Kamen rider W & To aru kagaku no Railgun

ตอนที่ 11 : AIM Burst

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    6 ก.ย. 62

 

เวลาเดียวกันทางด้านสำนักงานจัสเม็น หน่วยที่177 คุโรโกะและโคโนริกำลังพยายามเปิดภาพก้องวงจรปิดบริเวณตำแหน่งของพวกมิซากะแต่ไม่ว่ายตัวไหนก็ไม่สามารถใช่การได้แม้แต่ตัวเดียว

 

" ไม่ได้เลย....กล้องทุกตัวใช่การไม่ได้เลย.....แม้แต่โทรศัพท์เองก็ไม่มีสัญญาณ " คุโรโกะที่เริ่มรู้สึกล้นลานก่อนจะลุกจะออกไปแต่โคโนริได้ห้ามเอาไว้ก่อน

 

" หยุดเดียวนี้นะ "

 

" ฉันทิ้งคุณพี่เอาไว้ไม่ได้นะค่ะ อึก " คุณคุโรโกะที่ดื้อดึงจะไปแต่ด้วยอาการบาดเจ็ของเธอจึงกำเริบจนแทบจะยืนไม่อยู่

 

"สภาพแบบนั้นไปก็เป็นแค่ตัวเกะกะน่าอีกอย่างเราต้องเชื่อใจในตัวคุณมิซากะถ้าเป็นเขาต้องทำได้แน่มาสไรเดอร์ด้วย "

 

" มาสไรเดอร์งั้นหรอ? " คุโรโกะก็ได้หันไปมองฟิลิปที่นอนหมดสติอยู่พร้อมที่เอวสวมดับเบิ้ลไดรฟเวอร์อยู่

 

ทางด้านมิซากะกับดับเบิ้ลที่กำลังมองดูสัตว์ประหลาดตรงหน้าก่อนที่มันจะคำรามออกมาจนเกิดคลื่นลมมหาศาลจนพัดเศษซากก้อนอิฐจำนวนมากปลิวไปทั่ว

 

LUNA METAL

 

METAL MAXIMUM DRIVE

 

" เมทัล อิลูชั่น " ดับเบิ้ลได้ควงเมทัลชาฟไปมาจนสร้างใบมีดพลังงานสีเหลือจำนวนมากต่างการควงของเมทัลชาฟแต่ละครั้งและได้พุ้งออกไปเข้าโจมตีใส่จนใบมีดตัวเอาด้านหลังจนชิ้นเนื้อได้แว่งไปเล็กน้อยแต่ก็ฟื้นตัวกลับมาพร้อมกับขนาดตัวที่ใหญ่เพิ่มขึ้นและมือที่งอกออกมาอีก2ข้าง

 

" อะไรกันเจ้านี้ ขยายตัวใหญ่ขึ้นอีกแล้ว "

 

มันได้หันมาทางดับเบิ้ลและมิซากะก่อนที่จะปล่อยเม็ดน้ำออกมาจำนวนมากและเม็ดน้ำพวกนั้นก็ได้เปลี่ยนกลายเป็นผลึกน้ำแข็งขนาดใหญ่เข้าโจมตีใส่ทั้งสองทันที

 

" เห้ยๆอะไรกันเนี่ย " ดับเบิ้ลได้อุทานออกมาก่อนจะค่อยใช้เมทัลชาฟในมือยืดออกกลายเป็นแส้เข้าโจมตีใส่ผลึกน้ำแข็งไปด้วย

 

" คุณมิซากะ คุณโชทาโร่ " อุยฮารุที่ยืนอยู่ห่างมิซากะที่เห็นจึงรีบหันกลับไปแล้วปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าสกัดผลึกน้ำแข็งที่เหลือจนเกิดแรงลมขนาดใหญ่พัดกระจายออกมา

 

" คุณอุยฮารุไม่เป็นอะไรนะ " มิซากะได้รีบหันไปมองอุยฮารุที่หลบอยู่หลังเสาพอดีและได้ยื่นหน้าออกมา

 

" คือว่า "

 

" มันอันตรายนะ....ทำมไถึงลงมาตรงนี้ละ "

 

" ขอโทษนะค่ะ แต่ว่า "

 

" ห้ามออกมาจากตรงนี้เชียวมันอันตรายอยู่ตรงนั้นสะ " ดับเบิ้ลที่เป็นฝ่ายหันไปบอกก่อนจะหันไปมองสัตว์ประหลาดตัวนั้นที่มันลอยออกไปจากทั้งสามและท่าทางของมันที่ดูทรมาณและลองออกมาอย่างต่อเนื่อง

 

" ไม่ตามมาหรอหรือว่าแค่อาละหวาดมั่วซั่วกกันนะ "

 

" อย่างกับว่มันกำลังทรมาณอยู่เลยค่ะ "  

 

เวลาเดียวกันที่โรงพยาบาลแห่งนึ่งในเมืองแห่งการศึกษาคุณหมอที่เดินตรงเข้าไปในห้องคนไข้ของผู้ใช่เลเวลอัปเปอร์ส่วนใหญ่ที่ดิ้นไปมาอย่างทรมาณ

 

" เกิดอะไรขึ้นนะ? "

 

" คือว่าจู่ๆคนไข้ที่หมดสติไปก็ดิ้นขึ้นมานะค่ะ "

 

" ได้สติแล้วหรอ? " คุณหมอคนนั้นได้รีบเข้าดูอาการทันทีหลังจากที่ได้ยินจากพยาบาลเมื่อครู่

 

" เปล่าค่ะจู่ๆก็ดิ้นขึ้นมาพร้อมกันทุกคนโดยที่ไม่มีสตินะค่ะ "


" พร้อมกันงั้นหรอ "

 

" คนไข้คนอื่นเองก็เหมือนกันทั้งๆที่ยังไม่ได้สติแท้ๆ แต่กลับร้องอย่างทรมาณเหมือนกับว่ากำลังฝันร้ายเลยค่ะ ทำยังได้ค่ะ"

 

" มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ "

 

กลับมาทางด้านแอนตี้สกิลที่เหลือรอดอยู่ก็ได้เห็นร่างสัตว์ประหลาดที่ลอยขึ้นมาจนทำให้พวกเขามองเห็นและหยิบปืนขึ้นมาเล่งเตรียมพร้อมป้องกันตัวทันที


" นั้นมันอะไรนะ สัตว์ประหลาดหรอ? "

 

 " แล้วมันโผล่มาจากไหนกันนะ "

 

" ชิ.....มีแต่ต้องลุยด้วยคนที่เหลือเนี่ยแหละอนุญาติให้ใช่กระสุนจริงได้ "  ยูมิคาวะได้ออกคำสั่งก่อนที่เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างกระหน้ำกราดยิงกระสุนเข้าใส่ร่างของสัตว์ประหลาดไม่ยั่งแต่กระสุนที่ยิงเข้าใส่ร่างของมันเรื่อยๆตัวก็จะใหญ่ขึ้นตามไปด้วย

 

" อย่างกับว่ามันขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆเลย " เจ้าหน้าแอนตี้สกิลหญิง เทสโซว สึซุริที่สังเกตุเห็นร่างของสัตว์ประหลาดที่ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆอย่างเห็นได้ชัด

 

ดับเบิ้ลได้กระโดดพุ้งขึ้นมาแล้วใช้ปลายของเมทัลชาฟเวียงเข้าโจมตีเป็นแส้เข้าใส่ร่างของมันอย่างต่อเนื้องก่อนจะกระโดดลงมาอยู่กับแอนตี้สกิล

 

LUNA TRIGGER

 

ดับเบิ้ลเอาทริกเกอร์แม็กนั่มออกมาแล้วกระหน้ำยิงเข้าใส่สัตว์ประหลาดและแอนตี้สกิลก็ช่วยยิงอีกแรงแต่ก็ยิ่งทำให้ร่างของมันขยายใหญ่ขึ้นมาเดิมอย่างมาก

 

" นี้มันอะไรกันเนี่ยโจมตีบากงเท่าไร่ก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆแบบนี้ "

 

" หึหึ  ยอดไปเลยไม่คิดว่าจะสร้างสัตว์ประหลาดแบบนั้นขึ้นมาได้แหะ" คิยามะที่ได้สติก็เดินเซไปพิงกับเสาข้างๆพร้อมเสื้อกาวน์ของเธอได้ตกลงพื้น " ถ้าเอาเผยแพร่วิชาการคงได้รางวัลแน่ ดูท่าเน็ตเวิร์คหลุดจากการควบคุมแล้วสินะ ที่นี้ก็ไม่เหลือวิธีรักษาเด็กพวกนั้นฟื้นขึ้นมาอีกแล้วละ จบสิ้นแล้ว "

 

" อย่าพึ่งยอมแพ้สิค่ะ " อุยฮารุที่เดินมาพร้อมกับมิซากะทำให้คิยามะหันไปมอง

 

" เจ้าสิ่งนั้นมาจากสนามพลังAIMสินะค่ะ " มิซากะได้ถามออกมาซึ่งคิยามะได้พยักหน้าตอบและเริ่มอธิบาย

 

" คงจะเป็นร่างรวมของสนามพลังนั้นสินะ เรียกว่าAIM Burst ไปก่อนแล้วกัน เลเวลอัปเปอร์ได้สร้างเน็ตเวิร์คสนามพลังAIMของคนทั้ง1หมื่นคนเอาไว้จนกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่มีความนึกคิดเป็นของตัวเอง หรือเรียกงง่ายก็คือเป็นกลุ่มก้อนสติสัมปชัญญะของเด็กทั้งหมื่นคน "

 

( เมืองนี้นะทั้งๆที่น่าจะทำให้ความฝันของฉันกลายผู้ใช่พลังจิตเป็นจริง แต่ว่าความฝันก็เป็นได้แค่ความฝัน)


 

" อะไรกันเสียงนี้ " ดับเบิ้ลที่ชะงักไปจนเปิดช่องโหว่ทำให้สัตว์ประหลาดตัวนั้นได้ยิงพลังเข้าใส่จนซัดร่างของดับเบิ้ลปลิวกลิ้งไปกับพื้น

 

( ไม่ว่าจะพยายามต่อแค่ไหน ก็ข้ามกำเเเพงที่เรียกว่าพรสวรรค์ไม่ได้สักทีลงเหลืออยู่แต่เวลาที่น่าเศร้า ถูกเหยียบย้ำและเมินเฉย )

 

( มีแต่ต้องหามันมาให้ได้ทำไงก็ได้ เพื่อที่จะได้พลังที่สูงขึ้นมาอยู่ในมือ )

 

" โชทาโร่ได้ยินเหมือนกันมั้ย "

 

" อ่า.....อึก เสียงของเหล่าผู้ใช่เลเวลอัปเปอร์สินะ "

 

" แล้วจะต้องทำยังไงถึงจะทำลายมันได้ละ? " มิซากะได้หันไปถามคิยามะเพื่อหาวิธีจัดการแต่เจ้าตัวกลับยิ้มออกมาแทน

 

"  มาถามเรื่องนั้นกับฉันจะดีหรอ.....ไม่ว่าฉันจะพูดอะไรไปพวกเธอก็ไม่ควรที่จะเชื่อหรอกนะ" คิยามะที่กำลังพูดอุยฮารุได้ยื่นมือขึ้นมาให้ดู

 

" กุญแจมือนะ อาจารย์คิยามะเป็นคนถอดให็ฉันสินะค่ะ "

 

" เอ้ะ? "

 

" ฉันก็แค่เปลี่ยนใจ จะไว้ใจฉันด้วยเรื่องแค่นี้่นะ "

 

" แค่นี้ก็เพียงพอแล้วละค่ะ แล้วก็ที่อาจารย์คิยามะที่ต้องการจะช่วยเด็กๆนั้นนะไม่ได้โกหกแน่ๆ หนูนะเชื่อค่ะ "

 

คิยามะที่มองดูอุยฮารุก่อนที่ภาพของอิดะสึกิได้ซ้อนทับร่างของอุยฮารุทำให้เธอตกใจ

 

" คุณอุยฮารุก็ได้ยินด้วยงั้นหรอ? "


" ค่ะ "

 

" AIM Burst เป็นสัตว์ประหลาดที่เกิดจากเครือข่าเน็ตเวิร์คของเลเวลอัปเปอร์ ถ้าหากทำลายเน็ตเวิร์คสำเร็จก็อาจจะทำลายมันไปเลยก็ได้ "

 

" โปรแกรมรักษาเลเวลอัปเปอร์งั้นหรอ " อุยฮารุที่ได้ยินแบบนั้นก็หยิบเมมโมรี่การ์ดที่เป็นไฟล์โปรแกรมรักษา

 

" ก็มีค่าที่เสี่ยงจะลองดูละน่า "

 

" ฉันจะถ่วงเวลาเจ้านั้นเอาไว้ให้....คุณอุยฮารุเอาโปรแกรมนั้นไปให้พวกแอนตี้สกิลซะ "

 

" ทราบแล้วค่ะ "

 

ทั้งสองที่วางแผนเรียบร้อยก่อนจะวิ่งแยกทางกันออกไปจนทำให้คิยามะที่มองดูทั้งสองก็หลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง

 

" จริงๆเลยมาเชื่อใจคุณที่ไม่น่าเชื่อถือแบบนี้ก็แย่นะสิ "

 

ทางด้านบนแอนตี้สกิลที่กำลังยิงใส่สัตว์ประหลาดอยู่จนเหลือคนที่รอดแค่ยูมิคาวะกับ เทสโซวสองคนก่อนที่ยูมิคาวะถูกหนวดโจมตีเข้าใส่จนร่างกระเด็นออกไป

 

" หัวหน้า " เทสโซวได้หันไปมองหัวหน้าของเธอก่อนจะเห็นหนวดของAIM Burst อยู่ตรงหน้า " ยะ....อย่าเข้ามาน่า!!! "

 

เทสโซวได้กระหน้ำยิงหนวดไม่ยั่งจนกระสุนหมดก่อนจะเงยหน้ามองก็เห็นหนวดได้ฟื้นตัวและกลายเป็นดวงตาแต่จู่ๆร่างของเธอก็ถูกเหล็กดึงดูดออกมาจนปืนในมือหลุดและพื้นตรงที่เธอเคยยืนอยู่กลายเป็นหลุมขนาดใหญ่โดยที่ได้ความช่วยเหลือจากมิซากะ

 

" ทำบ้าอะไรของเธอ เดียวก็ตายไม่รู้เรื่องหรอก "

 

" ดะ...เดียวสินักเรียนงั้นหรอทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ มันอันตรายนะรีบหนีออกไปจากที่นี้สะ "

 

" เอาเข้าไปๆไม่ว่าหน้าไหนก็พูดแบบนี้ทุกทีสิน่า " มิซากะที่ได้โดนคำพูดแบบนั้นเข้าใส่ถึงกับบ่นออกมา

 

" ยังไงก็เถอะรีบหนีออกไปจาหที่นี้เร็วเข้า "

 

ทั้งสองที่กำลังถกเถียงกันอยู่หนวดเมื่อครู่ก็ได้พุ้งเข้ามาแต่ก็ถูกดับเบิ้ลที่เอาทริกเกอร์แม้กนั่มยิงสกัดเอาไว้สะก่อน

 

" ตอนนี้เจ้านั้นนะมันแค่ทำร้ายคนที่เข้าโจมตีมัย....ถ้าหากไม่ไปโจมตีใส่มันก่อนก็ปลอดภัยแล้วละ " ดับเบิ้ลได้เดินตรงเข้ามาหามิซากะ


" ถึงงั้นก็เถอะ จะให้ถอนกำลังได้ยังไงละ รู้รึเปล่าว่าตรงนั้นมันคืออะไร " ยูมิคาวะที่ได้พูดออกมาก่อนจะชี้ไปข้างหน้าที่
AIM Burstกำลังจะไปมีโรงงานขนาดใหญ่อยู่ " นั้นนะคือโรงงานเตาปฏิกรณ์ยังไงละ "

 

" โกหกน่า ขืนปล่อยไว้ละก็"

 

" โชทาโร่ดูนั้น "

 

ดับเบิ้ลได้หันไปก่อนจะเห็นอุยฮารุที่กำลังวิ่งขึ้นมาทำให้ยูมิคาวะและเทสโซวก็หันไปมอง

 

" เด็กคนนั้นที่ถูกคิยามะจับเป็นตัวประกันนิน่า.....หนีไปไม่ทันสินะ "

 

" ผิดแล้วละคุณอุยฮารุไม่ได้เป็นตัวประกันหรือหนีไม่ทันหรอกนะ "

 

" หมายความว่าไงหรอ "

 

" มีบางอย่างขอร้องกับพวกคุณหน่อยนะค่ะ "

 

 

AIM Burstที่กำลังมุ่งหน้าไปยังโรงงานเตาปฏิกรณ์จู่ๆดับเบิ้ลที่ขับแมชชีน ฮาร์ดเทอร์บิวเลอร์ บินมาดักหน้าเอาไว้ก่อนจะเอาสแต็กโฟนติดตั้งทริกเกอร์แม็กนั่มและเอาทริกเกอร์เมมโมรี่ใส่ลงไปแล้วเล่งไปที่AIM Burst

 

" ทริกเกอร์ สแต็ก เบิร์ส!!! " ดับเบิ้ลได้เหนียวไกยิงกระสุนแบางออกเป็นสองเส้นเหมือนเขาด้วงคูวากะหนีบร่างAIM Burstก่อนที่มิซากะได้ก่อตัวผงเศษเหล็กกลายเป็นดาบแล้วเข้าฟันตันหนวดของAIM Burstขาดไปข้างนึ่งทำให้มันหันไปหา

 

" คู่ต่อสู้ของแกนะอยู่ตรงนี้ไง " มิซากะได้ตะโกนออกมาก่อนที่AIM Burstจะโจมตีเข้าใส่โดยไม่สนใจจนเธอต้องกระโดดหลบออกมา " ให้ตายสิไม่ฟังกันบางเลย "

 

AIM Burstได้ชาร์จพลังก่อนจะยิงกระจายออกไปทั่วแต่ก็ได้มีลำแสงนึ่งที่พุ้งไปทีสะพานและพุ้งทางไปทีอุยฮารุพอดีจนร่างของเธอที่ปลิวตามแรงระเบิดลงไปนอนอยู่ที่ชานพักพอดีแต่โชคดีที่ไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก

 

อุยฮารุที่ค่อยๆลุกขึ้นก่อนแบมืออกดูเมมโมรี่การ์ดที่มีโปรแกรมรักษาเลเวลอัปเปอร์ยังปลอดภัยเธอจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะยันตัวลุกขึ้นและขึ้นบันได้ต่อไปพอวิ่งเข้าไปในสะพานลำแสงก็ได้ยิงพุ้งเข้ามาอีกจนร่างของเธอกระเด็นลงไปนอนกับพื้นอีกรอบ

 

แต่ความเสียหายนั้นไม่ได้รุนแรงมากก่อนทีเธอจะหันไปมองพบยูมิคาวะได้ถือโล่ห์เอาไว้และเป็นคนรับการโจมตีให้อีกด้วย

 

" ให้ตายสิ เด็กสมัยนี้ทำอะไรไม่ดูตัวเองเลย "

 

" โปรแกรมรักษาละ " เทสโซวได้ถามถามหาก่อนที่อุยฮารุจะมองดูในมือซึ่งยังคงปลอดภัย

 

" ยังปลอดภัยค่ะ "

 

" ฉันคุ้มกันให้เร็วเข้า "

 

AIM Burstที่กำลังจะชาร์จยิงมาอีกครั้งแต่ก็ถูกสายฟ้ายิงเข้าที่ร่างจนทำให้หันไปหามิซากะที่ยืนมองด้วยสีหน้าที่ดูหงุดงหิดอย่างมาก

 

" ก็บอกไปแล้วไงว่า....คู่ต่อสู้ของแกนะคือฉันคนนี้ยังไงละ " มิซากะที่เรียกร้องความสนใจก่อนที่AIM Burstได้หันมาใช่หนวดของมันเข้าโจมตีใส่อย่างต่อเนื่อง

 

มิซากะที่ใช้เสษผงเหล็กก่อนตัวเป็นดาบเข้าฟันตัดหนวดของมันพร้อมกับดับเบิ้ลที่โจมตีจากบนฟ้าใช้ทริกเกอร์แม็กนั่มกระหน้ำยิงเข้าใส่

 

แต่ไม่ว่าทั้งสองจะโจมตียังไงมันก็สามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วและร่างกายของมันก็ขยายใหญ่ขึ้นทุกครั้งจนมิซากะเริ่มที่จะโมโห

 

" ให้ตายสิแบบนี้ก็ไม่มีทางไม่จบไม่สิ้นสักทีนะสิ.....แล้วทำไมจะต้องเล่งโรงงานเตาปฏิกรณ์ด้วยละ แบบบนี้ก็ต้อง " มิซากะที่คิดจะใช่กระแสไฟฟ้าโจมตีรวดเดียว

 

" หยุดนะ มิซากะ มิโคโตะ ลืมไปแล้วหรอสิ่งนั้นนะคือกลุ่มก้อนสติสัมปะชัญญะของทั้ง1หมื่นคนนะ "

 

" แล้วจะให้ทำยังไงละ " มิซากะได้หันไปถามดับเบิ้ลก่อนที่เธอจะถูกหนวดรัดขาของเธอแล้วเวียงพุ้งเข้าไปที่กำแพงของโรงงานเตาปฏิกรณ์แต่เธอที่พลิกตัวกลับมาและใช่กระแสไฟฟ้าสร้างแรงดึงดูดทำให้เธอไม่ถูกกระแทกกับกำเเพง

 

พอเธอเงยหน้าขึ้นมาAIM Burstก็ได้พุ้งเข้ามาแต่ดับเบิ้ลที่ได้กระโดดพุ้งเข้ามาคว้าตัวเธอออกมาก่อนที่กำเเพงตรงนั้นจะพังลงด้วยร่างใหญ่ของมัน

 

"  ปล่อยไหวแบบนี้ไม่ดีแน่....โชทาโร่ลุยด้วย เอ็กสตรีมกันเถอะ "

 

 

"  ปล่อยไหวแบบนี้ไม่ดีแน่....โชทาโร่ลุยด้วย เอ็กสตรีมกันเถอะ "

 

" เข้าใจแล้ว "

 

CYCLON JOKER

 

ดับเบิ้ลที่เปลี่ยนเป็นร่างไซโคลนโจ๊กเกอร์แล้วหันไปมองAIM Burstก่อนที่มิซากะจะเริ่มรู้สึกสงสัยว่าดับเบิ้ลคิดจะทำอะไรต่อ

 

เวลาเดียวที่สำนักงานจัสเม็นหน่วยที่ 177 ขณะที่โคโนริ คุโรโกะกำลังวุ่ยวายกับกล้องวงจรปิดที่ใช่การไม่ได้ก็ได้มีบางอย่างิบยเข้ามาซึ่งทั้งสองก็ได้หันไปเห็นก็คือเอ็กสตรีมเมมโฒรี่ที่บินไปมาในสำนักงาน


" อะ.....อะไรนะเจ้านั้นนะ? "

 

" นกงั้นหรอ? "

 

เอ็กสตรีมเมมโมรี่ได้บินไปที่ร่างฟิลิปที่นอนอยู่บนโซฟาก่อนจะแปลงร่างของฟิลิปเป็นข้อมูลแล้วดูดเข้าไปในข้างในของมันทำเอาคุโรโกะและโคโนริถึงกับตกใจกับสิ่งที่เห็น

 

" เอ้!! "

 

" ดูดเอาคุณฟิลิปเข้าไปแล้ว!!! "

 

เอ็กสตรีมเมมโมรี่ก็ได้บินหายไปมาบินวนไปมาระหว่างดับเบิ้ลและมิซากะ

 

" อะไรกันนะเจ้านกประหลาดเนี่ย " มิซากะมองเอ็กสตรีมเมมโมรี่บินไปมาก่อนที่ดับเบิ้ลไดรฟเวอร์จะหุบกลับพร้อมส่องแสงสีเขียวสและม่วงพุ้งขึ้นมาและเอ็กสตรีมเมมโมรี่ได้บินเลื่อนลงสวมลงดับเบิ้ลไดรฟเวอร์ทันที

 

EXTREME

 


ดับเบิ้ลที่ได้เปลี่ยนเป็นร่างดับเบิ้ลเอ็กสตรีมพร้อมปริซึมบริกเกอร์ได้ออกมาจากตรงกลางของร่างมาอยู่ที่มือก่อนจะเอาปริซึมเมมโมรี่ใส่เข้าที่ด้ามจับแล้วชักปริซึมซอร์ดออกมาจากบิ้กเกอร์ชิลด์

 

" สะ....ส่วนกลางของดับเบิ้ล แยกออกแล้ว? "

 

" เอาล่ะ......มาต่อยกสองได้เลย "

 

ทางด้านอุยฮารุที่มาถึงรถของแอนตี้สกิลอย่างปลอดภัยด้วยความช่วยเหลือของยูมิคาวะและเทสโซวและได้ให้ยูมิคาวะติดต่อไปที่ศูนย์ของแอนตี้สกิลทันที

 

" อ่า....อย่างที่อบกนั้นแหละ ไม่มีเวลาแล้วจะทำยังไงก็ช่างกระจายเสียงไฟล์ที่จะส่งไปนี้ให้ไปทั่วเมืองแห่งการศึกษาเลย "

 

" ทำการส่งเรียบร้อยแล้วค่ะ " อุยฮารุได้หันไปบอกให้สัญญาณ

 

" ฉันจะรับผิดชอบเองกระจายเสียงออกไปเลย "

 

และแล้วเสียงเพลงแปลกก็ได้กระจายออกไปทั่วเมืองแห่งการศึกษาทำให้ทุกคนในเมืองต่างแปลกใจจนกระทั้งที่โรงพยาบาลก็เช่นกัน

 

"  นี้มัน "

 

" คุณหมอค่ะ พวกคนไข้ " พยาบาลคนนึ่งได้เรียกหมอให้หันมาเหล่าผู้ใช่เลเวลอัปเปอร์ที่ตอนแรกนั้นได้ดิ้นอย่างทรมาณตอนนี้ทุกอย่างก็ได้สงบลงเป็นทีเรียบร้อย

 

PRISIM MAXIMUM DRIVE

 

" ปริซึม เบรก " ที่ปลายดาบของปริซึมซอร์ดได้ปล่อยพลังงานสีเขียวยืดออกมาก่อนที่ดับเบิ้ลจะใช้ฟันออกไปตัดหนวดทั้งหมดของAIM Burstแต่ร่างของมันก็ยังคงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

 

" แบบนี้ไม่ไหวแน่ " มิซากะที่กัดฟันมองAIM Burstก่อนจะได้ยินเสียงเพลงประหลาดๆไปทั่วจนทำให้มิซากะเผลอจนถูกหนวดรัดร่างเอาไว้และจับยกลอยขึ้นฟ้า " เสร็จกัน "

 

" มิซากะ "

 

AIM Burstได้จะใช่หนวดที่งอกใหม่เข้าโจมตีใส่มิซากะแต่เธอก็ป้องกันตัวด้วยการปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าทำลายหนวดอันนั้นไป

 

" ทำลายไปเดียวก็ฟื้นตัวอีกทำไปก็ไม่มีความหมายอะไรเลย " มิซากะที่บ่นในใจก่อนจะสังเกตุเห็นหนวดของมันที่ถูกโจมตีแต่กลับไม่ฟื้นตัว

 

" ไม่ฟื้นฟูแล้วรึว่า เสียงนี้คือโปรแกรมรักษาเลเวลอัปเปอร์งั้นหรอ " ดับเบิ้ลได้ลองสังเกตุฟังเสียงและดูหนวดที่ถูกโจมตีไม่งอกกลับมาใหม่ถือว่าเป็นหลักฐานอย่างชัดเจน

 

" แย่หน่อยนะ เท่านี้ก็Game Overแล้ว " มิซากะได้ยิ้มออกมาก่อนจะปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงเข้าช็อตร่างAIM Burstจนร่างไหม้เกรียมและล่วงลงไปนอนกับพื้นพร้อมร่างมิซากะได้โดดลงมากับพื้นอย่างปลอดภัย


" เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้วสินะ "

 

" อ่า.....ตอนนี้เน็ตเวิร์คของมันถูกทำลายแล้วคงไม่ลุกขึ้นมาอีกแล้วละ "

 

" ยัง......มันยังไม่จบ!!! " คิยามะที่แบกร่างที่บาดเจ็บของเธอเดินมาเตือนทั้งสอง

 

" ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ละ "  มิซากะได้หันไปพูดก่อนที่AIM Burstเริ่มมีการเคลื่อนไหวเธอจึงหันไปมอง " ไม่จริงน่าทำไมละ "


" ถึงแม้เน็ตเวิร์คจะถูกทำลายไปแล้ว แต่นั้นก็ยังเป็นกลุ่มก้อนสติสัมปชัญญะของผู้คน1หมื่นคนนะ อย่าคิดเป็นแบบสัตว์ประหลาดเชียวละ "

 

" ไม่เห็นเมหือนที่บอกกันไว้เลยนิ....จะให้ทำยังไงละ "

 

" ต้องทำลายแก่น แก่นที่ยึดเหนียวสนามพลังเอาไว้ต้องอยู่ตรงในสักที่ภายในตัวมันแน่ ถ้าทำลายมันได้ "

 

( ใช่แล้วละ เลเวล0นะ เป็นสิ่งของที่ใช่การไม่ได้ คนที่คิดแบบนั้นอภัยให้ไม่ได้ เลเวล0  เลเวล0 )

 

จู่ๆได้มีเสียงของซาเต็นดังออกมาจากAIM Burstไม่ใช่แค่นั้นรวมถึงผู้ใช่เลเวลอัปเปอร์ทุกคนก็ได้ดังออกมา

 

" คุณซาเต็นงั้นหรอ? "

 

" นี้มัน "

 

( ทุกๆวันมีแต่เรื่องที่น่าแค้นใจ คุณนะไม่เข้าใจอะไรหรอก แต่มีบางครั้งผิดหวังกับตัวเองมาก )

 

" นี้คือสิ่งที่เหล่าผู้ใช่เลเวลอัปเปอร์ทั้ง1หมื่นคนสินะ " ฟิลิปที่วิเคราะห์สถานการณ์ก็ได้ตอบให้ทุกคนกระจ่าง

 

" น้ำตาของพวกเขาสินะ "

 

" หลบไปก่อนเถอะเดียวโดนลูกหลงหรอกนะ " มิซากะที่ได้พูดเตือนให้คิยามะแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่สนใจคำเตือนแม้แต่น้อย

 

" ไม่ต้องสนใจฉันหรอกน่า ฉันจะต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ฉันสร้างมันขึ้นมา  "

 

" ถึงจะไม่แคร์แต่ว่าพวกเด็กๆของคุณที่ตั้งตารอหลังจากฟื้นขึ้นมาคือคุณนะ " ดับเบิ้ลได้หันไปพูดกับคิยามะก่อนจะเอาปริซึมซอร์ดเสียบกลับเข้าไปในบิ้กเกอร์ชิลด์

 

" ถ้าหากว่าคุณไม่คิดวิธีนี้ขึ้นมาฉันไม่สิพวกเราจะช่วยคุณอีกแรงเอง อย่ายอมแพ้ง่ายๆสิ "  มิซากะได้หันไปพูดคิยามะก่อนที่AIM Burstจะใช่จังหวะนั้นใช่หนวดของมันพุ้งเข้าโจมตีใส่

 

" ระวัง!!! "

 

" ที่ฉันบอกให้ระวังไม่ใช่จากเจ้านั้นแต่จะโดนลูกหลงจากฉันต่างหากละ " มิซากะได้หันไปพูดกับคิยามะก่อนจะหันกลับมาแล้วยิงกระแสไฟฟ้าเข้าเข้าใส่AIM Burstเผาหนวดของมันก่อนจะยิงเข้าใส่ร่างของAIM Burst

 

" ฉนวณกันไฟฟ้าที่เราคิดจะใช่นิน่า....แต่ว่าพลังของเธอไม่พอ " คิามะที่เห็นร่างของAIM Burstที่ทนต่อการโจมตีของมิซากะได้ก่อนที่ดับเบิ้ลได้จะเดินเข้ามาก่อนจะหยิบไซโคลน  ฮีท ลูน่า โจ๊กเกอร์เมมโมรี่ใส่เข้าไปที่บิ้กเกอร์ชิลด์ทั้ง4ด้าน

 

CYCLON HEAT LUNA JOKER MAXIMUN DRIVER

 

" สืบค้นเรียบร้อย.....ลุยเลยโชทาโร่ "

 

" อ่า....ปริซึม ไฟนอล อิลูชั่น " ดับเบิ้ลได้ยิงลำแสางสีรุ้งเข้าใส่ร่างของAIM Burstผสานกับกระแสไฟฟ้าของมิซากะที่เพิ่มทวีคูณความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆค่อยๆเผาไหม้ผิวหนังของมันไปเรื่อยๆ

 

" อะไรกันบ้าน่าพลังทำลายขนาดนี้ "

 

" ก็แค่ใช่ไฟฟ้าผสานกับปริซึม ไฟนอล อิลูชั่นเพื่อสร้างความร้อนเผาไหม้ผิวหนังของมันไปเรื่อยๆเพื่อที่จะระบุตำแหน่งของแก่นพลังได้ " ฟิลิปได้อธิบายแผนให้กับคิยามะฟังก่อนที่AIM Burstจะฟื้นฟูแล้วรวมหนวดทั้งหมดข้างขวากลายเป็นกำปั้นขนาดใหญ่ได้ชกเข้าใส่มิซากะแต่ก็ถูกตัดขาดด้วยผงเหล็กที่ก่อตัวเป็นใบมีดขนาดใหญ่

 

( ไม่ว่าใครก็อยากจะเป็น ผู้มีพลังจิต )

 

" มิซากะ มิโคโตะ.....ตาเธอแล้วละ " ดับเบิ้ลได้หันไปพูดกับมิซากะก่อนที่เธอจะเงยมองดูร่างของAIM Burst


" ขอโทษด้วยนะที่พวกเธอรู้สึกและคิดแบบนั้นนะ " มิซากะที่พูดออกมาเหมือนกำลังขอโทษให้กับเหล่าผู้ใช่เลเวลอัปเปอร์ทั้ง1หมื่นคน

 

( ช่วยไม่ได้สินะ ที่ฉันไม่มีพรสวรรค์เพราะงั้นถึงจะต้องทำลายทุกอย่างให้หมด!!! )

 

" อยากลองพยายามกันสินะ " มิซากะได้ยิ้มออกมาก่อนที่AIM Burstจะคำรามออกมา

 

( เกลียดตัวเองที่ไม่มีพลังอะไรเลย แต่ก็ทิ้งสิ่งที่ตัวเองใฝ่ฝันไม่ได้ )

 

" แต่ว่านะ....อย่างน้อยก็ลองพยายามดูอีกครั้งสิ จะมามั่วลังเลอญุ่แบบนี้นะ " มิซากะได้หยิบเหรียญขึ้นมาก่อนจะดีดให้ลอยไปมาบนกลางอากาศพร้อมกับAIM Burstได้กระโจนเข้ามา " อย่าได้โกหกตัวเองอีกเลยนะ....อลงพยายามดูอีกครั้งสิ "

 

มิซากะได้ค่อยๆปล่อยกระแสไฟฟ้ามารวมที่มือขวาก่อนที่เหรียญจะค่อยนๆลอยตกลงมาช้าๆแล้วดีดออกไปด้วยพลังกระแสไฟฟ้าที่บีบอัดด้วยกระแสไฟฟ้าจนทำให้เหรียญที่ถูกดีดออกเป็นเหมือนกระสุนเรลกันยิงเข้าใส่ร่างของAIM Burstจนร่างลอยไปบนฟ้า

 

พร้อมกับความร้อนมหาศาลที่ค่อยเผาไหม้ร่างกายของมันก่อนที่แก่นกลางพลังงานสนามพลังได้กระเด็นออกมาจากร่างของมัน

 

" เอาล่ะ......จงรับความผิดของตัวเองเอาไว้สะเถอะ "

 

EXTREME MAXIMUN DRIVER

 

กระแสลมมหาศาลได้ถูกปล่อยออกมาจากเอ็กสตรีมเมมโมรี่มารวมที่ตัวของดับเบิ้ลก่อนจะวิ่งออกไปแล้วกระโดดดีดตัวพุ้งเข้าไปพร้อมกระแสลมเหมือนพายุ" ไซโคลนเข้าไปไรเดอร์คิกส์ใส่แก่นกลางสนามพลังของAIM Burst

 

" ดับเบิ้ล เอ็กสตรีม!!! "

 

แก่นกลางสนามพลังของAIM Burstได้ถูกทำลายก่อนที่ร่างจะโดดลงมายืนที่พื้นก่อนจะคืนร่างปรากฎร่างของโชทาโร่และฟิลิปหันกลับไปมองคิยามะ

 

" นี้นะหรอเลเวล5 นี้นะหรอมาสไรเดอร์ "

 

หลังจากการต่อสู้จบลงเจ้าหน้าที่ของแอนตี้สกลิก็เข้ามาเก็บกวาดพื้นที่และคิยามะก็ยอมมอบตัวให้กับแอนตี้สกิลก่อนจะถูกพาตัวขึ้นรถไปมิซากะได้เรียกเธอเอาไว้ก่อน

 

" เอิ่มคือว่าแล้วเรื่อง....ของพวกเด็กๆละ " มิซากะที่พูดออกมาด้วยความเป็นห่วงก่อนที่โ๙ทาโณ่จะเดินมาแตะไหล่เธอเบาๆ

 

" ไม่ต้องห่วงหรอก.....ฉันนะยังไม่ยอมแพ้หรอก ไม่ว่าจะในเรือนจำหรือสุดขอบโลก แต่สมองของฉันก็ยังอยู่กับตัวฉัน "

 

" อาจารย์คิยามะ ผมเชื่อว่าถ้าเป็นคุณต้องทำให้พวกเด็กๆฟื้นกลับมาได้แน่.....เพราะงั้นจงรับความผิดของตัวเองเอาไว้ด้วยละ " โชทาโณ่ได้ออกมาพูดประโยคเด็ดแล้วชี้ไปที่คิยามะตามสไตล์ของเขาจนเจ้าตัวยิ้มออกมา

 

" ฉันรับมาแล้วละ.....แต่ยังไงฉันก็จะไม่เลือกวิธีการเหมือนเดิมอยู่ดี ถ้าไม่พอใจถึงตอนนั้นพวกเธอจะเข้ามายุ่งได้ตามสบายเลย " คำพูดที่คิยามะที่ทิ้งเอาไว้ทำเอาโชทาโร่ มิซากะและอุยฮารุยิ้มแห้งๆทันทีก่อนที่เธอจะขึ้นรถแล้วขับออกไป

 

" ให้ตายสิเป็นอาจารย์ที่ไม่ยอมเข็ดจริงๆเลยน่า " มิซากะได้ยิ้มและบ่นออกมาก่อนจะมีรถแท็กซี่คันนึ่งขับมาอย่างรวดเร็วก่อนที่ประตูจะเปิดออกเป็นร่างคุโรโกะที่ออกมา

 

" คุณพี่ค่า!! " คุโรโกะได้วิ่งเข้ามาพร้อมเทเลอพอร์ตเข้าไปกอดมิซากะจนร่างทั้งสองร่วงลงไปนอนกับพื้น " คุโรโกะเป็นห่วงมากเลยนะค่ะ จนทำให้คุโรโกะคนนี้ทำอะไรไม่ถูกเลย แผลเต็มไปหมดผมยุ่งไปหมด " คุโณโกะที่เป็นใบหน้าที่เป็นห่วงก่อนจะยิ้มออกมาจนน้ำลายไหล " จริงสิคงปล่อยกระเเสไฟฟ้าหมดจนไม่มีแรงต่อต้านแล้สินะค่ะฮิฮิ คุโรโกะคนนี้จะค่อยดูแลรักษาเยี่ยวยาเองละค่าาา "

 

" เห้อ.....รู้สึกเหนื่อยกับรสนิยมของเธอจริงๆ " โชทาโร่ได้บ่นออกมา


" ความรักของรักเรียนมัธยมเพศเดียวกันงั้นหรอ.....ช่างลึกล้ำจริงๆ "

 

" อย่าแม้แต่จะคิดสืยค้นเรื่องแบบนั้นเลยนะเจ้าบ้า " โชทาโร่ที่รู้ว่าฟิลิปคิดจะทำอะไรจึงได้ห้ามเอาไว้ทันที

 

" อ่อจริงด้วยค่ะ เมื่อสักครู่ทางโรงพยาบาลติดต่อมานะค่ะ ผู้ป่วยเลเวลอัปเปอร์ค่อยๆได้สติขึ้นมาแล้วละค่ะ "

 

" จริงหรอค่ะ "


" จะไปหาเลยมั้ยละ " โชทาโร่ได้เดินเข้าไปถามอุยฮารุก่อนที่แมชชีน ฮาร์ดบอร์ดเดอร์จะขับมาจอดเองข้างๆ

 

เวลาต่อมาบนดาดฟ้าของโรงพยาบาลซาเต็นที่รู้สึกได้มายืนมองดูวิวของเมืองพร้อมพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินก่อนจะมองดูมือทั้งสองของเธอแล้วยิ้มออกมา

 

" คุณซาเต็น " อุยฮารุที่วิ่งมาถึงดาดฟ้าด้วยอาการเหนื่อยหอบ


" ว่าไง "

 

" ไม่ใช่เวลามาว่าไงหรอกนะค่ะ ทำไมถึงไม่พักอยู่ในห้องละค่ะ ลุกออกมาแบบนี้ไม่เป็นอะไรแล้วงั้นหรอ? "

 

" หึหึ.......ก็แค่หลับไปแปปเดียวเท่านั้นเองละน่ากลับมาเหมือนเดิมแล้วแถมใช่พลังไม่ได้เหมือนเดิมอีกด้วย " ซาเต็นที่พูดแบบนั้นทำให้สีหน้าของอุยฮารุดูเศร้าก่อนที่เธอจะหันไปก็เห็นบาดแผลตามร่างกายที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลมากมาย

 

ซาเต็นที่ได้เข้าไปกอดอุยฮารุจนเจ้าตัวตกใจไปเล็กน้อย

 

" เอิ่ม...คุณซาเต็น "

 

" ขอโทษด้วยนะเพราะฉันแท้ๆดันยึดติดกับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องแบบนี้ จนทำให้อุยฮารุต้องบาดเจ็บขนาดนี้ "

 

" ไม่หรอกคะ "


" ฉันนะ เกือบจะต้องสูญเสียสิ่งสำคัญยิ่งกว่าพลังจิตไปแล้วละ "

  

โชทาโร่ที่แอบยืนมองดูอยู่ก่อนจะเดินจากไปและไม่กี่วันต่อมาก็ได้ออกจากเมืองแห่งการศึกษาแล้วกลับมายังเมืองฟูโตะอีกครั้งและโชทาโร่ที่กำลังพิมพ์รายงานด้วยเครื่องพิมพ์ดีดอยู่

 

" และแล้วคดีเลเวลอัปเปอร์ก็ได้จบลง ผู้ใช่เลเวลอัปเปอร์ทั้งหมืรคนก็ทะยอยได้สติและก็ถูกจัสเม็นและแอนตี้สกิลเข้าอบรม คิยามะ ฮารูมิได้มอบตัวให้กับแอนตี้สกิลแต่ด้วยใจของเธอในตอนนี้คิดว่าสักวันอาจจะต้องหาวิธีปลุกให้นักเรียนของเธอตื่นกลับมาอีกครั้งได้แน่ ด้านมืดของเมืองแห่งการศึกษาการทดลองที่โหดร้ายที่พวกเราเห็นนั้นบางที.....ในตอนนี้ก็ยังคงมีอยู่ " โชทาโร่ที่พิมพ์ไปพร้อมพูดออกมาในใจไปด้วยก่อนจะหยุดพิมพ์ไปก่อนจะเปิดลิ้นชักหยิบการ์ดไรเดอร์ที่เป็นสคัลได้รับมาจากดีเคดขึ้นมา

 

" และพวกเราก็ได้จัดการสคัลตัวปลอมได้สำเร็จสินะ " ฟิลิปได้พูดขึ้นแทรกทำให้โชทาโร่หันไปมอง

 

" อ่า.....บางที่สักวันพวกเราอาจจะต้องกลับไปยังเมืองแห่งนั้นอีกครั้งแน่....เมืองนั้นเองก็มีสายลมที่วิเศษเช่นเดียวกับเมืองฟูโตะแห่งนี้ "

 

" นี้!!! โชทาโร่คุง ฟิลิปคุงทำไมถึงไปเมืองแห่งการศึกษาโดยไม่รอกันบางเลยละ...ฉันอุตส่าห์เตรียมตัวที่จะไปใจจะขาดแล้วนะ!! " อากิโกะที่จู่ได้พุ้งพรวดเข้ามาจนทำให้โชทาโร่ตกใจก่อนจะถูกรองเท้าแตะสีเขียวฟาดเข้าใส่จนหัวโยก

 

" โอ้ย......เห้ย!! ยัยอากิโกะทำะไรของเธอเนี่ย "  


" นี้ถือว่าเป็นการลงโทษจากหัวหน้าสำนักงานที่น้อยไปด้วยซ้ำ "

 

" หนวกหูน่า!!! กลับไปเลี้ยงดูลูกสะ!! "

 

" แบบนี้สิที่ค่อยเป็นสำนักงานของพวกเรานะ " ฟิลิปที่นั่งหันไปมองความวุ่นวายก่อนจะยิ้ม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #20 รชต สุจินรัตน์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 12:03

    ขอถามหน่อยครับว่าอากิโกะมีลูกแล้วหรอครับ

    #20
    0