Kamen rider W & To aru kagaku no Railgun

ตอนที่ 14 : Skill Out

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    24 ก.พ. 63

ณ ตรอกซอยแห่งนึ่งในเมืองแห่งการศึกษาได้มีเหล่ากลุ่มชายฉกรรจ์ที่กำลังล้อมนักเรียนโทคิวะไดคนนึ่งซึ่งถือพัดญี่ปุ่นในมือ คองโก มิทสึโกะ

 

" เน่...พวกคุณนะรู้ว่าดิฉันคือ คองโก มิทสึโกะ แห่งโทคิวะไดแล้วยังกล้าประทุษร้ายอีกหรือคะ? "

 

"ประทุษร้าย?  แม้...สมแล้วที่เป็นคุณหฯู ใช้คำพูดผิดกับพวกเราลิบลัยเลยวุ้ย!? เนอะ  "

 

" ฮ่าๆๆๆ "

 

" ดูเหมือนว่าพวกคุณจะไม่เข้าใจภาษาคนสินะคะ ถ้างั้นดิฉันจะเป็นคู่มือให้เองคะ"

 

" จะแน่เหรอ? " สิ้นเสียงของชายฉกรรจ์คนนึ่งก่อนจะมีเสียงสูงดังขึ้นมาทำให้คองโกนั้นรู้สึกปวดหัวเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีอยู่ก็ได้หายไป

 

"  อึก....อะไรกันเสียงนี้"

 

" อ้าวๆๆ เป็นอะไรไป ปวดหัวงั้นเหรอ? "

 

" นี่มัน...อึก....อ้ากก " คองโกที่รู้สึกปวดหัวหนักขึ้นเรื่อยจนเธอทรุดลงไปกับพื้นจึงได้ใจพวกชายฉกรรจ์

 

" เห้ย...แกเป็นใครนะ? " สิ้นเสียงของชายฉรรจ์คนนึ่งและเสียงชกดังลั่นพร้อมกับชายคนนึ่งได้เดินเข้ามาพร้อมลากร่างนึ่งเดินเข้ามา

 

" เฮ้ๆๆ ทำร้ายเด็กผู้หญิงแบบนี้นะม่งามเลยน่า "

 

" ใคร....กัน " คองโกที่หันไปมองชายที่เข้ามาแต่เธอที่ทนความเจ็บปวดไม่ไหวจึงสลบไป

 

หลังจากนั่นไม่นานเหล่าชายฉกรรจ์ทั้งหมดก็นอนสลบเกลือนเพื่อนหลังจากโดนซัดนวมโชทาโร่ที่มองดูสภาพชายฉกรรจ์ก่อนที่เจ้าหน้าที่แอนตี้สกิลจะห่ามใส่เปลเดินออกไป

 

" การล่าผู้มีพลังจิตที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ด้วยฝีมือของสกิลเอาท์ จบลงเท่านี้สินะคะ " คุโรโกะที่มองดูสภาพที่เกิดเหตุได้พูดขึ้นขณะที่อยู่ข้างโคโนริคราวนี้มาลงพื้นที่ด้วย " แต่ไม่คิดเลยว่าจะมาเล่นคองโก มิทสึโกะนะนเี่ย  ไม่ว่าจะรวมพวกมาสักกี่คน เลเวล0ปลายแถวก็ไม่มีทางชนะผู้มีพลังจิตเลเวล4ได้"

 

" ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอกนะ " โชทาโร่ได้พูดขึ้นทำเอาคุโรโกะงงไป

 

" ใช่แล้วละจากที่สอบส่วยเจ้าตัวแล้ว เธอไม่สามารถควบคุมพลังได้ และตอนนั้นเองก็ได้มีบุคคลปีิศนาเข้ามาช่วยเหลือเอาไว้ " ขณะที่โคโนริได้พูดอยู่นั้นเจ้าหน้าแอนตี้สกิลที่กำลังห่ามร่างชายคนนึ่งผ่านไปโคโนริที่เมือนจะรู้จักก็แอบตกใจเล็กน้อย " ทาเมะโซ? "

 

" รุ่นพี่โคโนริ? "

 

" อะ...โทษที จริงสิคุณอุยฮารุได้ความว่ายังไงบาง? "

 

" ค่ะ....จากนั้นดิฉันก็หมดสติไป " คองโกที่กำลังเหล่าเหตุการณ์ให้กับอุยฮารุฟังทั้งหมดเท่าที่เธอจำได้ให้ฟัง

 

 "พอรู้สึกตัวอีกที่ทุคนก็สะบักสะบอมแล้วเหรอคะ"

 

" ค่ะ "

 

" แล้วยังพอจำอะไรได้อีกมั้ย? อย่างเช่นรูปลักษร์ของชายที่เข้ามาช่วยเธอนะ? " โชทาโร่ได้เดินเข้าไปถามกับคองโก

 

" นั้นสินะค่ะ จะว่าไป ชุดที่ทำจากหนังที่เหมือนกับพวกขับมอเตอร์ไซค์ใส่กัน.... "

 

" เสื้อหนังนะเหรอ? "

 

" ค่ะ นั่นละค่ะ เสื้อหนังสีดำ แล้วบนแผ่นหลังของชายท่านนั้น เหมือนเห็นรอยสักรูปแมงุมุมตัวใหญ่อยู่ " คองโกที่บอกรูปลักษ์ของชายที่เข้ามาช่วยเธอให้โชทาโณ่และอุยฮารุฟังซึ่งโคโนริได้ยินก็ตกใจจนออกสีหน้าทำให้คุโรโกะสงสัย

 

" รุ่นพี่โคโนริ มีอะไรหรือเปล่าคะ? เห็นท่าทางแปลกๆมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว"

 

" เปล่าๆๆ ไม่มีอะไรหรอก "

 

" ผู้ชายสวมเสื้อหนังสีดำ...มีรอยสักรูปแมงมุมที่หบังเป็นคนจัดการพวกนังเลงพวกนี้อย่างนั้นเหรอ "

 

ณ สำนักงานจัสเมนท์ หน่วยที่ 177

 

" สืบค้นเรียบร้อย....กลุ่มนักเลงเมื่อกี้ชื่อว่า บิ๊ก สไปเดอร์ " ฟิลิปที่หลังจากสืบค้นหาตัวจริงขอ

พวกนักเลงนั้นและบอกให้กับคุโรโกะและอุยฮารุได้ฟังซึ่งทำสองนั้นพึ่งจะเคยได้ยินชื่อนี้เป็นครั้งแรกก็แอบสงสัยเล็กน้อย

 

" เป็นชื่อกลุ่มคนที่ไล่ล่าผู้ที่มีพลังจิตงั้นเหรอคะ? "

 

" บิ๊ก สไปเดอร์ เป็นกลุ่มที่รู้จักกันดีในหมุ่ของสกิลเอาท์ แถมเมื่อก่อนนั้เป็นกลุ่มที่ยึดในศักดิ์สรี มีคุณธรรมอยู่ตั้งตัวเองเป็นศาลเตี้ยแต่ตอนนี้กลายเป็นแค่กลุ่มนอกรีตธรรมดาๆไปแล้ว "

 

" ต่อให้อ้างว่ามีศักดิ์ศรีของสกิลเอาท์อยู่ก็เถอะ สุดท้ายก็เป็นแค่กลุ่มนักเลงที่มีอคติต่อสังคมนิค่ะ "

 

" นั้นสิน่า....แต่ว่าลึกๆแล้วพวกเขามีความไม่พอใจ ความขุ่นเคืองและความใฝ่ฝันที่จะเป็นผู้มีพลังจิตซึ่งไม่อาจทิ้งไปได้อยู่ " โคโนริได้พูโขึ้นเสริมพร้อมเดินมาเสิร์ฟกาแฟให้กับพวกคุโรโตกะและพวกโชทาโร่

 

" เอ้...รุ่นพี่โคโนริรู้เรื่องของบิ๊ก สไปเดอร์ด้วยเหรอคะ? "


" ก็..นิดหน่อยนะ "

 

" สมแล้วที่เป็นรุ่นพี่คะ " อุยฮารุที่เอ๋ยชมออกมาโดยที่โคโนริยิ้มตอบแบบหนักใจเล็กน้อยทำให้โชทาโร่ที่มสังเกตุเห็นความผิดปกติแปลกๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

 

ณ ร้านคาเฟ่แห่งนึ่ง

 

"คุณคองโกถูกเล่นงงานงั้นเหรอ? " มิซากะที่ได้รู้เรื่องจากคุโรโกะก็โมโหจนเลือดขึ้นหน้าทุบโต๊ะลงไปนึ่งดังลั่นแต่โชคดีที่ในร้านไม่มีลูกค้าคนอื่น

 

" น่าๆ ใจเย็นก่อนดีกว่านะคะ ท่านพี่ "

 

" ผู้ชายรวมหัวกันเล่นงานเด็กผู้หญิงเนี่ย เลวที่สุดเลย "

 

" คุณมิซากะเนี่ย อารณ์รุนแรงจังนะคะ... " ซาเต็นที่เห็นท่าทางของมิซากะก็ได้พูดออกไปทำให้มิซากะรู้สึกตัวจึงกลับมาเป็นปกติ

 

" เอิ่ม....ฉันก็แค่ไม่อยากยกโทษให้พวกคนที่ไม่คิดจะทำสิ่งที่ตัสเองทำได้ เอาแต่หนีความจริงเท่านั้นเอง "

 

" อ่าาา....รู้สึกเหมือนโดนเข้าตัวยังไงไม่รู้สิ " ซาเต็นที่พอได้ยินจากปากมิซากะก็ถึงกับคอตก

 

" เอ้ คุณซาเต็นนะไม่เหมือนนะ "

 

" ใช่แล้วๆ ถึงแม้จะเป็นผู้ที่ฝ่าไฟแดงเป็นกลุ่มคือสกิลเอาท์ เทียบกับคุณซาเต็นที่ฝ่าไฟแดงคนเดียวแล้ว พวกเขาน่ะ.... "

 

" อะ ฮ่าห์ๆๆ "

 

" คุณชิราอิ นั่นไม่ได้ช่วยเลเนะคะ "


" อ้าวเหรอ? "

 

" แต่ว่าน่าพอพูดถึงสกิล เอาท์ส่วนใหญ่เป็นเลเวล0เหรอ?  แล้วทำไมพวกนั้นถึงกล้าออกมาทำร้ายคนที่มีพลังจิตด้วยละ " โชทาโร่ได้ถามขึ้นก่อนจะยกกาแฟตรงหน้าขึ้นมาจิบเล็กน้อย

 

" ก็หมาหมู่ไงละค่ะ ต่อให้เป็นผู้ที่มีพลังจิต เก่งกาจแค่ไหนถ้าหากสู้กับคนจำนวนมากๆ ก็ลำบากเหมือนกันคะ"

 

" แถมยังมีช้อมูลอีกว่ากลุ่มบิ๊ก สไปเดอร์มีอาวุธผิดกฎหมายเอาไว้ครอบครองด้วยเหมือนกันนะคะ "

 

" แล้วพวกนั้นไปได้ของพวกนั้นมาจากไหน...ตลาดมืดเหรอ? "


" เห....ถ้าเจ้าพวกนั้นเข้าหาฉันละก็..จะจัดการทีเดียวให้หมดเลย "


" แม้ท่านพี่ละก็ถ้าอยากให้มีคนเข้าหา คุโรโกะคนนี้จะเป็นคนทำหน้าที่เองนะคะ " คุโรโกะที่พอได้ยินแบบนั้นก็เข้าไปคลอเคลียมิซากะอย่างกับแมวก่อนที่มิซากะจะจับหัวคุโรโกะกดลงพื้น

 

" ใช่สะที่ไหนละยะ "

 

" ว่าแต่ เจ้าพวกบิ๊กสไปเดอร์ที เข้าทำลายคุณคองโก ถูกจับหมดเลยสินะ? " ซาเต็นได้หันไปถามกับอุยฮารุและโชทาโร่ก่อนที่ทั้งสองจะหันไปหา

 

" ค่ะ...เห็นว่ามีคนเข้ามาช่วยจัดการจนเกลี้ยงหมดเลยละคะ "


" เห....ผู้ผดุงความยุติธรรมที่บังเอิญผ่านทางมางั้นเหรอ "

 

" ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีไปละน่า "

 

" ดีตรงไหนละค่ะ! " จู่ๆคุโรโกะได้ขึ้นเสียงใส่จนทั้งสามสะดุ้งหันไปหา " ใช้พลังทั้งที่ไม่ใช่แอนตี้สกิลหรือจัสเม็นท์แบบนี้ ก็ถือว่าเป็นอาชญากรที่เลวร้ายเกินพรรณนาแล้วคะ "

 

" รู้สึกเหมือนโดนเข้าตัวเองไงไม่รู้สิ " โชทาโร่ที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกเสียวสันหลังทันทีไม่แค่กับโชทาโร่ด้านมิซากะเองก็ไม่ต่างกัน

 

" อ่ะ...นั่นไม่รวมถึงคุณโชทาโร่หรอกนะคะ "

 

ทางด้านของโคโนริที่อยู่ในห้องของตัวเองได้มองดูมือถือของตัวเองด้วยสีหน้าที่เหมือนรู้อยู่แกใจว่าชายคนนั้นที่เข้ามาช่วยคองโกคือใคร

 

" รุ่นพี่....อย่างงั้นสินะคะ "

 

ณ แหล่งกบดานบิ๊กสไปเดอร์



เวลานี้ที่เต็มไปด้วยพวกนักเลงมากมายก่อนจะมีคนนึ่งได้เดินตรงเข้ามาชายคนนึ่งที่ดูเป็นหัวหน้ากลุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาสีม่วง


 


" คุณคุโรสึมะ"

 

" ฮ่า....มีอะไรงั้นเหรอ? "

 

" คือว่า....คนที่เล่นงานพวกคุณทาเมะโซคือ " นักเลงคนนั้นได้เข้ากระซิบให้กับชายที่ชื่อคุโรสึมะพอเจ้าตัวได้ยินก็ถึงกับมีวีหน้าที่ตกใจอย่างมากก่อนจะควักเอาปืนจ่อเข้าปากนักเลงคนนั้นทันที


" อย่ามาพูดพล่อยๆ นะเว้ย
! "

 

" อะ...อัก...อ่อกก " นักเลงคนนั้นที่ร้องออกมาไม่เป็นภาษาเนื่องจากปืนอยู่ในปากก่อนที่คุโรสึมะจะชักปืนออกจากปากและลุกขึ้น " อะ...แค่กๆๆ "

 

"  ใช่แล้ว หมอนั่นตายไปแล้ว โนแบบนั้นไปไม่มีทางรอดอยู่แล้ว " คุโรสึมะที่พูดพึมพำกับตัวเองก่อนจะเหนียวไกขึ้นฟ้าทำให้ลูกน้องทุกคนต่างหันไปสนใจ " เฮ้ย พวกเอ็งนะ ข้าชื่ออะไร"

 

" คุโรสึมะ วาตารุครับ!? " ทุกคนต่างพูดชื่อออกมาเป็นเสียงเดยวกัยก่อนที่คุโรสึมะจะยิ้มออกมา
 

" ใช่แล้ว....ข้าคือคุโรสึมะ หัวหน้าบิ๊กสไปเดอร์  พวกเอ็งคงไม่ลืมหรอกนะสายตาของพวกผู้มีพลังจิตที่มองมาที่พวกเรา สายตาที่เหมือนว่าพวกเราเป็นสวะนั่นนะ! เพราะงั้นพวกเราจะอัดพวกมันให้เละ จงแสดงความน่ากลัวของสกิลเอาท์ให้พวกมันได้เห็นกัน!! " คุโรสึมะได้ตะโกนเรียกขวัญกำลังใจพร้อมกับหยิบสไปเดอร์เมมโมรี่ขึ้นมา

 

SPIDER

 

คุโรสึมะที่กดให้มันทำงานก็ได้จิ้มเข้าทีข้อมือและแปลงร่างเป็นสไปเดอร์โดพันท์ต่อหน้าเหล่าลูกน้องทุกคนทำให้ต่างส่งเสียงลุกฮือกันเป็นเสียงเดียว

 

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ kamen rider w sider dopant


1สัปดาห์ต่อมากลุ่มบิ๊กสไปเดอร์ที่ยังคงออกอาละหวาดเข้าทำร้ายผู้ใช้พลังจิตในเมืองแห่งการศึกษาอย่างต่อเนื่อง

 

" พวกบิ๊กสไปเดอร์อีกแล้วเหรอ? " มิซากะที่มายังสำนักงานจัสเม็นท์ที่คุโรโกะอยู่

 

" ค่ะ แค่สัปดาห์นี้ก็3คดีแล้ว ดูเหมือนว่าพวกนั้นจะลงมือถี่ขึ้นมาเลยคะ"

 

" อย่างนี้ต้องอัดมันซักเปรี้ยงนึงแล้วมั้ง "

 

" ท่านพี่ค่ะ เปรี้ยงนึ่ง ของท่านพี่สร้างความเสียหายจนเมืองไฟฟ้าดับเลยนะคะ  "

 

"  จากที่สืยค้นแล้วดูเหมือนว่า บิ๊กสไปเดอร์เริ่มมีอิทธิพบเมื่อประมาณ2ปีก่อน และเมื่อ2ปีก่อนก็เป็นช่วงที่พวกนั้นเริ่มได้อาวุธมาก่ออาชญากรรมด้วย"

 

" แบบนี้เอง ได้อาวุธมาก็เริงร่าเลยสินะ แต่ว่าของแบบนั้น เอิามาจากนอกเมืองแห่งการศึกษาได้ยังไงกัน? การซื้อขายอาวุธถูกควบคุมอย่างเข้มงวดอบู่แล้ว ยิ่งของผิดกฎหมายยิ่งไม่มีทางเอาเข้ามาได้เลยด้วยซ้ำ "

 มิซากะที่สงสัยว่ากลุ่มบิ๊ก สไปเดอร์ได้อาวุธมาจากไหนแต่คิดไปก็ไม่ได้คำตอบ

 

" หมู่โจรย่อมรู้ลู่ทางกันดี อาจจะมีคนที่สร้างลู่ทาให้กับพวหนั้นก็ได้ "

 

" จะบอกว่ามีคนหนุนหลังเจ้าพวกนั้นงั้นเหรอค่ะ? "

 

"  ก็มีความเป็นไปได้เหมือนกัน....ขนาดไกอาเมมโมรี่ที่หมู่นี้เองก็ยังมีโดพันท์ออกอาละหวาด แม้คุซานากิ โทบิจะโดนแอนตี้กิลจบตัวไปแล้วก็ตาม "

 

"  งั้นก็มีค่าพอที่จะตรวจสอบนะคะ "

 

" เอ่อ มีอีกเรื่องนึ่ง ทางเรารู้ตัวหัวหน้าของบิ๊กสไปเดอร์แล้วค่ะ " อุยฮารุได้พูดแทรกขึ้นมาก่อนจะอ่านข้อมูลจากโน๊ตบุ๊คในมือ "  ชื่อว่า คุโรสึมะ วาตารุค่ะ ดูเหมือนจะเป็นคนที่ชั่วร้ายมากเลยคะ เขาสามารถหักหลังะวกตัวเองได้โดยไม่ลังเล แถมยังว่ากันอีกว่า เขาเป็นชายที่พร้อมจะยิงปืนใส่คนที่บอกว่าจะออกจากกลุ่มในทันทีเลยคะ"

 

" พูดง่ายๆ คือเป็นผู้ชายที่ต่ำช้าที่สุดสินะคะ " คุโรโกะได้บ่นออกมาคำพูดเหล่านั้นทำให้โคโนริที่พอได้ยินชื่อคุโรสึมะกำหมัดแน่นและเหมือนเก็บอาการ

 

" อีกอย่างนึ่งเลยที่สำคัญ ดูเหมือนว่าที่หลังของคุโรสึมะ วาตารุตะมีรอยสักแมงมุมอยู่ด้วย " ฟิลิปที่บอกถึงรอยสักแมงมุมขึ้นมาก็ทำให้โคโนริยิ่งตกใจและทางโชทาโร่ที่ได้ยินก็นึกขึ้นบางอย่างได้

 

" จะว่าไป ผู้ชายที่มาช่วงคองโก มิทสึโกะเ งก็มีรอยสักแมงมุมเหมือนกัน "

 

" หรือว่าชายคนนั้นคือคุโรสึมะ วาตารุกันแน่? เดียวสิมันหมายความว่าไงกัน "

 

" หรือว่าที่จริงเขาไม่ได้ช่วย แต่แค่ตีกันเองในกลุ่มรึเปล่า? ก็เป็นผู้ชายที่พร้อมจะยิงใส่พวกเดียวกันไม่ใช่เหรอ "

 

" อย่างงี้นี้เองก็มีความเป็นไปได้นะคะ "

 

" เอ่อ คือพวกเข้าใช้ที่ทีเรียกว่า สเตรงจ์ ในเขตการศึกษาที่10เป็นแหล่งกบดานด้วยค่ะ "

 

" สเตรงจ์เหรอ....มีแต่ต้องไปดูกับตาเท่านั้นละมั้ง "

 

" ถึงจะอยู่นอกเขตของเรา แต่ถ้าบอกว่าเป็นการตรวจสอบคดีที่เกิดในเขตการศึกษาที่7 ก็มีเหตุผลอยู่คะ รุ่นพี่โคโนริค่ะ "

 

" อ่า...โทษทีนน่า พอดีว่าวันนี็ฉันจะต้องสรุปรายงานให้เสร็จน่ะ "

 

" เอ้... "

 

" งั้นแค่พวกเราสามคนก็พอแล้วกัน "

 

" เอ้....นี่เธอจะไปด้วยเหรอ? " โชทาโร่พอได้ยินว่ามิซากะก็ไปด้วยก็ถึงกับหันควับไปถามทันที

 

"เป็นตัวแทนของรุ่นพี่โคโนริยังไงละ ไปกันได้แล้วทั้งสองคน  "

 


ณ เมืองแห่งการศึกษาเขตที่ 10

 

" ที่นี่คือที่กบดานของบิ๊กสไปเดอร์...ที่เรียกว่า สเตรงจ์เหรอ "  โชทาโร่ที่พูดลอยพร้อมมองไปรอบๆที่ไม่คิดว่าจะเป็นพื้นที่ทีจะมีอยู่ในเมืองแห่งการศึกษาสักเท่าไรทั้งซากหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยที่พังเกลื่อนพื้นตึกที่ดูเหมือนจะเก่ากึก กำเเพงที่โดนเพ้น

 

" จะพูดว่าวิเศษคงยากแฮะ "

 

" มีสุภาษิตว่า น้ำใสเกินก็ไร้ปลา อยู่หรอกนะคะ แต่แบบนี้มันก็... " คุโรโกะเองก็ไม่ต่างจากทั้งสองคนก่อนที่จะเดินทั่ว

 

" แต่ก็เหมาะกับพวกสกิล เอาท์ก็ได้ละมั้ง " โชทาโร่ที่พูดเกริ่นออกมาก่อนที่เขาและพวกมิวากะจะเดินตัดช่วงตึกไปพบกับพวกแก๊งสกิล เอาท์กลุ่มเล็กๆดักอยู่

 

" ถึงพวกสกิล เอาท์จะไปเป็นปัญหานึ่งก็เถอะ...แต่เมืองแห่งการศึกษาที่โม้ว่าบริหารอย่างสมบรูณ์แบบ ดันปล่อยให้ที่แบบนี้ไว้มันก็ยังไงๆอยู่เหมือนเกัน "

 

" ดูเหมือนว่าพวกเราเองก็ได้รับการต้อนรับที่อบอุ่นดีเหมือนกันละนะคะ " คุโรโกะที่พูโเพราะตอนนี้พวกเธอได้ถูกพวกสกิล เอาท์ล้อมเอาไว้หมด

 

" ที่เป็นแบบนั้นเพราะเธอไอ้นั่นไว้ไม่ใช่เหรอ? "  มิซากะที่หันไปพูดพร้อมมองไปที่ปลอกแขนของจัสเม็นท์ที่ยังติดอยู่ที่แขนเสื้อของคุโรโกะ

 

" อ้ะ....ก็เพราะท่านพี่ลากฉันออกมานิคะ "

 

" เน่ๆ.....พี่สาวมาทำอะไรกันงั้นรึ "

 

" โฮ้ววว...จัสเม็นท์งั้นเหรอ "

 

" เห้ยๆๆ....นี่พวกแกเมินกันแบบนี้ไม่งามเลยนะ " โชทาโร่ได้พูดแทรกพวกสกิล เอาท์ที่ดูจะไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย

 

" อะไรของแกนะ....พี่ชายพวกเราไม่สนใจพี่ชายหรอกน่าแต่ว่าหมวกสวยดีนิหว่า.....ขอจะได้มั้ย " สกิล เอาท์คนนึ่งพอเห็นหมวกของโชทาโร่ก็กำลังเดินไปเอามาแต่โชทาโณ่ได้คว้ามือของมันเอาไว้

 

" คนอย่างแกไม่เหมาะที่จะใส่หมวกหรอก "

 

" หน่อยแก.... " ก่อนที่สกิล เอาท์คนนั้นจะชกเข้าใส่โชทาโร่แต่ตัวเองก็โดนชกจนล้มหงายไปก่อน

 

" โทษที...มือมันลื่น "

 

" อย่ามาล้อเล่นกันนะเฟ้ย.... "

 

" ไม่ปล่อยให้กลับไปหรอก "

 

" เห้ๆ จะลงไม้ลงมือกับเด็กผู้หญิงกับผู้ชายคนเดียวแบบนี้  " จู่ๆได้มีเสียงชายคนนึ่งพูดขึ้นจากข้างหลังของพวกโชทาโร่ทั้งสามได้หันก็พบชายสวมเสื้อหนังพร้อมในมือถือนมอยู่ก่อนจะกระดกดื่มนึ่งอึก



 " ไม่งามเลยนะเฟ้ย "

 

" หานมเหรอ? " ทั้งสองร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกันเมื่อเห็นชายแปลกหน้าที่มาใหม่

 

" อะไรของเอ็งวะ? "

 

" รอเดี๋ยวน่า " ชายแปลกหน้าคนนั้นได้พูดกับพวกโชทาโร่และเดินเข้าไปหาสกิล เอาท์

 

" อย่ามาทำเท่ห์ต่อหน้าผู้หญิงนะเว้ย "

 

" น่าๆๆ "

 

" เอ็งนะ รีบๆไสหัวไปเลยไป " สกิล เอาท์คนนึ่งที่ตะคอกใส่ชายคนนั้นพร้อมเอามือปัดนมในมือชายคนนั้นได้หันไปมองนมที่ตกลงพื้นก่อนจะหันกลับมาพร้อมสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ


" ชิ "

 

ไม่นาทีสกิล เอาท์พวกนั้นจะก็นวมไปทั้งตัวพร้อมในมือที่ถือนมกล่องใหม่มาด้วย


" อ...เอ่อ อันนี้ใช้ได้มั้ยครับลูกพี่ เหะๆๆ"

 

" อา...โทษทีที่รบกวนดว้ยน่า...เสร็จแล้วก็กลับไปแล้วไป " ชายคนนั้นที่รับมาพร้อมรอยยิ้ม

 

" งะ...งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ "

 

" โอ้ววว....รักษาตัวด้วยละ " ชายคนนั้นได้บอกลาพวกสกิล เอาท์ก่อนจะเปิดนมและกระดกดื่มก่อนจะหันมาทางพวกโชทาโร่ " อึกๆๆ...อ่าห์ ว่าแล้วเชียวนมนี่ยังไงก็ต้องของมุซาชิโนะเท่านั้นล่ะ"

 

" อะแฮ่ม....จำไม่ได้ว่าขอให้ช่วยเลยนะ " มิซากะที่พูดขึ้นอย่างหัวเสียเพราะเธออดเล่นงานพวกสกิล เอาท์ก่อนที่คุโรโกะจะเก็บปลอกแขนจัสเม็นท์


" อ้อ...โทษทีนะ โทษที เมื่อก่อนฉันรู้จักกับเด็กผู้หญิงที่หน้าอกเท่ากับพวกเธอมาก่อนะอะน่า ไม่ช่วยไม่ได้หรอก"

 

" ทั้งๆที่ถูกผู้ชายพูดถึงหน้าอกของตัวเองแท้ๆ.... " คุโรโกะที่โดนชายแปลกหน้าพูดเรื่องหน้าอกแต่กลับไม่รู้สึกอะไรแม้แต่ทางมิซากะเองก็เหมือนกัน

 

" แต่กลับไม่รู้สึกว่าลามกซักนิด " ทั้งสองที่จับหน้าอกของตัวเองโชทาโร่ได้หันไปหาชายแปลกหน้าคนนั้นแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเขาก็กลับเดินออกไปแล้ว

 

" เห้...เดียวก่อนสิ "

 

" อ้ะ รอฉันด้วยสิ "


" อ่าห์....ท่านพี่หรอกดิฉันด้วยคะ "

 

เวลาเดียวกันทางด้านของโคโนริที่กลับมาที่ห้องของตัวเองได้เดินมาที่ตู้เสื้อผ้าพอเปิดออกมาพบเแจ็คเก็ตหนังสีแดงแขวนอยู่ทำให้เธอนั้นนึกถึงอดีตของตัวเอง

 

" เอ้...มิกลับมาแล้วเหรอ? "  ขณะที่เธอมองดูแจ็คเก็ตนั้นก็ได้ยินเสียงนึ่งเรียกก่อนจะเปิดประตูเข้ามาถือรูมเมทของเธอก็คือ ยานากิซาโกะ อาโอมิ 



" หายากนะเนี่ย กลับมาเร็วแบบนี้นะ แล้วงานจัสเม็นท์ละ?"
 

" ก็ยังทำอยูานั้นแหละน่า เธอนั้นแหละ โผล่หน้ามาที่สาชาบ้างสิ "

 

" แค่เรื่องในโรงเรียนก็พอแล้วล่ะ ฉันยุ่งเรื่องความรักและชีวิตหนุามสาวอยู่น่ะ " 

 

" ให้ตายสิ เธอก็เป็นแบบนี้ทุกทีเลย "

 

" เน่....เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า?"

 

" ก็เปล่านี่.... "

 

" งั้นเหรอ? เอาเถอะไหนๆ ก็อตุส่าห์กลับมาเร็วทั้งที มือเย็นวันนี้มิเป็นคนทำนะ "


" เอ้ ไงงั้นละ? เดี๋ยวสิอาโอมิ "

 

ทางด้านของพวกโชทาโร่ที่ได้ตามชายแปลกหน้าคนนั้นจนมาถึงบนดาดฟ้าตึกแห่งนึ่งที่สามารถมองเห็นถึงเมืองการศึกษาเขตอื่นและเป็นแหล่งนับลมที่ไม่คิดว่าจะมีจุดชมวิวแบบนี้ในเขตที่10แม้แต่หน่อย

 

" เห.... "

 

" เยี่ยมใช่ไหมล่ะ? เป็นสถานที่ลับนะข้างล่างนะมันอึดอัดจะตาย ที่นี่ลมพัดสดชื่นมากเลยล่ะ มองจากตรงนี้ ท้องฟ้าก็ไม่ต่างจากเมื่อ2ปีก่อนเลย "

 

" อ่า....รู้สึกถึงลมที่อ่อนนุ่มเลยละ " โชทาโร่ที่เหมือนจะเข้าใจสิ่งที่ชายแปลกหน้าจะสื่อเขานั้นที่พอรับลมที่นี้ก็เหมือนเมืองฟูโตะที่เข้าอยู่  " เอ้ะ...2ปีเหรอ? "
 

" ก็มีอะไรเกิดขึ้นหลายอย่างนะ "

 

" ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...ทำไมสกิล เอาท์ถึงได้ชุมนุมกันอยู่บริเวณนี้ด้วยละ? "

 

" พวกเธอไม่มีทางเข้าใจหรอก " ชายคนนั้นได้พูดขึ้นมาทำให้มิซากะและคุโรโกะหันไปมองด้วยใบหน้าที่สงสัย

 

"สำหรับพวกเรา พลังจิตก็คือท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่อาจะเอื้อมถึงได้ ก็เหมือนกับการมองจากตรอกซอยแคบๆ ในเมืองนี้นั้นแหละ เนอะ "

 

" ถึงแบบนั้นก็เถอะสกิล เอาท์อย่างพวกนายเองก็ยังเป็นปัญหาอยู่ดีนั้นแหละ รวมหัวกันทำแต่เรื่องแย่เนี่ย "

 

" ฮ่าห์ๆ  เข้มงวดจังน่างั้นฉันขอถามอะไรนายหน่อยสิ " ชายแปลกหน้าที่คราวนี้หันไปหาโชทาโร่ที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

" อะไรเหรอ? "

 

" พวกนายมีธุระอะไรกับที่นี่งั้นเหรอ "

 

" เรื่องนั้น...พอดีพวกเรามาตามหากลุ่มบิ๊ก สไปเดอร์นะ "

 

" คิดว่าอย่าพูดชื่อนั้นที่นี่ดีกว่านะ "

 

" เอ้ะ? "


" ถ้างั้น..พอจะรู้จักคุโรสึมะ วาตารุหรือเปล่าค่ะ? "

 

" ไม่เห็นเคยได้ยินเลย....เอาเป็นว่ากลับกันดีๆละ " ชายคนนั้นได้บอกลากับพวกโชทาโร่และเดินจากไปโดยที่มิซากะนั่นมองเขาคนนั้นอย่างไม่ละสายตา

 

" ท่านพี่เป็นอะไรเหรอค่ะ? "

 

" ฉันรู้สึกสนใจตัวหมอนั่นยังไงไม่รู้ "

 

" อะ...เอ้!? ไม่คิดเลยว่าท่านพี่จะมีความสนใจในตัวของผู้ชาย " คุโรโกะที่กำลังพูดเพล่อไปมาก่อนจะถูกมิซากะเข้กหันไปที่นึ่ง " โอ้ยเจ็บ "

 

" ไม่ใช่แบบนั้นยะ คุณเองก็เอะใจใช่มั้ยคุณโชทาโร่"

 

" อ่า....หมอนั่นบอกว่าไม่ได้กลับมา2ปี "

 

" แล้วมันทำไมเหรอคะ.... " คุโรโกะที่ยังไม่เข้าใจในสิ่งที่โชทาโร่พูดก่อนที่มิซากะจะตอบให้ฟัง

 

" บิ๊ก สไปเดอร์เริ่มมีอิทธิพลเมื่อ2ปีก่อนไม่ใช่เหรอ...ไม่ฉุกคิดอะไรบางเหรอ? "

 

"  จะว่าไป...ก็จริง "

 

" ลองไปเช็คจุดอื่นกันเถอะ อาจจะเข้าใจอะไรเพิ่มก็ได้ "

 

ขณะเดียวกันที่กบดานของบิ๊ก สไปเดอร์คุโรสึมะที่กำลังต่อว่าลูกน้องของตัวเองพร้อมยกมืปนขึ้นมาชี้หน้าใส่ทุกคน

 

" นี่พวกแกมั่วทำอะไรอยู่ กำลังคนในการล่าผู้ใช้พลังจิตโดนเล่นไปเกิน20คนแล้วนะเว้ย แล้วอย่างไม่มีเงื่อนงำด้วย "

 

" พะ....พวกเรากำลังหาอยู่คับ "

 

" หางั้นเหรอ ต้องไม่ใช่แค่หา ต้องหาให้เจอเท่านั้น รู้่ไหมว่าทำไมถึงหาไม่เจอ เพราะพวกเราก็ถูกดูถูกยังไงล่ะ ฟังให้ดีนะพวกแกอย่ายอมให้โดนดูถูก เราจะชนะผู้มีพลังจิต แล้วให้มันได้เห็นว่าพวกเรา บิ๊ก สไปเดอร์มีพลังยิ่งใหญ่ขนาดไหน และจะไม่มีใครกล้าแข็งข้อกับพวกเราอีก "

 

หลังจากที่ต่อว่าเสร็จคุโรสึมะที่อนู่คนเดียวได้มองดูปืนในมือ

 

"  หมอนั่นยังมีชีวิตอยู่ เป็นไปไม่ได้...แต่ว่า ถ้าหมอนั่นยังไม่ตายละก็ "  คุโรสึมะที่กำปืนในมือเอาแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อไหล

 

วันรุ่งขึ้น ณ เขตการศึกษาเขตที่ 10 เหล่านักเรียนที่ตอนนี้เริ่มถูกกลุ่มบิ๊ก สไปเดอร์เข้าทำร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ

 

" อะ....อะไรนะ พวกแก สกิล เอาท์งั้นเหรอ? " นักเรียนชายคนนั้นที่ตอนนี้ถูกสกิล เอาท์7-8คนล้อมหน้าล้อมหลังเอาไว้ " โชคร้ายหน่อยนะ เลเวลของฉันนะ...อัก " ยังไม่ทันที่นักเรียนคนนั้นจะใช้พลังก็ถูกเหล็กฟาดเข้าที่ข้างหลังจนล้มลง

 

และเหยื่อคนต่อมานักเรียนโทคิวะไดที่ถูกล่อล่วงไปที่มุมตึกก็ถูกบิ๊ก สไปเปอร์ล้อมจนเธอหลังชนฝ่าและด้วยตัวเธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงคนเดียวจึงได้แต่กลัวโดยไม่สามารถทำอะไรได้

 

" ยะ...อย่านะ " เธอที่พูดติดขัดๆก่อนที่สมาชิกคนนึ่งจะเข้าเหล็กมาฟาดแต่โชทาโร่ได้เข้ามาขว้างเอาไว้

 

" เห้ย...แกนะทำร้ายเด็กผู้หญิงแบบนี้....หัดละอายสะบาง " โชทาโร่ได้พูดก่อนจะเตะอัดร่างของสมาชิกบิ๊กสไปเดอร์คนนึ่งจนล่วงก่อนจะหยิบแบ็ทช็อตขึ้นมาพร้อมแสต็กโฟน

 

BAT STACK

 

แบ็ทช็อตกับแสต็กโพนได้บินเข้าโจมตีใส่ทีเหลือจนกลิ้งลงไปนอนี่ละคนพร้อมกับโชทาโร่ที่เข้าชกใส่จนสลบเหมือกไปทีละคนจนเหลือคนสุดท้ายที่โดนแบ็ทช็อตและแสต็กโฟน

 

" เป็นอะไรรึเปล่า "

 

" มะ...ไม่ค่ะ "

 

" รีบไปจากที่นี้สะ " โชทาโร่ได้บอกกับนักเรียนโทคิวะไดคนนั้นก่อนที่เขาจะหันไปมองสมมาชิกบิ๊กสไปเดอร์ก่อนจะหักมือไปมา " เห้...ไอ้น้องชาย....คงจะตอบคำถามฉันได้สักสองสามคำตอบหน่อยนะ "

 

อีกด้านนึ่งทางด้านของนักเรียนคนนึ่งได้ใช้พลังจิตอัดใส่สมาชิกบิ๊กสไปเดอร์จนลงไปนอน

 

" เป็นไงละ ถ้าพวกแกไม่อยากเจ็บตัวละก็" นักเรียนคนนั้นที่พูดไม่ทันจบก็ได้มีปืนจ่อขมับเอาไว้ทำให้นักเรียนคนนั้นชะงักไปก่อนจะโดนชกเข้าที่ท้องจนทรุดลงไปกับพื้น

 

" ทำได้แสบน่าดูเลยนิน่า " สมาชิกบิ๊กสไปเดอร์ที่ลงไปนอนเมื่อกี้ลุกขึ้นแล้วเข้ามาชกใส่นักเรียนคนนั้นจนหันและเข้ากระทืบใส่ไม่ยั่ง

 

" อ้าวๆๆ แรงฮึดเมื่อกี้หายไปไหนแล้วละ "

 

" เอาสิ ใช้พลังจิตซะสิ ถ้าแกมีสมาธิคำนวณพลังระหว่างโดนชกได้ละก็"

 

" กฎของเมืองปห่งการศึกษาคือ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก และตอนนี้แกเป็นฝ่ายที่กำลังถูกกินยังไงละ"

 

" งั้น พวกนายก็เตรียมใจที่จะเป็นฝ่ยถูกกินบางก็แล้วกัน " มิซากะที่ได้ปรากฎตัวออกมาพร้อมกับคุโรโกะ

 

" จัสเม็นท์ค่ะ...ขอให้พวกคุณทุกคนยอมมอบตัวสะดีๆ "


" อะไรของแกวะ "


" เด็กเปรตกลับบ้านไปซะ "

 

" โห้วววว แสดงว่าเตรียมใจเอาไว้แล้วสินะ " มิซากะที่ที่ปล่อยกระแสไฟฟ้าออกจากมือไปมาแล้วปล่อยให้บิ๊ก สไปเดอร์ทุกคน

 

ณ ที่กบดานของบิ๊กสไปเดอร์โดยที่โชทาโร่ได้โยนร่างสมาชิกบิ๊กสไปเดอร์คนนึ่งที่เข้าได้ซักถามจนหมดเปลือกลงข้างหน้าโดยที่มีมิซากะกับคุโรโกะตามมาด้วย

 

" จัสเม็นท์ค่ะ "

 

" อะไรนะพวกแก เป็นแค่เด็กกับเจ้าบ้าที่ไหนก็ไม่รู้ อย่ามาทำเป็นอวดดี้หน่อยเลย "

 

" ห๊าา จัสเม็นท์งั้นเหรอ " คุโรสึมะได้เดินออกมาหลังจากที่ได้ยนเสียงโวยวายก็ได้มาพบกับพวกโชทาโร่ที่ยืนอยู่ " มีธุระอะไร "

 

" คุโรสึมะ วาตารุสินะคะ ดิฉันขอจับกุมตัว ในฐานะหัวหน้าผู้ก่อคดีใช้ความรุนแรงโดยมีผู้ใช้พลังจิตเป็นเป้าค่ะ "

 

" โฮ้ววว จับกุมงั้นเหรอ โทษทีน่าแต่ว่างฉันไม่ว่างเล่นพ่อแม่กลูกกับพวกเธอหรอกนะ กลับไปซะ"

 

"  นายพูดแล้วนะ "

 

" ให้ตายสิ.....อุตส่าห์พูดกันดีๆ ถ้าไม่เข้าใจคงต้องสอนด้วยร่างกายซะแล้วสิ " คุโรสึมะที่พูดจบได้เอาสไปเดอร์เมมโมรี่ขึ้นมา

 

SPIDER

 

" นั่นมันไกอาเมมโมรี่? "

 

" ฉันจะแสดงให้เห็นถึงพลังของบิ๊กสไปเดอร์อย่างพวกเราให้ได้เห็นเอง!! " คุโรสึมะพูดจบก็เอาไกอาเมมโมรี่เสียบที่ข้อมือขวาก่อนจะกลายร่างเป็นสไปเดอร์โดพันท์

 

" ไม่คิดเลยว่าคุโรสึมะจะเป็นโดพันท์ "

 

" ฮ้ากกก!! " โดพันท์ได้ยิงใยเข้าใส่พวกโชทาโร่แต่โชคดีที่กระโดดหลบใยได้สำเร็จก่อนที่โชทาโร่จะหยิบดับเบิ้ลไดฟเวอร์ขึ้นมาสวมพร้อมหยิบโจ๊กเกอร์เมมโมรี่ขึ้นมาซึ่งทางด้านฟิลิปได้หยิบฮีทขึ้นมาใส่ลงที่ข่องขวาและสลบไป

 

" แปลงร่าง "

 

HEART JOKER


 


" มาสไรเดอร์งั้นเหรอ.... "

 

ดับเบิ้ลได้วิ่งพุ้งเข้าไปพร้อมกระหน้ำชกหมัดเปลวไฟเข้าใส่ร่างของโดพันท์แต่ดับเบิ้ลโจมตีใส่ได้ไม่นานเหล่าแมงมุมจำนวนมากที่โดพันท์ได้ปล่อยออกมาเข้ารุมล้อมร่างดับเบิ้ลและเกาะตามตัว

 

" อยู่นิ่งๆไปสะเถอะ " โดพันท์ที่เพียงดีดนิ้วใยแมงมุมจากแมงมุมที่เกาะร่างของดับเบิ้ลได้พันร่างเอาไว้ทั้งหมด

 

" เสร็จกัน " ดับเบิ้ลที่พยายามใช้พลังฮีทเผาใยแต่ไม่ว่าจะเผาแค่ไหนใยก็จะตรึงร่างของดับเบิ้ลเอาไว้และยิ่งแน่นขึ้นจนบีบร่างของดับเบิ้ล  " อ้ากก....ยิ่งทำลายมันก็ยิ่งแน่น "

 

" โชทาโร่....ผมพอมีวิธีช่วยอยู่ "

 

" จะทำอะไรก็รีบทำเร็วๆเข้าเถอะน่า "

 

" ถ้างั้น มิซากะ มิโคโตะ ยิงกระแสไฟฟ้ามาที่พวกเราเลย.....ขอแบบรุนแรงเลย "

 

" หะ....เห้ยเอาจริงเหรอ "

 

" ถ้าพูดแบบนั้นละก็....จัดไป " มิซากะที่ได้ยินฟิลิปพูดก่อนจะชาร์จกระแสไฟฟ้าที่ฝ่ามือขวาแล้วยิงเข้าใส่ร่างของดับเบิ้ลทันที

 

"  บ้ารึไงทำร้ายพวกเดียวกันเนี่ยนะ "

 

" อ้ากกกก......ช็อตๆๆๆๆ โอ้ยรุนแรงเกินไปแล้ว " ดับเบิ้ลที่ร่างกายถูกกระแสไฟฟ้าช็อตเข้าใส่จนลงไปนอนชักกระตุกไปมาที่พื้นแต่ว่าแมงมุมทุกตัวได้ถูกเผาไหม้ด้วยกระแสไฟฟ้าที่มิซากะยิงใส่เข้ามา

 

" เพียงแค่ใช่กระแสไฟฟ้าทำลายแมงมุมทั้งหมดภายในครั้งเดียวใยก็จะหายไป " ฟิลิปได้อธิบายเสร็จก่อนที่เอ็กตรีมเมมโมรี่จะบินเข้ามาดับเบิ้ลได้ลุกขึ้นแล้วรับเอ็กสตรีมเมมโมรี่ใส่ลงไดรฟเวอร์ก่อนจะเปลี่ยนร่างเป็นเอ็กตรีมทันที

 

EXTREME


 

PRISIM

 

"  ปริซึม บิ๊กเกอร์ "  สิ้นเสียงดับเบิ้ลปริซึมบิ๊กเกอร์ได้ออกมาจากร่างพร้อมเอาปริซึมเมมโฒรี่ใส่เข้ากับปริซึมซอร์ดและชักออกมาจากบิ๊กเกอร์ชิลด์

 

ดับเบิ้ลได้วิ่งพุ้งเข้าพร้อมใช้ปริซึมซอร์ดกระหน้ำฟันใส่ร่างของโดพันท์ไม่หยั้งในขณะที่มิซากะกับคุโรโกะมองดูการต่อสู้ของดับเบิ้ลอยู่นั้นพวกเธอก็ถูกพวกบิ๊ก สไปเดอร์ล้อมหน้าล้อมหลังเอาไว้

 

" ให้ตายสิ....ไม่รู้จักเข็ดจริงๆ "

 

" ท่านพี่ค่ะ กะอีแค่พวกอันธพาลพวกนี้ แค่คุโรโกะคนนี้ก็เกินพอแล้วละคะ" คุโรโกะได้ยกมือห้ามมิซากะเอาไว้พร้อมหยิบเข็มขึ้นมา

 

" จะแน่ใจหรือเปล่า...หลังจากได้เห็นพลังของพวกเราในตอนนี้ละน่า " พวกบิ๊กสไปเดอร์คนนึ่งพูโขึ้นมาก่อนจะมีเสียงสูงดังขึ้นจนทำให้มิซากะและคุโรโกะเกิดอาการปวดหัวขึ้นฉับพลันทันที

 

" อึก....เสียงนี้มันอะไรกันนะ "

 

" มะ...มันดังก้องเข้ามาในหัวโดยตรงเลยคะ " คุโรโกะที่หันไปเห็นรถสีม่วงที่ด้านหลังติดอุกปรณ์เครื่องเสียงพร้อมลำโพงที่ปล่อยเสียงสูงออกมาเธอที่ได้พยายามเทเลพอร์ตแต่ก็ไร้ผล " ทำไมกันเทเลพอร์ตไม่ได้ "

 

"เป็นอะรไป หนูน้อย คนยเดียวก็พอไม่ใช่เหรอ " บิ๊กสไปเดอร์คนนึ่งได้เดินตรงเข้าไปหาคุโรโกะก่อนจะเตะเธอจนกระเด็นกลิ้งลงไปนอนกับพื้น

 

" คุโรโกะ " มิซากะได้พยายามปล่อยนระแสไฟฟ้าแต่มันกลับยิงกระจายอย่างมั่วซั่วไปหมดไม่เป็นไปตามที่เธอต้องการ " ทำไมกันทั้งระดกับพลังและความแม่นยำมัน "

 

" เน่....พวกเธอเป็นอะไรไปนะ "  ดับเบิ้ลได้หันไปทางมิซากะและคุโรโกะที่มีอาการแปลกๆไปก่อนที่เสียงหัวเราะของโดพันท์จะดังขึ้น

 

" เสียงแบบนี้มัน "

 

" ฮ่าห์ๆๆๆ นี่แหละคือพลังของพวกเราบิ๊กสไปเดอร์ไม่ได้มีแค่เจ้านี้หรอกน่า....แต่เจ้านั้นนะคือระบบที่เรียกว่า Capacity Down รายละเอียดเป็นยังไงไม่ก็ไม่รู้หรอก แต่พูดง่ายๆก็คือ เสียงนี้จะปั่นป่วนความสามารถในการคำนวณของสมองยังไงละ แต่สำหรับพวกเราสกิล เอาท์มันก็แค่เสียงสูงธรรมดาๆ นะน่ะ"

 

" ของแบบนั้นไปได้มาจากไหนกัน "

 

" เอาล่ะ...ทิ้งอาวุธสะถ้าไม่อยากให้สองคนนั้นเป็นอะไร " โดนพัท์ได้ขู่ดับเบิ้ลโดยที่ลูกน้องของโดพันท์ได้จ่อปืนไปที่มิซากะและคุโรโกะ

 

" เล่นสกปรกนิหว่า "

 

" เอาทิ้งอาวุธสะ...ถ้าไม่อยากให้ร่างยัยสองคนนั้นมีกระสุนอยู่ข้างในละก็ "

 

" โชทาโร่.... "

 

" โธ่เว่ย!! " ดับเบิ้ลที่ได้แต่จำใจโยนปริซึมซอร์ดและบิ๊กเกอร์ชิลด์ทิ้งลงพื้นก่อนที่โดพันท์จะเข้าไปและชกเข้าใส่จนดับเบิ้ลหน้าหันแล้วทยอยโจมตีใส่ไม่ยั่งโดยที่ดับเบิ้ลนั้นไม่มสามารถตอบโต้

 

" อึก....คุณโชทาโร่ คุณฟิลิป "

 

" เจ็บใจที่สุด... "

 

" อ้ากกก!!! "  ดับเบิ้ลที่ถูกโจมตีใส่ไม่ยั่งจนกระเด็นกลิ้งลงไปนอนกับพื้นก่อนจถูกโดพันท์เหยียบหน้ากดลงพื้นเอาไว้

 

" ว่าไงละ...ถ้าพูดว่า ท่านคุโรสึมะ ยกโทษให้ผมด้วยละก็ ฉันจะปล่อยยัยสองคนนั้นไปก็ได้"

 

" เห้....ตอนนี้แกชื่อ คุโรสึมะงั้นเหรอ? " จู่ๆได้มีเสียงนึ่งพูดขึ้นทำให้โดพันท์ตกใจแล้วหันไปหารวมถึงคนอื่นๆก็คือชายแปลกหน้าที่พวกมิซากะเคยเจอ

 

" อ้ะ...หมอนั่นแหละครับ  "

 

" ใช่แล้ว ชายคนนั้น คุณคุโรสึมะ ชายคนนั้นครับที่มาขว้างพวกเรา"

 

" คุณ...คุโรสึมะ "

 

" เอ้ะ? "

 

" หมายความว่าไงกันคะ "

 

" เป็นอะไรไปครับ คุณคุโณสึมะ คุณคุโรสึมะ "

 

" เอาล่ะ...ไหนดูสิ " ชายคนนั้นที่ถูกโดพันท์เรียกว่าคุโรสึมะได้ดึงสายแจ็คออกทำให้เสียงนั้นหายไป

 

" เสียงมัน "

 

" หายไปแล้ว "

 

" โชทาโร่ตอนนี้ละ... "

 

" อ่า!! " ดับเบิ้ลได้ใช้จังหวะนั้นเอามือคว้าปริซึมซอร์ดที่ตกอยู่ใกล้ๆขึ้นมาฟันใส่ร่างของโดพันท์จนกระเด็นกลิ้งลงไปนอนกับ

 

" เห้....เป็นอะไรรึเปล่า " ชายคนนั้นได้เดินเข้ามาถามกับมิซากะก่อนจะมองที่คุโรโกะกับดับเบิ้ล " แล้วทางนั้นละ"

 

" อะ...อ่าก็ "

 

" เอ่อ....คือว่า " มิซากะที่ยังไม่ทันใดถามก่อนจะถูกยัดนมกล่องให้ถือ

 

" ฝากถือหน่อยนะ " ชายคนนั้นที่พูดพร้อมยิ้มออกมาก่อนจะหันไปทางโดพันท์ที่ยันตัวลุกขึ้น " เฮบิทานิ ไม่ได้เจอกันนานนะ ถึงจะอยู่ในร่างของสัตว์ประหลาดแต่ฉันก็จำแกได้นะ"
 

" มะ...ไม่จริงน่า แกน่าจะตายไปแล้วนิน่า โดนไปขนาดนั้นไม่น่าจะรอดนิน่า "

 

" อื้ม...งั้นเหรองั้นจะบอกว่าฉันเป็นวิญญาณก็ได้นะ "

 

" วิญญาณเหรอ...ถ้าแกเป็นวิญาณละก็ ฉันจะส่งแกกลับไปนรกเอง!! " โดพันท์ที่ตะโกนออกมาก่อนจะชกเข้าใส่แต่ว่าชายคนนั้นกลับหลบได้และเตะเข้าที่ชายโครงของโดพันท์จนเซถอยหลังไป

 

" เห้ย...ล้อกันเล่นใช่มั้ยเนี่ย "

 

" มนุษย์ธรรมดา โจมตีใส่โดพันท์ได้งั้นเหรอ? "

 

" เห้ย!! พวกเอ็งยืนทำซากอะไร จัดการมันสิ!! มันมีแค่คนเดียว อาวุธเราก็มี "

 

" เฮบิทานิ...แกเปลี่ยนไปนะ " ชายคนนั้นพูดจบก่อนจะวิ่งพุ้งเข้าไปหาลูกน้องคนนึ่งที่ถือปืนเพียงหมัดเดียวก็ลงนอนก่อนที่คนอื่นๆที่ในมือมีทั้งมีด สนับมือ ปืน กระบองเหล้กก็ถูกซัดจนล้มลงไปนอนอย่างง่ายดาย

 

" ตายสะ "   ก่อนที่จะมีคนนึ่งเหนียวไกชายแปลกหน้าคนนั้นได้ใช้มือจับมือลูกน้องคนนั้นเอาไว้ 

 

" หยุดซะ....มีแต่จะเจ็บตัวเปล่าๆ " ชายแปลกหน้าคนนั้นพูดจบก็กระชาลูกน้องคนนั้นเข้ามาชกก่อนจะไล่ซัดที่ละคนลงไปเรื่อยๆคนแล้วคนเหล่าจนโดพันท์ที่มองดูอยู่นั้นเริ่มสั่นกลัว

 

" ฮะ....ฮะ....ฮ้าาาา!!! " โดพันท์ได้ร้องอย่างเกรงกลัวก่อนจะกระโดดหนีไปก่อนที่บิ๊กสไปเดอร์ที่เหลือวิ่งหนีตาม

 

" สุดยอดเลย.... " โชทาโร่ที่หลังจากคืนร่างได้เดินเข้ามาหาพร้อมกับชายแปลกหน้าคนนั้นได้เดินเข้ามา

 

" เป็นไงบาง รู้สึกดีขึ้นรึยัง " ชายคนนั้นได้หันไปถามกับมิซากะและคุโรโกะ

 

" ถึงจะยังไม่ค่อยมีแรงเท่าไร แต่ก็พอไหว...ว่าแต่ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คุโรสึมะงั้นเหรอ? "

 

" เมื่อก่อนมันชื่อว่า เฮบิทานินพน่พ ตอนนี้ดูเหมือนจะถูกเรียกว่าคุโรสึมะน่ะ "

 

" แล้วสรุปก็คือ คุโรสึมะตัวจริง ก็คือคุณสินะคะ "

 

" ก็มีถูกเรียกอย่างนั้นเหมือนกันนะ อะ โทษทีขอคือนนะ" ชายคนนั้นได้เอานมคืนจากมือของมิซากะก่อนจะกระดกดื่มแทนน้ำเปล่าอย่างกระหาย " อึก..อึก..ฮ๊าห์ นมนี่ยังไงก็ต้อง "

 

" มึซาชิโนะ เท่านั้นล่ะ สินะคะ " จู่ๆได้มีเสียงนึ่งที่ทั้งสามคุ้นเคยได้พูดขึ้นจากด้านหลังของชายคนั้นจึงมองไปพบโคโนริที่ยืนอยู่

 

" เอ้ะ...นี่เธอ "

 

" รุ่นพี่โคโนริ "

 

" ไม่ได้เจอกันนานะ มิ "

 

" เอ้ะ...หื้ม...เอ้ะ....เอ้!!!! " ทั้งสองที่มองโคโนริกับชายตรงหน้าไปมาก่อนจะร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกัน


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น