Kamen rider Build & Symphogear GX

ตอนที่ 22 : ความแตกหักภายใน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    21 เม.ย. 62

มิโซระ : สงครามเกิดขึ้นกระทันหันภายในประเทศต้นเหตุเกิดจากเเพนโดร่าบ็อกซ์ที่เก็บพลังงานมหาศาลเอาไว้โทโตะที่คิริว เซ็นโตะ คาเมนไรเดอร์บิลด์อาศัยอยู่ได้ป้องกันการรุกรานจากอุตสาหกรรมนัมบะที่ยึดครองเซย์โตะเอาไว้ และได้มุ่งหน้าไปเพื่อชิงเเพนโร่าบ็อกซ์กลับคืนมา เพื่อยุติสงครามอีกด้านนึ่ง ซาวะได้สืบความจริงที่บันโจมียีนของสิ่งมีชีวิตนอกโลก

 

ซาวะ : มิโซระจัง...เราจะบอกเรื่องบันโจยังไงดี?

 

มิโซระ : คงพูดขำๆเเบบว่า ไง มนุษย์ต่างดาวไรงี้มั้ง

 

ซาวะ : เเบบนั้ไม่ได้เด็ดขาดดด

 

มิโซระ :  ถ้างั้นเอาเเบบจริงจังเลยก็เเล้วกัน บันโจ....นายไม่ใช่มนุษย์

 

ซาวะ : อย่าเลยเเค่เปลี่ยนเป็นคำว่า ไม่มีความเป็นคนเนี่ยความหมายเปลี่ยนเลยนะ..อ่าา ซวยเเล้วการเล่าเรื่องจะจบเเล้วเอาล่ะจะเกิดอะไรขึ้นในตอนที่ 22 กัน

 

 

ณ ทำเนียบรัฐบาลโทโตะ

 

หลังจากที่พวกเซ็นโตะได้ชิงเเพนดดร่าบ็อกซ์สำเร็จเเล้วได้นำกลับมาที่โทโตะอย่างปลอดภัยส่วนหน่วยS.O.N.Gรับตัวฮิบิกิไปรักษามีเพียงเเค่เซ็นโตะได้เข้าพบนายกพร้อมกับบันโจ

 

" แค่พลังส่วนนึ่งของเเพนโดร่าบ็อกซ์ก็ทำให้เกิดการเปลี่ยนเเปลงของบริเวณเปลือกโลกเเล้วเเละยังมีพลังงานถึงขนาดสร้างหอคอยขนาดใหญ่ขึ้นมาครับ " เซ็นโตะได้วางเเพนโดร่าบ็อกซ์ลงที่โต๊ะของท่านนายกฮิมูโระก่อนจะเงยหน้าขึ้น " ผมคิดว่าเราควรใช่สิ่งนี้ต่อรองกับทางเซย์โตะดูให้สงครามจบลง "

 

" เข้าใจเเล้ว...เเต่ว่าด้วยการกระทำของเธอทำให้พวกเราไม่สามารถทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้ "

 

" ผมเข้าใจดีครับ....ผมพร้อมจะรับโทษทุกอย่างเลยครับ "

 

" ไม่หรอกทางฉันต่างหากละที่ต้องขอโทษที่ทำให้เธอต้องรับบทเเบบนี้ "

 

ขณะเดียวกันทางด้านนอกห้องคาซุมิที่กำลังนอนรออยู่บนโซฟาก่อนที่โทรสับของเขาจะมีเสียงเรียกเข้าตอนเเรกเขานึกว่าจะเป็นมิโซระโทรมาจึงยิ้มเเย้มก่อนจะหยิบขึ้นมาทำให่รอยยิ้มหายไปเเล้วกดรับ

 

" แกเป็นใครน่ะ? "

 

" ฉันอุสึมิ จากอุตสาหกรรมนัมบะ.....มีอะไรจะเเลกเปลี่ยนกับนายสักหน่อย " ปลายสายเป็นอุสึมิที่ตอนนี้เขาได้ยืนอยู่หน้าไร่ซาวาตาริที่โฮคุโตะพร้อมการ์เดี้ยนที่ควบคุมตัวพวกชาวไร่ทุกคนเอาไว้

 

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเซ็นโตะได้เดินทางกลับมาที่Nacsitaกับบันโจเเค่สองคนเเต่เซ็นโตะที่สังเกตุร้านที่มืดไปหมด

 

" กลับมาเเล้ว"

 

" ยินดีต้อนรับ "มิโซระได้ขานกลับเเต่ก็ไม่กล้าหันมามอง

 

" คาซึมินละ " ซาวะทีหันมาไม่เห็นคาซุมิเลยถามจากเซ็นโตะโดยที่บันโจตรงหน้าเดินไปเปิดลังออกมาพร้อมหยิบราเม็งถ้วย

 

" อ่า....คาซูมินอยู่ที่ทำเนียบเพื่อเฝ้าดูเเละเเพนโดร่าบ็อกซ์นะอ่า...หิวเเล้วกินราเม็งโปรตีนดีกว่า "

 

" ทำไมถึงปิดห้องมืดเเบบนี้ละเนี่ย.....เกิดอะไรขึ้นหรอ? " เซ็นโตะที่มองบรรยากาศรอบห้องที่มีเเต่ความมืดก่อนจะหันไปถามมิโซระเเต่ซาวะที่ค่อยย่องเข้าไปหาพร้อมยื่นโน๊ตบุ๊คให้เซ็นโตะดู

 

" พอดีว่าฉันไปหาข้อมูลของบันโจให้เเล้ว "

 

ระหว่างที่เซ็นโตะสนใจกับข้อมูลทางบันโจที่กำลังค่อยๆรินน้ำร้อนใส่ถ้วยราเม็งอย่างละเมียดละมั้ย

 

" หืม.... " เซ็นโตะได้ลองอ่านข้อมูลอย่างละเอียด " บันโจ.....เขาบอกว่านายไม่ใช่มนุษย์นะ "

 

เซ็นโตะที่เผลอพลั้งพูดออกมาขณะที่บันโจกำลังขีบเส้นกำลังเข้าปากก็ยืนสตั้นไปเเปปนึ่งก่อนที่ตะเกียบจะหลุดมือ

 

" ห๋าาาา!!!!! "

 

 

อีกด้านนึ่งในเวลาเดียวกันนั้นที่ทำเนียบรัฐบาลโทโตะ คาซุมิได้เเบกเเพนโดร่าบ็อกซ์เข้ามาในห้องเก็บรักษาเเล้ววางลงบนเเท่นเเต่ก็นึกย้อนไปตอนที่อุสึมิติดต่อมาหาเขา

 

( ถ้าอยากจะช่วยพวกพ้องของนายละก็.....เอาเเพนโดร่าบ็อกซ์มาให้พวกเราสะ )

 

คาซุมิได้นิ่งไปก่อนจะเดินออกไปมองออกไปนอกหน้าต่างพร้อมเกิดความลังเลถ้าหากนำไปมอบให้พวกพ้องของเขาก็จะปลอดภัยเเต่ถ้าหากทำเเบบนั้นโทโตะก็จะถูกทำลายสองความคิดได้ตีกันไปมาในหัวจนเเทบจะระเบิดออกมา

 

ตัดกลับมาทางด้านพวกเซ็นโตะที่ล่วงรู้ว่าบันโจไม่ใช่มนุษย์เจ้าตัวถึงกับรีบเข้าไปหาเพื่อเถียงกลับใส่ทันที

 

" หมายความว่าไงที่ฉันไม่ใช่มนุษย์นะ "

 

" เดียวก่อนสิบันโจใจเย็ยก่อน " มิโซระได้เดินเข้ามาพูดให้บันโจใจเย็นเเต่ดูเหมือนตอนนี้ไม่อยู่ในอารมณ์ทีจะใจเย็นได้ง่ายๆ

 

" ใครมันจะใจเย็นอยู่ได้ละ " บันโจได้ดันร่างมิโซระออกเเล้วเดินเข้าไปหาเซ็นโตะที่นั่งเงียบไม่พูดอะไร " จะให้ฉันเชื่อเรื่องเเบบนี้ได้ยังกัน...เเล้วมีหลักฐานรึไงกัน "

 

" เเต่มันก็มีความเป็นไปได้อยู่นะ "


" เเล้วมันคืออะไรละ "

 

" เเพนโดร่าบ็อกซ์ยังไงละ.....พวกเราสัมผัสมันเเล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นยกเว้นนาย....อย่างกับว่าเหมือนพลังของสตาร์คไงงั้น "

 

" ดะ...เดียวสิ..ใช่เเล้วๆมาสเตอร์เองก็ได้พลังจากดาวอังคารใช่มั้ยละ.....บางทีฉันอาจจะได้พลังติดตัวมาจากตอนที่ทำการทดลองร่างกายก็ได้จริงมั้ยละ " บันโจที่พยายามดึงเข้าหาเท่าทีเขาจะรู้ได้

 

" คิดว่าไม่หรอก.....การที่นายคลอดออกมาในเวลาเเค่2เดือนก็พิสูจน์ได้เเล้วละเเละค่าเฉลี่ยของร่างกายหลังจากที่เกิดมานั้นเพราะพลังของสิ่งมีชีวิตนอกโลกได้ถูกรีเซ็ทในเวลาเดียวกันกับตอนที่นายเกิดมา " เซ็นโตะได้หันไปดูข้อมูลจากโน๊ตบุ๊คของซาวะอย่างละเอียด " เเถมไหนดูจากการที่ฮาซาร์ดเลเวลของนายที่เพิ่มขึ้นอย่ารวดเร็วเเล้วก็เเสดงว่านายนะไม่ใช่มะ "

 

ระหว่างที่เซ็นโตะกำลังพูดบันโจได้เอามือกดปิดหน้าจอทันทีพร้อมสีหน้าที่ไม่อยากจะฟังอะไรอีกเเล้ว

 

" พูดอะไรไม่เห็นเข้าใจสักนิด " บันโจได้เดินไปพร้อมโยนโน๊ตบุ๊คทิ้งอย่างไม่ใยดีซาวะได้รีบพุ้งตัวไปรับอย่างฉิวเฉียดเเล้วกอดเอาไว้เเน่นพร้อมสีหน้าที่โล่งอกอย่างมากเเต่บันโจก็ได้เดินออกจากร้านไป

 

" ไม่คิดเลยว่าพ่อของฉันจะทำการวิจัยหมอนั้นนะ "

 

" จะบอกว่าใช่มันเป็นจุดเชื่อมโยงงั้นหรอ " มิโซระได้เดินไปเปิดให้สว่างขึ้นเเล้วหันมาพูด " มันไม่บังเอิญไปหน่อยงั้นหรอ "

 

" ว่าเเต่ข้อมูลวิจัยนั้นไปได้มาจากไหนหรอ "

 

" จากสถาบันวิจัยสสารโทโตะนะ..เเต่ว่า..มันรู้สึกแปลกๆนะ " ซาวะได้ค่อยๆลุกขึ้นมาพร้อมดึงเเฟลชไดร์ข้อมูลออกมา " ก็นี้นะมันคือข้อมูลลับของราชการเลยนะเเต่ทำไมระบบคงามปลอดภัยมันมีเเต่ช่องโหว่เต็มไปหมดเลย "

 

" สตาร์คงั้นหรอ? "

 

ทางไร่ซาวาตาริอุสึมิได้เดินมาพร้อมกับเก็นโทคุเพื่อเข้าไปหาพวกลูกจ้างของไร่เเห่งนี้

 

" อึก...หัวหน้านะไม่มาหรอก "

 

" ใช่เเล้วๆ "

 

" ถ้าหากมาละก็ต้องมานานเเล้ว...ที่เขาไม่มาเเสดงว่าต้องเดิมพันด้วยการาช่วยชีวิตของคนจำนวนมากยังไงละ "

 

" นั้นเเหละหัวหน้าของพวกเราที่น่านับถือละ "

 

" ในทางเดียวกันถ้าหากมาพวกเราก็จะไล่เขากลับไป "

 

" หึ...ได้ยินเเบบนี้ก็ดี...เชิญเก็บกวาดตามต้องการได้เลย " อุสึมิที่ไม่คิดจะไว้ชีวิตพวกนี้เเล้วจึงออกคำสั่งให้เก็นโทคุกำจัดทุกคนที่อยู่ที่นี้ทั้งหมด

 

DANGER!

 

CROCODILE!

 

" แปลงร่าง "

 

WARERU KUWARERU! KUDAKECHIRU!

 

CROCODILE IN ROGUE ORAAA!

 

โร๊คได้เดินเข้าไปกลางกลุ่มลูกจ้างทั้งหมดพร้อมใช่สตรีมเบลดในมือตัดเชือกทุกคนทิ้งทำเอาพวกเขาเเละอุสึมิต้องตกใจ

 

" นี้คิดจะทำอะไรนะ "

 

" แผนการของนายล้มเหลวเเล้ว...ไม่จำเป็นที่ต้องเก็บคนพวกนี้เเล้ว " โร๊คได้ค่อยเดินเข้าไปหาอุสึมิช้าขณะทีตัวเขาที่ค่อยเดินถอยหลังไปช้าๆ

 

" คิดจะต่อต้านฉันงั้นหรอ...ลืมเรื่องชิปในร่างของเเกเเล้วงั้นหรอ " อุสึมิที่กำลังจะกดเเต่โร๊คได้ปัดรีโมทจนหลุดมือกระเด็นตกลงพื้นไป

 

" หนีเร็ว...เร็วเข้าๆ "

 

เหล่าลูกจ้าต่างวิ่งหนีกันอย่างสุดชีวิตฮาร์ดการ์เดี้ยนที่กำลังจะวิ่งตามไปเเต่โร๊คได้เข้ามาขัดขว้างเอาไว้ก่อนเเล้วได้กำจัดพวกนั้นทิ้งอุสึมิที่ใช่โอกาสนั้นรีบคลานเข้าไปหยิบรีโมทเเต่ในเวลานั้นโร๊คก็ได้หันไปหาเเล้วเดินเข้าไปหาจึงรีบกดทำให้ชิปทำงานเเล้วส่งกระเเสไฟฟ้าเเรงสูงช็อตใส่จนคืนร่างเเล้วล้มลงไปนอนกับพื้น

 

อุสึมิที่เห็นโอกาสได้รีบลุกขึ้นเเล้ววิ่งเข้าไปเตะใส่จนเก็นโทคุกลิ้งลงไปนอนกับพื้น

 

วันรุ่งขึ้น ณ Nacsita

 

เซ็นโตะที่วันนี้เป็นเวรทำอาหารเช้าได้เอามาวางไว้ที่ตรงเคาน์เตอร์เพื่อส่วนของมิโซระด้วย

 

" กินมั้ย....ว่าเเต่ทำอะไรอยู่นะ? " เซ็นโตะได้กำลังจะเดินก่อนจะรีบเดินกลับมามองมิโซระที่กำลังเทน้ำร้อนใส่ลงในราเม็งถ้วยพร้อมกาเเฟกระป๋อง

 

" อ่อ...คือว่ารู้สึกแปลกๆ....เวลาที่ไม่มีบันโจนะ " มิโซระได้เดินเอากาน้ำไปเก็ยไว้ทีเดิมก่อนจะนิ่งไป "ฉันเองก็ไม่อยากจะเชื่อหรอกเรื่องที่บันโจไม่ใช่มนุษย์นะ...เเล้วทีนี้พวกเราจะทำยังไงต่อดีละ "

 

" ทำตัวปกติก็พอเเล้วละ " เซ็นโตะได้เดินออกมาพร้อมหยิบขนมปังปิ้งขึ้นมากินนึ่งเเผ่น " ง้ำๆ....ไม่ว่ายังเจ้าหมอนั้นก็เเค่เจ้าบ้ากล้ามโง่ๆ....ถึงเเม้เจ้าหมอนั้นจะสร้างความเดือดร้อนมากมาย...ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นความสัมพันธ์ของเราก็ยังคงเหมือนเดิม "

 

" นั้นสินะ " มิโซระเองก็คิดเเบบนั้นได้เดินมานั่งที่เก้าอี้ "จะทานละน่าค่ะ...จะว่าไปเห็นว่านายจะไปไหนกับฮิบิกิจังหรอ "

 

" อ่อ...เรื่องนั้นนะพอดียัยนั้นตั้งใจจะคุยกับพ่อตรงๆหลังจากที่ไม่ได้เจอกันนานฉันก็เลยจะเป็นเพื่อนนะ "

 

"งั้นหรอ...เรื่องของคุณพ่อนี้เอง "

 

 

ณ คาเฟ่เเห่งนึ่งในโทโตะ

 

เซ็นโตะที่ได้มานั่งอยู่ทีโต๊ะได้านหลังของโต๊ะฮิบิกิที่ตอนนี้นั่งประจันหน้ากับพ่อของเธอที่กำลังนั่งทานเเซนวิชอย่างเอร็ดอร่อยโดยที่เธอนั้นก็ไม่ได้เต็มใจมากนัก

 

" ดูเหมือนไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไรเลยน่า " เซ็นโตะที่นั่งสังเกตุการณ์ก็เเทบเหงื่อตกเมื่อพึ่งใบหน้าของฮิบิกิที่เหมือนไม่เต็มใจเเบบนี้เป็นครั้งเเรก

 

" จำได้ว่าตอนนั้นที่ดวงจันทร์ชนโลก...เด็กผู้หญิงที่เห็นในข่าวเมื่อตอนนั้นดกูเหมือนเธอมากเลย..นับตั้งเเต่นั้นเเล้วว่าอยากจะเริ่มต้นใหม่อีกสักครั้งนะ "

 

"เริ่มต้นใหม่งั้นหรอ "

 

" ฉันรู้ดีว่ามันเห็นเเก่ตัวเกินไปหน่อย...เเต่ว่าตอนนั้นฉันไม่สามารถจัดการกับทุกอย่างได้...ดังนั้นอยากจะอยู่ด้วยกันกับทุกคนอีกครั้ง...เธอช่วยไปบอกเรื่องกับเเม่ของเธอจะได้มั้ย "

 

" ไม่ไหวหรอก " ฮิบิกิที่ได้ยินสิ่งที่พ่อของเธอพูดออกมาทั้งหมดมือทั้งสองข้างก็เเทบสั่นไปหมด " ในตอนที่พวกเราต้องการคุณพ่อมากที่สุดเเต่คุณนะ...กลับทิ้งพวกเราไป "

 

" อ้ะ.....ว่าเเล้วเชียวว่าไม่ไหว....ฉันคิดอยู่ว่าถึงฉันจะทำงาออกมาอย่างไง...มันอาจจะนานเกินไปสินะ "

 

" เห้ยๆๆ.....แบบนี้ชักไม่สวยเเล้วสิ " เซ็นโตะที่นั่งเห็นอาการฮิบิกิที่ตัวสั่นมากๆไม่ใช่ว่าเธอกลัวหรืออะไรเพียงเเค่เธอรู้สึกโกรธเอามากๆกับคนที่เธอเคยนับถือเเต่กับทิ้งเธอไป

 

" ฮิบิกิจำได้รึเปล่า...คำพูดวิเศษที่ฉันเคยสอนให้ เมื่อมีสิ่งที่เหมือนจะเป็นไปไม่ได้นะเมื่อตอนที่ยังเด็กนะ "

 

ฮิบิกิที่หมดความอดทนที่จะฟังจึงลุกจากเก้าอี้เเล้วเดินผ่านไปโดยไม่เเหย่เเส้

 

" เดียวก่อนสิ ฮิบิกิ " จู่ๆพ่อของเธอได้เรียกเอาไว้เธอจึงค่อยๆหันไปหาเเทนทีจะพูดเพื่อเสริมสร้างความเชื่อใจเเต่กับเป็นบิลค่าอาหารเเทน " พอดีว่าตอนนี้ไม่มีเงินนะ "

 

ฮิบิกิที่กัดฟันคว้าเอาไว้เเล้ววิ่งจากไปโดยที่ทำให้ทุกคนในร้านต่างตกใจกันยกใหญ่เเต่ว่าตัวต้นเหตุกับเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยเเล้วนั่งกินแซนวิชเหมือนปกติ

 

" เห้อ...เลวร้ายสุดๆ " เซ็นโตะได้รีบลุกเเล้วตามฮิบิกิไปทันที

 

ทางด้านฐานทัพลับของออโต้สคอร์

 

ฟาร่าที่ไปชิงเมมโมรี่ที่บรรจุมาได้ใส่เข้าไปในปากเเล้วเปล่งเสียงร้องออกมาปรากฎเป็นโฟโตสเฟียร์ออกมา

 

" ดูเหมือนว่าเธอจะไปชิงมาด้วยวิธีทียุ่งยากเเละน่าเบื่อน่าดูเลยนะ " เลย์ย่าได้เข้ามาพูดเนื่องจากมีเเค่สองคนเท่านั้นที่อยู่ที่นี้

 

" ก็ถ้าหากใช่กำลังเข้าไปเอามา....คงจะถูกทำลายไปด้วยนิน่า....ดูสิเเต่ละอันเหมือนเส้นเลือดที่กระจายไปทั่วโลกครั้งนึ่งดอกเตอร์นาตาช่าเคยใช่มันเพื่อรวบรวมโฟนิคเก็ทไปที่ฟรอนเทียร์ " ฟาร่าที่เชิญชมความสวยงามของโฟโตสเฟียร์อยู่

 

" นี้คือเลย์ลายที่พวกเราต้องการ "

 

" สิ่งที่พวกเราต้องการเพื่อที่จะทำลายโลกจะพลังงานทั้งหมดจะถูกมารวมเข้ากับChateau "

 

" ถึงเเม้จะไม่มีมัน...เเต่น้องสาวของพวกเราบอกว่ายังไม่ได้ทำลายอะไรมากพอเลย "


 

ณ สวนสาธารณะเเห่งนึ่งในโทโตะ

 

ชิราเบะเเละคิริกะที่กำลังกดเครื่องวื้อน้ำอัตโนมัติอยู่

 

" บางที่สิ่งเราเห็นเมื่อตอนเช้าอาจจะทำให้เราสามารถใช่Ignite ได้ก็ได้นะเดส " คิริกะที่พูดไปพร้อมเลือกน้ำกระป๋องอยู่โดยที่ชิราเบะได้เปิดน้ำเเอปเปิ้ลดื่มเเล้วอึกนึ่ง

 

" สิ่งที่พวกเราควรจะทำคือการจะทำไงเพื่อต้านคำสาปของDainsleif...เน่คิริจัง "

 

" อันนี้เเหละ "คิริกะที่เดิมพันด้วยการกดเลือกทั้ง5น้ำเเต่สุดท้ายที่ลงมาก็คือกาเเฟกระป๋องที่ขมสุดๆ " อ่าาา.....ดันได้กาเเฟที่ขมที่สุดอีกง่าาา "

 

" ถ้าหากว่าไม่อยากจะเป็นภาระกับคนอื่นจะทำยังไงหรอ? "

 

" ฉันรู้ว่าต้องการที่เเข็งแกร่งขึ้น...เพื่อที่จะไม่เสียใจภายหลังทีเลือกนะ...แหะๆ " คิริกะที่หยิบกาเเฟขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ทำใจต้องกินเเต่ชิราเบะได้หยิบกาเเฟไปจากมือเเล้วสลับกับน้ำของเธอเเทน

 

" ฉันนะถูกกับกาเเฟดำอยู่เเล้วละ "

 

" ขอบใจน่า.... " ทั้งสองต่างดื่มกันก่อนจะมีเสียงสัญญาณเตือนมาจากเครื่องสื่อสารของพวกเธอ

 

ซึ่งเวลาเดียวกันนั้นเซ็นโตะที่กำลังวิ่งตามฮิบิกิอยู่ก็ได้รับสัญญาณมาจากบิลด์โฟนจึงหยิบขึ้นมา

 

" ตรวจพบสัญญาณอลูคานอยท์68เมตร ใต้ดินในท่อระบายน้ำ "

 

" เข้าใจเเล้ว.....ตอนนี้ผมกับฮิบิกิอยู่ใกล้ๆชิราเบะจัง กับคิรกะจังไปที่นั้นรอพวกผมไปถึงก่อนนะ " เซ็นโตะที่วางสายพร้อมรีบวิ่งตามฮิบิกิทันทีจนกระทังไปถึงหน้าประตูที่ชิราเบะเเละคิริกะยืนรออยู่

 

" ทางนี้เดส!!! " คิริกะได้โบกมือให้ทั้งสองได้เห็นเเต่ฮิบิกิที่วิ่งผ่าานทั้งสองไปพร้อมปาดน้ำตาออกทำให้ทั้งสองรู้สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

 

" เกิดอะไรขึ้นงั้นหรอค่ะ " ชิราเบะที่หันไปถามเซ็นโตะที่วิ่งมาถึงทีหลัง

 

" เอิ่ม..พอดีว่าเกิดเรื่องอะไรนิดหน่อยนะ "

 

" ไม่มีอะไรหรอก " ฮิบิกิที่ยื่นกรานว่าไม่เป็นอะไรเเต่ว่าทั้งสองก็ดูออกว่าไม่ได้เป็นอย่างที่พูด

 

" เเต่ว่า...ดูไม่เหมือนเป็นอย่างนั้นเลยนะเดส "

 

" มันไม่เกี่ยวกับทั้งสองคนสะหน่อย " จู่ๆฮิบิกิได้หันมาตะหวาดใสทั้งสองก่อนจะพึ่งรู้สึกตัวว่าเซ็นโตะก็ยืนอยู่

 

" ฮิบิกิ "

 

"ก็จริงอยู่ที่ว่าไม่เกี่ยว.....เเม้พวกเราอาจจะช่วยอะไรไม่ได้...เเต่ถึงอย่างนั้น " คำพูดของชิราเบะทำให้ฮิบิกิรู้สึกได้ก่อนจะหันหน้าหนี

 

" ขอโทษทั้งสองคนด้วย....ที่พูดไม่ทันคิด " ฮิบิกิได้กล่าวขอโทษทั้งสองก่อนจะเดินนำลงไป

 

" ทั้งสามคนพยายามโจมตีมั่วซั่วนะ....ที่นี้เป็นที่ขับเเคบอาจจะทำให้ถูกล้อมได้ " เซ็นโตะที่เป็นคนเเนะนำก่อนจะหยิบบิลด์ไดรฟเวอร์ออกมาสวมพร้อมกับพวกฮิบิกิได้หยิบเกียร์ออกมา

 

NINJA! COMIC!

 

" เเปลงร่าง "

 

SHINOBI NO ENTERTAINER!NINNINCOMIC! YEAH!

 

" Balwisyall Nescell gungnir tron  "

 

ฮิบิกิได้สวมใส่เกียร์เเละโดดตามลงไปบิลด์พร้อมกับชิราเบะเเละคิริกะที่สวมใส่เกียร์เเล้วเช่นกัน

 

ทั้ง4ได้วิ่งไปตามทางก่อนที่อรูคานอยท์จำนวนมากจะค่อยโผล่ขึ้นมาจากพื้นจำนวนมากก่อนที่ตัวการจะอยู่ด้านบนก็คือมิกะที่กำลังทำอะไรบางอย่างกับเเผงควบคุมพลังงาน

 

" มาเเล้วงั้นหรอ...เเต่ว่าตอนนี้ฉันไม่มีเวลาจะมาต่อสู้กับพวกเธอหรอกน่า "

 

เเต่จู่ๆฮิบิกิได้กระโดดพุ้งเข้าไปต่อยเเต่เฉียดมิกะเข้ากำเเพงผนังด้านข้างทำเอาบิลด์เเละชิราเบะกับคิริกะตกใจที่จู่ๆพุ้งเข้าไปโจมตี

 

" ยังพูดไม่จบเลยนะเฟ้ย!!! " มิกะได้กระโดดออกมาพร้อมเรียกอรูคานอยท์ออกมาอีกครั้งเเต่ฮิบิกิก็พุ้งเข้าไปจัดการมันทีละตัวเพื่อเข้าไปหามิกะ

 

" ยัยบ้านั้น "

 

BUJIN NO JITSU!

 

บิลด์ได้เเยกร่างออกมาทั้งหมด5ร่างพุ้งเข้าไปโจมตีอรูคานอยท์พุ้งเข้ามา

 

" คุณฮิบิกิกำลังร้องไห้อยู่ " ชิราเบบะได้พุ้งออกไปขณะที่คิริกะได้ใช่เคียวในมือเวียงฟันตัดร่างอรูคานอยท์ตรงหน้า

 

" ว่าเเล้วเชียวว่าต้องมีอะไรเเปลกๆจริงๆด้วย "

 

มิกะที่ค่อยกระโดดหลบไปมาทำให้ฮิบิกิที่พยายามโจมตีอยู่ฝ่ายเดียวทำลายพื้นรอบๆจนเกิดความเสียหายหลายจุด

 

" พอได้เเล้วฮิบิกิ " บิลด์ได้กระโดดเข้าห้าม

 

" มั่วทำอะไรอยู่!!! " มิกะได้ใช่จังหวะนั้นโจมตียิงคริสตัลจากมือพุ้งอัดเข้าใส่จนร่างทั้งสองกระเด็นอัดเเต่ฮิบิกิที่กระเเทกอย่างหนักจนสลบไป

 

" อะ...อัก "

 

" เป็นอะไรมั้ยค่ะ " คิริกะได้วิ่งเข้ามาดูบิลด์ก่อนจะเข้าไปหาฮิบิกิที่นอนหมดสติไปเเล้ว

 

" เป็นไรไปร้องไม่ได้เเล้วหรอ...เดียวก็ตายหรอก " มิกะได้เปลวไฟขนาดใหญ่พุ้งเข้ามาใส่ทั้งสามโดยไม่ทันตั้งตัว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น