Kamen rider Build & Symphogear G

ตอนที่ 22 : ได้เวลาโต้กลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

เซ็นโตะ : นักฟิสิกส์อัจฉริยะคิริว เซ็นโตะ เเปลงร่างเป็นคาเมนไรเดอร์ บิลด์เพื่อปกป้องเมืองโทโตะที่อาศัยอยู่ได้รวมมือกับพวกพ้องเพื่อหยุดยั้งความทะเยอทะยานของดร.เวลเเต่สิ่งที่เขาต้องการได้สำเร็จเเล้วพวกเขาปลุกฟรอนเทียร์ได้สำเร็จ


ดร.เวล : ฟรอนเทียร์ของฉัน....ที่นี้ฉันก็เป็นฮีโร่เเห่งความถูกต้องเเล้ว


เซ็นโตะ : อ่าๆๆ ตัวน่ารำคาญมาสะเเล้ว


ดร.เวล : เป็นอะไรไปคัตสึรากิเเกอิจฉาฉันละสิ....นี้คือความสำเร็จของฉันยังไงละ


เซ็นโตะ : ไม่เลยสักนิดถึงเมื่อก่อนจะเคยเหมือนร่วมงานกันก็เถอะ....แต่ช่างมันละกันพวกเราจะทำ

                ยังไงต่อดูในตอนที่ 22 เลย

 



ทางด้านชิราเบะทีหลังจากโอกาว่าได้พาตัวกับมาที่เรือดำน้ำของเก็นจูโร่ได้ถูกควบคุมตัวอยู่ในห้องขังพร้อมสวมกุญเเจมือเอาไว้

 

" ต้องขอโทษด้วยนะครับ แต่สิ่งนี้คงต้องขอยึดเอาไว้ก่อนนะครับ "  ในมือโอกาว่าได้ถือเกียร์ของชิราเบะเอาไว้

 

File:Symphogear G Ep 11 01.png

 

" ขอร้องละ ช่วยหยุดทุกคนที " โอกาว่าได้ยินคำนี้ออกจาปากชิราเบะทีอยู่ฝ่ายตรงข้ามถึงเเม้ตอนนี้จะกลายเป็นคนทรยศไปเเล้วก็ตาม

 

" ขอร้องละ "

 

 ณ ห้องบัญชาการตอนนี้ภายในห้องตามวุ่นวายกับการปรากฎตัวของฟรอนเทียร์

 

" นั้นนะหรอฟรอนเทียร์ที่ FIS ตามหานะ "

 

" ส่วนทีโผล่ขึ้นมาเหนือทะเลเป็นเเค่บางส่วนเท่านั้นครับ ไม่เเปลกใจเลยทีถูกเรียกว่า ฟรอนเทียร์เลย "

 

เวลาเดียวกันทีห้องพยาบาลหลังจากทีเซ็นโตะได้ไปช่วยเหลือเอาไว้เเล้วได้ส่งตัวมิคุให้กับเเพทย์เพื่อตรวจร่างกายจนเเน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติตอนนี้เธอได้นั่งอยู่ยนเตียงในชุดผู้ป๋วย

 

" มิคุ!! " ฮิบิกิได้เข้ามาในห้องพร้อมเซ็นโตะ ซึบาสะเเละโทโมซาโต้ เธอได้วิ่งเข้ากอดมิคุเต็มเเจนด้วยความดีใจ

 

" ฮิบิกิ " มิคุได้มองดูใบหน้าทีเต็มไปผ้าพันเเผลกับพลาสเตอร์ปิดเเผล

 

" อาการของโคฮินาตะเป็นไงบางค่ะ "

 

" ตอนนี้ไม่มี ลิ้งเกอร์อยู่ในร่างกายเเล้ว เเถมไม่ได้รับผลกระทบจากการทีใช่เกียร์ด้วยเช่นกัน "

 

" โล่งอกไปทีน่า มิคุ "

 

" ฮิบิกิเเผลพวกนั้น. ฝีมือของฉันสิน่ะ เป็นความผิดของฉันเองทีทำลายฮิบิกิ ร่วมถึงทุกคนด้วย "

 

" เธอด่วนสรุปไปรึป่าวมิคุจัง " เซ็นโตะได้พูดขึ้นทำให้มิคุที่ตอนนี้ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย

 

" เอ้? "

 

" เเสงจากเกียร์ในตอนนั้นได้ลบล้างสิ่งผิดปกติออกไปจากร่างกายของฮิบิกิจัง "

 

" ว่าง่ายๆก็คือเพราะเเสงนั้นทำให้เกียร์ของพวกเธอหายไปร่วมถึงกังกุงเนียร์ของฮิบิกิด้วยเหมือนกัน " เซ็นโตะได้อธิบายง่ายให้มิคุฟัง

 

" เป็นเพราะพลังทีเเข็งเเกร่งของโคฮินาตะได้ช่วยเหลือทาจิบานะไว้ได้ทันเวลาพอดี " ซึบาสะกล่าว

 

" อย่างทีคิดไว้เลยมิคุนะต้องช่วยเหลือฉันเเน่นอน ขอบคุณน่ะ"

 

" ฉัน ช่วยฮิบิกิงั้นหรอ "

 

"เเต่ว่า FIS ก็ได้ฟรอนเทียร์ไปเเล้วเเถม คุณบันโจกับคุณคาซึมิเองก็ถูกจับไปด้วย " โทโมซาโต้ไปบอกข่าวร้ายกับทุกคน

 

" ฉันจะหยุด FIS ด้วยตัวคนเดียวให้ได้ "

 

" คนเดียวสักทีไหนฉันก็จะช่วยด้วย ต้องไปช่วยเจ้าพวกนั้นกลับมาให้ได้ "

 

" เอ้ะ  เเล้วคริสจังละ"

 

 

ณ บนฟรอนเทียร์คริสได้ทรยศมาอยู่กับพวกมาเรียที่ตอนนี้ได้มายืนอยู่บนฟรอนเทียร์เป็นทีเรียบร้อย

 

" ไม่คิดเลยว่าจะมีของเเบบนี้หลับใหล่อยู่ใต้ทะเลเเบบนี้ "

 

" ที่นี้คือโลกใบใหม่ที่ต้องการไงล่ะครับ "

 

" อึก เน่คริสทำไมต้องทรยศพวกเราด้วยนะฮ่ะ!! " บันโจที่ถูกใส่กุญเเจมือได้พยายามวิ่งเข้าไปหาเเต่ถูกสตาร์คเเทงเข่าอัดใส่เข้าทีท้องจนล้มลงไปนอนกับพื้น

 

" ริวกะ! " คาซึมิได้พยายามจะวิ่งเข้าไปเเต่ก็ถูกสตรีมกันเล่งจ่อขู่เอาไว้

 

" ความปรารถนาของฉันคือ ยุติสงคราม เพราะงั้นฉันต้องการพลังที่ยิ่งใหญ่เพื่อทำให้ความปรารถนาเป็นจริงยังไงล่ะ " คริสได้หันมาพููดพร้อมสีหน้าทีไม่เหมือนทุกทีบันโจที่เงยมองดูใบหน้าของเธอที่เรียบนิ่ง

 

"เพื่อสิ่งนั้นถึงกับต้องทำลายพวกพ้องเดียวกันเเบบนี้ " คาซึมิได้พูดขึ้น

 

" ไม่ว่าต้องใช่วิธีอะไรเพื่อให้ความปรารถนาเป็นจริง ถึงเเม้จะต้องทรยศพวกเดียวกันก็ยอม "

 

" นี้เธอ!! อ้ากก!! " บันโจทีพยายามดิ้นไปมาก่อนจะถูกสตาร์คเหยียบยันหัวเอาไว้

 

" โอ้ะ โอ้วว เป็นเด็กที่น่ากลัวจริงเลยน่าา "

 

" เอาล่ะพวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะครับ " ดร.เวลได้เดินตรงนำเข้าด้านในของฟรอนเทียร์ก่อนทีเหลือจะเดินเรียงตามกันไป

 

มาเรียทีเดินอยู่ใกล้กับคริสมากที่สุดพร้อมกับข้อสงสัยภายในหัวจึงได้ถามออกไป

 

" คิดว่ามาอยู่ฝ่ายเราเเล้วจะหยุดสงครามได้งั้นหรอ เป็นความคิดคาดไม่ถึงเลยสำหรับศัตรูเนี่ย "

 

" หึ….เชื่อใจกันยากจังน่า ถ้าคิดเเบบนั้นถ้าฉันตุกติกเมื่อไรก็ยิงจากข้างหลังได้เลยตามใจ "

 

" เเน่นอนอยู่ คิดจะทำเเบบนั้นอยู่เเล้ว "

 

 

ไม่กี่นาทีต่อมาได้มาถึงห้องโถงใหญ่ห้องนึ่งใจกลางลูกบอลขนาดใหญ่คล้ายกับเป็นเเก่นกลางไรสักอย่างตั้งอยู่

 

" ถึงเเล้วละค่ะ ที่นี้คือห้องให้พลังงานไฟฟ้า " ดร.นาตาชาได้พูดขึ้นมาทำให้ทุกคนมองไปทีใจกลางห้องเป็นตาเดียวกัน

 

" นั้นมันอะไรกันค่ะ นั้นนะ " คิริกะที่สงสัยทีอยู่กลางห้องเเต่ดร.เวลได้เดินก้าวออกไปเพียงคนเดียวก่อนจะเปิดกระเป๋าที่เอามาด้วยภายในคือหัวใจเนฟิลิมที่ยังเต้นอยู่

 

" นั้นคือ หัวใจของเนฟิลิมงั้นหรอ? "

 

" ถูกต้องแล้วครับ  " ดร.เวลได้หยิบหัวใจเนฟิลิมได้เดินเข้าไปติดกับแก่นกลางก่อนทีมันจะดูดกลืนพร้อมไปปล่อยพลังงานมหาศาลไปทั่วจนพลังงานทีหลับใหล่ได้ตื่นขึ้นกระเเสพลังงานได้ไหลตามคริสตัลที่อยู่รอบแก่นกลางให้พลังงานไปทั่วฟรอนเทียร์

 

" ถึงเเม้จะมีเเค่หัวใจ เเต่ก็ยังสามารถดูดกลืนได้อยู่ ตะกละจังเลยน่า "

 

ภายนอกจากพื้นที่แห้งแล้งค่อยมีมีพืชพรรณต้นไม้พุดขึ้นมาจากพื้นดิน

 

" พลังงานได้เเทรกซึมเข้าไปในฟรอเทียร์เรียบร้อยเเล้ว "

 

" เอาล่ะผมจะไปสะพานสักหน่อย เเล้วหน้าทีของพวกเเกก็จะเริ่มขึ้น " ดร.เวลได้หันไปมองบันโจกับคาซึมิที่ถูกจับอยู่ " ดร.นาตาชาผมฝากห้องควบคุมไว้ด้วยนะครับ "

 

คิริกะทียืนมองดูพลังงานมหาศาลตรงหน้าก่อนจะนึกถึงคำพูดของชิราเบะตอนอยู่บนเรือ

 

" ถ้าหากไม่มีพลังของฟรอนเทียร์ ก็ไม่สามารถช่วยใครได้ ช่วยชิราเบะได้หรอกค่ะ!! "

 

" นั้นนะ….มันก็แค่ขออ้างก็เท่านั้น " บันโจได้พูดข้นทำให้คิริกะหันไปหา " ถ้าอยากจะช่วยเหลือผู้คนหรือคนที่ตัวเองรักต้องใช่พลังตัวเองปกป้องสิ " บันโจได้พูดจบก่อนจะถูกลากตัวไปตามดร.เวล

 

" พลังนะฉันไม่มีหรอกค่ะ!! "

 

ทางด้านบนเรือหน่วยที่1

 

" ช่วยด้วย เธอพูดแบบนั้นหรอ "

 

" ครับสิ่งทีเธอต้องการคือช่วยหยุดเพื่อนของเธอทำในสิ่งทีผิดนะครับ  " โอกาว่าได้พูดเสร็จก่อนจะยื่นเกียร์ให้กับเก็นจูโร่

 

หลังสนทนานของทั้งสองประตูเดินออกพร้อมพวกฮิบิกิได้เดินมาหลังจากทีเยี่ยมมิคุเสร็จ

 

" ยังต้องนอนพักอยู่ไม่ใช่หรอ "

 

" ขอโทษค่ะ เเต่ว่าจะให้ฉันนอนเฉยๆ เแบบนี้ไม่ได้หรอกค่ะ "

 

" พอบอกเรื่องคริสจัง ไปก็รีบมาเลยทันที "

 

" ก็จริงอยู่ที่พวกเราสูญเสีย คริสคุง กับ พลังของฮิบิกิคุงไปแล้วพร้อมกับ ครอสและกรีสก็ด้วย " เก้นจูโร่ได้พูดปัญหาตรงหน้า

 

" แต่ว่าโชคดีที่คุณซึบาสะได้รับบาดเจ็บอะไรมาก ไม่คิดเลยว่าจะหลบการโจมตีในระยะแบบนั้นได้"

 

" หลบงั้นหรอ? ระยะแบบนั้นไม่มีทางหลบได้หรอก มันหมายความว่าไงกันเเน่นะ  " ซึบาสะทียังเอะใจทั้งทีระยะเเบบนั้นสามารถฆ่าเธอได้เลยเเต่ก็ยังไม่แน่ใจร้อยเปร์เซ็นเพียงเเค่คิดเก็บเอาไว้ในใจเท่านั้น

 

" ตอนนี้พวกเราเข้าใกล้ฟรอนเทียร์แล้วครับ "

 

" แล้วเซ็นโตะคุงละ "

 

" เห็นว่ามีอะไรต้องไปทำก่อนเเล้วจะตามมาทีหลังนะค่ะ "

 

ณ ห้องคุมขังทีชิราเบะอยู่เซ็นโตะได้เข้ามาในห้องเเละนั่งตัวต่อกับชิราเบะทีตอนนี้เอาเเต่ก้มหน้าเงียบไม่พูดอะไร

 

" มีอะไรอีกงั้นหรอ " 

 

" ตอนนี้เธออาจจะไม่รู้จักฉันแต่ว่า น่าจะรู้จักคัตสึรากิ ทาคุมิใช่มั้ย "

 

" คัตสึรากิ ทาคุมิ เคยได้ยินมาก่อนผู้ดูเเลรีเซ็บเตอร์ชิลเด็ลทำไมงั้นหรอ "

 

" เพราะว่าฉันนี้เเหละคือคัตสึรากิ ทาคุมิคนนั้น " เซ็นโตะได้บอกความจริงว่าเขาคือคัตสึรากิทำเอาชิราเบะที่ได้ยินแบบนั้นก็ตาเบิกกว้างพร้อมมองดูหน้าของเซ็นโตะแต่ก็ยังไม่ปักใจเชื่อ

 

" หน้าไม่เหมือนใช่มั้ยละ เรื่องมันยาวนะ คนที่รวบร่วมเด็กกำพร้ามาทำการทดลอง ลิ้งเกอร์ช่วงชิงอิสะภาพของพวกเธอไป ถึงเเม้ตอนนี้จะจำไม่ได้แต่ก็รู็สึกได้ว่าฉันได้ทำลายพวกเธอไปมาก "

 

" แล้วไงจะมาขอโทษงั้นหรอ? ทั้งๆทีช่วงชิงอิสระของพวกเราไปเพื่อทำเป็นอาวุธถึงรู้ว่าMomจะเป็นคนดูเเลเรามาตลอดก็ไม่เหมือนกับคุณ "

 

 เซ็นโตะที่ยอมรับคำกล่าวของชิราเบะทั้งหมดโดยไม่ต่อเเย้งอะไรเลยแม้แต่น้อย " คุณนะคือปีศาจ "

 

" ใช่แล้วฉันน่ะคือปีศาจ เเต่เพราะเเบบนั้นถึงอยากจะช่วยเหลือพวกเธอทุกคน " ชิราเบะที่ได้ยินแบบนั้นอารมณ์โกรธของเธอเมื่อครู่เหมือนหายไปปิดทิ้ง

 

" ฉันไม่หวังจะให้เธอยกโทษให้หรอกแต่ว่า เหตุผลทีทำให้ฉันต่อสู้จนมาถึงตรงนี้ได้เพราะเพื่อความรักเเละความสงบสุข ไม่ว่าจะเป็นมิตรหรือศัตรูก็จะไม่มีวันทอดทิ้ง "

 

ชิราเบะได้ตาเบิกกว้างหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านั้นจากปากอดีตนักวิทยาศาสตร์ปีศาจทีเธอเคยพบเจอเหมือนกับว่าเธอไม่ได้มองว่าเซ็นโตะคือคัตสึรากิเเม้เเต่นิดเดียวถึงเเม้จะเป็นคนเดียวกันก็ตาม

 

ณ ทางเดินห้องให้เเหล่งพลังงานของฟรอนเทียร์สตาร์คได้พาตัวบันโจกับคาซึมิเเต่พอมาถึงห้องสตาร์คได้เอาสตรีมกันยิงทีกุญเเจมือของทั้งสองฟังจนเป็นอิสระทั้งสองเองก็ยังตกใจแต่ยังคงระเเวงสตาร์คอยู่

 

" นี้เเกทำอะไรนะ "

 

" ฉันมีหน้าทีเเค่พาพวกนายมาทีห้องนี้เพื่อให้พวกเเกเป็นพลังงานให้กับฟรอนเทียร์ เเต่ว่า "

 

" เเต่ว่าอะไร? "

 

" ฉันไม่ได้คิดจะร่วมมือกับเจ้าดอกเตอร์สติเฟื้องนั้นสะหน่อย เอานี้ "  สตาร์คได้โยนคือเเสครชไดรฟเวอร์คืนให้กับพร้อมบอทเทิลคืนอย่างง่ายดาย

 

" นี้หมายความว่าไง? "

 

"ก็น้าทีของฉันจบแล้วอีกอย่าง หลังจากนี้พวกนายจะทำอะไรต่อก็ไม่เกี่ยวกับฉันแล้ว งั้น เชา! " สิ้นเสียงสตาร์คก็หายไปพร้อมกับควัน

 

" มันยังไงกันแน่เนี่ย? "

 

" จะยังไงก็ช่างเราต้องรีบไปหยุดเจ้าพวกนั้นกันเถอะ " คาซึมิได้หันมาพูดกับบันโจก่อนจะจะรีบวิ่งออกไปก่อนทีบันโจจะวิ่งตามหลังไป

 

อีกด้านนึ่งดร.เวลกับมาเรียได้มาทีสะพานพบเเทนสำหรับควบคุมไรบางอย่างอยู่กลางห้องก่อนจะเดินเข้าไปหา

 พอทั้งได้เดินมาถึงดร.เวลได้หยิบเข็มฉีดยาอันนึ่งบรรจุใส่ปืนฉีดยามาเรียทีเห็นได้ถาม

 

" นั้นมันอะไรนะ? "

 

" ลิ้งเกอร์ไงครับ " ดอกเตอร์ได้ถลกเเขนเสื้อข้างซ้ายขึ้นก่อนจะเอาปืนไปจอ " ผมได้ผสมเซลล์ของเนฟิลิมเข้าไป แล้วให้มันเข้ากับฟรอนเทียร์เเห่งนี้ "

 

หลังจากทีเข้าฉีกเข้าไปเเขนซ้ายก็เริ่มเปลี่ยนไปสีผิวเป็นสีคล้ายกับเนฟิลิม

 

" หึหึ เท่านั้นผมก็ได้พลังของทีสามารถเป็นวีรบุรุษเเล้ว "

ดอกเตอร์พูดได้เอามือไปทาบกับเเผ่นหินตรงหน้าก่อนจะเปิดการทำงานเเผนศิลาสามเเท่งได้มีตัวอักษณโบราณขึ้นมาเป็นจำนวนมาก


" ดูเหมือนต้องใช้เวลาสักหน่อยถึงจะขยับได้สะดวก "

 

ในระหว่างนั้นทีเเผ่นศิลาได้เปิดภาพกองเรือของเซย์โตะทีเหลืออยู่ได้เเล่นเข้ามาหาฟรอนเทียร์

 



ณ ห้องโถงขนาดใหญ่เเห่งนึ่งดร.นาตาชาที่พยายามควบคุมพลังงานของฟรอนเทียร์และหาวิธีในการหยุดดวงจันทร์

 

" ถ้าฟรอนเทียร์เป็นมรดกยุคก่อนประวัติศาสตร์ละก็ เเสดงว่าเป็นเทคโนโลยีนอกลีดสิน่ะ จะต้องมีวิธีในการหยุดไม่ให้ดวงจันทร์ตกลงมาสิ " ระหว่างทีดอกเตอร์กำลังค้นหาวิธีจู่ดร.เวลได้ติดต่อมาหาพอดี

 

" ดูเหมือนว่าพวกเราจะมีเเขกไม่ได้รับเชิญนะครับ ด้วยกรเชื่อมต่อกับฟรอนเทียร์ทำให้สามารถควบคุมพลังจากภายในได้ เเค่นี้ก็เพียงพอสำหรับการอยู่รอดเเล้ว "

 

" เร่งมือเข้าดร.เวล!! "

 

" เอาล่ะ ไปเลย " สิ้นเสียงดร.เวลบนยอดสุดของฟรอนเทียร์ได้ยิงเเสงสามเส้นพุ้งขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะร่วมตัวกันเป็นมือขนาดใหญ่พุ้งออกไปนอกโลกจนไปถึงดวงจันทร์


" เอาล่ะ ทะพยานขึ้นไปสะ ฟรอนเทียร์!! "

 

สิ้นเสียงมือขนาดใหญ่ได้ตบเข้าใส่ดวงจันทร์เต็มเเรงพร้อมกับฟรอนเทียร์ได้ค่อยลอยขึ้นอย่างช้าๆจนเรือของเซย์โตะถูกคลื่นซัดไปมาอยู่กลางทะเลร่วมถึงเรือดำน้ำของหน่วยที่2ที่อยู่ใต้ทะเลก็ถูกกระเเสน้ำพัดไปมา

 

" อะ อ้าาา เกิดอะไรขึ้นนะ "

 

" ใต้ทะเลกำลังถูกยกตัวขึ้นครับ พวกเรากำลังปะทะเเล้วครับ "

 

เรือของพวกเขาถูกอะไรบางอย่างกระเเทกพร้อมดันเรือขึ้นไปพร้อมๆกันจนภายในเรือเกิดสั่นสะเทือนไปทั่วร่วมถึงห้องคุมขังชิราเบะได้เสียหลักจะล้มเเต่เซ็นโตะได้เอามือทั้งสองประคองเอาไว้จึงไม่เป็นอะไร

 

" เกิดอะไรขึ้นนะ? "

 

" หรือกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว "

 

โฉมหน้าของฟรอนเทียร์ทีเเมท้จริงคือเกาะลอยฟ้าขนาดใหญ่เเผนดินร่วมกับซากโบราณสถาน

 File:Symphogear G Ep 11 07.png

 

กองทัพเรือทุกลำได้กระหน้ำยิงใส่ฟรอนเทียร์ไม่ยังเเต่กระสุนไม่สามารถทำอะไรฟรอนเทียร์ได้เเม้แต่น้อย

 

" อ่าา รู้สึกดีใจจนเเทบน้ำตาจะไหลออกมาเลย~ " ดร.เวลได้เริ่มเดินเครื่องส่วนล่างสุดของฟรอนเทียร์ได้เปล่ง สงออกมาก่อนจะเเผ่ไปเป็นวงกว้างเรือทั้งหมดได้ลอยขึ้นมาจากผิวน้ำก่อนทีเรือแต่ละถูกบดขยี้ด้วยแรงโน้มถ่วงเเล้วระเบิดไปทีละลำ

 

" โห้ว แค่นี้ฉันก็สามารถสร้างขอบเขตแรงโน้มถ่วง ฮ่าห์ ฮ่าห์ ฮ่าห์ "

 

" นี้นะหรอพลังที่สามรถ ช่วยมนุษยชาติได้นะ "

 

" ในที่สุดก็ได้มาแล้ว พลังมหาศาลที่ไม่มีใครเทียบเทียมได้ เท่านี้ผมก็เป็นวีรบุรุษ " ดอกเตอร์​ได้ถอดแว่นออกพร้อมขย้ำทิ้งแรงเกิดบ้าอำนาจทีได้พลังฟรอนเทียร์มาครอบครองจนเป็นบ้าไปแล้ว

 

" เท่านนี้ผมก็เป็นฮีโร่ ที่แข็งแกร่งที่สุด "

 

ด้านนอกได้มีเฮลิคอปเตอร์ของนักข่าวได้ถ่ายทอดสดภาพนี้ออกไปทั่วโลกร่วมถึงทั้งสามเมือง

 

" ดูนี้สิครับ ทางเราได้รับเเจ้งความวุ่นวายเเถวทะเลเเถบนี้ และดูเหมือนจะทวีคูรมากขึ้นไปเรื่อยๆด้วยละครับ เเละดูเหมือนเรือของทางเซย์โตะก็ " ระหว่างทีนักข่าวกำลังรายงานสถานการณ์เฮลิคอปเตอร์ได้ถูกบดขยี้ด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาลจนเกิดระเบิดขึ้น

 

สัญญาณถ่ายทอดสดได้ถูกตัดไปสร้างความตื่นกลัวให้ประชาชนในเมืองโทโตะในฝูงชนนั้นได้มีพวกยูมิอยู่เชนกัน

 

" เทราชิ ข่าวนั้นบางที  "

 

" ไม่ผิดแน่คุณทาจิบานะ "

 

" ต้องเกี่ยวข้องแน่ๆ อยู่แล้ว "

 

 

ตัดกลับมาทางเรือของพวกฮิบิกิได้ถูกหลงลงติดลอยขึ้นมาด้วย

 

" ดูเหมือนว่าจะไม่ต้องหาวิธีขึ้นมาแล้วสินะ "

 

" กำลังเอาผลสแกนขึ้นจอครับ "  ฟูจิกาตะกล่าวจบผลสแกนของฟรอนเทียร์ได้ฉายขึ้นบนจอมอนิเตอร์ให้ทุกคนได้เห็น

 

" ไม่ได้ทำแค่ผิวน้ำเกิดการเปลี่ยนแปลง ยังมีผลกระทบไปถึงดวจันทร์อีกงั้นหรอ " โอกาว่าได้พูดขึ้น

เวลาเดียวกันนั้นเซ็นโตะได้วิ่งเข้ามาในห้องพอดีก่อนจะมองดูผลสแกนบนหน้าจอแล้วทำความเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว

 

" ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ " ทุกคนภายในห้องได้หันไปมองเซ็นโตะ

 

" คุณเซ็นโตะ "

 

" การทีจะทำให้ฟรอนเทียร์ทีมีขนาดใหญ่นั้นลอยขึ้นเหนือน้ำทะเลได้นั้นนะ "

 

" เพื่อทีจะทำให้มันลอยตัวก็ต้องดึงดวงจันทร์ลงมาด้วยเหมือนกัน " ดร.เวลได้อธิบายให้มาเรียทียืนอยู่ข้างๆฟังเเต่ดูเหมือนเธอจะไม่เห็นด้วยกันมันเท่าไร

 

" ดึงดวงจันทร์ลงมาด้วยงั้นหรอ " มาเรียได้ดันดอกเตอร์ออกก่อนจะพยายามควบคุมแต่เเท่นหินกับไม่ตอบสนองกับมาเรียเเม้แต่น้อย " พวกเรายังไม่ได้อพยพคนเลยนะ แบบนี้มนุษยชาติได้สูญสิ้นแน่ "

 

แสงของเเท่นหินได้ดับลงและไม่มีปฏิกิริยาเเม้เเต่น้อย

 

" ทำไมละ? ทำไมถึงไม่ทำตามคำสั่งของฉันล่ะ? "

 

" ตราบใดที่ยังมีลิ้งเกอร์อยู่ก็ไม่มีใครสามารถควบคุมมันได้ นอกจากผมหรอกน่ะ เเละอีกอย่างมนุษย์นะไม่มีทางสูญสิ้นหรอกครับ"

 

" หมายความว่าไงกัน? "

 

" ก็เพราะมีผมอยู่ยังไงละครับ เเละอีกอย่างอะไรคือสิ่งที่ยืนยันได้ว่าผมยังมีชีวิตอยู่ได้ละครับคุณเองก็น่าจะรู้นิน่า " 

 

" ฉันไม่ได้ทำเพื่อเดินทางไปสู่เส้นทางชั่วแบบนั้นสักหน่อย " มาเรียได้วิ่งเข้าไปหาดอกเตอร์แต่ก็ถูกตบหน้าจนร่างล้มลงไปนอนกับพื้น

 

" เธอคิดว่าที่ฉันอยู่ที่นี้ เพื่อให้กำเนิดโลกใบใหม่งั้นหรอ ให้ตายสินังผู้หญิงไร้ประโยชน์เอ่ย " มาเรียที่นอนพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองและได้นอนฟังดอกเตอร์พูดถึงเธอในทางทีไม่ดี " อย่าลืมสิว่าเธอนะ กำลังเล่นเป็นฟีเน่อยู่นะ พอคิดแบบนั้นก็ ละอายตัวเองละสิท่า "

 

" อึก….เซรน่า…..เซเรน่า….ฉันน่ะ "

 

" เชิญร้องไห้ไปตามสบายเลยนะครับ เมื่อผมกลับมา ค่อยมาคุยเรื่องการฟื้นฟูดลกใหม่กันต่อเเล้วกันนะครับ"

 

กลับมาทางด้านซึบาสะทีใส่ชุดเตรียมพร้อมกับหมวกกันน็อกในมือ

 

"  ซึบาสะเธอไหวเเน่นะ "

 

" ไหวค่ะ " ซึบาสะได้กล่าวจบก่อนจะหันหลังเดินไปทีประตูแต่ฮิบิกิได้เรียกเอาไว้ก่อน

 

" คุณซึบาสะ "

 

" ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเคยขึ้นเสตจคนเดียวมาก่อนไม่เป็นไรหรอก "

 

" เธอล่วงหน้าไปก่อนเลยเดียวฉันจะตามไปทีหลัง " 

 

" เข้าใจแล้ว  ไปก่อนนะ " ซึบาสะได้วิ่งออกไปจากห้องไม่กี่นาทีต่อมาด้านหน้าของเรือได้เปิดออกพร้อมเป็นถนนไหลออกมาซึบาสะได้ขับมอเตอร์ไซค์พุ้งออกมา

 

ระหว่างทีเธอกำลังขับไปตามพื้นดินอยู่นั้นได้มีนอยท์ปรากฎตัวออกมาเป็นกลุ่มใหญ่เธอได้ร้องออกมาพร้อมสวมใส่เกียร์ทันที

 

 Imyteus Ame no Habakiri Tron "  ซึบาสะได้เบิ้ลเร่งเครื่องพร้อมกับดาบทีข้อเท้าของเธอได้ประกบกับทีล้อหน้าจนเป็นมีคมดาบอยู่ทางด้านหน้า

 

File:Symphogear G Ep 11 10.png

 

ซึบาสะได้เร่งเครื่องพุ้งขึ้นไปพร้อมใช้ดายคาตานะในมือไล่ฟันตัดร่างของนอยท์ที่ละตัวก่อนจะเจอกลุ่มใหญ่เธอขับพุ้งฝ่าไปพร้อมเฉือนร่างนอยท์ขาดเป็นชิ้นๆ

 

File:Flash of the Riders Blade.png

 

ทางด้านห้องบัญชาการได้เกาะติดสถานการณ์ของซึบาสะอย่างใกล้ชิด

 

" สุดยอดสมแล้วทีเป็นคุณซึบาสะ "

 

" เเต่ว่าฝ่ายเราทีผู้ต่อสู้น้อยกว่าจะไปได้เเค่ไหนกัน  "

 

" ผิดแล้วละคุณโอกาว่า ทางเราไม่ได้มีแค่ผมกับซึบาสะสักหน่อย " เซ็นโตะได้พูดขึ้นเป็นนัยเหมือนเก็นจุโร่จะรู้เลยหันไปพูด

 

" ฉันไม่มีทางให้ฮิบิกิคุงออกไปต่อสู้โดยไม่มีเกียร์หรอกนะ "

 

" สมการเเห่งชัยชนะไม่ใช่ฮิบิกิสักหน่อย "

 

" คุณเซ็นโตะหรือว่า? "

 

ไม่กี่นาทีต่อมาชิราเบะได้ถูกพาตัวมาทีห้องบัญชาการพร้อมกับถอดกุญเเเเจมืออกจนเธอต้องเอมือมาลูบเพราะใส่มาเป็นเวลานาน

 

" จะให้ฉันสู้กับพวกเขา เนี่ยคิดดีแล้วหรอ "

 

" อืม คิดดีแล้วละ "

 

" ชิราเบะจังจะมาช่วยสู้ให้กับพวกจริงหรอ "

 

" ฉันไม่ได้ชอบเธอหรือหมอนั้นหรอกนะ เเต่สิ่งทีเธอต้องการก็คือทำในสิ่งทีถูก นั้นเเหละคือวิธีคนเเบบเธอ "

 

" เเหะๆ ฉันไม่ได้คิดเเบบนั้นหรอกน่า เมื่อก่อนนั้นฉันน่ะได้รับบาดเจ็บหนัก และฉันพยายามอย่างมากเพื่อให้ครอบครัวมีความสุข  " ฮิบิกิได้เดินเข้าไปจับมือชิราเบะขึ้นมากุ้มเอาไว้ " ฉันน่ะไม่อยากโกหกความรู้สึกของตัวเองอีกแล้ว ถ้าเป็นเเบบนี้ มือคู่นี้ก็ไม่สามารถจับมือคนอื่นได้หรอก"

 

" เเค่เรื่องการจับมือ เธอต้องจริงจังขนาดนั้นเลยหรอ "

 

" เพราะเเบบนั้น ถึงอยากให้ชิราเบะจังทำให้ในสิ่งทีต้องการ ถ้าหากว่าเหตุผลนั้นเหมือนกันละก็ ก็อยากจะให้ยืนพลัง "

 

"  สิ่งที่ ฉันอยากจะทำงั้นหรอ? "

 

"  สิ่งทีเธอ ต้องการจะทำในตอนนี้ คือหยุดเพื่อนของเธอทีกำลังหลงผิดไม่ใช่หรอ " เซ็นโตะได้เดินเข้ามาลูบหัวชิราเบะอย่างอ่อนโยนทำให้เธอเกิดอการหน้าแดงเล็กน้อยก็จะดึงมือกลับเเล้วหันหนีทันทีเพื่อไม่ให้ใครเห็น

 

" ถะ….ถ้าเพื่อช่วยทุกคนละก็จะยอมช่วยก็ได้ " ทุกคนภายในห้องที่ได้ยินเเบบนั้นก็ยิ้มออกมาทันที

 

" เเต่ว่าเชื่อใจได้หรอ พวกเรานะเป็นศัตรูกันน่ะ "

 

" สิ่งที่สำคัญกว่ามิตรหรือศัตรูก็คือ ก็คือการที่ผู้ใหญ่ไม่ยอมสนับสนุนให้พวกเด็กๆทำในสิ่งที่อยากทำต่างหากละ"  เก็นจูโร่ได้ลุกจากเก้าอี้เดินไปหาพร้อมยื่นเกียร์ให้กับชิราเบะ

 

" อาจารย์~ "

 

" นั้นละคือเหตุผลล่ะ "

 

" ไม่เปลี่ยนไปเลยน่ะ "  ชิราเบะที่ได้ยินเเบบนั้นพร้อมรับเกียร์มาก็ยิ้มออกมา

 

" เเน่นอนอยู่เเล้ว ฉันรู้ตัวเองดีอยู่เเล้วน่า นี้คือเหตุของฉัน " เก็นจูโร่ที่รับตาตอบไปโดยเอะใจเมื่อได้ยินคำพูดของชิราเบะเหมือนเขาเคยโดนเเบบนี้มาก่อน

 

" เดียวจะพาไปทีประตูเอง ตามมาซิ "

 

" สุดยอดไปเลยเเหะ "  เซ็นโตะได้ยิ้มออกมาก่อนจะก้าวเดินตามออกไป

 

เวลาต่อมาชิราเบะได้สวมใส่เกียร์เเล้วพุ้งออกไปพร้อมเลื้อนทีเหมือนเป็นล้อเคลื่อนตัวได้อย่างอิสระพร้อมกับเซ็นโตะได้ขับเเมชชีนบิลด์ตามหลังมิคุที่มองมอนิเตอร์ได้สังเกตเห็นฮิบิกิที่ซ่อนท้ายเซ็นโตะอยู่

 

" เอ้ะ ฮิบิกิ "

 

"ทำอะไรของเธอน่ะบอกเเล้วไงว่าไม่ใช่ฮิบิกิคุงออกไปสู่นะ  "

 

" เข้าใจอยู่เเล้วละค่ะ เเต่ว่าฉันไม่ได้ออกไปสู้สักหน่อยเเต่ไปช่วยต่างหากล่ะค่ะ "

 

"  การยิ้มเเบบนั้นนะไม่อยู่ในการสอนสักหน่อย "

 

" ให้เธอไปเถอะค่ะ " เก็นจูโร่ได้หันไปมองมิคุที่ยิ้มให้ " การช่วยเหลือผู้คนนั คือสิ่งเดียวทีฮิบิกิสามารถทำได้ค่ะ "

 

" เห้อ ให้ตายสินี้คงเป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องยืนยิ้มเเละปล่อยไปสินะ  "

 

" หน้าที่ของคุณเก็นจูโร่หรอค่ะ? "

 

" รอให้เธอกลับมาสินะครับ? "

 

" ถ้ายังไม่กลับละก็ทำต่อไป เเต่ว่าพวกเรานะ "

 

" ทางเราจะเเบ็คอัพให้เองครับ "  ฟูจิกาตะได้เอ่ยออกมาพร้อมหันมาทีหน้าจอของตัวเองเช่นเดียวกับโทโมซาโต้

 

" พวกเราจะค่อยช่วยซัพพอร์ตจากทางนี้เองลุยให้เต็มที่ไปเลยทั้งสามคน "

 

" ให้ตายสิ….มีเเต่พวกบ้าทันนั้นเลย สุดยอดไปเลยจริงน่า "

 

ระหว่างทางเซ็นโตะได้เบรคมอเตอร์ไซค์พร้อมชิราเบะที่หยุดอยู่ข้างเเล้วมองไปข้างหน้าพบนอยท์จำนวนมากขว้างทางพวกเขาเอาไว้อยู่

 

" ดูเหมือนจะต้อนรับกันเต็มทีเลยน่า ฮิบิกิไปกับชิราเบะสะ"

 

" เอ้ เเต่คุณเซ็นโตะเพียงคนเดียวไหวเเน่หรอค่ะ "

 

"  เเน่นอนอยู่เเล้ว คิดว่าฉันเป็นใครกัน "  เซ็นโตะได้ลงจากรถก่อนจะเดินตรงไปยังฝูงนอยท์จำนวนมากพร้อมกับหยิบบิลด์ไดรฟเวอร์ขึ้นมาสวม " ฉันน่ะคือฮีโร่เเห่งวามยุติธรรมน่ะ "



เซ็นโตะได้ฟยิบกังกุงเนียร์บอทเทิลโยนให้กับฮิบิกิ

 

Love &Peach สิน่ะค่ะ  เข้าใจแล้วค่ะ " ฮิบิกิที่หายห่วงได้วิ่งไปหาชิราเบะก่อนทีทั้งสองพุ้งฝ่าฝูงนอยท์ไปแล้วปล่อยให้เซ็นโตะยืนอยู่คนเดียวกลางฝูงนอยท์ทีเข้ามาล้อมตัวเขา

 

" แบบนี้ดีแน่แล้วหรอ? "

 

" แน่นอนอยู่แล้วคุณเซ็นโตะรับมือได้อยู่แล้ว "

 

" เอาล่ะ มาเริ่มการทดลองกันดีกว่า "

 

RABBIT TANK SPARKLING

 

ARE YOU READY!

 

" แปลงร่าง! "

 

SHUWATTO HAJIKERU! RABBIT TANK SPARKLING YEAHHHYEAHHH!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น