Kamen rider Build & Symphogear G

ตอนที่ 7 : บทเพลงที่ขับร้องอยู่ในหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

ซ็นโตะ : สงครามระหว่างโทโตะกับโฮคุโตะได้เริ่มขึ้นเพราะเเพนโดร่าบ็อกซ์คาเมนไรเดอร์ บิลด์ คิริว เซ็นโตะได้ต่อสู้กับคาเมนไรเดอร์ กรีสกับซังกะบลาสและพวกฟีเน่จากโฮคุโตะเพื่อปกป้องโทโตะ


มิโซระ : Hi ไอดอลของทุกคนมี่ตันเองน่า


เซ็นโตะ :  อะไรของเธอเนี่ย?

มิโซระ : คำขอวันนี้ก็คือ ขอให้ยุติสงครมลงเร็วๆได้มั้ย

คาสึมิ : ได้เลย....ถ้ามี่ตันขอมาละก็

คิริกะ : โธ่ว.....พี่คาสึมิอย่าไปใจอ่อนเเบบนั้นสิถึงจะเป็นไอดอลที่ตัวเองหลงรักก็เถอะ

ชิราเบะ : ถูกอย่างที่คิริจังพูด...คุณคาสึมินะตอนนี้ยังไม่มีงานเป็นชิ้นเป็นอันเลยนะเดียวก็โดนท่านายกโวยใส่ก็ได้น่า

เซ็นโตะ :  เอาล่ะ จะเกิดอะไรขึ้นในตอนที่7กันเชิญชมได้เลย


ณ ฐานทัพเฟาส์ทีโฮคุโตะ

 

ฉันรู้สึกว่าคุณอาจจะกำลังจะมีปัญหาในการชิงเเพนโดร่าบ็อกซ์เเละบอทเทิลของโทโตะอยู่จึงได้เรียกคุณกลับมา " นายกโยชิโกะนั่งอยู่บนเก้าอี้มองหน้าคาทสึมิอยู่

 

อย่ามาล้อเล่นน่า...ฉันนะเเข็งเเกร่งกว่าบิลด์เเละครอสกว่าอีกนะค่าฮาร์ดซาร์ดเลเวลเป็นข้อพิสูจน์ได้ "

 

"มันก็เเค่ตอนนี้เเหละน่า " สตาร์คทีนั่งอยู่บนเก้าอี้หรูหราตรงกลางระหว่างทั้งสองได้พูดขึ้น "  บันโจ ริวกะนะ...กำลังเเข็งเเกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วกว่าคนอื่นๆดีไม่ดีอาจจะนำหน้านายไปโดยไม่รู้ ก็ขึ้นอยู่ทีเวลาเเล้ว " 

 

" ถ้างั้นก็ให้ฉันสูดเเก็สนี้เข้าไปในร่างกายเพิ่มสะสิ " คาสึมิได้เดินไปตรงทีเเคปซูลตรงหน้าเเล้วเคาะให้สตาร์ครู้ว่าเขากำลังหมายถึงอะไรพร้อทมนั่งลงบนนั้น

 

น่าเสียดาย ฉันทำให้นายเลเวลอัพกว่านี้ไม่ได้เเล้วละ....ที่ทำได้ตอนนี้คือทำให้ซังบะกลาสเเข็งเเกร่งขึ้นก็เท่านั้น "

 

สตาร์ดได้ลุกจากเก้าอี้เเล้วไปบางอย่างจากโต๊ะตรงหน้าเอาขึ้นมาให้คาสึมิดูก่อนจะเดินนั่งข้างๆ

 


 

ด้วยสิ่งนี้ก็จะทำให้ ฮาร์ดซาร์ดเลเวลของซังบะกลาสเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว....ดีไม่ดีอาจจะพอๆกับนายเลยด้วยซ้ำ "

 

คาสึมิที่ได้ยินเเบบนั้นก็ไม่ได้พูโอะไรก่อนทีสตาร์คจะพูดขึ้นต่อเป็นสิ่งทีคาสึมิไม่ต้องการจะได้ยินเเม้เเต่น้อย

 

" เเต่มีข้อเเม้ว่าถ้าหากเจ้าพวกนั้นเเพ้ร่างกายก็จะหายไป "

 

จะบอกว่าพวกนั้นจะต้องตายงั้นหรอ? "

 

ใช่เเล้ว...เเต่ว่าพวกนั้นจะต้องทำตามทีนายสั่งเเน่นอน " สตาร์คทีจู่ไปอ้าวเเขนไปเเตะไหล่คาสึมิอย่างสนิทสนม เพราะงั้น "

 

คาสึมิได้สบัดเเขนสตาร์คออกก่อนจะลุกขึ้นหนีออกมาพร้อมหันมาพูด

 

ฉันไม่มีวันทำเเบบนั้นเเน่ "

 

ถ้าครอสเก่งกว่านายเมื่อไร....มีปัญหาเเน่ "

 

ถ้านายเอาบอทเทิลกลับมาไม่ได้....ก็ออกไปซะ " นายกโยชิโกะทีเงียบมานานก็ได้ลุกขึ้นเเล้วมาขู่คาสึมิทันทีทำเอาสตาร์คตกใจเล็กน้อย

 

ฮะฮ่า......เป็นผู้หญิงทีน่ากลัวจริงๆ

 

ก่อนจะถึงตอนนั้นฉันจะเอากลับมาให้ดู "

 

คาสึมิได้เดินออกไปทั้งสองทีเเน่ใจว่าไม่อยู่เเล้วจึงหันไปด้านหลัง

 

ของมาได้เเล้ว " สิ้นเสียงของนายกโยชิโกะซังกะบลาสทั้งสามทียืนเเอบฟังทั้งหมดอยู่เเล้วได้เดินออกมา พวกคุณคงได้ยินทีหัวหน้าของคุณพูดไปเเล้ว..เเต่ว่าจะเอายังไงล่ะ "

 

 

 

 

ณ ห้องใต้ดิน Coffe nasita

 

ทางพวกคุณเป็นไงบ้างหรอครับ " เซ็นโตะที่กำลังคุยโทรศัพท์กับเก็นจูโร่รากจากทีเข้าปะทะกับกรีสเเละ3อีกาก็ได้เดินทางกลับมาทีห้องใต้ดิน

 

ทางเราปลอดภัยดี.....เห็นว่าเร็วๆนี้จะเริ่มบุกเข้าจับกุมพวกเขาถ้าเตรียมพร้อมเมื่อไรเราจะติดต่อไป "

 

ไม่นานสายก็ถูกตัดออกพร้อมกับเซ็นโตะได้หันไปดูบอทเทิลทั้งหมดทีมีอยู่ตรงหน้า

 

ฉันว่าจะให้เเบ่งบอทเทิลไว้ให้พวกเธอคนละ2อัน "

 

" เอ้ะ....ทำไมถึงต้องทำเเบบนั้นหรอกค่ะ " ฮิบิกิที่สงสัยได้ถามขึ้น

 

งี้นี้เอง....เพื่อความปลอดภัยเเละไม่ให้อีกฝ่ายล่วงรู้ก็เลยจะทำเเบบนี้สินะ "

 

" บางทีโฮคุโตะอาจจะส่งสปายเพื่อสืบหาที่อยู่ของบอทเทิลก็เป็นได้ "

 

ถึงจะยุ่งยากเเต่ก็เป็นความคิดทีดีละน่า " คริสนั่งกอดพนักเก้าอี้เเล้วพูดขึ้น

 

ทุกคนอยู่มั้ย " ซาวะทีมาถึงได้เรียกทุกคนให้หันไปสนใจหลังจากทีหายไปสักพัก ฉันได้ข้อมูลของกรีสเเละ3อีกามาเเล้วละ " เซ็นโตะเเละมิโซระได้รีบเข้าไปหาพร้อมกับซาวะได้หยิบเอกสารบางอย่างขึ้นมา

 

ชื่อจริงของกรีสคือ ซาวาตาริ คาสึมิ ตระกูลซาวาตาริเป็นเจ้าของพื้นทีการเกษตรขนาดใหญ่โดยมีสมาชิกซังบะกลาสทำงานให้....เเต่ว่าเมื่อสกายวอลเกิดขึ้นส่วนประกอบของดินเลยเปลี่ยนไปด้วยเหตุนี้ทำให้ฟาร์มของซาวาตาริจึงตกอยู่ในสภาพทีเลวร้ายมาก "

 

 

ทางด้าน3อีกาทีตั้งใจตกลงรับข้อเสนอของสตาร์คทีจะเพิ่มฮาซาร์ดเลเวลซึ่งคนเเรกทีเริ่มก็คือคิบะทีเข้าไปในเเคปซูลเเละเริ่มปล่อยเเก็สเข้าไปทันที

 

อะ....อ๊ากกก!!! " คิบะร้องโอดครวญออกมาจากด้านใหนเเคปซูลโดยมีอาโอบะทียืนมองดูผ่านเเผ่นกระจกเล็กมทองเห็นใบหน้าคิบะทีเหมือนกำลังทรมาณ

 

หัวหน้านะใช่เงินเก็บของตัวเอง...มาช่วยเลี้ยงดูเเลพวกเราเเละครอบครัวเราเองก็ทำงานอย่างหนักที่สุดทีเราทำได้เเต่มาวันนึ่งอาหารเราก็หมดลง "

 

สตาร์ดที่ได้ฟังเรื่องราวจากอาคาบะก็ค่อยๆได้เดินเข้าไปเเตะบ่าเบาเพื่อปลอบใจ

 

" นั้นคือเหตุผลที่พวกนายตัดสินใจเข้าร่วมการทดลองเพื่อที่จะเป็นอาวุธงั้นสิน่ะ  "

 

เราเองก็ต้องขอบคุณคุณเหมือนกัน....ที่ยอมเลือกพวกเราเช่นกัน "

 

เอาเถอะไม่ต้องคิดมากหรอก "

 

ไม่นานนักวิทยาศาตร์สวมชุดป้องกันได้เข้ามาเปิดเเคปซูลออกเเล้วพาคิบออกมาเเล้วพาไปนอนบนเตียงใกล้

อาโอบะทีเห็นสภาพคิบะก็กล้าๆกลัวก่อนจะตัดสินใจเข้าไปข้างใน

 

ใครจะยอมให้หัวหน้าต้องลำบากคนเดียวกันละ "

 

เเฮ่ก....แฮ่ก.....เท่านี้เราก็จะ....ช่วยหัวหน้าได้เเล้ว "

 

 

 

 

กลับมาทางด้านพวกเซ็นโตะ

 

เพราะเเบบนั้นเขาถึงยอมรับเข้าร่วมการทดลองงั้นสิน่ะค่ะ " ฮิบิกิได้พูดขึ้นก่อนทีมิโซระจะเดินไปนั่งเก้าอี้โยกเเล้วหยิบตุ๊กตาของเธอขึเนมากอด

 

เพื่อที่จะได้รับเงินไว้สำหรับดูเเลเพื่อนเขา "

 

อ่อจริงสิได้ข้อมูลเกี่ยวกับพวกทีเรียกตัวเองว่าฟีเน่มาเหมือนกันนะ "

 

จริงงั้นหรอ " คริสทีดูตื่นหลังจากทีได้ยินจากปากของซาวะจึงรีบลุกขึ้นทันที

 

คนที่พวกเธอน่าจะรู้จักเเล้วก็คือ มาเรีย คาเดนซาฟน่า อีพ พ่อเเม่ของเธอได้เสียไปตอนเกิดโศกนาฏกรรมสกายวอลเเล้วถูกรับเลี้ยงโดยดร.นาตาชาทีทำงานอยู่ที่สถาบันวิจัยกับดร.เวลพร้อมกับน้องสาวคนนึ่ง เซเรน่า คาเดนซาฟน่า อีฟ " ซาวะได้ยื่นเอกสารให้กับซึบาสะก่อนจะเริ่มอธิบายต่อ

 

ทั้งสองได้รับการทดลองในการใช่เกียร์ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมองค์กรFIS "

 

" FIS? เหมือนจะเคยเห็นในข้อมูลวิจัยของฉันเห็นว่าเป็นองค์ครทีจัดตั้งขึ้นมาเพื่อผลิตอาวุธในช่วงหลังจากเกิดเหตุการณ์สกายวอลเเต่ไม่กี่ปีต่อมาก็ถูกยุบไป "

 

ใช่เเล้วเเต่ว่านักวิจัยของFISไม่ได้หยุดเเค่นั้นหลังจากทีองค์กรถูกยุบตัวลงก็ยังคงทำการทดลองเพื่อหาผู้เหมาะสมในการเป็นผู้ใช่ซิมโฟเกียร์จึงได้รวบร่วมเหล่าเด็กๆกำพร้าเพื่อเข้ารับการทดลองซึ่งมาเรียกับเซเรน่าก็อยู่ในหมู่นั้นด้วยโดยผู้ที่รับผิดชอบโครงการนี้ก็คือ คัตสึรากิ ทาคุมิ กับ ซากุราอิ เรียวโกะ "

 

ทุกคนที่ได้ยินเเบบนั้นต่างมองไปทางเซ็นโตะพร้อมกันเจ้าตัวเองถึงจะไม่มีความทรงจำเรื่องนั้นอยู่เเต่ก็ไม่ปฏิเสธ

 

ถ้าหากมาเรีย คาเดนซาฟน่า อีฟมีน้องสาวเเต่เราถึงไม่เคยเห็นเลยละ " คริสได้ถามขึ้นเเต่ซาวะก็เงียบไปก่อนจะมีคนตอบก็คือเซ็นโตะ

 

เธอได้ตายไปเเล้วไงละ....6ปีต่อมาเซเรน่าได้เสียสละตัวเองในการทำให้เนฟิลิมสงบลงด้วยการทีต้องร้องบทเพลงสุดท้ายร่างกายเธอได้รับความเสียหายอย่างหนักทำให้ร่างกายทนไม่ไหว "

 

คุณเซ็นโตะ..... "

 

เเละอีก2คนละ " ซึบาสะได้หันไปถามซาวะก่อนทีเธอจะอธิบายต่อ

 

สึคุยูมิ ชิราเบะ กับ อาคัตสึกิ คิริกะ ก็อยู่ในกลุ่มเด็กพวกนั้นเหมือนกัน "

 

พวกนั้นเองก็เป็นเหยื่อของสงครามเหมือนกันสินะ " 

 

บันโจที่นอนอยู่บนเตียงก็ได้ลุกขึ้นมาหลังจากทีนอนเงียบฟังมาตั้งนาน เเต่ว่านั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงทีเจ้าพวกนั้นทำลายโทโตะเเละเปิดสงครามหรอก......ไม่มีที่ว่างสำหรับความเห็นอกเห็นใจหรอกฉันจะจัดการพวกมันเอง " บันโจที่จะยื่นมือไปหยิบเเสครชไดรฟเวอร์ขึ้นมาเเต่ถูกเซ็นโตะเเย่งไปก่อน

 

ฉันจะไม่ให้นายใช่มันอีกเเล้ว "

 

หมายความว่าไง...ถ้าไม่ใช่ "

 

หัดดูร่างกายของตัวเองซะมั่งสิ!!! " เซ็นโตะได้ตะโกนขัดบันโจทำให้เงียบชะงักไป ถ้าหากนายได้รับความเสียหายมากกว่านี้ละก็ "    

 

นายนะก็เเค่อิจฉาความเเข็งเเกร่งของฉันละสิ? " คราวนี้เป็นฝ่ายบันโจทีพูดขัดเซ็นโตะบ้าง

 

ว่าไงนะ? "

 

คนที่อ่อนเเออย่างนายอย่ามาเที่ยวสั่งฉันเลยน่า!!! " บันโจทีลุกขึ้นมาเเย่งเเสครชไดรฟเวอร์เเล้วหยิบเเจ็คเก็ตตัวเองเเล้วเดินออกไป

 

เห้!!! เจ้าบ้ากล้ามจะไปไหนนะ " คริสที่พยายามตะโกนเรียกเเต่ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา

 

ทางเซ็นโตะเองทีเหลืออดก็ไม่สนใจบันโจจึงเดินไปนั่งทีเก้าอี้หน้าห้องสกัดบอทเทิล

 

จะไม่เป็นเเน่หรอ? " ซึบาสะได้หันมามองเซ็นโตะ

 

ความโง่นะรักษาไม่หายหรอก "

 

ทางบันโจทีพลีพลามออกมาได้มานอนอยู่บนพื้นหญ้าซึ่งช่วงเป็นช่วงเริ่มค้ำพระอาทิตย์ค่อยๆตกดินเเล้วอากาศจึงเริ่มหนาวจู่กาแฟกระป๋องตกลงบนตัวของบันโจจนทำให้เจ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยมองหาคนทีทำพอเห็นว่าเป็นมิโซระก็ไม่ได้ทำอะไรได้ลุกขึ้นมาหยิบมากิน

 

เเถวนี้ดูเงียบจังน่า " มิโซระได้บ่นออกมาพร้อมนั่งลงข้างๆบันโจ

 

เวลาเเบบนี้ใครจะออกมากันละ...ปกติต้องมีเด็กออกมาวิ่งเล่นหรือคนเดินสิเเบบนี้มันเเปลกไปเเล้ว " บันโจได้บ่นออกมาก่อนจะกระดกกาเเฟดื่ม บางทีหมอนั้นอาจจะคิดเเบบนั้น "

 

มิโซระได้ยินเเบบนยั้นก็เเปลกใจก่อนทีบันโจจะลุกขึ้นยื่นเดินมองวิวเเม่น้ำพร้อมพิงราวกันหันมาหามิโซระ

 

หมอนั้นนะช่วงนี้ไม่เห็นยิ้มเลย....คงจะไปโทษหมอนั้นก็ไม่ได้เรื่องคิดว่าทุกอย่างเป็นความผิดของตัวเองเพราะเเบบนั้นเเหละ " บันโจได้ยกกาเเฟดื่มทั้งหมดรวดเดียวเเล้วเช็ดมุมปากทืีเลอะเล็กน้อย ฉันถึงต้องจบเรื่องบ้าๆนี้ให้เร็วทีสุด "

 

งั้นเเสดงว่าทั้งหมดทีนายทำไปก็เพื่อเซ็นโตะงั้นหรอ "

 

ก็เจ้านั้นนะทำเพื่อฉันมาเยอะเเล้วนิน่า...บางทีถ้าหากไม่เจอหมอนั้นละก็ฉันคงไม่อาจจะเชื่อใจใครได้อีกเลยเท่ากับตอนนี้ "

 

บันโจ "

 

คราวนี้นะ " บันโจได้โยนกระป๋องลงถังขยะใกล้อย่างง่ายดายทำให้มิโซระประหลาดใจเเล้วหันไปหา ถึงตาฉันช่วยเจ้าหมอนั้นบางละ "

 

บันโจเนี่ยเปลี่ยนไปนะ "

 

" หนวกหูน่า "

 

 

 

วันรุ่งขึ้น โรงเรียนลิเดียน

 

เวลา 12:00 .

 

 

เหล่านักเรียนมากมายได้เดินไปทั่วลงโรงเรียนเพื่อนร่วมกิจการเเละยังมีผู้ใหญ่มากมายได้เดินเข้าชมดูงานเทศกาลทีจัดขึ้นพร้อมข้างทางทีเต็มไปด้วยบูธขายของมากมายให้เลือกซื้อเลือกชมในเวลาเดียวกันนั้นมิโซระทีเดินดูงานพร้อมกับฮิบิกิเเละมิคุ

 

ว้าวว...ไม่คิดเลยว่างานเทศกาลจะสนุกเเบบนี้นะเนี่ย " มิโซระได้เปล่งเสียงออกมาด้วยความรู้สึกสนุกอย่างเต็มทีโดนทีเธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน

 

สนุกเเบบนี้หนูก็ดีใจเเล้วละค่ะ "

 

" จะว่าไปคุณมิโซระไม่ค่อยได้ออกมาทำอะไรเเบบบนี้สินะค่ะ " มิคุได้หันไปถามก่อนทีมิโซระทำท่าเหมือนจะคิดอะไรอยู่

 

อืมก็น่า...ส่วนใหญ่ต้องซ่อนตัวอย่างเดียวเเหละน่าถึงจะนานๆทีได้ออกมาเเบบนี้นะ "

 

เอ้ะว่าเเต่คุณเซ็นโตะกับคุณบันโจยังไม่มาหรอค่ะ? " มิคุที่พึ่งสังเกตุว่าไม่เจอเซ็นโตะหรือบันโจ

 

อ่อพอดีพวกเขามีอะไรต้องทำนะ "

 

" จริงสิอีกไม่กี่นาทีก็จะถึงการเเสดงของพวกคุณอิตาบะเเล้วนิน่า "

 

"เอ้.....มีการเเสดงด้วยหรอ "

 

งั้นพวกเราก็ไปดูกันเถอะ" 

 

อื้มเข้าใจเเล้ว "

 

 ทั้งสามได้วิ่งจูงมือกันไปโดยไม่รู้ว่าตรงจุดทีพวกเธอพึ่งไปชิราเบะเเละคิริกะทีได้เเอบซุ่มอยู่ก่อนทีทั้งสองจะเห็นว่าไม่มีใครอยู่ก่อนจะเดินออกมาโดยทั้งคู่ได้ใส่เเว่นมาด้วยเเล้ววิ่งออกไป

 

 

ตัดมาทีเวทีภายในห้องประชุมโดยกลางเวทีมียูมิที่ได้เเต่งตัวคอสเพลย์ออกเเนวฮีโร่เเละชิโอริเเต่งตัวในชุดเเมวสีม่วงเเละสวมหน้ากากทางคูริโยะที่สวมชุดตั้กเเตนเเละกำลังหน้าเเดงด้วยความเขินอายเด็กนักเรียนที่รับหน้าทีเป็นพิธีกรเดินออกมาจากหลังม่านสีเเดงพร้อมโบว์สีเเดงขนาดใหญ่

 

" เอาล่ะค่ะ ต่อไปนี้จะเป็นผู้ท้าชิงจากปี1 ถ้าหากชนะละก็ จะสามารถขออะไรกับสภานักเรีนยนได้1อย่างความต้องการของพวกเธอคืออะไรกันเเน่น่า "

 

ยูมิได้ยกไมค์ขึ้นมาพูโพร้อมเเววตาที่มุ่งมั่นอย่างเเรงกล้า มันก็เเน่อยู่เเล้ว ก็ต้องสร้าสังให้เเก่เพลงอนิเมะอยู่เเล้ว ความหวังเเละตำนานของฉันจะเริ่มจากบนเวทีนี้เเหละ! " ยูมิได้โบกไม้โบกมือไปมา

 

เยี่ยมไปเลยค่ะ ไม่รู้สึกตัวสั่นเลยสักนิด "

 

จะยังไงก็ช่างเถอะรีบทำๆให้มันจบเร็วๆเถอะ "

 

ถ้างั้นมาเริ่มกันเลยเถอะดพลงจากอนิเมะเรื่อง บันตำรวจสายฟ้า ชื่อเพลงคือ ตำรวจสายฟ้า BANG " ระหว่างทีพิธีกรทีกำลังพูดอยู่ฮิบิกิเเละมิคุได้เดินเข้ามาพอดีก่อนจะนั่งลงทีนั่งของทั้งสอง

 

 " ดูเหมือนว่าพึ่งจะเริ่มเเหะ 

 

อื้อ "

 

โห้วว...สุดยอดไปเลย "

 

 

ตัดกลับมาบนเวที

 

ท่ามกลางเเสงเเดดที่เจิดจรัส ผู้คนที่หลั่งน้ำตา ต้องไปเอาคืนพวกโจรชั่ว นี้คือตำรวจเเสงสายฟ้า "

 

Kimi kara todoita hyakutopan kinkyuushutsudo Mune ni ereki hashirinukete

shibireru ze!

 

Ikaku ni todomaranai (Chaku burasuta)

Honboshi nigasanai (Sheriff whoppa)

Aribai kuzusu deka no chokkan shokatsu wa choukyuu!

 

ในระหว่างทีทั้งสามกำลังร้องจู่ๆก็ได้มีเสียงระฆังดังขึ้นซึ่งเป็นสัญญาณว่าจบการเเสดงเเต่ยูมิตกใจขณะทีเธอ

กำลังร้องอยู่

 

เอ้...ทำไมกันละยังไม่ทันร้องจบเลยเเท้ๆ เกือบจะชนะเเล้วเเท้ๆ ทำไมละ? " ยูมิที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากบ่นอย่างเดียวเเต่ทุกคนภายในฮอลย์ได้ตลกกับท่าทีของเธฮกันทุกคนไม่เเม้เเต่ฮิบิกินั่งขำอย่างสนุกสนานกับมิโซระทางมิคุได้หันไปมองใบหน้าทีกำลังหัวเราะอย่างสนุกได้ยิ้มออกมา

 

ว่าเเล้วเชียว รอยยิ้มเนี่ยเเหละทีเหมาะกับฮิบิกิที่สุดเลยอย่างจะให้ยิ้มแบบนี้ตลอดไป ก็เเบบนี้นะเหมาะกับฮิบิกิที่สุดเลยนิน่า " มิคุได้คิดในใจขณะทีรู้สึกมีความสุขไปด้วย

 

 

เวลาเดียวกันด้านนอกคิริกะเเละชิราเบะได้เเทรกซึมเข้ามาในงานเทศกาลโรงเรียนเป้าหมายของพวกเธอคือการชิงขโมยเกียร์จากพวกฮิบิกิเพื่อมาเป็นอาหารให้เนฟิลิมเเต่ว่าคงไม่ง่ายอย่างที่คิดภายในโรงเรียนมันกว้างขว้างมากเเละมีจำนวนคนเเละคิริกะก็เพลิดเพลินไปกับของกินที่อยู่ในงานจนพวกเธอก็ซื้อมาทานกันเรียบร้อยเเล้ว

 

นี้คิริจังเป้าหมายทีเเท้จริงของเรานะไม่ใช่ใช่มาเดินเที่ยวเล่นหรอกน่ะ "

 

นะ...เเน่อยู่เเล้วเป้าหมายของเรานะคือการมาเเย่งชิ่งเกียร์ของเจ้าพวกนั้นมะ...ไม่ได้ลืมเป้าหมายสะหน่อย! "

 

คิริกะมั่วเเต่เพลินจนพยายามจะพูดเเกตัวขณะทีเธอรู้สึกมีคนจ้องมองเธออย่างใกล้ๆชิดจนเธอสะดุ้งตกใจ

 

ถ้าเข้าใจก็ดีเเล้ว....ว่าเเต่ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนงั้นหรอ? "

 

ในเวลาเเบบนี้ต้อง! " คิรกะได้หยิบอะไรบางอย่างออกมาเป็นกระดาษเเผนไม่ใหญ่มากเป็นตารางเเผงผังบูธในงานของโรงเรียน ลิเดียน

 

 

 

นี้มันเเผนผังบูธอาหารในงานเทศกาลนิน่า? "

 

ใช่เเล้วเดส.....เป็นเเผนที่ในการเดินทั่วโรงเรียนนี้ซึ่งก็หมายความว่าเราสามารถลดขอบเขตในการเดินหาเลยล่ะ!! "

 

ชิราเบะที่ได้ยินเเบบนั้นก็จ้องมองคิริกะก้วยเเววตาที่จริงจัง

 

จี้.... "

 

มะ...ไม่ต้องห่วงหรอก...ฉันนะไม่เคยลืมเป้าหมายเเละความไว้วางใจที่ทุกคนให้มาเป็นครั้งที่2หรอกเดส"

 

ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ที่หลบซ่อนของพวกเธอ

 

ที่มั่นถูกยึดไป ตอนนี้จึงต้องหาอาหารให้กับเนฟิลิม หรือก็คือตอนนี้ชิ้นส่วนของเรลิททั้งหมดถูกหน่วยที่2ยึดไปทั้งหมดเเล้วทีเอามาจากสถาบันวิจัยเก่าก็มีอยู่เเค่นิดเดียวเท่านั้น  " ดร.เวลกำลังพูดถึงสถานการณ์ตอนนี้โดยมีมาเรีย ดร.นาตาชา ชิราเบะเเละคิริกะอยู่ภายในห้อง " เพราะงั้นเราต้องไปหาเพิ่มครับ "

 

ถ้าเข้าใจอยู่เเล้ว คิดเเผนรับมือไว้เเล้วงั้นหรอ? "

 

ไม่ได้คิดเรื่องโอเว่อร์อย่างคิดเเผนรับมือหรอกครับ เพราะตอนนี้เองก็มีเศษชิ้นส่วนของเรลิทเองก็อยู่เเถวนี้เหมือนกัน "

 

หรือว่าจะใช่เกียร์ของพวกเราเป็นอาหารให้เนฟิลิมงั้นหรอ " ชิราเบะทีดูเหมือนจะเข้าใจในสิ่งดร.เวลพูด

 

อย่ามารอเล่นน่านี้เเกทีเสียที่มั่นไปก็เพราะเเกเเละตอนนี้จะเอาเกียร์พวกเราไปเป็นอาหารอีกงั้นหรอ! " คิริกะที่เริ่มโมโหได้ลุกขึ้นจากเก้าอี้มาด่าดร.เวล

 

ไม่หรอกครับๆ เราจะเสียเกียร์ทีเป็นกำลังหลักสำคัญไม่ได้หรอกนะครับเเต่เรายังมีอีกที่ทีมีเหมือนกันนะครับ "

 

จากพวกนั้นงั้นหรอ " ชิราเบะได้พูดขึ้นมาลอยๆ

 

งั้น....ชั้นจะเป็นคนไปเอาเกียร์ของเจ้าพวกนั้นมาเอง " มาเรียได้อาสาออกไป

 

เรื่องนั้นไม่ได้หรอกค่ะ " คิริกะได้เเย้งขึ้นมาขณะทีชิราเบะเองก็เช่นกัน " ยังไงก็ไม่ได้หรอก "

 

ทุกครั้งทีมาเรียใช่พลัง วิญญาณของฟีเน่เองก็อาจจะตื่นขึ้นมาเมื่อไรก็ไม่รู้ เเบบนั้นนะจะยิ่งทำให้วิญญาณของมาเรียค่อยๆหายไปเเบบนั้นฉันไม่เอาหรอก "

 

พวกเธอสองคน.... "

 

เเล้วทีนี้จะเอายังไงละครับ "

 

เเน่นอนพวกเราจะทำเองค่ะ การปกป้องมาเรียคือการต่อสู้ของพวกเราค่ะ "

 

กลับมาปัจจุบันคิริกะที่ยืนพิงกับต้นไม้เเล้วมองเงยขึ้นไปบนฟ้าทีเมฆกำลังเลื่อนลอยผ่านไปช้าๆพร้อมนึกถึงคำพูดของเธอพร้อมกับกำลังครุ่นคิดหาวิธีการต่อไป

 

ถึงจะพูดเเบบนั้นไปก็เถอะ...เเต่ว่าตอนนี้เอาไงต่อดีละเนี่ย "

 

ขณะที่คิิรกะกำลังคิดอยู่ชิราเบะทีกำลังยืนเม่อลอยมองไปเรื่อยก่อนจะเห็นคนนึ่งทีเดินผ่านไปต่อหน้าเธฮทีมองดีซึ่งคนตรงหน้าก็คือซึบาสะทีเหมือนกำลังจะเดินไปไหนสักที

 

คิริจังดูนั้น "

 

ชิราเบะทีเห็นเป้าหมายก็พลีพล่ามเดินเข้าไปทันทีเเต่คิริกะได้ดึงเเขนเธอกับมาเเล้วมาหลบหลังต้นไม้ได้ทัน

 

ดะ...เดียวสิชิราเบะตอนนี้เรายังไม่มีเเผนอะไรเลยน่า "

 

 

 

ตัดมาทีด้านในอาคาร

 

เวลาเดียวกัน

 

ซึบาสะทีเดินไปพร้อมคิดไปด้วยทีเมื่อกี้เธอเหมือนจะรู้สึกมีคนเเอบสะกดรอยตามเธออยู่เเต่ความคิดนั้นได้หายไปทันทีหลังจากทีคริสได้วิ่งออกมาจากห้องข้างหน้าทีประตูทีเเง่มอยู่เเล้วทั้งสองได้ชนกันเป็นครั้งที่2จนล้มลงไปนั่งทั้งคู่

 

อ่า...เจ็บๆๆ " คริสได้ร้องออกมาเเต่ซึบาสะที่ได้มองไปพบคนที่ชนเธอคือคริส

 

ยูกิเนะเธออีกเเล้วหรอ เเล้วรีบร้อนอะไรนักหนานะ? "

 

ก็ถูกไล่ตามอยู่นะสิ ตอนนี้มีกลุ่มคนไล่ตามชั้นมาเรื่อยๆ เเล้ว "

 

" ถูกไล่ตามหรอหรือว่าจะเป็นพวกนั้นงั้นหรอ " ซึบาสะได้ลุกขึ้นยืนขึ้นพร้อมปัดฝุ่นออกจากกระโปรงของเธอ

 

เจอเเล้วยูกิเนะซัง "

 

อะ...เอ้ะ " คริสที่เผลอหลุดร้องออกมาก่อนทีนักเรียนหญิงสามคนได้เข้ามาล้อมทั้งสองพร้อมดักทางเอาไว้พร้อมความเหนื่อย

 

ขอร้องละ ตอนนี้ไม่ค่อยมีเวลาเเล้วด้วย " 1ใน3คนได้พูดขึ้น

 

" เเล้วพวกเธอคือ? " ซึบาสะที่ยัง งง กับนักเรียนสามคนตรงหน้าก่อนทีทั้งสามจะค่อยเเนะนำตัว

 

 อายาโนะ โคมิชิ ค่ะ " นักเรียนหญิงผมสีน้ำตาลมยาวถึงกลางหลังสวมทีคาดผมสีเหลืองตาสีเขียวได้แนะนำตัว

 

คาบูรากิ โอโตเมะ ค่ะ " นักเรียนหญิงผมสีน้ำตาลอ่อนสั้นถึงติ่งหูสวมเเหวนสีตาสีเขียว เเนะนำตัวต่อ

 

โกได ยูกิ ค่ะ "  นักเรียนหญิงผมผมสีเขียวเข็มมัดรวบไว้ข้างหลังตาสีชมพู

 

"  นี้พวกเธอ? "  คริสยืนเงียบนิ่งไม่พูดอะไร

 

 

 

ตัดมาทีภายในฮอลย์ที่มีผู้คนมากมายกำลังดูการเเสดงของกลุ่มต่อจากยูมิทีสร้างเสียงหัวเราะมากให้ผู้ชมมากมายฮิบิกิ มิโซระและมิคุนั่งอยู่ที่นั่งผู้ชม

 

สุดยอดไม่เคยเห็นอะไรตื่นตาตื่นใจอะไรเเบบนี้เลย "

 

การเเสดงเมื่อกี้ตลกจังเลย....ฮ่าห์...ฮ่าห์ "

 

ว่าเเล้วเชียวว่าฮิบิกิเหมาะกับรอยยิ้มจริงๆ " มิคุหันมามองหน้าฮิบิกิพร้อมได้พูดลอยๆออกมาเเต่ฮิบิกิได้หันมาหา

 

" เมื่อกี้พูดอะไรหรอมิคุ "

 

" อืมไม่มีอะไร...อะ...การเเสดงต่อไปจะเริ่มเเล้วน่า "

 

บนเวทีได้มีนักเรียนเดินออกมาจากหลังเวทีออกมาพร้อมไมค์ในมือเเละโบว์สีเเดงพร้อมสวมเเว่นขนาดเล็ก

เดินออกมาพร้อมเเสงไฟมาส่องทีเธอ

 

" เอาล่ะค่ะ.....ถึงเวลาผู้ท้าชิงคนต่อไปขอเชิญเลยค่ะ พิธีกรสาวได้เดินออกมาพร้อมเเสงไฟได้ส่องมาทีตัวเธอเอ่ยพร้อมยืนมือชี้ไปอีกฝั่งของเวทีขณะทีสายตาทุกคนจ้องมองก่อนจะเสียงฝีเท้าเดินออกมาคนที่เดินออกมานั้นทำให้ฮิบิกิและมิคุตกใจกับคนทีเดินออกมาเป็นคนทีพวกเธอคุ้นเคย

 

" ฮะ ฮิบิกิ...ดูนั้น " มิคุชื้ได้ไปทีบนเวทีให้ฮิบิกิหันไปมองตามนิ้วของเธอตรงกลางเวทีซึ่งทำให้ต้องตกใจไม่ต่างกันคริสคือผู้ท้าชิงคนต่อไปนั้นเอง


File:Symphogear G Ep 4 19.png

 

" อะ...เอ้....ไม่จริงน่า "

 

เด็กคนนีั้นหรือว่า? " มิโซระที่เห็นคนทีเดินออกมายืนกางเวทีก็ตกใจไม่ต่างจากทั้งสอง

 

" ถูกต้องตามทีพวกเธอคิดนั้นเเหละ " ซึบาสะได้เดินมานั่งข้างฮิบิกิก่อนทีทั้งสองจะหันไปหา

 

เอ้...คุณซึบาสะ? "

 

" นักเรียนของโรงเรียนลิเดียนชั้นปีที่ 2 ยูกิเนะ คริส "

 

ระหว่างทีเพลงกำลังเริ่มขึ้นเเต่คริสทียังยืนนิ่งหน้าเเดงจนคนดูเริ่มสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นเธอทีได้หันไปมองข้างเวทีมุมทีเธอมองมีอายาโนะ โอโตะเมะ ยูกิ ยืนให้กำลังใจก่อนเธอจะยกไมค์ขึ้นร้อง

 

Dareka ni te o sashinobete moratte Itami to wa chigatta itami o shiru

 

Monokuroomu no mirai yosouzu Enogu o sagaxe...demo ima wa

Nazedarou Nazedarou

 

Yukkuri to yukkuri to hana ga niji ni Hokotte saku mitai ni

 

 

Hokago no chaimu ni Majitta kaze ga fukinukeru

Kanjita koto nai igokochi no yosa ni mada tomadotteru yo

 

 

Nee konna sora ga takai to  Egao ga ne...kakusenai

 

เกิดอะไรขึ้นงั้นหรอ? " ซึบาสะได้หันไปถามกับทั้งสามก่อนทีอายาโนะจะเป็นตอบเเทนอีก2คน

 

" พวกเราน่ะอยากให้ยูกิเนะซังได้ไปประกวดร้องเพลงนะค่ะ " อายาโนะพูดขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม

 

แล้วทำไมถึงต้องเป็นฉันด้วยล่ะ " คริสได้มาเถียงขณะทีทั้งสามยืนมองกันก่อนจะหันไปมองคริสพร้อมกันทุกคน

 

" ก็เพราะว่ายูกิเนะซังน่ะ.....มักจะมีความสุขทุกครั้งกับการร้องเพลงก็เลย.... " อายาโนะได้ตอบออกมาทำให้คริสได้ยินเเบบนั้นก็ได้หน้าเเดงขึ้นมาด้วยความเขินอาย

 

 

Waratte mo i kana Yuruxe moraeru no kana Atashi wa atashi no

 

Seiippai, seiippai… Kokoro kara, kokoro kara...

 

" ยูกิเนะน่ะ.....ไม่ชอบการร้องเพลงงั้นหรอ "  ซึบาสะได้หันไปถามคริสด้วยรอยยิ้มจนเธอทีสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าหนี

 

" ฉะ..ฉันก็ไม่ได้เกลียดหรอกน่า "

 

ถ้างั้นก็ทำในสิ่งทีเธอชอบเถอะท่าเขาอยู่นี้ละก็คงต้องพูดเเบบนี้เเน่ " ซึบาสะที่ได้พูดนัยถึงริวกะเธอที่ได้ก้มหน้าอยู่พักนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้น

 

Aru ga mama ni Utatte mo ī no kana...!

 

Taiyou ga kyouxsu eto sasu hikari ga mabushikatta

 

Yukidoke no yo ni naze ka namida ga afurete tomaranai yo

 

Kon'na kon'na atatakain da…

 

Atashi no kaeru basho

 

Atashi no kaeru basho……

 

คริสได้ร้องจบก่อนจะก้มหัวขอบคุณทุกคนที่ได้ฟังเธอร้องเพลงพร้อมเสียงปรบมือมากมายได้มอบให้กับเธอ

 

เอาล่ะค่ะตอนนี้พวกเราก็ได้ราชินีคนใหม่ได้ปรากฏเเล้ว.....เอาละจะมีผู้ท้าชิงอีกมั้ยค่ะจะเป็นจากข้างนอกก็ได้นะค่ะ!! "

 

พวกเราเองเดส " จู่ๆภายในทีนั่งชมได้มีเสียงนึ่งดังออกมาพร้อมยกมือขึ้นจนเเผนกไฟได้ฉายเเสงไปทีเจ้าของมือเเละดูเหมือนคนข้างๆก็ลุกขึ้นด้วยเช่นกัน

 

นะ.....นี้พวกเธอ " คริสทีมองดูชัดก็รู้ได้ทันที2คนนั้นคือคิริกะเเละชิราเบะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น