Kamen rider Ex-aid & Sword Art Online

ตอนที่ 15 : หัวใจของยุย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    24 มี.ค. 62

ณ ชั้นที่ 22 โครอล

 

ภายในป่าชั้นที่22เอมุกับฟิเลียที่กำลังเดินไปตามทางเดินไม้ไปเรื่อยๆพร้อมชื่มชมวิวป่าไม้รอบข้างที่อุดมสมบรูณ์

 

" ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าคิริโตะคุงกับอาสึนะจะเเต่งงานกันเเบบนี้เนี่ย " เอมุได้เดินไปพร้อมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แปลกใจเอามากๆ

 

" จากคนรู้จักเเละรวมต่อสู้กันมาจนเกิดเป็นความรัก...โรเเมนติกจังน่าา " ฟิเลียพูดไปพร้อมตัวที่อ่อนระทวยไปพร้อมกับคำว่ารักตามภาษาของผู้หญิง

 

" แหะๆๆ "

 

" เเต่ว่าน่าทั้งสองคนนั้นนะ.....เลือกบ้านทำเลดีเหมือนกันน่า "


" นั้นสิ....รู้สึกเหมือนอยู่โลกภายนอกเลยละ "

 

" อ่า....เอมุนั้นไงถึงเเล้ว " ฟิเลียได้ชี้ไปที่บ้านไม้2ชั้นหลังนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากทั้งสอง

 

ทั้งสองได้เดินมาถึงก่อนจะเคาะประตูไม่กี่ครั้งก็ได้ถูกเปิดออก

 

" อ่าวเอมุคุง ฟิเลียจังยินดีต้อนรับ " อาสึนะได้กล่าวทักทายทักทายทั้งสอง

 

ไม่นานเธอได้เชิญทั้งสองเข้ามาในบ้านเเละได้มานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นพร้อมหน้ากัน3คน

 

" บ้านสวยดีจังเลยอาสึนะ " ฟิเลียที่มองภายในบ้านก็ยิ้มไม่หุบเลยตั้งเเต่เข้ามา

 

" ขอบใจที่ชมจ้ะ " อาสึนะได้เดินมาพร้อมเสิร์ฟน้ำชาให้กับทั้งสองก่อนจะเดินมานั่ง

 

" ฮันนีมูนที่ผ่านมาของทั้งสองคนเป็นยังไงบางหรอ? " ฟิเลียที่ถามขึ้นมาทันที

 

" ก็ตั้งเเต่มานี้เมื่อวานก็เที่ยวทั้งวันเลยละ " อาสึนะพูดพร้อมรอยยิ้มที่มีความสุขก่อนที่เอมุจะมองเห็นเเหวนที่นิ้วนางของอาสึนะก็ยิ้มออกมา


" ว่าเเต่คิริโตะไม่อยู่หรอ "  เอมุที่พึ่งสังเกตุที่ไม่เห็นคิริโตะอยู่

 

" อ่ออีกเดียวก็มาเเล้ว "

 

ระหว่างที่อาสึนะกำลังพูดอยู่นั้นเสียงประตูได้เปิดออกกพร้อมร่างเล็กร่างนึ่งที่ได้วิ่งเข้ามาสวดกอดอาสึนะทำเอาเอมุเเละฟิเลียตกใจ

 

" กลับมาเเล้วค่าหม่าม๊า "

 

" กลับมาเเล้วหรอจ๊ะ "

 

" ดะ....เดียวก่อนนะเมื่อกี้นี้เรียกว่าหม่าม๊าหรอ? " เอมุที่ชี้ไปทีเด็กสาวตัวน้อยที่ได้หันมาหาเอมุกับฟิเลียพร้อมรอยยิ้ม

 

" โอ้ววว...กลับมาเเล้วอ่าวมีเเขกหรอ? " คิริโตะที่เดินตามเข้ามาทีหลังก็เพิ่งเห็นเอมุกับฟิเลียที่นั่งอยู่

 

" ปะป๊า "

 

" ปะป๊าหรอ? " คราวนี้เป็นฟิเลียที่พูดเสียงสั่นโดยที่เธอเละเอมุต่างหันมองไปมาระหว่างคิริโตะ อาสึนะเเละเด็กที่อยู่ในอ้อมกอดของเธอ

 

" เอิ่ม....เรื่องมันยาวนะ...แหะๆๆๆ " อาสึนะที่ยิ้มหัวเราะเเห้งขณะที่เด็กสาวที่อยู่ในอ้อมกอดมองไปมาด้วยใบหน้าที่ไร้เดียงสา

 

 

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาอาสึนะได้ลงมาข้างล่างหลังจากพาเด็กน้อยคนนั้นขึ้นไปนอนเเล้ว

 

" เเล้วเรื่องของยุยนะหมายความว่าไงหรอ " เอมุได้เริ่มประเด็นพูดขึ้นมาทันทีก่อนที่อาสึนะจะมานั่งข้างๆคิริโตะ

 

" เอิ่ม.....เมื่อวานพวกเราที่กำลังเดินในป่าก็พบเธอนอนหมดสติอยู่นะ " อาสึนะอาสาที่เป็นคนเล่า

 

" เจอในป่าหรอ...เพียงคนเดียวเนี่ยนะ "

 

" อืม....ลองเช็ดถามคนที่ชั้นนี้เเล้วก็ไม่มีใครรู้จักเธอเลย....เเถมไม่มีเคอร์เซอร์ขึ้นด้วย " คิริโตะได้เล่าต่อจาทกอาสึนะ

 

" อย่าบอกนะว่าเป็นบั๊คเหมือนกับฉันนะ " ฟิเลียที่เอะใจเรื่องบั๊คเคอร์เซอร์ซึ่งเธอเคยเจอกับตัว

 

" ไม่ใช่เเค่นั้นเด็กคนนั้นไม่มีความทรงจำก่อนหน้านี้เลยด้วย "

 

" หรอ.....งั้นเรื่องของบั๊คผมขอร้องจัดการหน่อยเเล้วกัน " เอมุที่มีความคิดจะลองเเกบั๊ค

 

" ทำได้หรอ? " อาสึนะได้เงยหน้าถามกับเอมุเเต่เอมุไม่ได้ตอบอะไรนอกจากจะหยิบเเม็กซิมั่มขึ้มาให้ดู

 

" ถ้าหากว่า...เป็นบั๊คคล้ายๆกับของฟิเลียละก็.....ก็น่าจะทำให้กับมาเป็นเหมือนเดิมได้ "

 

" ฝากด้วยละ "

 

เอมุได้เดินขึ้นมาอยู่ที่เตียงของยุยที่ตอนนี้หลับอยู่เขาได้หยิบเอากาชาคอนคีย์เเสลชเชอร์ออกมาก่อนจะเสียบเอากาเเชทใส่เข้าไป

 

MAXIMUN GASHAT KIMEWAZA MAXIMUN MIGHTY CRITICAL FINISH!

 

เอมุได้ยิงลำเเสงเข้าใส่ร่างยุยจนเเกิดเเสงขึ้นเเต่ก็หายไปก่อนทีเขาจะลองเช็คดูเเต่ก็ไม่มีเคอร์เซอร์ใดๆปรากฎขึ้นมาเลยเเม้เเต่น้อย

 

" ไม่ไหวหรอเนี่ย....ทั้งทีลองรีโปรเเกมมิ่งเเล้วนะเนี่ย "

 

ไม่นานเอมุได้เดินออกมาจากประตูโดยที่มีคิริโตะ อาสึนะเเละฟิเลียรออยู่

 

" เป็นไงบางเอมุคุง " อาสึนะได้เดินเข้ามาถามเอมุได้เเต่ส่ายหน้าให้คำตอบ

 

" เเล้วมีเรื่องอะไรนอกจากนี้อีกมั้ยเกี่ยวกับยุยนะ? " เอมุได้หันไปถามคิริโตะกับอาสึนะเพิ่ม

 

" เหมือนว่ายุยนะจะเสียความทรงจำด้วยละ "

 

" เสียความทรงจำงั้นหรอ? "

 

" พวกเราเลยตั้งใจว่าจะดูเเลยุยจังจนกว่าความทรงจำจะกลับมานะ.... " อาสึนะที่พูดไปพร้อมน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมา

 

" อย่างน้อยพวกเราก็อยากจะตามหาพ่อเเม่ของยุยหรือญาติพี่น้องที่เข้ามาด้วยเลยพรุ่งนี้ตั้งใจจะลองไปที่เมืองเเห่งการเริ่มต้นนะ "

 

" งี้นี้เอง.....งั้นลองไปที่นึ่งเเล้วกันเป็นโบสถ์ที่อยู่ในเมืองเเห่งการเริ่มต้น....ลองไปถามคนรู้จักดูว่าพอจะรู้เรื่องนี้มั้ย " เอมุได้เสนอขึ้นมาทำให้ทั้งสองดีใจ

 

 

วันรุ่งขึ้น ณ ที่เมืองเเห่งการเริ่มต้น

 

" ไม่ได้มาที่นานเเล้วเเหะ " คิริโตะที่เดินออกมาจากเเท่นวาร์ปเเล้วมองบรรยากาศรอบที่น่าคิดถึงพร้อมเเบกยุยที่ขี่อยู่ทีหลัง

 

" ฉันก็ด้วย "

 

ทั้งสองที่หันหลังไปมองก็ได้นึกถึงเหตุการณ์ในวันที่เกมมรณะนี้ได้เริ่มขึ้นพร้อมข้อความของคายาบะพูดทิ้งเอาไว้ด้วย

 

" ยุยจังพอมีตึกไหนคุ้นตาบางมั้ย " อาสึนะได้สลัดเรื่องนั้นทิ้งไปก่อนจะหันไปถามยุย

 

" ไม่รู้ " ยุยที่มองรอบๆเเล้วหันมาตอบอาสึนะ

 

" เอาเถอะ...ก็เมืองเเห่งการเริ่มต้นมันกว้างนิน่า" ฟิเลียได้พูดขึ้นพร้อมลูบหัวยุยอย่างเอ็นดูอย่างมาก

 

" นั้นสิน่า....งั้นำวกเราก็ไปโบสถ์กันเถอะ "

 

ทั้ง4ได้เดินไปตามทางจนเข้ามาในตลาดซึ่งเหล่าเพลย์เยอร์นั้นเเทบไม่มีนอกจากพ่อค้าเเม่ค้าNPC

 

" นี้เอมุคุงที่นี้ตอนนี้มีเพลย์เยอร์อยู่กี่คนหรอ? "

 

" เพลย์เยอร์ที่รอดชีวิตอยู่ตอนนี้มี6พันคนเเละถ้ารวมกับพวกกองทัพที่อยู่ในเมืองนี้เเล้วก็น่จะประมาณ30%ได้ละมั้งประมาณ2พันคนได้ "

 

" เอ้....รู้ละเอียดขนาดนั้นเชียว...นายนะเป็นคนคุมที่นี้หรอ " คิริโตะได้พูดแซวออกมา

 

" ใช่สะที่ไหนละ "

 

" เอาตัวพวกเด็กๆคืนมานะ!!!! "

 

ระหว่างที่ทั้ง4กำลังเดินอยู่ได้หยุดลงก่อนจะหันไปที่ตรอกซอยข้างๆกาอนจะมีเสียงนึ่งได้ดังออกมาต่อเนื่อง

 

" โอ้วว...ผู้ดีเเลมาพอดีเลยรอตั้งนานเเนะ "

 

" เสียงนี้มัน....หรือว่า "

 

" คุณซาร์ช่า "

 

เอมุกับฟิเลียที่รู้ทันทีว่าเป็นเสียงของใครจึงรีบวิ่งไปตามเสียงทันทีพร้อมกับพวกคิริโตะ

 

ทางด้านซิสเตอร์ซาร์ช่าที่อยู่ต่อหน้าทหารของกองทัพประมาณ7-8คน

 

" ขอร้องละ..กรุณาปล่อยพวกเด็กมาด้วยเถอะค่ะ "

 

" อย่าพูดจาเหมือนใส่ร้ายคนอื่นเเบบนั้นสิ...นี้ก็เเค่สั่งสอนพวกเด็กนั้นการใช่ชีวิตก็เท่านั้นเอง " 1ใน4คนนั้นได้พูดขึ้น

 

" นี้ก็เป็นภารกิจของกองทัพเหมือนกันน่า "

 

" ใช่เเล้วๆประชาชนมีหน้าที่ต้องจ่ายภาษีนิน่าฮ่าห์ๆๆๆๆ "

 

" อึก กิง เคน มินะ อยู่ตรงนั้นใช่มั้ย "

 

" อาจารย์ซาร์ช่าช่วยพวกเราด้วย  "  เสียงเด็กคนนึ่งได้ตะโกนขึ้นมาทำให้ซาร์ช่าโล่งอกไปนิดนึ่ง

 

" เรื่องเงินไม่ต้องสนใจเอาให้พวกมันไปให้หมดเลยนะ "

 

" แค่นั้นนะมันไม่พอฮะ "

 

" ก็พวกเธอนะเลี่ยงภาษีมาหลายรอบเเล้วคราวนี้คงต้องทิ้งไอเท็มทั้งหมดเเละทั้งเครื่องป้องกันกับทุกๆอย่างต้องมีละน่า "

 

" หน่อยพวกเเก "

 

" โอ้วว...ไม่คิดเลยว่าจะเป็นพวกกองทัพมารังเเกเด็กเเบบนี้นะ " พาราด็อกที่ยืนอยู่ข้างหลังของชายคนนึ่งได้พูดออกมาเเต่พอเจ้าตัวหันมาก็ถูกเตะจนหน้ากลิ้งขม้ำเรียบร้อยก่อนที่จะมี3ร่างโดดข้ามพวกมันมาอยู่ต่อหน้าเด็กทั้งสาม

 

" ไงกิง เคน มินะ " เอมุได้หันมามองเด็กทั้งสามที่พอเห็นเขาก็ยิ้มออกมา

 

" อาจารย์เอมุ พาราด็อกก็ด้วย"

 

" เอาล่ะพวกเธอสวมอุปกรณ์เหมือนเดิมเถอะ "

 

" เห้ยๆๆ....พวกเเกเป็นใครนะ " 1ในกลุ่มนั้นได้พูโออกมาก่อนที่เอมุจะหันไปมอง  " อึ่ย...นั้นมันเกมเมอร์อัจฉริยะนิน่า "

 

"  คุณเอมุ? "

 

" ไม่เป็นไรเเล้วนะค่ะคุณซาร์ช่า " ฟิเลียได้เดินมาเเตะไหล่ซาร์ช่าเบาๆทำให้เธอหันไปหา

 

" คุณฟิเลียก็ด้วย "

 

" เเล้วไงเกมเมอร์อัจฉริยะกับคนนอกอีก4คน บังอาจมาขัดขว้างกองทัพก็ต้องโดนดี " ชายที่เป็นหัวหน้าได้เดินออกมาพร้อมชักดาบออกมา

 

" ดูเหมือนจะต้องออกเเรงกันหน่อยเเล้วมั้ง " พาราด็อกที่ได้เดินก้าวมาข้างหน้าพูดขึ้น

 

" พาราด็อก เอมุคุงให้ฉันจัดจะได้มั้ย " อาสึนะได้ก้าวเดินออกไปพร้อมชักเรเปี่ยนออกมาเอมุที่มองเเววตาของเธอที่ดูโกรธมากๆจึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเธอไป

 

" หึหึ...เเค่ผู้หญิงคนเดียวอย่ามาทำเป็นอวดเก่ง!!! "

 

อาสึนะได้พุ้งเข้าไปเเล้วเเทงด้วยเรเปี่ยนใส่ชายคนนั้นจนกลิ้งไม่เป็นท่า

 

" ไม่ต้องห่วงหรอกที่เขตปลอดภัยไม่ว่าจะถูกโจมตีเเค่ไหนHPก็ไม่ลดหรอก....บางทีอาจจะเเค่เกิดknockBackนิดหน่อยเองเเต่ว่าฉันจะสอนความน่ากลัวของการต่อสู้ในเขตปลอดภัยให้ " อาสึนะได้ตั้งเรเปี่ยนขู่ชายคนนั้น

 

" อึก...ไม่...ไม่เอาเเล้ว...อ้ากกก "  ชายคนนั้นที่ร้องอย่างหวดกลัวพยายามคลานนนี้ก่อนจะถูฏเเทงเข้าที่หลังจนกระเด็นไปอีกรอบเเล้ววิ่งหนีเหล่าทหารคนอื่นที่เห็นเเววตาของอาสึนะก็รีบหนีตามๆไปทุกคนต่างเงียบก่อนที่เหล่าเด็กจะวิ่งเข้าไปรุมอาสึนะ

 

" สุดยอดไปเลยพี่สาว "

 

" ให้ตายสิ...คิริโตะถ้านายนอกใจจะโดนเเบบนี้มั้ยนะ " พาราด็อกที่เดินเข้ามาเเซวคิริโตะที่ตอนนี้เริ่มขนลุกในระหว่างนั้นเองยุยได้เงยมองไปบนฟ้าเเละพยายามยื่นมือไปไขว้คว้าอะไรบางอย่าง

 

" ของ.....ทุกคน "

 

" ยุยจังมีอะไรหรอ " เอมุที่สังเกตุเห็นคนเเรกจึงถามออกไป

 

" หัวใจของทุกคน " จู่ยุยที่เริ่มพูดซ้ำไปมาเรื่อยๆจนเริ่มทำให้เอมุเเละคิริโตะเป็นห่วง

 

" ยุย...เป็นอะไรไปนะ "

 

" นึกอะไรออกเเล้วหรอยุยจัง  "

 

" นะ...หนูนะ....ไม่ได้...อยู่ที่นี้...อยู่ตัวคนเดียวในที่มืดๆมาตลอด " จู่ๆได้มีเสียงประหลาดดังขึ้นทั่วบริเวณนั้นจนทุกคนต่างเอามือขึ้นมาปิดเอาไหวก่อนที่ยุยจะหมดสติเอมุได้เข้าไปรับร่างยุยเอาไว้ก่อนจะตกลงพื้นอย่างฉิวเฉียด

 

" เน่...ยุยจัง....เป็นอะไรมั้ย "

 

" ยุย "

 

 

วันรุ่งขึ้นหลังจากเหตุการณ์นั้นยุยก็สลบตลอดทั้งวันจนตื่นเช้ามาอาการก็เป็นปกติเเละก็เป็นเวลาเดียวกันที่เหล่าเด็กในโบสถ์กินอาหารเช้าพร้อมหน้าโดยมีฟิเลียกับพาราด็อกคอยดูเเล

 

" อ่าวๆนั่งดีหน่อยสิ "

 

พวกเอมุที่เเยกโต๊ะออกมานั่งอยู่คิริโตะที่นั่งอยู่ด้วยได้หันไปมองพวกเด็กที่เยอะเเยะไปหมดจนน่าตกใจ

 

" สุดยอดไปเลย "

 

" นั้นสิน่า "

 

" ก็เป็นเเบบนี้ทุกๆวันอยู่เเล้วละค่ะ " ซาร์ช่าได้ตอบเเบบเป็นกันเองพร้อมรอยยิ้มก่อนจหันไปมองยุยที่นั่งทางขนมปังเป็นปกติเหมือนเมื่อวานไม่เกิดอะไรขึ้น " เเล้วอาการของยุยจังเป็นไงบางค่ะ "

 

" พอนอนพักทั้งคืนสภาพก็เลยเป็นอย่างทีเห็นนั้นเเหละ "


" ที่ผ่านมาก็เป็นเเบบนี้หรอค่ะ? "

 

" ไม่รู้เหมือนกันค่ะ..เด็กคนนี้หลงอยู่ในป่าชั้นที่22.....รู้สึกว่าสูญเสียคงามทรงจำด้วยค่ะ "

 

" ตายจริง "

 

ยุยที่ยื่นขนมปังให้อาสึนะที่กำลังทำหน้าเศร้าพอเธอเห็นเเบบนั้นก็ต้องทำหน้ายิ้มกลับก่อนจะรับขนมปังมา

 

" ที่พวกเรามาที่นี้ก็เพื่อจะตามหาคนที่รู้จักเด็กคนนี้นะค่ะ "


" เเล้วพอจะเอะใจบางมั้ยครับ "

 

" น่าเสียดายนะค่ะ...ดูเเล้วคงไม่ใช่เด็กที่อาศัยอยู่เเถวนี้หรอกค่ะ...ตั้งเเต่เริ่มเกมนี้ทืำเกิดบาดเเผลในใจของตัวเอง ฉันเองก็ปล่อยพวกเขาไว้ไม่ได้หรอกค่ะก็เลยเริ่มอาศัยอยู่ด้วยกันที่โบสถ์เเต่ก็ต้องขอบคุณ คุณเอมุมากที่ค่อยช่วยเหลือพวกเรามาโดยตลอด2ปีที่ผ่านมามาก "

 

" ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ....ด้วยความเป็นหมอผมเองก็อยากนำรอยยิ้มของพวกเด็กกลับคืนมานะครับ "

 

จู่ๆได้มีเสียงครเคาะประตูของโบสถ์พวกเอมุพร้อมซาร์ช่าจึงเดินไปพบผู้หญิงคนนึ่งผมสีเทายาวสวมชุดสีเขียวเข็มยืนอยู่

 

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ sword art online yulier

 

" สวัสดีค่ะ ชั้นยูเรียค่ะ "

 

" คนจากกองทัพงั้นหรอ....มาเพราะเรื่องเมื่อวานงั้นหรอค่ะ "

 

" เปล่าเลยค่ะ....จริงๆเเล้วขอบคุณสะด้วยซ้ำ " ทุกคนที่ตกใจกับสิ่งที่ยูเรียพูด " จริงๆเเล้วที่าชั้นมาวันนี้อยากจะขอร้องพวกคุณนะค่ะ "

 

" ขอร้องงั้นหรอ "

 

ไม่กี่นาทีต่อมาซาร์ช่าได้เชิญให้ยูเรียเข้ามาคุยในห้องรับเเขกโดยที่ให้เด็กทุกคนไปเล่นกันในสวนของโบสถ์

 

" เดิมทีพวกเรา.....ไม่สิหัวหน้ากิลด์ของเราพวกเราทิงเกอร์นั้นไม่ได้ตั้งใจจะสร้างความเดือดร้อนให้ผู้คนโดยการตั้งกองกำลังเเบบนี้นะค่ะเพียงเเค่อยากจะเเบ่งข้อมูลกับอาหารให้กับเหล่าเพลย์เยอร์ที่ยากลำบากก็เท่านั้น "

 

" แต่ว่ากองทัพก็เติบใหญ่จนเกินสินะครับ " เอมุได้ยกชาขึ้นมาจิบ

 

" ค่ะ...เพราะเกิดมีความคิดที่เเตกเเยกเกิดขึ้นภายในโดยต้นเหตุมาจากชายที่ชื่อว่าคิบะโอค่ะ "

 

" หมอนั้นนะหรอ " คิริโตะพอได้ยินชื่อก็รู้ได้เลยว่าเป็นมายังไง

 

" ฉันก็เคยเห็นบางนะตอนที่เคอร์เซอร์ยังบั๊คอยู่....เจ้านั้นนะใช่อำนาจของตัวเองยึดทีล่าง่ายๆเอาไว้เป็นของตัวเองไม่เเบ่งให้ผู้อื่นเลย " ฟิเลียที่พอนึกได้ว่าเคยเจอจึงเล่าวีรกรรมของมันให้ททุกคนฟัง

 

"กลุ่มของคิบะโอที่ทำเเบบนั้นเลยได้ใจจึงเริ่มใช่ความรุนเเรงบังคับเหล่าเพลย์เยอร์...และจู่ๆได้มีเสียงนึ่งบอกให้เพลย์เยอรืไปเคลียเกมเเละคิบะโอจึงรวบร่วมลูกน้องที่เลเวลสูงสุดในทีมไปกำจัดบอส "

 

" โคลบัสสินะ " อาสึนะที่เอ่ยชื่อออกมา

 

" หลังจากสถานการณ์ในตอนนั้นคิบะโอเลยสูญเสียอำนาจไปเเละเกือบไปถึงที่จะขับไล่เข้าออกไปเเล้วเเท้ๆ "

 

" ไม่สำเร็จสินะครับ "

 

" ใช่เเล้วค่ะคิบะโอที่กำลังถูกไล่ต้อนจึงใช่เเผนขี้ขลาดพาทิงเกอร์ไปติดกับดักเข้าค่ะเเล้วทิ้งเอาไว้ในดันเจี้ยน "

 

" เเล้วคริสตัลเคลื่อนย้ายละ...หรือว่าจะไปตัวเปล่านะ "

 

" เขาเป็นคนดีเกินไปจนหลงกลคิบะโอให้ไปตัวเปล่าค่ะ...เมื่อ3วันก่อนนะค่ะ "

 

" 3วันก่อนหรอค่ะ "

 

" เพราะว่าเป็นดันเจี้ยนเลเวลค่อนข้างสูงจึงติดอยู่ในนั้น...มันเป็นความผิดอน่างรองหัวหน้าอย่างชั้นนะค่ะ "

 

" งั้นเเล้วทำไมคุณไม่นำกองทัพไปช่วยเหลือออกมาละ...เป็นถึงรองหัวหน้านิน่า " ฟิเลียได้เสนอเเผนออกมาเเต่ยูเรียได้ส่ายหน้าไปมา

 

" เพราะคิบะโอใช่อำนาจไม่สามารถนำกองกำลังไปได้เเถมเลเวลระดับชั้นก็ไม่สามารถฝ่าเข้าไปได้ "

 

" เเล้วทำไมถึงมาขอความช่วยเหลือจากเราละ "

 

" ชั้นได้ยิมาว่าได้2คนที่เเข็งเเกร่งจนน่ากลัวเเละผู้ที่เป็นเกมเมอร์อัจฉริยะมาปรากฎตัวที่เมืองนี้เลยมาขอร้องถึงที่นี้นะค่ะ " ยูเรียได้ลุกขึ้นพร้อมก้มหัวขอร้องคิริโตะ อาสึนะเเละเอมุ " คุณเอมุ คุณคิริโตะ คุณอาสึนะ ได้โปรดไปช่วยทิงเกอร์กับฉันที่เถอะค่ะ  "

 

" พวกเราเองก็เข้าใจนะค่ะ....เเต่ว่าพวกเราต้องตรวจสอบก่อนว่าเป็นเรื่องจริงรึเปล่า " อาสึนะที่ได้พูดออกมาทำให้ยูเรียน้ำตาได้ไหลออกมา

 

" ชั้นรู้อยู่เเล้วละค่ะ...ที่จู่ๆมาขอร้องเเต่พอคิดว่าตอนนี้เข้าจะเป็นยังไงบางก็เเทบคลั่ง...แล้วละค่ะ "

 

" พวกเราตกลงครับ " เอมุได้ลุกขึ้นจากเก้าอี้เเล้วหันไปมองยูเรีย " พวกเราจะไปช่วยทิงเกรอ์กับคุณครับ "

 

" เอ้...เอมุคุงเดียวสิ " อาสึนะที่ดูเหมือนจะขัดค้านก่อนที่คิริโตะจะเอามือขึ้นมาห้ามอาสึนะเอาไว้

 

" ผมเชื่อว่าที่คุณยูเรียพูดนะเป็นความจริง "

 

" หม่าม๊าหนูก็เห็นด้วยนะค่ะ " ยุยหันมาหาก่อนจะดึงเเขนเสื้อของอาสึนะเเล้วพูดออกมา

 

"ฮ่าห์ๆๆๆ เชื่อดีกว่าจะเสียใจทีหลังดีกว่าจะมาเสียใจที่หลังที่เชื่อนะ " คิริโตะได้หลุดขำออกมาก่อนจะหันมาพูดอาสึนะ

 

" ถ้าเอมุเชื่อชั้นก็เชื่อนะ " ฟิเลียได้นิ้มออกมาก็เข้าข้างเอมุ

 

" ให้ตายเถอะช่วยไม่ได้ละน่า....เข้าใจเเล้วละค่ะพวกเราจะช่วยเอง "

 

" ขอบคุณมากค่ะ "

 

" ยุย...ช่วยอยู่เฝ้าบ้านหน่อยน่า " คิริโตะได้หันไปลูบยุย

 

" ไม่เอายุยจะไปด้วย "

 

"ยุยจังมาเฝ้าบ้านกับชั้นเถอะน่า " ซาร์ช่าได้หันไปขอให้ยึยอยู่ที่นี้ต่อ

 

" ไม่เอา " ยุยที่ยังคงปฏิเสธจนทำให้ทุกคนภายในห้องถึงหน้าซีดทันที

 

" โห้ว...นิสินะทีเขาเรียกว่าวัยต่อต้าน "

 

" นี้อย่าพูดเเบบนั้นสิ....ยุยจังที่ทีพวกเราจะไปมันอันตรายนะ " อาสึนะได้หันไปพูดก่อนที่ยุยจะเดินเข้าไปกอดเเขนคิริโตะเอาไว้

 

" ไม่เอาหนู...ยุยก็จะไปด้วย "

 

" เน่ๆ.....นายเป็นหมอน่าจะรับมือกับเด็กได้ไม่ใช่หรอ? " ฟิเลียเอาศอกสะกิดเอมุที่ยืนยิ้มเเห้งอยู่

 

" เเหะๆ.....เเบบนี้ไม่ไหวมั้ง "

 

 

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ณ ดันเจี้ยนใต้ดินเมืองเเห่งการเริ่มต้น

 

ยุยที่นั่งยิ้มเเย้มอยู่บนหลังคิริโตะพร้อมยูเรียได้เป็นคนเดินนำพวกเขาไป

 

" ไม่คิดเลยว่าใต้ของเมืองเเห่งการเริ่มต้นจะมีดันเจี้ยนเเบบนี้ " อาสึนะที่มองไปรอบๆด้วยสายตาที่แปลกใจ

 

" นั้นสิ...ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย " ฟิเลียเองก็แปลกใจไม่ต่างกัน

 

" ไม่มีในเบต้าเทสด้วยเเหะ.....พลาดสะเเล้วแหะ "

 

" คงจะต้องเคลียร์ไปเดรื่อยจนปรากฎออกมามั้งค่ะ " ยูเรียได้ตอบเเก้ความสงสัยให้กับทุกคน

 

" แสดงว่าคุณคิบะโอตั้งใจจะใช่ที่นี้เป็นทีล่าส่วนตัวนะสิ "

 

" ตามนั้นเเหละค่ะ....แต่ว่าก็มีมอนสเตอร์ระดับชั้น60โผล่มาด้วยก็เลยไม่ค่อยได้ล่าเท่าไร " ทั้ง6คนได้เดินมาถึงหน้าบันไดที่ยิงยาวลง " นี้คือทางเข้าค่ะ "

 

" ว้าวว " ยุยที่ดูเเววตาสนใจวิ้บวับไปมาขณะที่ยูเรียได้ก้มไปมองยุยด้วยความเป็นห่วง " ยุยไม่กลัวหรอกค่ะ "

 

" เด็กคนนี้ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เด็กคนนี้เเข็งเเกร่งกว่าที่เราเห็นอีกนะค่ะ "

 

" อืม...อนาคตต้องเป็นนักดาบที่ดีเเน่ๆ "

 

" ดูพูดเขาสิให้ตายเถอะ " ฟิเลียที่พูดขัดทั้งสองโดยที่ยูเรียที่มองดูยังคงทำหน้านิ่งไม่เปลี่ยนเเปลงโดยที่คนอื่นกำลังสนุกสนานเเต่มีเเค่เอมุเท่านั้นที่สังเกตเห็น

 

" งั้นเราไปกันเถอะค่ะ "

 

ทั้ง6คนได้เดินลงบันได้เพื่อไปยังตำเเหน่งที่ทิงเกอร์อยู่ซึ่งระหว่างทางก็ได้มีมอนสเตอร์กบจำนวนมากปรากฎขว้างทางอยู่คิริโตะเเละเอมุได้พุ้งเข้าไปจัดการพร้อมกับพาราด็อกที่ออกมาจากร่างโดยมีพวกอาสึนะยืนดูอยู่เเละยุยทีดูสนุกเมื่อเห็นพวกเอมุจัดการกับมอนสเตอร์

 

" เอิ่มต้องขอโทษนะค่ะที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย "

 

" เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ...ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหนุ่มๆเถอะ " ฟิเลียได้พูกมาพร้อมทำตัวชิวๆ

 

" ไม่เป็นไรหรอกค่ะนี้ก็เป็นโลกประจำตัวของเขาด้วย "

 

ยูเรียได้เปิดเเผนที่ขึ้นมาพร้อมเช็คจุดที่ทิงเกอร์อยู่ต่อก่อนที่อาสึนะจะเขยิบเข้าไปดู

 

" มาไกลเเล้วใกล้จะถึงยังน่า "

 

" ทิงเกอร์ไม่ได้ขยับไปจากจุดนี้เลยค่ะ "

 

" บางทีเขาอาจจะไปอยู่ในเขตปลอดภัยก็เลยไม่ขยับไปไหนละมั้ง " ฟิเลียที่พูดไปพร้อมนั่งเล่นกับยุยอยู่

 

" แม้ๆ....ไม่ได้ออกเเรงสะนานสะใจจังเลย " คิริโตะได้เดินมาพร้อมบิดเเขนไปมาพร้อมกับเอมุเเละพาราด็อกอยู่ด้านหลัง


" ขอโทษด้วยนะค่ะ "

 

" ไม่หรอกครับทางนี้เเค่ทำในสิ่งที่สามารถช่วยได้ก็เท่านั้นเอง "

 

" อีกอย่างพวกเราได้ของดีมาด้วยละ " คิริโตะได้เปิดเมนูเพื่อเอาไอเท็มที่ดรอปได้มา

 

" เน่ๆ...เอาจริงงั้นหรอ " พาราด็อกได้หันไปถามคิริโตะที่ดูเหมือนจะไม่ฟังสะด้วยซ้ำ

 

" เเล้วได้ไอเท็มอะไรมากหรอ "

 

" นี้ไงละ " คิริโตะได้หยิบเป็นชิ้นส่วนเนื้อขากบของมอนสเตอร์เมื่อครู่ให้อาสึนะดูถึงกับหน้าซีดทันที

 

" เนื้อของทาร์เว็ดทอว์ดไงละ "


" อะ...เอ้....อย่าบอกนะว่ากบเมื่อกี้นะ " ฟิเลียที่เห็นก็หน้าซีดไม่เเพ้กัน

 

" เขาว่ากันว่าของเเปลกมักจะอร่อยน่า...กลับไปเเล้วทำให้กินหน่อยสิ "

 

" ขอปฏิเสธยะ!!! " อาสึนะคว้าเนื้อโยนทิ้งออกจนมันเเตกสลายหายไป

 

" เอ้...ทำอะไรของเธอนะ...ถ้างั้นเเบบนี้ละ " คิริโตะได้หันหลังไปก่อนจะหันกลับมาในมือที่เต็มไปด้วยเนื้อกบจำนวนมาก

 

" อ้ายยยย...ไม่เอาน่า...ไม่ "

 

" ทะ...ทำอะไรของดีมากเลยนะ "

 

" ถ้างั้นก็กินคนเดียวไปเสะ!!! "

 

ทั้งสองคู่รักที่ทะเลาะกันเล็กน้อยโดยที่มีเอมุเเละฟิเลียห้ามปรามพวกเขาทั้งสองยูเรียที่เห็นท่าทีของทุกคนเเล้วจนหลุดหัวเราะออกมา

 

" พี่สาว.....พี่สาวในที่สุดก็ยิ้มเเล้ว " ยุยที่หันไปมองยูเรียที่ยิ้มหัวเราะเป็นครั้งเเรกทำให้บรรยากาศเมื่อกี้หายไปมีเเต่รอยยิ้มของทุกคนซึ่งยูเรียเองก็ได้รับมาเช่นกันเเละพวกเขาก็ออกเดินทางต่อ

 

พวกเขาได้เดินทางไปเรื่อยจนสุดท้ายยุยก็หลับบนหลังอาสึนะก่อนที่พวกเขาจะเห็นทางข้างหน้านั้นมีห้องสีขาวอยู่ไม่ไกลมาก

 

" อะ...เห็นเขตปลอดภัยเเล้วละ " อาสึนะที่เห็นเป็นคนเเรกได้พูดขึ้นก่อนที่คิริโตะจะใช่สกิลมองระยะไกล

 

" ด้านในมีเพลย์เยอร์อยู่คนนึ่ง "

 

" ทิงเกอร์ " ยูเรียได้ยินเเบบนั้นก็รีบวิ่งออกไปด้วยความเป็นห่วงเปี่ยมหล่นทำให้ทั้ง4จึงรีบวิ่งตามไปซึ่งภายในห้องนั้นก็มีเพลย์เยอร์คนนึ่งอยู่จริงๆ

 

" ยูเรียยย "

 

" ทิงเกอร์ "

 

" อย่าเข้ามาทางนี้นะ....ทางเดินนั้นมัน "

 

ทุกคนที่ได้ยินคำเตือนจากทิงเกรอ์ยกเว้นยูเรียที่ยังคงวิ่งไปก่อนที่คิริโตะจะหันไปเห็นอะไรบางอย่างจึงวสิ่งเข้าไปคว้าตัวยูเรียเเล้วชักดาบทีหลังออกมาป้องกันเอาไว้ก่อนที่ทางเดินทีเต็มไปด้วยความมืดก็สว่างขึ้นพร้อมเห็นร่างมอนสเตอร์ตัวนึ่งที่เป็นคล้ายยมทูตลอยอยู่

 

" คุณยูเรียฝากเด็กคนนี้ด้วยค่ะ " อาสึนะที่ส่งตัวยุยให้กับยูเรียก่อนทีเธอจะชักเรเปี่ยนขึ้นมาวิ่งไปหาคิริโตะกับพวกเอมุที่อยู่ตรงหน้ามอนสเตอร์

 

" หม่าม๊า "

 

" ไปกันเถอะ " ยูเรียได้พายุยไปทีเขตปลอดภัย

 

" ใจเต้นตึกตักเลยละ " พาราด็อกได้พูดออกมาพร้อมสวมเกมเมอร์ไดรฟเวอร์พร้อมกับเอมุ

 

" เจ้านี้....ไม่เห็นข้อมูลอะไรเลย " เอมุที่พยายามตรวจสอบเเล้วเเต่ก็ไม่มีผล

 

" อาสึนะ ฟิเลียเธอรีบหนีไปกับยุยเลยทางพวกเราจะยื้อทีนี้ไหวเอง " คิริโตะได้ชักดาบอีกเล่มออกมา

 

" พวกคิริโตะคุงเองก็มาด้วยกันสิ " อาสึนะได้พูดออกมา

 

" ใช่เเล้วใครจะทิ้งให้พวกนายรับมือกันละ " ฟิเลียเองก็ค้านขึ้นมาเช่นกัน

 

" ฟิเลียรีบไปเร็วเข้า " เอมุได้หยิบเอากาชัทขึ้นมาพร้อมกับพาราด็อก

 

" อึก.....ยูเรียค่ะใช่คริสตัลเคลื่อนย้ายหนีกันไปสามคนเถอะค่ะ "

 

" เเต่ว่าเร็วๆเข้า "

 

ยูเรียทีได้เเต่ทำตามทีพูดก่อนจะหยิบคริสตัลเคลื่อนย้ายออกมาสามอัน

 

" ใครจะยอมให้นายตายที่นี้กันละคุณหมอ " ฟิเลียได้เดินมาพร้อมชักมีดออกมา

 

" ให้ตายสิ....เป็นคนไข้ที่ตื้อจริงนะนะครับ "


MAXIMUN MIGHTY X!

 

" แปลงร่างใหญ่เเม็ก!!! "

 

MAXIMUN GASHAT GACCHA LEVEL MAX


DUAL GASHAT! THE STRONGEST FIST WHAT'S THE NEXT STAGE?

 

SAIDAIKYUU NO POWERFUL BODY!  DARIDAGAAN DAGOZUBAAN

 

MAXIMUM POWER X 


GACCHA MAZARU UP!

 

AKAI KOBUSHI TSUYOSA  AOI PUZZLE RENSA AKA TO AO NO KOUSA 


PERFECT KNOCK OUT!

 

 

ทั้งสองได้เเปลงร่างเรียบพร้อมอาวุธในมือทั้งสองได้กระโดดพุ้งเข้าไปทั้งสองด้านพร้อมฟันด้วยอาวุธในมือเเต่มอนสเตอร์ตัวนั้นก็สามารถปัดการโจมตีของทั้งสองได้จนใช่เคียวในมือโจมตีใส่ทั้งสองจนกระเเทกกับกำเเพงทั้งสองด้านแล้วพุ้งเข้าไปหาคิริโตะที่ตั้งดาบขึ้นป้องกันพร้อมกับอาสึนะเเละฟิเลียได้ตั้งเสริมการป้องันเเต่ก็เอาไม่อยู่จนร่างทั้งสามกระเด็นลงไปนอนกับพื้น

 

" อะ...อึก....อ่อก " คิริโตะที่พยายามลุกขึ้นเเต่ก็ไม่ไหว

 

GACCHA KIMIMEWAZA GASHA MAXMUM CRITICALE BREAK!!!

 

GACCHA URAWAZA PERFECT KNOCK OUT CRITICLE FINISH!!!

 

ทั้งสองได้ไรเดอร์คิกใส่เข้าที่ด้านหลังเเต่มันที่ไหวตัวทันได้หันมาเเล้วโจมตีใส่ทั้งสองเพียงเเค่การโจมตีเดียวจนทั้งสองคืนร่างพร้อมกระเด็นข้ามอาสึนะไปนอนกลิ้งกับพื้น

 

" ยุยจังไม่ได้นะ "


" อันตรายนะรีบกลับมา "

 

ทิงเกอร์เเละยูเรียที่พยายามเรียกยุยที่จู่ๆได้เดินออกมาก่อนที่ทั้งสองจะวาร์ปหายไปเเล้วเดินมายื่นขว้างทั้ง5


" ยะ...ยุยจัง..อึก " เอมุที่พยายามลุกเเต่ก็ไม่มีเเรงเหลือพอไม่ต่างจากคนอื่นที่นอนหมดเเรง

 

" หนีไปเร็วเข้า " คิริโตะที่พยายามตะโกนบอกก่อนที่เคียวมนจะเวียงเข้ามาที่ยุยอาสึนะที่ไม่อย่างเห็นภาพตรงหน้าจึงหลับตาเเต่เคียวของมันกระเด็นออกไปพร้อมร่างพร้อมมีตัวอักษรขึ้นว่า Immortal Object

 

" มะ.....ไม่จริงน่า " พาราด็อกที่เห็นเต็มตาที่ถึงกับตัวสั่น

 

" ยะ...ยุยจังหรือว่า " ฟิเลียที่เห็นด้วยก็สีหน้าเเววตาที่ตกใจสุดขีด

 

ร่างของยุยที่ลอยกลางอากาศพร้อมเปลวไฟที่ออกมาจากมือของเธอออกมาเป็นดาบยาวสีเเดงที่ปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงเเละชุดของเธอกลายเป็นชุดกระโปรงสีขาวเธอได้พุ้งเข้าไปเเล้วใช่ดาบในมือฟันเข้าไปทีมอนสเตอร์จนเปลวไฟได้เผาไหม้ร่างของมันจนไม่เหลือเเม้เเต่เศษซาก

 

ทั้ง5ได้ค่อยๆลุกขึ้นช้าๆเเต่คนที่กำลังสับสนมากที่สุดคือคิริโตะเละอาสึนะ

 

" ยุยจัง "

 

"ยุย "

 

" ปะป๋า...หม่าม๊า หนูนึกออกหมดทุกอย่างเเล้วละ " ยุยได้หันมาพูดพร้อมรอยยิ้มก่อยที่พวกเขาทุกคนจะเข้าไปด้านในห้องสีขาวทีซึ่งกลางห้องได้มีเเท่นศิลาอันนึ่งอยู่ซึ่งยุยได้นั่งอยู่บนนั้น

 

" ยุยจังนึกออกเเล้วงั้นหรอ? เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด " อาสึนะได้ถามออกไปขณะที่ยุยได้เเต่พยักหน้าให้คำตอบ

 

" ค่ะ....คุณคิริโตะ คุณอาสึนะ " ทั้งสองที่ถูกยุยเรียกด้วยชื่อยิ่งเป็นขอพิสูจน์ของเเท้ " โลกที่เรียกว่าSword art onlineแห่งนี้ถูกควบคุมโดยโปรเเกรมอัจฉริยะขนาดยักษ์เพียงนึ่งเดียวชื่อของมันคือ คาร์ดินอลถูกเซ็ตให้เป็นโปรเเกรมดูเเฃสภาพจิตใจของเพลย์เยอร์ เเละเป็นตัวควบคุมสมดุลของSAOด้วยการวิเคราะหฺตัวมันเองไม่ว่าจะเป็นมอนสเตอร์ NPC AI ความสมดุลของไอเท็มที่ดรอปได้และเงินที่อยู่ภายใตการควบคุมของคาร์ดินอลซึ่งรวมถึงจิตใจของเพลย์เยอร์ BattleHelp Consealing Program รุ่นทดสอบหมายเลข1 โค้ดเนม ยุย "

 

ทุกคนที่ได้ยินเรื่องทั้งหมดนั้นก็ทำเอาช็อกมากโดยเฉพาะอาสึนะ

 

" เธอคือโปรเเกรมงั้นหรอ? จะบอกว่าเป็นAIงั้นหรอ "

 

" เพื่อที่จะเข้าถึงเพลย์เยอร์ได้มากขึ้นชั้นก็เลยถูกให้ลงโปรเเกรมความรู้สึกมนุษย์เอาไว้นะค่ะทุกสิ่งทุกอย่างรวมถึงน้ำตานี้ก็คือของปลอมค่ะ "  ยุยที่พูดไปพร้อมน้ำตาได้ไหลออกมาด้วยรอยยิ้ม " ขอโทษนะค่ะคุณอาสึนะ "
"ยุยจัง " อาสึนะที่พยายามจะยื่นมือไปจับเเต่ก็ชะงักก่อนจะดึงมือกลับ " เเล้วที่ไม่มีความทรงจำนั้นละมันเกิดขึ้นกับ
AIได้ด้วยหรอ "

 

" เมื่อ2ปีก่อนวันที่เปิดเซิร์ฟเวอร์อย่างเป็นทางการเเต่คาร์ดินอลได้สั่งห้ามไม่ให้ชั้นเข้าเเทรกเเซงเพลย์เยอร์ฉันที่ได้เเต่ทำใจและได้เเต่มองสภาพจิตใจของเพลย์เยอร์ผ่านมอนิเตอร์เท่านั้นบอกได้เลยว่าตอนนั้นสภาพเเย่สุดๆไปเลยค่ะ ความหวาดกลัวเเละสิ้นหวัง ความโกรธได้เข้าครอบงำเหล่าเพลย์เยอร์ บางคนรู้สึกสิ้นหวังจนเกิดเป็นบ้าเลย ตามปกติฉันต้องรีบไปหาทันทีเเต่ว่าไม่สามารถทำได้เพราะเป็นเรื่องที่ไม่ได้อนุญาต ตัวฉันจึงค่อยพังทะลายลง เเต่ต้องขอบคุณ จนมีวันนึ่งได้มีเพลย์เยอร์2คนทีมีค่าสภาพจิตใจเเตกต่างจากคนอื่น"

 

" นั้นก็คือ....คิริโตะคุงกับอาสึนะจังสินะ " เอมุได้หันไปมองคิริโตะอาสึนะ

 

" ถึงเเม้จะนิดเดียวก็อยากจะอยู่ด้วยกันกับทั้งสองคนชั้นเลยเดินหลงอยู่ในฟิลด์ "

 

" เพราะงั้นถึงได้หลงอยู่ในป่าสินะ...เเต่ทำไมความทรงจำถึงกลับมาละ? "

 

" เพราะรีโปรแกรมมิ่งของคุณเอมุทำให้ฉันกลับมาได้ "

 

" ชั้นนะอยากพบทั้งสองคนมาตั้งนานเเล้วละค่ะ " ยุยที่พูดไปพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด " แปลกใช่มั้ยละค่ะทั้งๆที่ชั้นเป็นเพียงเเค่โปรเเกรมไม่น่ามีความคิดเเบบนี้เเท้ๆ "

 

" ยุยจังนะไม่ใช่โปรเเกรมสักหน่อยนิ " เอมุได้พูดขึ้นก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปลูบหัวของยุย

 

" ใช่เเล้วละ...ชั้นเป็นบั๊คสเตอร์ที่ถูกสร้างด้วยข้อมูล...แต่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตเช่นกัน " พาราด็อกได้เดินเข้ามาพูดอีกคน

 

" ถ้าหากมีความรู้สึกที่ต้องการอยู่กับใครนั้นเเหละสิ่งที่เรียกว่าการมีชีวิต "

 

" ใช่เเล้วละยุยนะไม่ใช่โปรเเกรมที่ถูกควบคุมอีกเเล้วละ...เธอควรจะทำตามสิ่งที่ใจเธอต้องการนะ " คิริโตะได้เดินเข้าไปใกล้เเล้วพูดกับยุยด้วยรอยยิ้ม

 

" ความปรารถนาของยุยจังคืออะไรงั้นหรอ " เอมุได้ถามอีกครั้งพร้อมกับน้ำตาของยุยที่ไหลออกมาอีกครั้ง

 

" อยาก...จะอยู่กับปะป๋าเเละหม่าม๊าไปตลอดไปค่ะ...ปะป๋า..หม่าม๊า "

 

" อึก... " อาสึนะได้เดินเข้าไปสวมกอดยุยพร้อมกับคิริโตะ " อยู่ด้วยกันตลอดไปนะ "

 

" อ่า..ก็ยุยนะ...เป็นลูกของพวกเรานิน่า "

 

" ดีใจจัง...เเต่มันสายไปเเล้ว "

 

" หมายความว่าไงนะ " ฟิเลียได้พูดขึ้นก่อนที่ร่างของยุยค่อยๆเลือนหายไปช้าๆ

 

" นี้คือ..คอนโซลสำหรับGMในกรณีฉุกเฉินนะค่ะ...เมื่อกี่ก็พึ่งใช่ไปเพื่อหลบข้อมูลของมอนสเตอร์เเละตอนนี้ฉันกำลังถูกระบบลบไป "

 

" ไม่เอานะ...เเบบนั้นนะ "

 

" ยุย...อย่าไปนะ " คิริโตะได้เข้าไปจับมือยุยเอาไว้

 

" นะ...นี้เอมุ...รีโปรเเกรมมิ่งไม่ได้หรอ? " ฟิเลียได้ดึงเเขนเสื้อของเอมุเเต่นิ่งเงียบไม่ตอบอะไร

 

" พอปะป๊ากับหม่าม๊าอยู่ข้างๆกับใครทุกคนก็จะยิ้มได้....คุณเอมุหลังจากนี้ช่วยมอบความสุขเเละมอบรอยยิ้มให้กับทุกคนด้วยนะค่ะ "

 

" อืม....อือ... " เอมุที่พยักหน้าตอบพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมา

 

" คุณฟิเลีย...ขอบคุณที่ค่อยเล่นกับหนูมาตลอดนะค่ะ " ฟิเลียที่ร้องไห้เสียใจจนต้องเอาหน้าซบอกของเอมุ

 

" คุณพาราด็อก....เมื่อกี้ขอบคุณระค่ะที่ทำให้ฉันรู้ว่าตัวชั้นเองก็มีชีวิตเหมือนกับคุณ " พาราด็อกที่ยิ้มออกมาพร้อมพยายามกลั้นน้ำตาอย่างสุดความสามารถ

 

" ไม่เอานะ....ถ้าหากไม่มียุยจัง...ชั้นนะนึกไม่ออกหรอกว่าจะมีชีวิตต่อไปยังไงดี "

 

" หม่าม๊า " ยุยได้ยื่นมือไปลูบเเก้มของอาสึนะเพื่อเช็ดน้ำตา " ยิ้มสิค่ะ "

 

อาสึนะที่ค่อยลืมตาขึ้นก็ต้องช็อคเมื่อเหลือเพียงเเค่มือของเธอที่ค่อยๆหายไปทีละนิดเเล้วก็สลายหายไปพร้อมกับโห่ร้องออกมา

 

" อึก...คาร์ดินอลไม่สิ...คายาบะอย่าคิดว่าจะเป็นไปตามทีเเกคิดตลอดไปนะ " คิริโตะได้พิมพ์เเป้นพิมพ์โฮโลเเกรมเพื่อทำอะไรบางอย่าง

 

" คิริโตะคุง....พอเถอะ..จะทำอะไรนะ "

 

" ถ้าเป็นตอนนี้อาจจะใช่ไอดีGMเพื่อเเฮ็กเข้าระบบได้อยู่ " คิริโตะที่พยายมเเฮ็กเข้าระบบก่อนที่มอนิเตอร์จะฉายโค้ดต่างๆมากมายพร้อมมีหลอดโหลดอะไรบางอย่างที่ค่อยเต็มเเล้วร่างคิริโตะก็กระเด็นลงไปนอนกับพื้น

 

" คิริโตะคุง " อาสึนะได้รีบเข้าไปหาพร้อมกับคนอื่นๆเเต่จู่ๆเขาได้ยื่นบางอย่างให้กับอาสึนะเเละพอเธอเเบมือดูคือคริสตัลหยดน้ำตาเล็กๆ " นี้คือ "

 

" ก่อนที่ยุยถูกลบออกไป...ได้เเยกออกมาเเล้วเเปลงเป็นไอเท็มนะ "

 

" ก็หมายความว่า "

 

" หัวใจของยุยยังไงละ "

 

อาสึนะที่ได้ยินเเบบนั้นก็เเทบกลั้นน้ำตาไม่ไหวเเล้วร้องออกมาอีกครั้งเวลาต่อมาทั้ง4ได้ออกมาสจากดันเจี้ยนก่อนที่คิริโตะเเละอาสึนะได้บอกลาเหล่าเด็กๆซาร์ช่า ทิงเกกอร์เเละยูเรียเเล้ววาร์ปกลับบ้านไปเอมุเเละฟิเลียที่ยืนมองดูทั้งสองวาร์ปไปก็ได้มองหน้ากัน

 

" ถึงเเม้จะเป็นAIเเต่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตสินะ "

 

" พวกเขานั้นล้วนมีจิตใจ...ก็เหมือนกับมนุษย์อย่างเรานี้เเหละ " เอมุได้เงยมองท้องฟ้า " ยุยจัง...ผมจะเอารอยยิ้มของทุกคนในที่เเห่งนี้กลับมาให้ได้ "

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น

  1. #86 Master Zero X Advent (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 04:19

    ตอนนี้บทมันยัดให้พวกsaoเยอะไปหน่อยก็ยังพอรับได้ แต่ต้องมาติดที่ชื่อท่าอีก เบื่อวะ แล้วที่ไม่แปลงร่างแล้วใช้รีโปรแกรมมิ่งนิ คือมันก็เกินไป แต่ยังพอรับได้มากกว่า ที่ชื่อท่ามันผิดหลายเท่า อย่างอื่นสื่อออกมาได้ดี ตอนที่อยู่กับเด็กๆ น่าจะเพิ่มเรื่องเอมุที่อยู่ที่นีให้เยอะหน่อย เพราะเอมุกับฟีเลียอยู่กันที่ชั้นนี้มานานมาก 5/10

    #86
    0