Fic [HSJ-OkaYama] คุณหนูสตรอว์เบอร์รี่ (Yaoi)

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 ก.พ. 55

Intro

ความเจ็บปวดอันแสนลึกล้ำครอบงำอารมณ์เขาอีกชั่วขณะหนึ่ง  เรียวสุเกะประคองตัวเองไม่ให้ล้มขณะที่เดินเข้ามาในห้องที่เต็มไปด้วยของตกแต่งราคาแพงที่เจ้าตัวสามารถหยิบซื้อได้ตามใจชอบโดยไม่ต้องเสียดายเงิน  ภาพวันแต่งงานของอดีตคนรักได้หวนกลับมาสู่จิตใต้สำนึกอีกครั้ง  น้ำตาแห่งความเจ็บปวดทำให้ตาเขาพร่าเลือน  เขาทรุดลงแล้วสะอื้นเบาๆ ออกมาอย่างสุดจะกลั้น  ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ไม่ต้องการให้ใครเห็นน้ำตาของเขาเป็นอันขาด  เขาต้องแก้แค้น  ใช่แล้ว  เขาต้องแก้แค้น!!

 

ณ ห้องอาหารราคาแพงแห่งหนึ่ง

 “ไดจังครับ  มองหาใครอยู่เหรอ?”  เคโตะถามขณะที่เห็นว่าลูกพี่ลูกน้องของเขามีอาการวอกแวกและมองรอบตัวอยู่ตลอดเวลาคล้ายกับกำลังหาใครสักคน

ไดกิยิ้มเจื่อน  “เปล่าหรอก  พี่แค่รู้สึกแปลกๆ เหมือนใครบางคนกำลังมองพี่น่ะ”

“พี่เคเหรอ?”

ไดกิเบ้ปาก  “อิตานั่นน่ะเหรอ  อย่าพูดถึงเขาเลยพี่ไม่อยากคิดถึง”

เคโตะขมวดคิ้ว  “พี่เนี่ยนะ  จะตั้งแง่กับพี่เคอะไรนักหนาก็ไม่รู้  พี่เครักพี่ออก”

“รักบ้าอะไรล่ะ”  ไดกิพ่นลมหายใจ  “คนรักกันเขาไม่ทำอย่างนี้กันหรอก”

เคโตะก้มหน้างุดแล้วกินอาหารของตัวเองต่อไป  ไม่มีใครกล้าเถียงกับไดกิเวลาอารมณ์แบบนี้หรอก  แม้แต่สามีอย่างเค  อิโนะโอะก็ตามที

 

เบนซ์คันงามจอดช้าๆ ที่บ้านหลังโทรมหลังหนึ่ง

“ขอบคุณครับไดจัง”  เคโตะโค้งขณะที่กำลังจะเปิดประตูออกมานอกรถ

“มาอยู่กับพี่เถอะเคโตะ  พี่ดูแลเราได้นะ”  ไดกิพูดอย่างเป็นห่วง  หลายครั้งแล้วที่เขาขอร้องให้เคโตะไปอยู่กับเขาเพราะไม่อยากให้เคโตะต้องมาลำบากอยู่คนเดียวแบบนี้  “พี่เป็นห่วงเรานะ”

เคโตะยิ้มให้  “ไม่เป็นไรหรอกครับไดจัง  ผมดูแลตัวเองได้”

ไม่ว่าจะยังไงเคโตะก็ไม่ยอมไปอยู่กับเขา  ไดกิได้แต่ถอนหายใจ  “เอาเถอะ  งั้นพี่ไปล่ะ”

เคโตะมองตามรถเบนซ์ที่ขับออกไป  เมื่อลับสายตาใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มกลับเศร้าสลดลงไป  ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดูเงียบงัน  ความเหงาเข้าเกาะกุมจิตใจทันที  เด็กบ้านแตกอย่างเขาไม่มีหน้าไปอยู่กับคนดีๆ อย่างไดกิหรอก  เขาถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

 

“เร็วสิยูโตะ  ชักช้าอยู่ได้  ฉันหิวจนไส้จะขาดแล้วนะ”  เสียงเรียวสุเกะแว้ดๆ อยู่หน้าห้องครัวเพราะทนรอที่ห้องอาหารไม่ไหว

“ครับคุณหนู”  ยูโตะบรรจงวางสตรอเบอร์รี่ลูกสุดท้ายลงบนจานก่อนจะยกไปให้เรียวสุเกะที่โต๊ะอาหาร  เพราะพ่อครัวป่วยกะทันหันเขาจึงต้องทำหน้าที่นี้แทน  “มาแล้วครับคุณหนู  สตรอเบอร์รี่สดใหม่แสนอร่อย”

เรียวสุเกะมองด้วยแววตาเปล่งประกาย  “ดีมาก  วันนี้ฉันมีอะไรต้องทำเยอะแยะ”

“ผมรู้ครับ  นี่เป็นแหล่งพลังงานของคุณหนูเลยนี่นา”  ยูโตะยิ้มกับท่าทีน่ารักๆ ของเรียวสุเกะเวลาที่ได้กินสตรอเบอร์รี่ของโปรด  “วันนี้คุณหนูจะทำอะไรครับ”

เรียวสุเกะเคี้ยวสตรอเบอร์รี่อย่างละเมียดละไม  “เดี๋ยวนายก็จะรู้เอง”

 

เคโตะวิ่งเข้าโรงเรียนเพียงเศษเสี้ยววินาทีก่อนประตูจะปิดลง  เขาหอบหายใจเล็กน้อยก่อนที่จะมองไปที่นาฬิกาเรือนใหญ่บนอาหารเรียนหลังงาม  “เกือบไป”  เขาพูดพลางหอบหายใจ

“วันนี้มาสายนะเคโตะ”  เสียงแหลมเล็กของใครคนหนึ่งเรียกเขาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล  ยูริเดินเข้ามาใกล้  “บอกให้ไปอยู่กับพี่ไดกิตั้งแต่แรกก็ไม่เชื่อ”

“ก็ฉันน่ะ  แฮกๆ  ไม่อยากเป็นตัวถ่วงพี่เขานี่”  เขายังหอบไม่หยุด

“รักพี่ว่างั้นเหอะ  นายนี่มันซื่อบื้อจริงๆ เลยเคโตะ”  ยูริพูดทีเล่นทีจริง  เขายิ้มออกมาอย่างสดใส  “เข้าเรียนกันเถอะเดี๋ยวจะสายซะก่อน”

 

เคโตะเดินกลับบ้านคนเดียวเพราะบ้านเขากับบ้านยูริอยู่คนละทางกัน  เขาเดินมาจนถึงบ้านแต่ทว่า...

“ประตูทำไมเปิดล่ะ”  เคโตะวิ่งเข้าไปในบ้านด้วยหัวใจเต้นระส่ำ  นึกว่าเมื่อเข้าไปแล้วจะเจอของในบ้าน(ที่ไม่ค่อยจะมีอะไร)ถูกรื้อค้นกระจัดกระจายแต่สิ่งที่เขาเห็นกลับเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เขาจำได้ว่าเป็นลูกของเจ้าของโรงเรียนมิโดริโรงเรียนที่เขาเรียนอยู่  เคโตะพึมพำชื่อคนนั้นเบาๆ  “คุณหนูเรียวสุเกะ”

 

เรียวสุเกะหันหน้าไปหาเคโตะทันทีที่เขามาถึงบ้าน  สีหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มสนุกสนานในขณะที่เคโตะตื่นตะลึงสุดขีด  เรียวสุเกะมองไปรอบๆ บ้าน  “บ้านสะอาดดีนะถึงจะเก่าไปหน่อยก็เถอะ”

เคโตะค่อยๆ เดินเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ  “คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าครับ”

เรียวสุเกะหันหน้ามาเผชิญกับเขาตรงๆ  “ฉันมีข้อเสนอมาให้นาย”

“ห้ะ!!!  เขาจะมีอะไรไปแลกเปลี่ยนกับคุณหนูเรียวสุเกะได้ล่ะเนี่ย

“ฉันอยากให้นายเป็นแฟนฉัน”  เคโตะจ้องมองเรียวสุเกะแบบต้องการคำอธิบาย  เรียวสุเกะเดินเข้าไปใกล้แม้จะต้องเงยหน้ามองแต่ใบหน้าเชิดนั่นก็ไม่ลดความหยิ่งลงเลย  “ก็แค่หาอะไรทำแก้เซ็ง  ว่าไงล่ะ  ตกลงมั้ย?”

“ไม่มีทาง”  เคโตะตอบแทบจะในทันที

เรียวสุเกะยิ้ม  “อย่าเพิ่งปฏิเสธสิ  แลกกับการที่พี่ของนายกับคุณอิโนะโอะจะได้ไม่เลิกกัน  ทีนี้จะตกลงได้หรือยัง?”

เคโตะอึ้งกับข้อเสนอที่ร้ายแรงนี้  เคเป็นพี่เขยที่ดีที่สุดเขาไม่ยอมให้พี่ชายสุดที่รักต้องเลิกกับผู้ชายที่แสนดีอย่างเคไปเด็ดขาด  “ทำไมต้องทำแบบนี้!

รอยยิ้มของเรียวสุเกะฉายแววสนุกสนาน  “ก็บอกแล้วไง  หาอะไรทำแก้เซ็ง”

.......................................................................................................


สั้นไปหน่อย  ขออภัย  สวัสดีค่ะ  มาแล้วฟิคเรื่องใหม่^^  ฝากติดตามด้วยนะคะ

ช่วงนี้ใกล้สอบแล้วแถม  My heart will go on  ก็ใกล้จบแล้วด้วยเราอาจจะอัพเรื่องนี้ช้าหน่อยนะ

 

ไม่เคยแนะนำตัวเองเลย  สวัสดีค่ะ  ชื่อป๊อป  อายุ  17  ปีนี้ก็  18  แล้ว

ทักทายได้ตามอัธยาศัยค่ะ^^

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

130 ความคิดเห็น

  1. #68 AUN_ALJ ##hey say jump (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2555 / 15:18
     อ่่าาาา  รู้สึกว่ามะจังแรงจังเนอะ
    เคโตะก็ดูเหมือนจะซื่อๆ(มั่ง)
    ง่าาา  ได้มาเม้นแอนด์อ่านแล้วน้าาาา
    เดี๋ยวไปอ่านตอนต่อไปดีกว่า
    #68
    0
  2. #3 pai-jk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2555 / 16:15
    อ่าาาา มาให้กำลังใจจ้า
    จะตามอ่านเน่อ พี่อยากอ่านคู่นี้แบบจริงจังมาตั้งนานละ
    แต่ไม่มีใครแต่งให้ ที่ว่าจริงจังเนี่ย คือคนแต่งอยากแต่งเองอะนะ
    555 ขอบใจมากน้าที่แต่งมาให้อ่าน ถึงแม้จะไม่ได้เมนคูา่นี้
    แต่ก็ชอบคู่นี้มากมาย สู้ๆน้า
    #3
    0
  3. #2 snow man (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:21
    ยามะแรงมากๆ



    ยามะจะทำยังไงต่อไปล่ะเนี่ย
    #2
    0
  4. #1 สมองมืดตึบ!! (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:49
    ยามะจังแรง

    เคย์โตะรักพี่ชายเกินไปแล้ว แต่ว่่าน่ารักมากๆๆเลยอ่า
    #1
    0