Kamen rider W & To aru kagaku no Railgun

ตอนที่ 18 : เสร็จสิ้นคำร้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    4 มี.ค. 63

ความเดิมตอนที่แล้วของมาสไรเดอร์ดับเบิ้ล

 

โทคิเมะ :  ถ้าเป็นนายจะสืบจนรู้ว่าชั้นเป็นใครได้รึเปล่า....คุณนักสืบ

 

โชทาโร่ : นี่หรือว่าเธอ....จำอะไรไม่ได้เลยงั้นเหรอ?

 

โทคิเมะ :  ชั้นนะหิวโหยอยู่เสมอ เพราะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเองก็เลยไม่เคยรู้สึกถูกเติมเต็มเลยซักครั้ง ถึงอย่างนั่นก็มีสิ่งที่รู้อยู่อย่างนึ่ง รู้ว่าไม่สามารถออกห่างจากเมืองนั่นได้รู้สึกส่าที่นั่นมีสิ่งที่ชั้นต้องตามหาใจเจออยู่ ต่อให้ต้งองวิ่งราวเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปก็ตามที ต่อให้ต้องกลายเป็นแม่มดก็ช่าง

 

โดพันท์ : อุตส่าห์เจอแหล่งที่สามารถมีอาหารดีแล้วๆแท้ๆ คิดว่ากินพวกสกิลเอาท์พวกนั้นแล้วคงไม่เกิดะเรื่องอะไรแท้ๆแต่แกดันเข้ามาป่วนเปี่ยนจนได้นะ หลังจากนั้นแล้ว ก็ทนไม่ไหว กินเท่าไรก็ไม่เพียงพอ จนทนไม่ไหว!!!

 

โชทาโร่ : ถ้างั้น.....ขอฉันยืมพลังครึ่งนึ่งของนายหน่อยได้มั้ยคู่หู

 

ฟิลิป : อ่า

 

โชทาโร่/ฟิลิป : แปลงร่าง

 

ดับเบิ้ล : เอาล่ะ....นับความผิดของตัวเองไว้สะ

 

 

ร่างของฟิลิปที่กำลังจะล่วงตกลงพื้นแต่คุโรโกะได้เข้าไปรับเอาไว้ก่อนที่จะลงพื้นอย่างฉิวเฉียดก่อนที่มิซากะจะหันไปมองดับเบิ้ลที่ยืนอยู่ตรงหน้าของโร๊ดโดพันท์


" เอาล่ะ....จงนับความผิดของตัวเองไว้ซะ "

 

" นี่แก....หรือว่า "

 

" พวกเราคือนักสืบสองคนที่รวมเป็นนึ่งเดียว มาสไรเดอร์ดับเบิ้ลไงละ " ดับเบิ้ลพูดจบก่อนจะวิ่งพุ้งเข้าไปต่อสู้ระยะประชิดกับโร๊ดโดพันท์ทันทีโดยที่มือทั้งสองถูกเคลือบด้วยพลังไซโคลน

 

" สำหรับโร๊ดที่โจมตีด้วยการยิงคลื่นความร้อนเข้าใส่การต่อสู้ระยะประชิดจะได้ผลดีที่สุดรุกเข้าไปเรื่อยๆเลย "

 

" ไม่บอกก็ทำอยู่แล้ว!! " ดับเบิ้ลได้วิ่งเข้ามาด้านข้างก่อนจะเตะตัดเข้าลำตัวจนโร๊ดโดพันท์เสียหลักถอยไปเล็กน้อยพอเงยหน้าขึ้นก็ถูกหมัดไซโคลนชกเข้าที่หน้าซ้ำอีกครั้ง

 

" นี่มันหมายความว่าไงนะ? " โทคิเมะที่ยังคงสับสนเมื่อเห็นดับเบิ้ลที่มีเสียงฟิลิปดังออกมาด้วยก่อนที่มิซากะจะเดินเข้ามาหา

 

" คุณโทคิเมะสินะคะ....ไม่เป็นอะไรนะคะ "

 

" นั่นมันอะไรน่ะ นักสืบเป็นคนแปลงร่างไม่ใช่เหรอแต่ทำไมถึงได้ยินเสียงเด็กคนนั้นด้วยละ? "

 

" ฉันเองก็ไม่เข้าใจหลักการหรอก ถ้าให้สรุปก็คือจิตสำนึกของคุณฟิลิปได้ผสานเข้ากับโชทาโร่พร้อมๆกับเมมโมรี่ที่อยู่ที่เข็มขัด พวกเขาคือนักสืบ2คนที่รวมเป็นนึ่งเดียวแล้วก็เป็นมาสไรเดอร์ที่ปกป้องเมืองแห่งนี้ "

 

" มาสไรเดอร์....เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเลย "

 

" นี่แนะเตะหลังแอ่นไปเลย!! " ดับเบิ้ลได้กระโดดเตะเข้าที่กลางหลังจนโร๊ดโดพันท์หน้าขม่ำลงพื้น

 

" หน่อย....จะมากไปแล้วนะ...ฮ้ากกก!!! " โร๊ดโดพันท์ได้ระเบิดไอความร้อนออกมาจำวนวนมากพร้อมโ๗มตีด้วยคลื่นความร้อนเข้าใส่

 

" โห้วๆๆ ดูท่าจะโกรธจนเริ่มโต้กลับแล้ว "

 

" ทั้งที่ใช้ลมของไซโคลนป้องกันแล้วยังเอาไม่อยู่เหรอเนี่ย.....ในหมู่เมมโมรี่ที่มาในเมืองนี้ไม่ได้มีแค่ระดับธรรมดาสินะ "

 

" ฮ้าาา!! " โร๊ดโดพันท์ได้ยิงกงจักรความร้อนเข้าใส่ดับเบิ้ลจนเกิดระเบิดขึ้นแต่ควันก็จางลงให้เห็นว่าดับเบิ้ลสามารถป้องกันการโจมตีเอาไว้ได้ก่อนจะวิ่งพุ้งตรงเข้าไปทางมิซากะและโทคิเมะที่ยืนอยู่

 

" เล่งพวกเรางั้นเหรอ ก็สวยสิ " มิซากะได้หันไปก่อนจะยิงกระแสไฟฟ้าเข้าใส่โร๊ดโดพันท์เต็มๆแต่เพราะด้วยความหิวโหยที่พุ้งพล่านไปทั่วร่างจึงทำให้ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดจึงวิ่งทะยานพุ้งเข้าไปหา " โกหกน่า!! "

 

" หลบไป! " โร๊ดโดพันท์ได้ยิงคลื่รความร้อนเข้าใส่ทำให้มิซากะกับโทคิเมะต้องกระโดดหลบจนแยกจากกันทำให้โร๊ดโดพันท์ได้วิ่งเข้าไปหาโทคิเมะและจับแขนเธอเอาไว้ " มานี่ "

 

" คุณโทคิเมะ "

 

" จับตัวประกันเหรอ...เล่นสกปรกนิ "

 

" เหอะ.....จับไว้ไม่นานหรอก หลังจากที่ชั้นหนีเข้าไปในเมืองของชั้นแล้วก็จะจัดการกินนังนี้ให้ เพราะยั่งนี้บังอาจมาเดินเตร่ไปมาในเมืองของชั้นที่ฉันสร้างขึ้นก็ถือว่าเป็นการลงทัณฑ์แล้ว "

 

" แต่ว่านะ....มือที่แกจับอยู่นะไม่ใช่ของBad Girlแถวนี้หรอกนะ "

 

" ว่าไงนะ? " โร๊ดโดพันท์ได้มองไปดูมือที่จับอยู่กลับเป็นมือขวาของดับเบิ้ลที่เป็นลูน่าได้ยืดออกมาแทน " โกหกน่า! "

 

LUNA JOKER

 

" แต่เป็นมือขวาของฉันต่างหากละ "

 

" ผิดแล้วละโชทาโร่ต้องบอกว่ามือขวาของพวกเราต่างหากละ "

 

" ก็จริงละน่า " ดับเบิ้ลได้ใช้แขนขวานั้นมัดร่างของโร๊ดโดพันท์เอาไว้ก่อนจะเหวี่ยงร่างกระแทกอัดกับพื้นไปมาก่อนจะเหวี่ยงอัดกับต้นไม้ใกล้ๆจนมันโค่นลงมา

 

" ส่วนที่เป็นสีเขียวกลายเป็นสีเหลืองไปแล้ว " 

 

" อย่ามั่วแต่เสียเวลาสิรีบๆจัดการเจ้านั่นไปเลย "

 

"  เข้าใจแล้ว.....เอาล่ะปิดฉากกันเลยเถอฟิลิป "

 

" เมืองอีกแห่งเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว " โทคิเมะที่รู้สึกถึงความร้อนจากไกอาเมมโมรี่ในมือของเธอก่อนจะตะโกนบอกให้ดับเบิ้ลได้รู้ก่อนที่เหนือหัวของโร๊ดโดพันท์จะเกิดการบิดเบือนของมิติและร่างก็ได้หายไป

 

" เจ้านั้นหนีไปที่โลกนั่นแล้วเหรอ...ตามไปตอนนี้ยังอยู่นะ "

 

"ไปกันเถอะฟิลิป "

 

" โลกเบื้องหลังเหรอ....น่าสนใจจริงๆ "

 

ทางโร๊ดโดพันท์ที่หลบหนีเข้าในโลกอีกมิติและกำลังพุ้งทะยานไปตามท้องถนนด้วยล้อกงจักรที่สร้างขึ้นก่อนจะได้ยินเสียงบางอย่างไล่ตามมาพอหันไปก็พบกับดับเบิ้ลที่ขับแมชชีนฮาร์ดบลอเดอร์ไล่ตามมา

 

" มันตามมาถึงนี้เลยงั้นเรอะ!! "

 

" เข้านั้นคิดจะเล่นเป็นจ้าวแห่งถนนรึไง "

 

" มิตินี้น่าสนใจอยู่เหมือนกันแต่ถ้าจัดการเจ้านั้นได้พวกเราก็คงกลับยังมิติเดิมแน่ "

 

" โอเค....งั้นเมมโมรี่เบรคเลยแล้วกัน "

 

" หน่อยแน่!! " โร๊ดโดพันท์ได้กระหน้ำยิงกระสุนความร้อนเข้าใส่เพื่อขัดขว้างแต่ดับเบิล้ที่ขับซิกแซกหลบกระสุนทั้งได้ก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นร่างไซโคลนโจ๊กเกอร์เหมือนเดิม

 

CYCLONE JOKER

 

" ปิดบัญชีกันแค่นี้แหละ "

 

JOKER MAXIMUM DRIVE

 

ดับเบิ้ลได้ทรงตัวยื่นบนมอเตอร์ไซค์ก่อนที่พลังลมมหาศาลจะดันร่างพุ้งทะยานขึ้นไปพร้อมร่างขะแยกออก

 

" โจ๊กเกอร์เอ็กสตรีม "

 

ดับเบิ้ลได้พุ้งเข้าไปไรเดอร์คิกว์ใส่ร่างของโร๊ดโดพันท์เข้าเต็มๆอัดร่างคาถนนก่อนจะเกิดระเบิดขึ้นจนทะลุออกมาจากมิติโร๊ดเมมโมรี่ได้ถูกทำลายพร้อมกับร่างของแอนตี้สกิลคนัน้นก็นอนหมดสภาพโดยมีดับเบิ้ลยืนมองอยู่

 

" แย่หน่อยน่า.....จ้าวแห่งถนนนะคือพวกเราต่างหากละ " ดับเบิ้ลได้พูดจบก่อนที่โยมิคาว่าจะเดินมาพร้อมกับเจ้าหน้าแอนตี้สกิลคนอื่นและคุมตัวเจ้าหน้าที่คนนั้นไปดับเบิ้ลคืนร่างฟิลิปที่อยู่กับคุโรโกะก็ได้สติแล้วเดินเข้ามาหาโชทาโร่ใกล้ๆนั่นมิซากะเองก็เดินเข้ามาหาพร้อมโทคิเมะ

 

" เอิ่มคือว่าจะว่าไงดีละ....ขอโทษทีแล้ว "โชทาโร่ได้กล่าวขอโทษออกมาก่อนจะยื่นมือออกไปก่อนที่ฟิลิปจะแตะมือโชทาโร่เพื่อเป็นการขอโทษด้วยเช่นกัน

 

" ทางนี้เองก็เหมือนกัน ถ้าหากว่าตั้งขอสันนิฐานโดยเล็งเห็นว่าโทคิเมะเป็นคนธรรมดามาตลอดก็จะได้ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว เธอสัมผัสการเคลื่อนไหวของโร๊ดแล้วใช้ปรากฎการโลกเบื้องหลังในการชิงทรัพย์บางครั้งก็ขโมยของจากศพที่ถูกโร๊ดฆ่าตายไป สรุปก็คือเธอคนนั้นมีความผิดเพียงแค่ชิงทรัพย์เท่านั้น "

 

" ในที่สุด คู่หูสุดแปลกของฉันก็เข้าใจสักทีนะ"

 

" เท่านี้คดีก็คลี่คลายแล้วสินะคะ " คุโรโกะได้พูดขึ้นมาก่อนที่โชทาโร่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ออกขรึมๆ

 

" ไม่ละ...ยังไม่จบหรอก..ยังมีอีกคนที่ยังไม่ได้นับความผิดอยู่ "

 

วันรุ่งขึ้น ณ สำนักงานจัสเม็นท์สาชาที่ 177

 

" ขออนุญาตนะคราบ " ชูตะที่ถูกโชทาโร่เรียกตัวมาที่สำนักงานซึ่งโชทาโร่เองก็ได้เดินออกไปรับด้วยตัวเอง

 

" คุณชูตะ คำร้องของคุณเราจัดการให้หมดแล้วนะครับ "

 

" ครับ....ทางจัสเม็นท์ได้บอกผมแล้ว "

 

" งั้นเชิญนั่งก่อนเลยครับ " โชทาโร่ได้เชิญชูตะมานั่งซึ่งมิซากะได้เดินมาเสิร์ฟกาแฟให้ก่อนจะเดินออกไปก่อนที่โชทาโณ่จะนั่งที่อีกฝ่างของชูตะโดยที่คราวนี้มีฟิลิปนั่งอย฿าด้วย

 

" สรุปก็คือโทคิเมะไม่ใช่โดพันท์  ส่วนฆาตกรต่อเนื่องนั่นคือคนอื่นและถูกจับกุมไปแล้ว "

 

" แต่ว่าโทคิเมะเองก็มีความผิดข้อหาโจรกรรม ความต้องการอยากจะบอกความรู้สึกของคุณให้เธอรู้นั่นคงจะเป็นไปไม่ได้แล้วละ "

 

" งั้นเหรอครับ.....เธอคนนั้นก็ถูกจับไปด้วยสินะ....เอ้อว่าแต่ว่าเจ้านั่น " ชูตะที่นั่งฟังที่โชทาโร่กับฟิลิปพูดก่อนจะหันไปเห็นกระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะ  " ใช่กระเป๋าของผมรึเปล่าครับ? "

 

" ใช่ครับนี้คือกระเป๋าของคุณชูตะ ได้คืนมาจากโทคิเมะนะครับกรุณาตรวจดูของช้างในได้เลย เห็นบอกว่าใช้เงินไปดหน่อยแล้ว " โชทาโร่พูดพร้อมเลื่อนกระเป๋าให้กับชูตะที่เจ้าตัวนั่นรับมาด้วยสีหน้าที่ดีใจจนออกนอกหน้า

 

" ครับ เรื่องเงินช่างมันเถอะ....ขอแค่ได้กระเป๋าที่ระลึกกลับมาก็พอใจแล้ว" ชูตะที่รูดซิบกอนจะเช็คของอยู่นั่นสีหน้าของเขาก็เริ่มเปลี่ยนจากใยหน้าที่ดีใจก็เป็นสีหน้าที่ดูลุกลี้ลุกหล่นเหมือนหาของบางอย่างไม่เจอ

 

" เป็นอะไรรึเปล่าครับคุณชูตะนอกจากเงิแล้วมีอะไรหายไปเหรอครับ "


" อะ...เอ่อ เปล่าครับ "

 

" เหรอครับ....ยกตัวอย่างเช่นก้นกระเป๋ามีช่องสำหรับซ่อนของและของที่ถูกเก็บอบู่ในนั้นหายไปอะไรแบบนั่น " โชทาโร่ได้พูดพร้อมแววตาที่จ้องเขม่งใส่ชูตะจนเจ้าตัวเลิกสั่นกลัวพร้อมแววตาที่เบิกกว้าง

 

" พะ....พูดอะไรกันครับคุณโชทาโร่ "

 

" คดีในคราวนี้ัยังมีคนร้าย ทีได้กระทำความผิดร้ายแรงหลงเหลืออยู่อีกคนนึ่ง....ซึ่งคนๆนั่นก็คือคุณนั้นแหละคุณสึโบะซากิ ชูตะ "

 

" บะ...บ้าไปใหญ่แล้ว ผะ...ผมทำอะไรผิดมิทราบครับ? "

 

" อยากรู้งั้นเหรอค่ะ? "  คุโรโกะได้เดินเข้ามาพร้อมกับถือไกอาเมมโมรี่ที่อยู่ในซ่องก่อนจะจะกดให้ทำงาน

 

TOADSTOOL

 

หลังจากที่กดทำงานที่ข้อมือซ้ายของชูตะก็ปรากฎสัญลักษณ์ที่ไว้เสียบไกอาเมมโมรี่ขึ้นมา

 

" หวะ....ว๊ากกก!! " ชูตะที่ร้องออกมาอย่างตกใจจนทรุดลงกับพื้นก่อนที่คุโรโกะจะเดินตรงเข้ามาหา

 

" เจ้านี้คือสิ่งพวกเราได้หยิบออกมาจากกระเป๋าก่อนหน้านี้....เป็นเมมโมรี่ของคุณสินะคะ "

 

" คนคนนั้นก็เป็นโดพันท์เหรอ? " โทคิเมะที่ได้ออกมาจากอีกห้องโดยที่มีอุยฮารุและซาเต็นเดินพาออกมาก็ทำให้ชูตะที่เห็นตกใจอย่างมาก

 

" ทะ...ทำไมเธอคนนั้นถึงอยู่ที่นี่ได้? "

 

" ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าส่งตัวเธอให้กับแอนตี้สกิลแล้วซะหน่อย....เราแค่ยืมตัวเธอวไ้ซักพักเพื่อสำรวจคดีให้หมดทุกซอกทุกมุมก็เท่านั้นเอง " ฟิลิปได้ลุกขึ้นตอบคำถามของชูตะให้

 

" ว่าแต่ที่แขนของคนคนนั้นคือ "

 

" ช่องที่เสียบไกอาเมมโมรี่ไงละ....พอกดให้เมมโมรี่ทำงานมันก็จะโผล่ขึ้นมาบนร่างของผู้ใช้เมมโมรี่นั่น...และก็ยังเป็นหลักฐานมัดตัวว่าเค้าเคยใช้เมมโมรี่ "

 

" หื้มม " โทคิเมะได้เดินตรงเข้าไปมองใกล้ๆอย่างชัดเจน

 

" คุณชูตะพวกเราได้ตรวจสอบภูมิหลังของคุณมาแล้ว ไร่ของครอบครัวคุณไม่ได้สร้างกำไรเป็นกอบเป็นกำก็จริงแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำเงิได้น้อยจนอยู่ไม่ได้อะไร และเมื่อ2ปีก่อนคุณเคยมาที่เมืองฟูโตะซึ่งเป็นช่วงเวลาที่มิวเซียมยังคงแจกจ่ายไกอาเมมโมรี่อยู่ "

 

" ถ้าเรียงลำดับเหตุการณ์ให้ฟังละก็ สึโบะซากิ ชูตะได้รู้จักไกอาเมมโมรี่ในการท่องเที่ยวที่เมืองฟูโตะ  ทางคนที่จำหน่ายคงมอบสิทธิพิเศษให้ทดลองใช้ไกอาเมมโมรี่และเค้าก็ได้ล่มหลงในพลังอันแสนอัศจรรย์โดยพลัน....เป็นวิธีการค้าขายเมมโมรี่ที่เห็นกันบ่อยๆ แต่ถึงจะกลับบ้านเกิดไปแล้วแต่เค้าก็ังไม่อาจลืมความรู้สึกในตอนนั้นได้ เค้าจึงตัดสินใจเก็บออมเงินแล้วอ้างว่าออกไปทำงานในเมือง แต่เพราะในเมืองฟูโตะนั่นไม่มีการค้าขายไกอา

เมมโมรี่จนได้ยินข่าวที่เมืองแห่งการศึกษามีการค้าชายไกอาเมมโมรี่จึงได้ย้ายมาที่เมืองนี้ "

 

ฟิลิปได้เริ่มเล่าเหตุการณ์ต่างๆที่รู้มาให้ชูตะรู้ทำให้เจ้าตัวนั้นได้แต่ฟังโดยไม่สามารถโต้เถียงอะไรได้เลย

 

" และได้ใช้เงินมหาศาลเพื่อซื้อไกอาเมมโมรี่มา คนธรรมดาคงจะไม่ส่งกระเป๋าที่มีข่องสำหรับซ่อนของมาให้ใช้กันหรอก....ฉะนั้นกระเป๋านั่นก็คงเป็นของที่ได้มาจากคนชายไม่ผิดแน่และแล้วกระเป๋านั้นก็ถูกโทคิเมะแย่งไป เพราะในกระเป๋ามีเมมโฒรี่อยู่จึงไม่สามารถไปแจ้งความกับจัสเม็นท์หรือแอนตี้สกิลได้ จึงตัดสินใจจ้างพวกเราและใช้ข้ออ้างว่าตกหลุมรักแม่มดนั่นก็เพราะโชทาโร่ได้พบกับโทคิเมะก่อนหน้านั้นพอดี การพบเจอครั้งนั้นทำให้โชทาโร่เกิดปักใจเชื่อขึ้เมาว่า ถ้าเป็นยัยนั้นคงมีเสน่ห์ชวนหลงใหลแบบนั้นจริงๆ นะน่ะ"

 

" เฮ้ยๆๆ ไอ้คุณคู่หูคราบ "

 

" จะกี้นี้ก็แค่จินตนาการของผมเท่านั้นเอง แต่ว่าทางแยกตัวTหรอให้ถูกก็คือทางสามแพร่งนั่นตัวจริงของแม่มดนั้นไม่ใช่โดพันท์ที่คีองพื้นที่แต่อย่างใด เธอก็แค่ใช้ประโยชน์จากโลกเบื้องหลังที่ฆาตกรตัวจริง โร๊ดสร้างขึ้น " ฟิลิปที่อธิบายไปเรื่อยๆพร้อมหยิบไกอาเมมโมรี่ของโทคิเมะขึ้นมาให้เพื่อเปรียบเทียบกัน

 

" ส่วนนี่คือเมมโมมรี่ของโทคิเมะ เห็นได้ชัดว่าเสียหายไปแล้วและถึงแม้จะไม่รู้สาเหตุเบื้องลึกแต่ก็มีความเป็นไปได้ที่เธอจะมีส่วยเกี่ยวข้องกับอาชญากรรมผ่านเมมโมรี่ อยู่สูง....ไม่แน่บางเธออาจจะสามารถสัมผัสการบิดเบือนของมิติด้วยฝีมือของโร๊ดได้นั่นอาจจะเป็นผลจากเมมโมรี่ด้วยเช่นกัน "

 

" และโทคิเมะได้อาศัยพลังนั้นเคลื่อย้ายไปมาระหว่างสองเมืองมีชีวิตอยู่ด้วยการวิ่งราวขโมยทรัพย์สินผู้อื่น ตัวเธอที่ไม่มีความทรจำในอดีตอยู่อาจจะพยายามค้นหาตัวด้วยการแบบนั้นก็เป็นได้  นานเข้าเีิ่มมีผู้คนพบเห็นโทคิเมะอยู่ในที่เกิดเหตุทำให้ตำนานของแม่มดทางแยกตัวT บังเอิญเกิดขึ้นมา"

 

" กะ...โกหก เธอคนนั้นบอยตัวอยู่บนอากาศได้นะ แถมยังเรียกกระเป๋าไปหาตัวเองอีก!! "

 

" นั่นก็เพราะเมืองในอีกมิตินั่นบังเอิญมีความแตกต่างด้านตำแหน่งมิติขัดกับโลกจริงหลายเมตรเลยหนะสิ ประเด็นนี้ผมยืนยันได้ในระหว่างที่ต่อสู้กับโร๊ด เธอคนนั้นก็คงใช้ประโยชน์จากสิ่งนั้นเหมือนกัน"

 

" อย่างนี้นิเอง....ที่พวกเราเห็นว่าคุณโทคิเมะลอยได้นั่นก็เพราะเธออยู่บนที่สูงของอีกโลกนึ่ง แล้วพอเดินถอยหลังไปทางก็จะเห็นเหมือนว่าหายตัวไปในกำเเพงงั้นสินะ " มิซากะที่เข้าใจหลักการที่ฟิลิปได้พูโจึงสรุปออกมาแบบง่ายๆ

 

" ถูกต้อง ส่วนที่เรียกกระเป๋าได้นั้นคิดว่าคงจะเป็นเทคนิควิ่งราวของเธอเอง " ฟิลิปได้พูดขึ้นก่อนที่หมวกของโชทาโร่ได้ลอยไปอยู่ที่มือของโทคิเมะดื้อๆ

 

" หมายถึงเจ้านี้เหรอ? "

 

" อื้มด้ายกับเข็มโปร่งแสงเหรอ  สกิลล้ำสุดยอดเลย "

 

" ถึงจะไม่ประทับใจเท่าไรแต่ก็ยอมรับเลยว่าเป็นเทคนิคทขั้นสูงจริงๆ ทั้งหมดที่พูดมานี่คือข้อสันนิฐานของพวกเรา....ว่าไงหละสึโบะซากิ ชูตะมีอะไรจะโต้แย้งมั้ย" ฟิลิปได้ถามกับชูตะแต่ก็ไม่ได้คำตอบกลับมาก่อนจะเปลี่ยนไปถามกับโชทาโร่แทน " โชทาโร่ นายเริ่มรู้สึกสงสัยตั้งแต่เมื่อไรเหรอ? "

 

" ในตอนที่โทคิเมะเรียกน้ำพุนั่นว่าที่อาบน้ำ ก็มีแค่ฉัน มิซากะและคุโรโกะกับคุณชูตะเท่านั้นที่รู้.....แต่ว่าแอนตีสกิลกับรู้เรื่องน้ำพุนั้นก็คิดได้อย่างเดียวเลยว่า...รวมมือกับเราไปก็คงไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แถมถ้าขืนพลาดเข้ามทีหวังถูกจับได้ว่ามีไกอาเมมโฒรี่เอาไว้ครอบครอง คุณก็เลยเข้าตติดต่อกับแอนตี้สกิลแต่ก็ปิดบังเรื่องไกอาเมมโมรี่และใส่ร้ายตัวฉันไปด้วย "

 

"ก็เออสิ เพื่อให้ได้มาศึ่งเมมโมรี่ต่อให้ต้องทำยังไงก็ยอม จะไม่มีใครบอกว่าผมเป็นไอ้พวกน่าเบื่อ พวกไม่มีน้ำยาได้อีกต่อไป ถ้าได้เมมโมมรี่กลับมาละก็ ผมก็..ผมก็!!!" ขณะที่ชูตะนั้นกำลังระบายความใจอยู่นั่นโ๙ทาโร่ก็"ด้เดินไปแตะไหล่ทั้งของชูตะเอาไว้ตัวเขาได้หันไปด้วยสีหน้าที่โกรธแค้นแต่พอหันไปกับเห็นดวงตาของโ๙ทาโณ่ที่มีน้ำตาทำให้เขาตกใจ

 

" คุณชูตะ...ตัวผมเองก็ร้อนรนเหมือนกับตัวคุณในตอนนี้นั่นแหละ อยากจะมำให้ความรักของคุณเป็นจริง แล้วก็ไม่อยากให้คุณเกลียดชังเมืองแห่งนี้ แต่ถึงแบบนั้น สิ่งที่คุณลุ่มหลงจริงๆกลับเป็นสิ่งที่ชั่วช้าที่สุดของเมืองซะได้ ผมก็ทนไม่ได้จริงๆ มันเจ็บปวด.....เกินจะทนจริงๆนั่นแหละ"

 

" นักสืบ... " โทคิเมะที่ได้ยินคำพูดของโชทาโร่ก็เห็นใจก่อนที่มิซากะจะเดินเข้าไปหาชูตะ

 

" คุณชูตะ.....อย่างน้อยก็ยอมไถ่โทษและเริ่มต้นใหม่แต่โดยดีเถอะค่ะ "

 

" มะ....ไม่มีวันสะหรอก!! " ชูตะได้แย่งเมมโมรี่จากมือของฟิลปมาและกำลังจะเสียบเข้าที่แขนซ้ายแต่เมมโมรี่นั่นก็ถูกมิซากะนั่นได้ยิงกระแสไฟฟ้าเข้าใส่จนมันระเบิดคามือทำให้เหลือแต่เศษเล็กเศษน้อยตกลงพื้น "  มะ...เมมโมรี่ของฉัน" 

 

" นายนะ..เลิกงี่เงาสะที!! " มิซากะได้กัดฟันแล้วชกเข้าที่หน้าของชูตะเต็มแรงจนมุมปากมีเลือดออกมาทำเอาทุกคนในห้องต่างสะดุ้งตกใจแม้แต่โทคิเมะเองก็เช่นกัน " ฉันเกลียดคนแบบนายจริงๆ.....คุโรโกะรุ่นพี่โคโนริพาตัวเขาไปเถอะคะ "

 

" เข้าใจแล้วสึโบะซากิ ชูตะขอจับกุมคุณข้อหาครอบครองไกอาเมมโมรี่โดยไม่ได้รับอนุญาตค่ะ "  โคโนริได้เดินตรงเข้าไปก่อนจะจับชูตะใส่กุญแจมือก่อนโยมิคาว่ากับเท็สโซที่รออยู่หย้าห้องได้เข้ามาพาตัวไป

 

" โท้ดสตูล...เห็ดพิษเหรอ น่าจะทำให้กลายเป็นตัวน่าเกลียดน่ากลัวยิ่งกว่าแม่มดด้วยซ้ำ "

 

" คุณโชทาโร่ คุณฟิลิปมีอะไรติดค้างกับเธอคนนี้อีกมั้ยรึเปล่า " โยมิคาว่าได้ถามโดยที่ส่งซิกไปที่โทคิเมะที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ


" อะ...เอ่อคงงั้นแหละ "


" ผมจะขอเก็บเมมโฒรี่ที่เสียหายของโทคิเมะเอาไว้เพื่อตรวจสอบก่อนแล้วกันนะ "

 

" งั้นก็ไปกันเถอะ " โยมิคาว่าที่กำลังจะพาตัวโทคิเมะไปก่อนที่เธอนั้นจะหันไปขอเวลาสักนาทีกาอนจะเดินเข้าไปหาโชทาโร่

 

" ชั้นควรต้องนับความผิดด้วยรึเปล่า? "


" ก็แหงสิ...วิ่งราวนี่ก็เป็นความผิดนี่น่า "

 

" นั้นสินะ...แต่ว่าไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าไม่สามารถออกจากเมืองสีดำนั่นได้เลย "

 

" งั้นเหรอ...แต่ว่านะ ทีเธอทำก็ไม่ไดมีแค่วิ่งราวอย่างเดียวซะหน่อย....ในตอนนั้นเธอรู้ตัวว่ากำลังถูฏโร๊ดไล่ล่าเลยออกมาเตือนพวกนักเรียนให้หนีไปใช่มั้ยละ เธอเองก็มีด้านดีๆแบบนี้อยู่เหมือนกัน ชั้นคนนี้ตจะไม่ลืมเรื่องนั้นแน่นอน "

 

" ยังละอ่อนจรองๆด้วยน่าพ่อหนุ่มฮาล์ฟบอย " โทคิเมะที่ยังคงแซวโชทาโร่เหมือนเดิมทำเอาเจ้าตัวหน้าเสีย

 

" ว่าไงน๊า!! ไม่ใช่ฮาฟบอยสะหน่อย ฮาร์ดบอยต่างหากละ เธอเนี่ยนะ " โชทาโร่ที่หันไปจะว่าแต่กลัยถูกโทคิเมะจูบเข้าที่ปากตอนที่เผลอทำเอาพวกมิซากะที่เห็นก็ตกใจจนหน้าแดงยกเว้นฟิลิปที่ตกใจเล็กน้อย

 

หลังจากที่โทคิเมะที่จุมพิษโชทาโร่เสร็จก็ได้เดินกลับไปหาโยมิคาว่า

 

"มะ.....เมื่อกี้มัน "

 

" คะ...คุณโชทาโร่โดนจูบ จะ...จุ๊บปากเลยด้วยนะค่ะ "

 

" อะ....อ่าา "

 

" นี่มนั....นี่มัน!!! ความรักที่ผลิบานครั้งใหม่นิเจ้าค่ะ!! "

 

" เห้ๆ....โชทาโร่ตั้งสติ....ไม่ไหวสติสะตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัวซะแล้วแหะ "

 

" โอะ...โอะ....โอะ....โอ้วววว!? "

 

" ชอบนะ....พ่อหนุ่มฮาฟบอย " โทคิเมะได้หันกลับมาพูดอีกครั้งทำให้โชทาโร่ที่สติบินหายไปแล้วดึงกลับมาแล้วหันไปหา " ชั้นนะหิวโหยอยู่เสมอ นายช่วยมาเติมเต็มให้ชั้นทีสิ เพราะฉันคนเดียว....คงนับความผิดตัวเองเอาไว้ไม่ไหวแน่ "

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #69 poonum2546 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 19:30
    หวานจังเลย
    #69
    0
  2. #68 Save (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 19:26

    โชท่าโร่ได้เมียเฉย!!!!!

    #68
    0