม่ใช่คนไม่ดีหรอกค่ะ ที่จริงวันนี้..."

 

" คนที่ชวนพวกดิฉันมาเทศกาลเซย์กะ ก็คือคุณคองโกเนี่ยแหละคะ "

 

" เอ้..ทั้งสองคนไม่ได้พักอยู่ในหอนี้เหรอคะ? "


" ค่ะโรงเรียนโทคิวะได มีหอพักอยู่2ทีนะคะ "

 

" อีกที่อยู่ในสวนแห่งสถานศึกษาค่ะ ดิฉัน คุณวันนาอิและคุณคองโก พักอยู่ที่นั้นนะคะ"

 

" นะ...ในสวนแห่งการศึกษาเหรอค่ะ!! เมืองที่แสนวิเศษที่เป็นเหมือนสวนแห่งสรวงสวรรค์ที่เต็มไปด้วยลูกคุณหนูนั่นเหรอคะ อ๋าาาา "

 

" แหะๆๆ ว่าแต่ว่า ท่านมิซากะอยูที่ไหนเหรอคะ?"

 

" ไปห้องน้ำจนป่านนนี้ยังไงไม่กลับมาเลย  "

 

" แย่จัง อยากจะบอกท่านว่า ดิฉันตั้งตารอดูการแสดงเวทีในวันนี้แท้ๆเชียว "

 

" พวกเธอเองก็ตั้งตารอเหมือนกันเหรอ "

 

" คุณมิซากะจะแสดงบนเวทีเหรอ? " โคโนริที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยถามขึ้นมา

 

" เซอร์ไพรส์ค่ะ เซอร์ไพรส์ "

 

" เห้...จะเป็นยังไงกันน่า "

 

" อะ....นี่ไม่ใช่เวลาจะมาคุยแล้วนิน่า ต้องรีบจองที่นั่งดีๆเพื่อถ่ายภาพของท่านพี่ในมุมสวยแล้ว "

 

มิซากะที่แอบฟังอยู่ก็ได้กลับมาที่ห้องเพื่อจะเปลี่ยนชุดก่อนจะเดินมาที่เตียงที่มีกล่องใบน่งวางอยู่

 

"ให้ตายสิ อย่าคาดหวังกันขนาดนั้นสิ นี่ฉันประหม่าเหรอเนี่ย ไม่ๆๆ ไม่มีมทางฉันเนี่ยนะ " มิซากะได้สลัดความคิดทั้งหมดก่อนจะเปลี่ยนชุดเธอได้สวมชุดเดรสสีขาวพร้อมกิ้บดอกไม้สีขาวแบบเดียวกับชุดของเธออกมาจากทำเอานักเรียนหลายคนต่างหลงเสน่ห์ของเธอตลอดทางจนมาถึงหลังเวที

 

มิซากะได้ยื่นหน้าออกก็เห็นคนจำนวนมากนั่งรออย่างตื่นเต้นก่อนจะรีบกลับมาพร้อมเอามือแตะหน้าอกตัวเองที่ตอนใจเต้นตึกรั่วๆ

 

" อุหว่า....ใจเต้นตึกตักใหญ่เลย อ่า ตั้งสติหน่อยสิตัวฉัน"

 

" ดูท่าจะตื่นเต้นน่าดูเลยน่า " โชทาโร่ที่ได้เข้ามาที่หลังเวทีทำเอามิซากะนั่นตกใจจนหันไปหา

 

" ว๊าย คุณโชทาโร่ "

 

" ตื่นเต้นสินะ....หายใจเข้าออกช้าๆสงบสตติอารมณ์ดู "

 

" แต่ว่ายังไงก็ตื่นเต้นอยู่ดีนิคะ "

 

" เอ่อ...คือว่าขอโทษที่นะครับ" จู่ๆได้มีเสียงนึ่งที่ทักขึ้นมาทำให้ทั้งสองหันไปหาแต่คนที่ตกใจนั้นกับเป็นเพีนงแค่มิซากะเพียงคนเดียวเมื่อคนตรงหน้าของเธอคือโทวมะที่เดินมาแบบงงๆ


 

" นี่นายทำไมถึง? " โชทาโร่เองก็จำโทวมะได้แต่ดูสีหน้าฝ่ายตรงข้ามเหมือนจะจำเขาหรือมิซากะไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

 

" ขอโทษที่มารบกวนตอนยุ่งๆนะครับ พอดีผมพลัดหลงกับคนที่มาด้วยกันนะครับ เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ใส่ชุดแม่ชีสีขาวนะครับ"

 

" เอิ่ม แม่ชีเหรอ? "

 

" ทะ.....ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี้ได้นะฮะ!! " มิซากะที่ตอนนี้เขินจนแก้มแดงพร้อมตะคอกใส่โทวมะทันที

 

" เห้ยๆ มิซากะใจเย็นๆก่อนสิ "

 

" อะ...ขอโทษนะครับ แต่ว่าผมไม่ใช่คนน่าสงสัยนะครับ  นี่ไง ผมมีบัตรเชิญ "

 

" จะมาป่วนการแสดงของคนอื่นรึไง หรือมาขำชุดของฉันกันนะฮะ!? "

 

" อะ...เอ่อ ผมไม่ ผมว่าชุดคุณสวยมากกว่า เหวอ " โทวมะที่กำลังจะอธิบายแต่ดูเหมือนว่ามิซากะจะไม่ฟังอะไรทั้งนั้น

 

" หะ....เห้ยๆ ไอ้น้องก็ไม่รู้หรอกนะว่าอะไรรีบชิ่งด่วนเลย " โชทาโร่ที่เห็นว่ามิซากะตอนนี้เริ่มโกรธตนเอามือคว้าเก้าอี้ข้างมาพับและกำลังจะตีแต่โชทาโร่ได้เข้าพยายามจะห้ามมิซากะเอาไว้ " มิซากะใจเย็นๆก่อนนะ "

 

" ปล่อยฉันสิ...ไม่ว่ายังไงก็ต้องฟาดเจ้านั่นสักทีนึ่ง "

 

" โทวมะคุง มาทำอะไรตรงนี้นะเจออินเด็กซ์แล้วนะ "  จู่ๆก็มีชายคนนึ่งปรากฎตัวออกมาพอดีก็คือฮิโนะ เอย์จิที่เหมือนกำลังจะตามหาโทวมะอยู่

 

" เห้ยๆ นายนะรีบพาเด็กคนนี้ชิ่งด่วยเลย " โชทาโร่ที่พอเห็นว่าเอย์จิมาพอดีก็รีบผลักโทวมะไปหาเอย์จิทันที

 

" อะ...เอ้ คุณนักสืบนี่มันเรื่องอะไรกันนะ "


" เอาเถอะน่ารีบไปเร็วเข้า! "

 

" อะ...อ่าครับโทวมะคุงรีบไปเร็วเข้า " เอย์จิได้รีบลากโทวมะวิ่งออกไปทำให้โชทาโร่ที่ห้ามมิซากะอย่างสุดแรงถึงเหนื่อยจนนั่งหมดแรงกับพื้น

 

" โอ้ย...เหนื่อยเลย...แฮ่ก...แฮ่ก "

 

" ให้ตายสิ มาตอนไหนไม่มา ดันมาตอนที่คนกำลังตื่นเต้นสุดๆ อาเระ? " มิซากะที่ใจเย็นลงก่อนจะสังเกตุว่าความตื่นเต้นเมื่อกี้ดันหายไปพร้อมกับความโกรธไปหมด

 

" ดูแล้วเหมือนจะหายตื่นเต้นแล้วนิ "

 

" จริงด้วย.... " มิซากะที่มัน่ใจเต็มร้อกลับมาก่อนจะหันไปมองไวโอลีนที่วางอยู่ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบขึ้นมา " ไปก่อนนะคะ "


" โอ้ววว....เอาให้สุดฝีมือเลยนะ "

 

มิซากะได้เดินออกไปที่กลางเวทีโดยที่มีเสียงปรบมือต้อนรับจำนวนมากก่อนจะโค้งคำนับและเริ่มเล่นไวโอลีนเล่นเพลงอันไพเราะจนสามารถควบคุมให้ผู้ชมจำนวนมากจดจ่ออยู่เธอได้


 


" ช่างไพเราะอะไรแบบนี้นะเนี่ย " โชทาโร่ที่ยืนฟังอยู่ด้านหลังเวทีก็เพลิดเพลินไปกับเสียงไวโอลีน

 

จนกระทั้งเพลงจบเหล่าคนดูต่างปรบมือให้กับการแสดงของมิซากะที่ดีเลิศก่อนที่เจ้าตัวจะก้มหัวขอบคุณ

 

" การแสดงยังไม่จบเราได้มีแขกรับเชิญพิเศษจากเมืองแห่งสายลมฟูโตะ นักร้องดูโอคู่ดัง Masked Singerค่ะ!! "

 

" Masked Singerเหรอ? " มิซากะที่ได้ยินก็รู้สึกไม่คุ้น

 

" เดียวก่อนะอย่าบอกนะว่า!! " อากิโกะที่พอได้ยินชื่อนักร้องก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร

 

" เอ้ะ!? " โชทาโร่ที่ยืนอยู่หลังเวทีพอได้ยินพิธีกรก็ถึงอ้าปากค้างก่อนจะมีมือมาแตะที่ไหล

 

" เอาล่ะตาพวกเราแล้วนะโชทาโร่ " ฟิลิปที่หันมาพูดโดยที่สวมหน้ากากสีเหลืองเอาไว้แล้วพร้อมยื่นหน้ากากสีน้ำเงินให้

 

" ฟะ....ฟิลิปนี่นายหรือว่า "

 

" เอิ้มคุณโชทาโร่นี่มันยังไงกันคะ? " มิซากะได้กลับเข้ามาถามกับโชทาโร่ที่ตอนนี้ยังงงอยู่ไม่ต่างจากเธอ " แล้วเมื่อกี้คุณฟิลิปไม่ใช่เหรอคะ "

 

" เจ้านั้นทำตามใจตัวเองอีกแล้วงั้นเหรอ? "

 

" สวัสดีทุกท่านที่อยู่ในเทศกาลเซย์กะแห่งนี้...นี้คือบทเพลงที่พวกเราจะมอบให้กับเพลงอับดับนึ่งของเมืองฟูโตะ Finger on the trigger ครับ " ฟิลิปได้เดินออกพร้อมป่าวประกาศทำให้เล่าคนดูมากมายต่างปรบมือก่อนที่เพลงจะเริ่มขึ้น

 

" อะ....อ่าาา โถ้ววว ร้องก็ได้ฟะ " โชทาโร่ที่ได้บ่นออกมาก่อนจะสวมหน้ากากสีน้ำเงินและคว้าไมค์เดินออกบนเวทีก่อนที่จะทิ้งคราบนักสืบออกไปและกลายเป็นนักร้องดูโอ Masked Singer อัตโนมัติ






[ Breeze!! moe-agaru Heats on Soul ga machi ni afureru Hero fusagareta yo no naka Freeze atsui Heart musubareta 2Peaces arata na kaze tsukamu Generation

kuchihateru mae ni umareta Nation kuridasu Attack tasai na Color azayaka ni subete terasu kara! //Sh]

 

[ Yami ga zoujoku suru kono machi de tsuki yo goorudo (gold) ni kagayake Move it down your finger Finger on the Trigger wagamama o tokihanatte// Ph Wind is Blowing! With your Feeling!//Sh tsune ni hataraku jiseishin o damarase Shootem up //Sh,PhThe Bullet is Running!//Sh)]

 

ด้านที่นั่งคนดูพวกซาเต็นที่ยังตกใจเมื่อคนที่อยู่เวทีและกำลังร้องเพลงอยู่นั้นคือโชทาโร่กับฟิลิปแม้แต่อากิโกะเองก็เคยเจอแบบนี้ก็ยังตกใจ

 

" เอ้ๆๆ ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง  "

 

"  นั้นมันพวกคุณโชทาโร่นิน่าทำไมถึงไปอยู่บนเวทีละหรือว่านี้ก็เป็นเซอร์ไพรส์เหมือนกันนะคะ "


" ดิฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ "

 

" แต่ว่าถ้าเป็นงั้นจริง...ก็ทำเอาทุกคนในงานแห่กันมารวมที่นี้หมดแล้วละมั้ง " ซาเต็นที่โยกหัวสุกไปตามเพลงพร้อมกับคนอื่นที่โบกไม้โบกมือไปตามจังหวะเพลงที่ท่าทางกำลังสนุก

 

[ Move it down your finger Finger on the Trigger aru ga mama furumau dake//Sh,PhWind is Blowing! Whats you Seeking? sono hikigane o hikeru no wa sou jibun shika inai daro?//Sh,Ph ]

 

[ Freak!! narihibiku juusei Bang!! tsumekomi hanatsu 2 Same kizamu kodou sawagidasu Trouble yusaburu Mode uchinuke W!! tsunagi tomeru saikyou no Join arashi fukiareru saidai no Point jojo ni kuzure ochite iku Stormy hitotsu ni kasanaru The Story!!//Sh ]

 

ทั้งสองที่ตอนนี้เป็นเป้าสายตาของนักเรียนหญิงของโทคิวะไดหรือแม้แต่ักเรียนหญิงที่ถูกเชิญมาต่างหลงใหล่กับเสียงอันหล่อเหล่าของทั้งสองทันควันทันทีเวลาเดียวกันมิซากะที่ยืนมองดูหลังเวทีเองก็สนุกไปกับมันด้วยเช่นกัน

 

[ Nani ga attatte sono saki ni ki ni shinai you ni kagayake// Ph Move it down your finger Finger on the Trigger sono kokoro sarake daxe //Sh,Ph (Get the Memory! Fight the Scary!)]

 

[ Tama ni koukai xe mo ii shi tsukiyo ni Shootem up  //Sh,PhThe Bullet is Running! Move it down your finger Finger on the Trigger girigiri no toko tanoshime (Be a Family! Dont miss your Funny!)]

 

[ sono hikigane o hiku toki wa sou ima shika arienai //Sh,Ph ]

 

" ขอขอบคุณทุกท่านที่ฟังเพลงของพวกเรานะคราบ " ฟิลิปได้โค้งขอบคุณกำลังเหล่าคนดูทุกคนแต่ไม่นานก็ได้มีเสียงกรี้ดดังขึ้นให้กับฟิลิปดังขึ้นอย่างตื่นตาตื่นใจบ่งบอกว่าอยากให้ทั้งสองได้ร้องเพลงอีก " ดูเหมือนว่าทุกคนจะยังสนุกกันไม่พอ ถ้างั้นเริ่มเพลงต่อไปกันเลยแล้วกันนะครับ เพลงนี้เป็นเพลงติดอันดับต้นของเมืองแห่งการศึกษาแห่งนี้ Only My Railgun เชิญรับฟังกันได้เลยครับ "

 

" ยังจะเอาอีกเหรอเนี่ย? " โชทาโร่ที่พอได้ยินว่าจะร้องอีกเพลงก็ได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเองก่อนที่เพลงจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง


 


[ Hanate kokoro ni kizanda yume mo mirai sae okizari ni xe

Genkai nado shiranai imi nai kono chikara ga hikarichirasu

Sono saki ni haruka na omoi wo //Sh,Ph ]

 

โชทาโร่และฟิลิปได้เริ่มร้องเพลงที่สองทันทีก็ยิ่งทำให้เหล่าผู้ชมที่อยู่กันเต็มสนามได้ร้องกรี้ดให้กับทั้งสองอีกครั้งแบบชุดใหญ่

 

[ Aruite kita kono michi wo furikaeru koto shika // Ph Dekinai nara ima koko de subete mo kowaseru //Sh ]

 

[ Kurayami ni ochiru machinami Hito wa doko made tachimukaeru no ?

Kasoku suru sono itami kara Dareka mo kitto mamoreru yo //Sh,Ph]

 

ขณะที่ฟิลิปกำลังร้องอยู่นั้นโชทาโร่นั่นที่ได้แต่ทำใจและร้องไปนั่นก็มีความคิดบางอย่างก่อนจะเดินไปทีหลังเวทีเพื่อไปหามิซากะที่ยืนมองดูอยู่

 

" อะ...เอ้ะ ฉันเหรอ ดะ....เดี๋ยวสิ " มิซากะที่ตกใจก่อนจะถูกโชทาโร่พาออกมาบนเวทีก่อนที่ฟิลิปนั่นจะส่งไมค์อีกอันให้ทำให้เธอนั่นได้แต่รับมาก่อนจะทำใจกับความเอาแต่ใจของทั้งสองแต่ก็ยิ้มออกมาและร้องไปพร้อมๆกับพวกโชทาโร่ก็ยิ่งเรียกเสียงกรี้ดให้กับคนดูมากขึ้นกว่าเดิม

 

[ Looking!The blitz loop this planet to search way. Only my RAILGUN can shoot it. ima sugu karadajuu o hikari no hayasa de kakemegutta tashika na yokan//Mi ]

 

[ tsukame nozomu mono nara nokosazu kagayakeru jibun rashisa de

shinjiteru yo ano hi no chikai o kono hitomi ni hikaru namida

sore sae mo tsuyosa ni naru kara //Sh,Ph ,Mi]

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #71 KHNEZ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 23:45
    สุโค่ยเดส!!! สู้ๆนะครับ
    #71
    0
  2. #70 poonum2546 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 22:30
    ขอชื่อฟังเพลงหน่อย
    #70
    0