Kamen rider W & To aru kagaku no Railgun

ตอนที่ 17 : คนร้ายตัวจริงอยู่ตรงนั้นไงละ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    4 มี.ค. 63

ความเดิมตอนที่แล้วของมาสไรเดอร์ ดับเบิ้ล 

 

โทบิ : ต่อให้ฉันคนนี้ถูกจับก็ตามมันจะยังมีคนที่สืบเจตนารมณ์ของมิวเสี่ยมต่อไปเรื่อยๆและอีกไม่นานเจ้านั่นจะต้องมาแน่  

 

โทคิเมะ : ฉันนะหิวโหยอยู่เสมอ นายนะ...คือคนที่จะมาเติมเต็มชั้นงั้นเหรอ? 

 

ชูตะ  :  เอิ่มคือ.....จริงๆแล้ว ยะ....อยากจะให้ช่วย ตามหาแม่มดให้ทีนะครับ 

 

คุโรโกะ ผู้หญิงจะถูกแย่งเสื้อผ้าส่วนผู้ชายถูกขโมยเงิน ถึงจะไล่ตามยังไงก็ไม่มีทางจับตัวได้จนรู้สึกตัวอีกทีก็โผล่มาอยู่ที่ทางแยกตัวTของถนนยูนากิจนได้ชื่อว่า แม่มดทางแยกตัวT 

 

โทคิเมะ : เลิกไล่ตามฉันซะดีกว่าน่า.....คุณนักสืบและจัสเม็นท์ทั้งหลาย ถ้าไม่อยากให้ร่างถูกฉีกเป็นชิ้นๆละก็ 

 

ฟิลิป รู้ตัวจริงของเมมโมรี่แล้ว ชื่อเมมโมรี่ของศัตรูก็คือโร๊ดนะจะใช้ความเร็วสูงและความร้อนสูงเพื่อแหวกช่องมิติ แล้วก็สร้างถนนในต่างมิตินั่นด้วยท่าสะบั้นก็คงจะเป็นผลจากการใช้ความสามารถในการสร้างมิติมาใช้เป็นการโจมตี ยิ่งใช้สร้างเขาวงกตต่างมิติมากแค่ไหน มันก็จะเผาผลาญร่างกายจนจำเป็นต้องได้รับการเติมเต็มอย่างเร่งด่วน ซ้ำยังทำให้เกิดความหิวโหยระดับที่กินอาหารปกติไม่เพียงพอ 

 

โชทาโร่  อย่าบอกนะว่า 

 

โทคิเมะ : ใช่แล้วละวิธีที่จะช่วยให้เติมเต็มได้เร็วที่สุด ก็คือการดูดกลืนร่างกายมนุษย์เข้าไปโดยตรงยังไงละ 

 

โชทาโร่ จะบอกว่า...โทคิเมะกินคนงั้นเหรอ? 

 

 

ณ ตรอกซอยถนนยูนากิ 

 

เหล่าแอนตี้สกิลได้เข้าพื้นที่เพื่อเก็บหลักฐานโดยที่คราวนี้โชทาโร่ได้รับอนุญาติจากโยมิคาว่าให้เข้ามาพื้นที่ได้และสิ่งที่เขาเห็นภายใต้ผ้าขาวคือชิ้นส่วนมนุษย์ที่ถูกตัดขาดเป็นชิ้นๆซึ่งโชทาโร่ก็ฟันธรงได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของโดพันท์ไม่ผิดแน่ก่อนจะออกจากที่เกิดเหตุพอออกมาก็มีสายเข้ามาโชทาโร่จึงหยิบแสต็กโฟนขึ้นมารับสายทันทีซึ่งทางปลายสายคือฟิลิปที่ติดต่อเข้ามา 

 

" เป็นไงบาง " 

 

" อ่า....ศพกระจัดกระาจายเป็นชิ้นๆเหมือนถูกฟันด้วยความร้อนสูง " 

 

" ฝีมือโร๊ดไม่ผิดแน่....แฃ้วผู้ตายละ? " 

 
" คราวนี้มีของที่ระบุตัวตนของศพที่ถูกฟันเป็นชิ้นๆหลงเหลืออยู่...รู้สึกว่าจะชื่อ ทาคางิ มาซาาฮิโกะ อายุ 22ปี เป็นพนักงานค้าชายที่อยู่ในเขตการศึกษาที่ 11  " 

 

" เดียวนะเขตการศึกษาที่11เหรอ? ไม่ใช่แถวๆถนนยูนากิหรอกเหรอแสดงว่าแค่บังเอิญตกเป็นเหยื่อรายนึ่งของโร๊ดเพื่อเติมเต็มพลังงานสินะ อล้งร่องลอยการโจรกรรมละ? " 

 

"  กระเป๋าสตางค์กับกระเป๋าหิ้วหายไป คงถูกคนร้ายชิงไปนั่นแหละ"  

 
" โชทาโร่...จะขอพูดข้อสันนิฐานของผมในตอนนี้ให้ฟังก่อนแล้วกันนะ ตัวตนที่แท้จริงของโร๊ดคือโทคิเมะ เธอคนนั้นใช้ไกอาเมมโมรี่สร้างตรอกถนนต่างมิติขึ้นมาภายในเมืองแห่งการศึกษาแล้วใช้ประโยชน์จากห้วงมิติเพื่อทำการวิ่งราวอย่างอิสระ แต่เนื่องจากไม่อาจเติมเต็มพลังงานสำหรับใช้สร้างทางได้เลยเริ่มต้นกินมนุษย์ " 

 

" ชั้นเองก็คิดแบบนั้น ในตอนนี้หนะนะ " 

 

" แต่ฟังจากเสียงนายแล้วแลดูไม่เชื่อนะ ติดใจอะไรอยู่งั้นเหรอ? " 

 

" อา...จะสืบสวนในที่สิ่งที่ฉันกวนใจนั่นก่อนแล้วกัน " โชทาโร่ได้ตัดสายไปทางฝั่งของฟิลิปที่อยู่ในห้องของตัวเองในสำนักงานจัสเม็นท์สาขาที่ 177 ได้เดินที่กระดานที่มีข้อมูลต่างๆที่รวบรวมมาและเชื่อมโยงเข้าหากัน 

 

" ให้ตายเถอะ....ชายผู้ตกหลุมรัก แม่มด คงไม่ได้มีแค่คนเดียวสะแล้ว โชทาโร่มีความใจดีอ่อนโยนเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็จริง แต่คราวนี้อาจจะอาการหนักกว่าทุกครั้งก็ได้ " 

 

" คุณโชทาโร่ออกไปสืบคดีคนเดียวอีกแล้วเหรอ? " มิซากะได้ทักฟิลิปขึ้นมาโดยที่ตัวเธอได้เดินเข้ามาไปมองดูกระดานที่ฟิลิปได้เขียนเชื่อมโยงคดีในครั้งนี้อยู่ 

 

" ก็ตามนั้นแหละ " 

 

" ว่าแต่คุณโชทาโร่มักจะเป็นแบบนี้ตลอดเลยงั้นเหรอ " 

 

อื้ม....เป็นนักสืบที่ชอบทำอะไรตามใจหันรั้นไม่ฟังใครแต่ในขณะเดียวกันก็อ่อนโยนและใจดีมาก....แต่เพราะในส่วนนี้ละมั้งที่อาจจะทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย คราวนี้เองก็เหมือนกัน" 

 

ทางด้านของโชทาโร่ที่ตระเว็นไปมารอบๆเมืองแห่งการศึกษาเพื่อหาเบาะแสในสิ่งที่ค้างคาใจอยู่แต่ไม่ว่าจะหายังไงก็ไม่มีเลยแม้แต่น้อยจนจบลงที่นั่งหมดสภาพอยู่ที่ร้า่นกาแฟแห่งนึ่ง 

 

"เห้อ....ไม่เจอร่องรอยอะไรเลย....ยัยนั่นเป็นคนของเมืองนี้จริงๆเหรอ....ไม่ใช่่ทั้งผู้ใช้พลังจิตหรือสกิลเอาท์ลักลอบเข้าเมืองมางั้นเหรอ? " โชทาโ่ร่ได้บ่นออกมาพร้อมกับเอาหมวกปิดหน้าเอาไว้เป็นการพักสายตาไปพรางๆ " ถ้าโทคิเมะเป็นโร๊ดจริงๆละก็เราจะบอกกับคุณชูตะยังไงดีละเนี่ย " 

 

" อ้าวว คุณโชทาโร่ " 

 

จู่ๆก็ได้มีเสียงนึ่งเรียกเข้าให้ออกจากผวังจึงยกหมวกขึ้นพบกับซาเต็นและอุยฮารุที่กำลังเดินตรงเข้ามาพอดี 

 

" ซาเต็นจัง กับอุยฮารจังนิ? " 

 

หลังจากนั้นทั้งสองก็ได้นั่งรวมโต๊ะโดยที่ทั้งสองได้สั่งเครื่องดื่มมาดื่มไปพร้อมกับพูดคุยกับโชทาโร่ไปด้วย 

 

" ออกมาตามสืบคดีคนเดียวอีกแล้วเหรอคะ "  

 

" ก็น่า...แต่ก็เหมือนเดิมไม่พบอะไรเพิ่มเติมเลยแม้แต่นิดเดียว " 

 
" อื้อๆ...บางครั้งอะไรๆก็ไม่ได้เป็นตามที่เราหวังเสมอไป...เพราะงั้นก็ร่าเริงเข้าไว้นะคะ " 

 

อะ...ฮ่าห์ๆๆ ก็นะลิ้นชักสืบสวนของนักสืบเปิดออกมาแล้วก็มีแต่อะไรที่ต้องเสียแรงเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นหน้าที่ของเราคือการเตรียมใจให้มั่นแล้วบุกบั่นเปิดมันออกมาเรื่อยๆ " 

 

" เป็นคำพูดที่สสมกับเป็นคุณโชทาโร่ดีนะคะ แหะๆๆ " 

 
" นั้นสิน่า เป็นคำพูดที่เท่ห์มากเลยละ"  

 

" เปล่าหรอกคนที่เท่ห์นะไม่ใช่ฉันหรอก.... " โชทาโ่ร่ได้ปฏิเสธคำชมของซอุยฮารุกับซาเต็นทำเอาทั้งสองเ้ห็นใบหน้าที่แอบเศร้านิดๆ " คำพูดของชั้น...ส่วนใหญ่ก็เป็นของที่แอยจิีกมาจากป๋าเท่านั้นแหละ " 

 

" ป๊าเหรอ? " 

 

" นารูมิ โซคิจิ นักสืบของสำนักงานนารูมิรุ่นก่อนนะ ชั้นนะนับถือป๋ามาโดยตลอดจั้งแต่สมัยเป็นผู้ช่วยนักสืบมือใหม่ไม่สิ....ตั้งแต่ที่เจอกันครั้งแรกแล้ว ชั้นเองก็อยากจะกลายเป็นคนที่ผู้ว่าจ้างเชื่อใจเป็นไพ่ตายของเมืองเหมือนกับป๋าเขาให้ได้ "  

 

" เป็นคนที่สุดยอดมากเลยสินะคะ " 

 

" แต่ว่า...สำหรับฉันในตอนนี้คงเป็นแบบนั้นไม่ได้หรอกมั้ง " 

 

" ไม่หรอกคะ....ก็คุณโชทาโร่นะเคยช่วยผู้คนในเมืองนี้แหละฟูโตะเอาไว้มากมายเลยไม่ใช่เหรอคะ " ซาเต็นที่จู่ๆได้พูดขึ้นมาก็ทำเอาโชทาโ่ร่ตกใจแล้วหันไปหา 

 

" จริงด้วยค่ะ....ทั้งในคดีเลเวลอัพเปอร์ไหนจะยังให้คำแนะนำพวกเราตลอดเวลาที่อยู่ที่สำนักงานด้วย " 

 

" นี่พวกเธอ....ให้ตายสินี่ชั้นเป็นผู้ใหญ่ภาษาอะไรเนี่ยต้องถูกเด็กม.ต้นมาปลอบแบบนี้ ไม่สมกับเป็นฮาร์ดบอยอย่างฉันเลย " 

 

" น่าจะฮาร์ฟบอยมากกว่านะคะ...หิหิ " ซาเต็นได้แซวโ๙ทาโณ่เล็กน้อยก่อนที่เธอจะหยิบบางอย่างมาจากในกระเป๋า " จะว่าไปตอนนรแกว่าจะให้คุณโชทาโ่ร่ที่สำนักงานสักหน่อย " ซาเต็นได้หยิบสมุดโน๊ตยื่นให้กับโชทาโร่ที่รับมาแบบงงๆ 

 

หื้ม...คืออะไรเหรอ " 

 
" นี่ือจ้อมูลที่ฉันรวบรวมมาจากเรื่องเล่าเกี่ยวกับแม่มดในโณงเรียนของพวกฉันนะคะ คิดว่าอาจจะมีเบาะแสอะไรบางอย่างที่พอจะช่วยคุณโชทาโ่ร่มากกว่านี้ " 

 
" งั้นเหรอ....ขอบใจมากเลย " โชทาโร่ได้ลองเปิดอ่านดูก็สะดุดตาบางอย่างเข้า 

 

หลังจากที่โชทาโ่ร่ได้รับเบาะแสสำคัญจากซาเต็นที่ไปรวบรวมมาก็ได้มุ่งหน้าไปตามที่ทีขาดว่าเป็นเบาะแสทันทีก่อนจะมาหยุดจอดแล้วหันไปที่ม้านั่งนึ่งที่มีต้นไม้ประดับอยู่ 

 
" ของขวัญจากซาเต็นจังดันเป็นคำใบ้ที่ดันมองข้ามไปสะได้....ถึงข่าวลือส่วนใหญ่จะเป็นเชื่อที่ต่ำต้มก็เถอะแต่ดันมีเรื่องนึ่งที่สะกิดใจฉันซะได้ "  โชทาโร่ได้ลงจากรถและเดินตรงไปที่ม้านั่งตรงหน้าพร้อมมองไปที่ต้นไม้   " ้ เคยมีเด็กนักเรียนเจอกับแม่มดที่นี้ใต้ต้นไม้นี้ " 

 

( นี้กลิ่นดอกไม้นี้หอมจังเนอะ? )  

 

( นั้นสิเนอะ ) 

 

( ชั้นเองก็ชอบเหมือนกัน... ) 

 

ว๊ายยย!! ) 

 

( เพราะงั้นรีบไสหัวไปจากที่นี้ซะ.....ก่อนที่ดอกไม้เหล่านี้จะแปดเปื้อนไปด้วยกลิ่นเลือดของพวกเธอ.....รีบไปซะ!! ) 

 

" ดอกด๊อกวู้ดงั้นเหรอ " โชทาโร่ได้ก้มหยิบดอกด๊อกวู้ดที่ทัดตกลงมาที่พื้นขึ้นมาดมก่อนจะที่เขาจะรู้สึกเหมือนเคยได้กลิ่นแบบนี้มาก่อน " กลิ่นแบบี้...เหมือนกับยัยนั่นเลย " 

 

โชทาโร่ได้เบาะแสเพียงนึ่งเดียวที่โยงไปหาโทคิเมะคือกลิ่นดอกด๊อกวู้ดจึงเดินทางไปที่ถนนยูนากิจนไปเจอตำแหน่งที่ทีมีต้นดอกด๊อกวู๊ดที่ใหญ่ที่สุดถือสถานที่ทีกำลังปลูกสร้างและข้างในมีต้นดอกด๊อกวู้ตั้งอยู่ 

 

" ที่นี่สินะ...เป็นที่ทีมีเจ้าของสะด้วยแต่จะให้กลับไปโดยไม่ได้สำรวจรอบต้นไม้ก็คงไม่ได้สะด้วย..เอาล่ะเอาไงเอากัน " โชทาโร่ได้เดินเข้าไปในเขตก่อสร้างและกำลังจะเดินตรงเข้าไปสำรวจที่ต้นไม้ดอกด๊อวู้ดในระหว่างที่เดินเข้าไปก็ได้มีเสียงบางอย่างที่ชนข้าวของตกลงพื้น 

 

" ใครน่ะ!! " โชทาโร่ได้รีบหันไปหาก่อนจะเห็นเงาที่หลบอยู่พอเขาเพล้งมองไปก็เห็นเป็นชูตะที่อยู่ที่พื้น "คะ...คุณชูตะ?  

 

" คะ...คุณโชทาโร่ " 

 

" ทำอะไรอยู่หนะ คุณก็รู้นี่ว่ามันอันตรายนะ " 

 

" ผะ....ผมรู้ดีครับ แต่ว่าให้ผมเป็นคนจัดการคี่คลายคดีนี้เองเถอะครับ!! " 

 

" แต่ว่า... " 

 

" ผมจะไม่ให้คุณจัดการอีกแล้ว...คุณโ๙ทาโร่ดีแต่พูดยิ่งปล่อยไว้ก็ยิ่งห่างไกลจากคุณโทคิเมะไปเรื่อยๆ ผมทนดูอยู่เฉยๆไม่ได้อีกแล้วละครับ!! " ชูตะที่ตวาดด่าใส่โชทาโ่ร่เป็นชุดทำให้เจ้าตัวไม่สามารถพูดอะไรได้ 

 

" ผมจะออกตามหาเขาด้วยตัวเอง เองครับ " 

 

" เดี๋ยวก่อนคุณชูตะ " โชทาโร่ที่พยายามจะห้ามนั่นก็ไ้ด้รู้สึกถึงบางอย่างจึงกระโดดเข้าไปผลักจนร่างของชูตะและเขาล้มลงและมองไปพบลอยความร้อนที่ถูกสะบั้นลงพื้นเป็นรอยยาว 

 

" หิวจังเลย...ความหิวโหยยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ " 

 เสียงนึ่วได้พูดพร้อมเสียงฝีเท้าที่เดินทีพื้นก็ยบลงเพราะความร้อนที่ปล่อยออกมา 

 

" หนะ...นั่นมัน " โชทาโร่ได้มองไปยังเจ้าของเสียงทำให้เห็นร่างที่แท้จริงของตัวการทั้งหมดในคดีนี้อย่างชัดเจนคือโร๊ดโดพันท์ 


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ kamen rider w road dopant


"  นี่แก...โร๊ดสินะ"

 

" โห้ววว....รู้จักชื่อนั้นด้วยเหรอ งั้นคงจะปล่อยให้รอดกลับไปไม่ได้แล้วละ....พวกแกจะเป็นเหยื่อชั้นของฉัน!!! " โร๊ดโดพันท์ได้แลบลิ้นออกมาเป็นลิ้นที่เป็นลายถนนก่อนจะปลดปล่อยความร้อนออกมาจากร่างกายมารวมที่แขนจนเป็นกงจักรความร้อน

 

" นั้นนะ...โทคิเมะจริงนะเหรอ....ไม่ใช่สิจะใช่หรือไม่ก็ไม่สำคัญแล้วตอนนี้เราหลบการโจมตีนี่ไม่ทันแน่ถ้างั้นละก็ " โชทาโร่ได้หยิบดับเบิ้ลไดฟรเวอร์ออกมาสวม " คุณชตะ...เชื่อมั่นในตัวผมแล้วหลับตาลงซะ "

 

" เอ้ะ? "

 

" ถึงผมจะเป็นพวกที่ไม่เอาถ่านดีแต่พูด....แต่ก็มีหน้าที่อยู่อย่างนึ่งที่ถึงแม้จะต้องตายก็จะทำให้ลุล่วงให้ได้....นั่นก็คือการปกป้องผู้ว่าจ้างยังไงละ!! "

 

JOKER

 

" แปลงร่าง "

 

CYCLONE JOKER

 

โชทาโร่ได้แปลงร่างเป็นดับเบิ้ลร่างไซโคลนโจ๊กเกอร์ก่อนจะใช้พลังของไซโคลนสร้างกระแสลมมหาศาลออกมาป้องกันการโจมตีของโร๊คโดพันท์เอาไว้และช่วงเวลานั่นก็ได้แบกร่างชูตะหลบออกมาก่อนที่กงจักรความร้อนจะเกิดระเบิดเป็นวงกว้างทำให้ที่ก่อสร้างพังจนไม่เหลือชิ้นดีจากแรงระเบิด

 

หลังจากควันระเบิดได้จางหายไปโร๊ดโดพันท์ที่กำลังมองหาซากเหยื่อที่เข้าพึ่งโจมตีไปอยู่นั่นปรากฎว่าไม่มีอยู่ก่อนจะหายตัวไป

 

ด้านของชูตะที่ค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะมองเห็นโชทาโร่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขา

 

" คะ...คุณโชทาโร่ " ชูตะได้เรียกโชทาโร่ที่ยืนอยู่ข้างหน้าแต่ไม่พูดอะไรก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบพึ่งรู้ว่าเขานั้นอยู่บนดาดฟ้าของตึกนึ่งพอมองไปจ้างล่างก็ต้องตกใจกับหลุมขนาดใหญ่ " วะ...เหวอ!! "

 

" คุณชูตะไม่เป็นอะไรนะครับ " โชทาโร่ได้ถามกับชูตะที่กำลังตกใจอยู่ก่อนจะเก็บดับเบิ้ลไดรฟเวอร์กับโจ๊กเกอร์เมมโมรี่ก่อน

 

" ทะ...ทำไมพวกเราถึงขึ้นมาอยู่ข้างบนได้ละครับ "

 

" เพราะเวทมนต์ของคู่หูผมนะ " โชทาโร่ได้พูดกลบเกลื่อนก่อนที่จะหยิบแสต็กโฟนขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงสายเรียกเข้า " ฮัลโหลดโทษทีน่าฟิลิป....ขอบใจมาก "

 

" เห็นร่างที่แท้จริงของโร๊ดแล้วสินะ


" เออ.... "

 

" นั่นคือสภาพของหล่อนแปลงร่างของโทคิเมะสินะ "

 

" ไม่ตอนนี้ยังพูดได้ไม่เต็มปากหรอก.....อ้ะ! " ขณะที่โชทาโร่กำลังคุยกับฟิลิปอยู่นั่นก็ต้องชะงักเมื่อเห็นโทคิเมะที่บืนอยู่บนกลางอากาศอยู่จรงหน้าของเขากับกับชูตะในตอนนี้

 

" เห้....คุณนักสืบ นายเองก็มีพลังประหลาดเหมือนกันสินะ "

 

" โชทาโร่...โชทาโร่ เกิดอะไรขึ้นนะ โชทาโร่!! " ฟิลิปที่รู้สึกถึงความผิดปกติจึงพยายามตะโกนเรียกก่อนที่โชทาโร่จะตัดสายไป

 

" โทคิเมะ...เธอคือโดพันท์สินะ "

 

" โดพันท์เหรอ? " โทคิเมะที่ดูท่าทางจะไม่รู้ความหมายที่โชทาโร่พูดจึงทำท่าทางเหมือนเด็กที่ไม่รู้เรื่องใส่

 

" อย่ามาทำไก๋นะ ก็หมายถึงมนุษย์ที่ใช้ไกอาเมมโฒรี่แปลงร่างเป็นสัตว์ประหลาดไง เธอเองก็มีมันไม่ใช่รึไง!? "

 

" ชั้น...เป็นงั้นเหรอ? "

 

" เอ้ะ? เดียวก่อนสิฉันเป็นฝ่ายถามต่างหากละ!! " โชทาโร่เริ่มหัวเสียก่อนที่โทคิมเะจะยิ้มออกมาทำเอาโชทาโร่หัวใจหยุดเต้นไปชั่ววูบก่อนที่โทคิเมะจะหันหลังและกำลังเดินจากไป " เดี๋ยวก่อนสิ จะไปไหนนะ "

 

" พอดีว่าใกล้ถึงเวลาอาบน้ำแล้วนะ และของที่พวกนายกำลังตามหาจะปรากฏในไม่ช้า ฉะนั้นถ้าไม่อยากถูกกิก็

เลิกป่วนเปี้ยนได้แล้วละ" โทคิเมะได้หันมาพูดก่อนจะเดินหายไปกลางอากาศ

 

หลังจากที่แยกกับชูตะโชทาโร่ได้กลับมาที่สำนักงานจัสเม็นท์ซึ่งทุกคนก็ตามต่อนรับและโชทาโณ่ได้เล่ารายละเอียดต่างๆให้ฟังโดยที่ปิดเรื่องของโทคิเมะเอาไว้

 

" ก็ราวนั้นละ "

 

" แล้วคุณชูตะละคะ? " อุยฮารุได้ถามเกี่ยวชูตะขึ้นก่อนที่โชทาโร่จะหันไปตอบทันที

 

" ก็อธิบายเรื่องของโดพันท์ให้คุณชูตะรูและเตือนให้อย่าทำอะไรโดยพลการแล้วก็ขอร้องให้หลบอยู่ในที่ปลอดภัยซักระยะแล้ว "


" ก็ไม่แปลกหรอกมั้ง....เห็นสัตว์ประหลาดไปเต็มๆแบบนั้นป่านนี้คงกำลังกลัวสุดๆแล้ว คงจะอยู่เฉยๆไปซักระยะแหละ " มิซากะได้พูดขึ้นก่อนที่ฟิลิปที่นั่งเงียบอยู่มาพักนึ่งได้ปิดหนังสือในมือดังลั่นจนทำให้ทุกคนต่างหันไปโดยไม่ได้นัดหมาย

 

" แค่นั้นเองเหรอ? "


" อะ...อื้มก็ประมาณนั้นแหละ "

 

" ผมรู้นะโชทาโร่ว่านายได้ข้อมูลใหม่ที่เกี่ยวพันกับโทคิเมะมาแล้ว เพื่อที่จะให้ผมไม่ได้ยินก็เลยตัดสายไป คิดจะออกไปสืบคนเดียวอีกงั้นสิ " ฟิลิปที่มองออกว่าโชทาโร่กำลังปิดเรื่องของโทคิเมะเอาไว้ทำให้ทกคนเองก็ต่างตกใจ

 

" ก็...เป็นเรื่องปกติของฉันอยู่แล้ว กุมข้อมูลเอาไว้เดินหน้าสืบต่อไป ก็ชั้นเป็นนักสืบนิน่า "

 

" ผิดแล้ว....ไม่ใช่ชั้นแต่เป็นเราในรูปพหูพจน์ต่างหาก พวกเราคือนักสืบที่รวมเป็นนึ่งหากคิดแค่อยากจะคลี่คลายคดีให้ได้ก็ไม่เห็นต้องปิดข้อมูลไม่ให้ผมรู้ แสดงว่านายมีเป้าหมายอื่นนอกจากการคลี่คลายคดี ขอพูดตรงๆเลยก็แล้วกัน นามเริ่มจะมีใจให้โทคิเมะแล้ว " สิ่งที่ฟิลิปพูดออกมาก็ทำให้พวกมิซากะได้ยินสตั้นไปก่อนจะร้องตะโกนออกมาพร้อมกัน

 

" เอ้!!!! "

 

" มะ...ไม่จริงน่าคุณโชทาโร่กับแม่มดแห่งทางแยกตัวTจะ "

 

" กะ....เกิดความคาดหมายจริงๆคะ "

 

" โอ้ววว....ช่างเป็นความรักของฝ่ายธรรมมะกับอธรรม...แบบนี้มันรักต้องห้ามชัดเลยละเจ้าค่ะ!? "

 

" คุณโชทาโร่ทำไมถึง? "

 

" จริงๆก็ไม่อยากห้ามปรามความรู้สึกรักใคร่ขอบใครหรอกนะเพราะมันเป็นเรื่องของนายแต่ว่ามันอันตรายเกินไป ถึงขั้นเลวร้ายเลยละถ้าสมมุติฐานของเราถูกเผงเกือบทั้งหมด คำพูดของโร๊ดเผยให้เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่ามันกำลังหิวและกินมนุษย์จริงๆโทคิเมะเองก็น่าจะใช่โดพันท์ไม่ผิดแน่ "

 

" แต่ว่านะ.... "

 

" ลืมไปแล้วเหรอโชทาโร่ที่สึโบะซากิ ชูตะก็บอกไว้ไม่ใช่เหรอว่ากระเป๋าของเขาลอยไปหาเธอคนนั้นเองแถมยังลอยอยู่บนฟ้าหายลับไปในห้วงมิติ ในหมู่ของผู้ใช้ไกอาเมมโฒรี่อย่างหนักก็มีรายที่ใช้พลังพิเศษได้ก่อนที่จะแปลงร่างอยู่มากมายและโทคิเมะเอง...ก็เป็นหนึ่งในนั้น "  ฟิลิปที่เอาข้อมูลทุกอย่างที่มีอยู่ยิงเข้าใส่จนทำให้โชทาโร่นั้นไม่มีข้อแก้ตัวได้แต่ยืนฟังอยู่เงียบๆ " เพราะงั้นนายห้ามออกไปสืบคนเดียวเป็นอันขาด ที่เตือนก็เพื่อตัวนายเองนะ "

 

" หึ....ให้ตายสิ อายุก็น้อยกว่าไหงถึงทำตัวเหมือนหม่าม้าได้ตอลดเลยจริงๆ "

 

" หม่าม้า? "

 

" ชั้นนะรู้ดีอยู่แกใจอยู่แล้ว...แต่ว่านะบางครั้งมันก็ " โชทาโร่ได้พูดพร้อมกดหมวกลงจนปิดบังใบหน้าของของตัวเองเอาไว้และเดินตรงเข้าไปหาฟิลิป " ยอมรับไม่ได้หรอกเฟ้ย " โชทาโร่พูดจบก่อนจะเดินออกไปจากห้องแต่ว่าฟิลิปได้ตะโกนห้ามเอาไว้ก่อน

 

"  เดี๋ยวสิ ใจเย็นก่อนโชทาโร่ถ้าไม่มีผมร่วมมือด้วยนายะจูสู้กับโดพันท์ได้ยังไงกัน! " ฟิลิปที่พูดทำให้โชทาโร่ได้หยุดอยู่ที่หน้าประตู

 

" นั้นสิน่ะ....แค่ฉันคนเดียวคงสู้กับโดพันท์ได้หรอก "

 

" ใช่มั้ยละเพราะงั้น "

 

" เพราะงั้น!! " โชทาโร่ที่จู่ๆตะโกนขึ้นมาก่อนจะเดินไปที่โต๊ะและวางดับเบิ้ลไดรฟเวอร์ลงบนโต๊ะต่อหน้าของฟิลิปและทุกๆคน " ฉันจะทำให้เห็นเอง...ว่าฉันตัวคนเดียวก็ทำได้ " โชทาโร่ได้ยื่นคำขาดก่อนจะออกจากห้องไป

 

" อะ....เดี๋ยวสิ " มิซากะที่กำลังจะไปห้ามแต่โชทาโร่ได้เดินออกมาจากห้องไป

 

" ปะ....เป็นครั้งแรกเลยที่เห็นคุณโชทาโร่ทะเลาะกับคุณฟิลิปแบบนี้นะคะ "

 

" นะ...น่ากลัวจัง "

 

" ความรักคนเราสามารถบีบบังคับให้เราทำในสิ่งที่เป็นไปได้....ความรักเนี่ยมันช่างน่ากลัวจริงๆ " คุโรดกะได้พูดออกมาในแบบของเธอทำให้เอาอุยฮารุและซาเต็นที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มแห้งๆ

 

" เอาไงละทีนี่ " มิซากะได้หันไปถามกับฟิลิปที่หยิบดับเบิ้ลไดรฟเวอร์ขึ้นมา

 

" ให้ตายสิ...เป็นแบบนี้ตลอดเลยสิน่า คำว่าหม่าม้า...มีอะไรแอบแฝงรึเปล่าน่า"

 

ด้านของโทคิเมะที่กำลังอาบน้ำในยามค่ำคืนพร้อมแสงจันทร์ในขณะที่อายน้ำอยู่นั้นเธอก็ได้เห็นโชทาโร่ที่กำลังยืนหันหลังให้เธออีกด้านของน้ำพุเธอจึงเดินขึ้นจากลานน้ำพุไปใส่ชุด

 

" อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ "

 

" อุตส่าห์ย้ำขนาดนั้นแล้วยังจะมาอีกนะคุณนักสืบ"

 

" ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอาบน้ำก็ต้องเป็นที่อยู่แล้วนี่ "

 

" มาเร็วเกินไปหนะสิ...ถ้ามาช้ากว่านี้แล้วเอานั่นกลับไปโดยไม่มีอะไรก็คงจะดีแท้ๆ " โทคิเมะที่พูดพร้อมชี้ไปที่ม้านั่งข้างๆที่มีกระเป๋าวางอยู่

 

" นี่มันของคุณชูตะนิน่า " โชทาโร่เดินไปหยิบกระเป๋าใบนั้นขึ้นมาดูก่อนจะหันไปมองโทคิเมะที่กำลังใส่กางเกงอยู่พอดีทำให้เขานั้นเห็นไกอาเมมโมรี่สำดำที่เหน็บอยู่ที่ขอบเกงในของเธอ

 

" ใช่...ฉันทิ้งไว้อีกโลกนึ่งเลยกลับไปเอามา  "

 

" โลกเบื้องหลังนั้นเหรอ"

 

" ช่าย...เอาไปคืนให้ผู้ชายที่ดูใจดีคนนั้ที เท่านี้ก็ลาขาดกันได้แล้วละน่า "

 

" โทษทีนะ.....คงจะปล่อยไปง่ายๆไม่ได้หรอก....นี่ไม่ใช่เพื่อผู้ว่าจ้างอย่างเดียวตอนนนี้ชั้นเริ่มรู้สึกสงสัยในตัวเธอเหมือนกัน "

 

" อะไรของนายนะ "

 

" ชั้นไม่คิดว่าตาคู่นั้นเป็นตาของคนที่ทำชั่วเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเองเพียงอย่างเดียว....ถ้าเกิดว่าเธอคือโดพันท์จริงๆก็อยากจะรู้เหตุผลที่ทำให้เธอกลายเป็นแบบนั้น "  โชทาโร่ได้หันไปถามทำให้โทคิเมะที่หันหลังให้เขาอยู่นั้นยิ้มออกมา " ขอร้องละตอบมาทีเถอะ โทคิเมะ คนที่ใช้ไกอาเมมโมรี่สร้างโลกเบื้องหลังพร้อมเดินหน้าเข่นฆ่ามนุษย์อยู่นั่น...คือเธอจริงๆงั้นเหรอ "

 

" น่ารักจริงๆน่า...นายเนี่ย " โทคิเมะที่ยิ้มพร้อมหันไปหาโดยที่โชทาโร่นันยังคงหันหลังให้เธอ " คงจะเซ่อซ่าบ่อยจนเกือบตายมาแล้วหลายครั้งละสิท่า "

 

" นะ...หนวกหูน่า " โชทาโร่ที่โดนดูออกจนแอบเขินก่อนจะได้ยินเสียงรูดซิบกางเกงออกก่อนที่เสียงกางเกงจะตกลงพื้นทำให้โชทาโร่นั่นรู้ว่าโทคิเมะนั่นถอดกางเกงออก " นะ...นี่เธอคิดจะทำอะไรของเธอกันนะ "

 

" ยามที่เมืองทั้งสองสั่นสะเทือน เจ้าสิ่งนี้ก็จะเร่าร้อนขึ้นมา ร่างกายของชั้นก็จะเจ็บปวดไปหมด ชั้นเป็นโดพันท์หรือเปล่านะ? "  โทคิเมะที่พูดไปพร้อมจับไกอาเมมโมรี่ที่เหน็บอยู่เกงในของเธอทำให้โชทาโร่ที่ฟังอยู่ก็สรุปออกมาได้ก่อนจะหันไปหาโทคิเมะทันที " ถ้าเป็นนายจะสืบจนรู้ว่าชั้นเป็นใครได้รึเปล่า....คุณนักสืบ "

 

" นี่หรือว่าเธอ....จำอะไรไม่ได้เลยงั้นเหรอ? " โชทาโณ่ที่รู้คสวามจริงก็ถึงกับช็อคก่อนที่โทคิเมะจะสวมกางเกงเหมือนเดิม

 

" ชั้นนะหิวโหยอยู่เสมอ เพราะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเองก็เลยไม่เคยรู้สึกถูกเติมเต็มเลยซักครั้ง ถึงอย่างนั่นก็มีสิ่งที่รู้อยู่อย่างนึ่ง รู้ว่าไม่สามารถออกห่างจากเมืองนั่นได้รู้สึกส่าที่นั่นมีสิ่งที่ชั้นต้องตามหาใจเจอยู่ ต่อให้ต้งองวิ่งราวเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปก็ตามที ต่อให้ต้องกลายเป็นแม่มดก็ช่าง "

 

" สิ่งที่เธอตามหา....คืออดีตของตัวเองงั้นเหรอ? "

 

" ไม่รู้สิ " โทคิเมะที่พูดไปพลางๆพร้อมหยิบไกอาเมมโมรี่ขึ้นมาพอโชทาโณ่เห็นเมมโมรี่นั่นก็ได้รีบคว้ามาดูทันที

 

" เมมโมรี่นี่มัน.... " โชทาโร่ที่พอเห็นเมมโมรี่ของโทคิเมะก็รู้คำตอบที่ตามหามาตลอดทันทีก่อนที่เมมโมรี่มันจะร้อนขึ้นพร้อมโทคิเมะที่รู้สึกถึงบางอย่าง


" เจ้านั้นมาแล้ว "

 

" ว่าไงนะ "

 

โชทาโร่ที่หันไปก่อนจะเห็นเหล่าแอนตี้สกิลได้ล้อมพกวเขาเอาไว้หมดโดยที่มีโยมิคาว่าและเท็สโซที่ร่วมภารกิจนี้ด้วยได้หันปืนมาที่เขา

 

" เดี่ยวก่อนสิคุณโยมิคาว่า นี่มันหมายความว่าไงกันนะ? "

 

" ทางเราได้ตามสืบคดีแม่มดเอาไว้หมดแล้ว....โทษทีนะคุณโชทาโร่กรุณาส่งตัวแม่มดมาให้พวกเราด้วย....ตอนนี้เธอคนนั้นถูกหมายจับข้อหาปล้นชิงทรัพย์และฆาตกรรม "

 

" เดียวก่อน.....เข้าใจผิดแล้วละ.....คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในครั้งนี้ไม่ใช่ฝีมือของโทคิเมะหรอกนะ "

 

" หมายความว่าไง? "

 

" หัวหน้ารีบจับกุมมันเถอะครับ " จู่ๆแอนต้สกิลคนนึ่งได้พูดขึ้นก่อนจะเล่งปืนมาที่โชทาโร่แต่โญมิคาว่าได้ห้ามเอาไว้ก่อน

 

" เดี๋ยวก่อน....คุณโชทาโร่ช่วยบอกเหตุผลที่พวกเราไม่จำเป็นต้องจับกุมตัวคุณไปพร้อมกับแม่มดนั้น "

 

" อย่างแรกเลย...เรื่องที่โทคิเมะนั่นวิ่งราวขโมยของนะเป็นความจริงแต่เรื่องมต่อเนื่องนั่นไม่ใช่ฝีมือของยัยนี้หรอกเพราะอะไรนะเหรอ " โชทาโร่ได้โชว์ไกอาเมมโฒรี่ของโทคิเมะให้ดูเห็นว่าไกอาเมมโมรี่ของเธอนั้นพังเสียหายอยู่  " เมมโมรี่ของยัยนี้เสียหายเกินไปจนไม่อยู่ในสภาพที่จะใช้งานได้ ซึ่งก็หมายความว่ายังมีผู้ถือครองโร๊ดไกอาเมมโฒรี่คนอื่นอยู่อีกแล้สเจ้านั่นก็คือคนที่สร้างโลกเบื้องหลังขึ้นมา เธอคนนี้ก็แค่หัวขโมยทีแค่สัมผัสถึงโลกนั่นและใช้ประโยชน์พลังของเจ้านั่นก็เท่านั้นเอง "

 

" หมายความว่า "

 

" ใช่แล้ว....ยังมีคนร้ายคนอื่นอยู่อีกยังไงละแล้วเมื่อกี้โทคิมเะสัมผัสได้ว่าโร๊ดกำลังเข้ามาใกล้และแอนตี้สกิลก็โผล่มา สรุปก็คือคนร้ายตัวจริงอยู่ในหมู่พวกคุณยังไงละ "

 

" ฉันก็ทำงานกับคุณมาสักพักนึ่งอยู่หรอกนะคุณโชทาโร่ ว่าคุณไม่ใช่คนที่โกหกพร่ำเพรื่อไปเรื่อยแต่ว่าคราวนี้ฉันคงจะต้องจับกุมพวกคุณและทำการสอบปากคำต่อหลังจากนี้ เท็สโซใส่กุญแจมือทั้งสองคนสะ "

 

" ค่ะ " เท็สโซที่กำลังเดินเข้าไปพร้อมกุญแจมือก่อนที่เจ้าหน้าแอนตี้สกิลเมื่อครู่ที่เล่งปืนมาที่โชทาโร่ที่หอบหายใจแปลกๆก่อนจะหันปืนใส่เท็สโซจากข้างหลังโชทาโร่ที่เห็นพอดีได้หยิบแสต็กโฟนขึ้นมา

 

" คุณเท็สโซหลบเร็วเข้า "

 

" เอ้ะ? " เท็สโซที่ไม่เข้าใจจก่อนที่โชทาโร่จะโยนแสต็กโฟนออกไปเปลี่ยนเป็นแสต็กโหมดบินพุ้งเข้าโจมตีใส่แอนตี้สกิลเมื่อครู่จนปืนหลุดจากมือทำให้เจ้าหน้าที่คนอื่นรวมถึงโยมิคาว่าหันไปมองและหันปืนเข้าใส่ " เอ้ๆๆๆ นี่มันอะไรกันนะคะ? "

 

" หิว....หิวชะมัดเลย " เสียงหอบเหื่นของแนตี้สกิลคนนั้นได้ดังออกมาอย่างต่อเนื่องพร้อมกับน้ำลายที่ไหลโซ่ผ่านหมวกจนถอดและโยนทิ้งทำให้เห็นใบหน้าที่กำลังหิวโหยจนน้ำไหลไพรากหยดลงพื้น " พวกแกลองมาอดทนแบบฉันดูมั้ยละ.....คุณหัวหน้า "

 

" ทุกหน่ายประจำสถานีรบ " โยมิคาว่าที่เห็นท่าไม่ดีก็สั่งแอนตี้สกิลคนอื่นตั้งโล่ห์และหน่วยหลังเล่งปืนเตรียมพร้อมและเล่งไปที่เจ้าหน้าที่แอนตี้สกิลคนนั้น

 

" งั้นเหรอ....เป็นฝีมือของนายเองสินะ "

 

"อุตส่าห์เจอแหล่งที่สามารถมีอาหารดีแล้วๆแท้ๆ คิดว่ากินพวกสกิลเอาท์พวกนั้นแล้วคงไม่เกิดะเรื่องอะไรแท้ๆแต่แกดันเข้ามาป่วนเปี่ยนจนได้นะ หลังจากนั้นแล้ว ก็ทนไม่ไหว กินเท่าไรก็ไม่เพียงพอ จนทนไม่ไหว!!! " เจ้าหน้าที่แอนตี้สกิลคนนั้นได้หยิบโร๊ดเมมโมรี่ขึ้นมาและเสียบเข้าที่ทันที

 

ROAD

 

แอนตี้สกิลคนนั้นได้กลายร่างเป็นโร๊ดโดพันท์ก่อนจะปล่อยความร้อนออกมาจนทำให้เหล่าแอนตี้สกิลที่พยามใช้โล่ห์ในมือกันเอาไว้จนเกิดความร้อนจนพวกเขาต้องปล่อยโล่ห์ทิ้ง

 

" ทุกหน่วยยิงได้ " โยมิคาว่าได้สั่งก่อนที่เธอและแอนตี้สกิลคนอื่นจะสาดกระสุนเข้าใส่โร๊ดโดพนัท์ทันทีแต่ว่ากระสุนธรรมดานั่นไม่สามรถทำอะไรโร๊ดโดพันท์ได้เลยแม้แต่น้อยก่อนที่จะหันมาแล้วยิงกระสุนความร้อนจากนิ้วมือทั้ง5เข้าใส่ร่างของแอนตี้สกิลจนล้มลงและดิ้นไปมาเพราะกระสุนที่ยิงเข้ามา

 

" ในเมื่อโดนเจ้านักสืบนั่นมองแผนออกมาหมดแล้ว....ก็จะจัดให้ฉันจะกำจัดพวกแกและกินทุกคนที่นี้ให้หมด!! "

 

" หน่อย....แก " โยมิคาว่าที่ไม่ได้เป็นอะไรได้จับปืนต่อและสาดกระสุนยิงเข้าใส่โดพันท์ไม่ยั่งแต่ผลลัพท์ก็เหมือนเดิมโร๊ดโดพันท์ได้หันก่อนจะวิ่งพุ้งเข้าใส่และหวังจะกินโยมิคาว่าเป็นคนแรก


" งั้นฉันขอกินแกก่อนเลยแล้ว ไอ้หัวหน้า
!! "

 

" ไม่ยอมให้ทำหรอกเฟ้ย!! " โชทาโร่ได้กระโดดพุ้งเข้ามาเตะเข้าที่หลังหัวของโดพันท์เต็มแต่ด้วตัวเขาที่ตัวเปล่าไม่สามารถทำอะไรโร๊ดโดพันท์ได้ก่อนจะโดยแทงศอกกลับจนร่างของโชทาโร่กลิ้งไปกับพื้น " อั่ก...เจ็บเฟ้ย "

 

" นี่นายบ้าแล้วรึไง....เมื่อกี้พวกนั่นยังจะจับพวกเราอยู่เลยนะ "


" แหะๆๆ....หนวกหูน่าตัวมันขยับไปเองนี่หว่าช่วยไม่ได้ "

 

" ดูเหมือนจะข้องใจกับลำดับการกินของฉันสินะ...ถ้างั้นฉันจะกินแกก่อนก็"ด้!! "

 

" เน่...ใช้พลังประหลาดอขงนายพาเราหนีไปไม่ได้เหรอ? "

 

" โทษทีน่า...คงจะยังใช้ตอนนี้ไม่ได้หรอก พอดีว่าต้องยืมพลังจากคู่หูของฉันด้วยแต่ตอนนี้มีปัญหากันนิดหน่อยนะ "

 

" ถ้างั้นจะทำยังไงละ? "

 

" ฉันจะถ่วงเวลาให้รีบไปซะ " โชทาโร่ได้หยิบลอสไดรฟเวอร์ขึ้นมาสวมก่อนจะหยิบโจ๊กเกอร์เมมโมรี่ออกมา " มุ่งหน้าไปที่สำนักงานจัสเม็นท์สาชา 177 คู่หูของฉันและพวกพ้องอยู่ที่นั่นพวกเขาต้องช่วยเหลือเธอได้แน่รีบไปซะ "

 

JOKER


" แปลงร่าง "

 

JOKER


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ kamen rider joker

 

" ฮ้ากกก!! " โชทาโร่ได้แปลงร่างเป็นโจ๊กเกอร์และรั่วหมัดเข้าใส่โร๊ดโดพันท์ไม่หยั่งถึงแม้จะไล่ต้อนได้แต่ก็ไม่นานทุกครั้งที่โจ๊กเกอร์ชกใส่ความร้อนจากตัวโร๊ดโดพันท์ก็ยิ่งออกมาทำให้หมัดโดนความร้อนจนชกต่อไม่ไหว " อึก....ร้อนๆๆ "

 

" เป็นอะไรไปไอ้นักสืบ!! " โร๊ดโดพันท์ที่เห็นโต๊กเกอร์หยุดโจมตีก็ยิงกระสุนความร้อนระยะเผาขนใส่ไม่หยั่งก่อนจะใช้ความร้อนสร้างกงจักรและปล่อยอัดเข้าใส่ร่างของโจ๊กเกอร์เต็มๆ

 

" อ้ากกก!! " โจ๊กเกอร์ที่รับการโจมตีเข้าไปเต็มจนกลิ้งลงไปนอนกับพื้นก่อนจะคืนร่าง " หน่อย.... "

 

" นักสืบ!! "

 

" จงเป็นอาหารให้กับฉันซะเถอะ!! "โร๊ดโดพันท์ที่กำลังเดินตรงเข้าไปหาช้าแต่ก่อนจะถึงตัวได้มีกระแสไฟฟ้าได้ยิงพุ้งเข้าโจมตีใส่โร๊ดโดพันท์ร่างกระเด็นกลิ้งลงไปกับพื้น " ใครกันนะ!! "

 

" ถ้าแกยังคิดจะกินเพื่อนของฉันละก็....ฉันจะเผาแกจจไหม้เกรียมเลยค่อยดู " มิซากะที่ได้เดินเข้ามาช้าพร้อมปล่อยกระแสไฟฟ้าเล็กน้อยเป็นการขู่พร้อมกับคุโรโกะที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

" มิซากะ คุโรโกะ "

 

" หน่อยอย่ามาขว้างกันสิ!! " โร๊ดโดพันท์ได้วิ่งพุ้งเข้าใส่แต่รีโวลแครี่ที่จู่ๆได้โผล่เข้ามาชนร่างของโร๊ดจนปลิวกระเด็นไปพร้อมกับฟิลิปได้ออกมาจากข้างในของรีโวลแครี่

 

" ก็บอกแล้วไงว่าไม่ยอมให้ออกมาทำอะไรอันตรายตัวคนเดียวนะ "

 

" ฟิลิป "

 

" หม่าม้า ลองไปสืยค้นดูแล้วเป็นคำแผลงจากภษาต่างประเทศหมายถึงแม่สินะ รู้สึกจะเคยบอกนายไปก่อนหน้านี้แล้วก็จริง ว่าถ้าหมายถึงในเชิงผู้ปกครองละก็อาจจะถูกต้อง ก็คู่หูของผมเป็นคนที่อารมณ์ร้อนทำอะไรยุ่มย่ามซะขนาดนี้ จะยอมปล่อยไปเฉยๆได้ยัไงกัน ก็ต้องปกป้องเอาไว้แหงอยู่แล้ว " ฟิลิปได้เดินตรงเข้ามาหาโชทาโร่ก่อนจะยื่นดับเบิ้ลไดรฟเวอร์คืนให้

 

" ให้ตายสิ.....ช่วยไม่ได้ละน่า " โชทาโร่ได้ลุกขึ้นและรับดับเบิ้ลไดรฟเวอร์มาทำให้มิซากะและคุโรโกะที่ยืนดูอยู่ก็ยิ้มอย่างดีใจก่อนที่โชทาโร่และฟิลิปหันไปทางโร๊ดโดพันท์ " เห็นมั้ยฉันบอกแล้วว่าโ?คิเมะไม่ใช่โดพันท์ "

 

" รู้แล้วละสมมุติฐานนั่นทิ้งไปหมดแล้ว "

 

" ถ้างั้น.....ขอฉันยืมพลังครึ่งนึ่งของนายหน่อยได้มั้ยคู่หู "

 

" อ่า... "

 

โชทาโร่ได้เอาดับเบิ้ลไดรฟเวอร์สวมก่อนที่ดับเบิ้ลไดรฟเวอร์อีกอันจะปรากฏที่เอวของฟิลิปและทั้งสองได้หยิบเมมโมรี่ของตัวเองออกมา

 

"  นั่นก็เมมโมรี่งั้นเหรอ? "

 

CYCLONE JOKER

 

" แปลงร่าง "

 

CYCLONE JOKER


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ kamen rider w cyclone joker

 

" เอาล่ะ....นับความผิดของตัวเองเอาไว้ซะ "


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #67 poonum2546 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 00:02
    สนุกจังเลย
    #67
    0