ร้อยรักดลใจ (ตีพิมพ์กับ สนพ. Sugar beat)

ตอนที่ 21 : จำไม่ได้ หรือไม่ใส่ใจ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    17 พ.ค. 63

 

 

 

 

“ปริศนาตื่น ได้ยินไหม ผมบอกให้ตื่น อะไรกัน นอนหลับไม่รู้เรื่องขนาดนี้ได้อย่างไร”

เสียงดุของบุริศร์กระชากปรีชญาณ์ออกจากจินตนาการ แต่กระนั้นสาวแสบก็ยังแสร้งหลับตานิ่งคล้ายคนหลับสนิท จริงอยู่ว่า... กุลสตรีไทยที่ดีต้องรักนวลสงวนเนื้อตัว ไม่ควรอยู่ในที่รโหฐานกับผู้ชายสองต่อสอง แต่...เธอเป็นกุลสตรีมาตั้งยี่สิบหกปีเชียวนะ ปีนี้ละเว้นบ้างคงไม่เป็นไรหรอก!

บุริศร์มองคนที่หลับคอพับคออ่อนอย่างใช้ความคิด ซึ่งเพราะคิดนานนี่ละ คน (แกล้ง) หลับจึงเบียดตัวซุกซบคล้ายเด็กน้อยหาไออุ่น บุริศร์กลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเมื่อลมหายใจแผ่วเป่ารดอกแกร่งครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงกับต้องใช้ธรรมะเข้าข่มให้ตนเองอดทนอดกลั้นต่อกิเลสอันมัวเมา‘ขันติหนอ ขันติหนอ’

ข่มใจได้แล้วบุริศร์จึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก อยากจะใจร้ายปลุกคนในอ้อมแขนให้ตื่นขึ้นมาแล้วไล่ให้เดินกลับห้องของตัวเองนัก แต่เพราะเสียงลมหายใจเข้าออกที่ผ่อนยาวสม่ำเสมอและดวงตาหลับพริ้มอย่างแสนสุข บุริศร์ที่มีเมตตาต่อผู้อื่นเสมอจึงจำต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้า

 

 

 

“ฝันดี ปริศนา”

ปรีชญาณ์อึ้งไปครู่หนึ่งจึงรู้ตัวว่าบุริศร์วางเธอลงกับพรมที่ใช้นั่งสมาธิแล้วหยิบหมอนมารองศีรษะให้ ไหนล่ะ...พระเอกอุ้มนางเอก ไหนล่ะ...เจ้าชายจูบเจ้าหญิง มีแต่อีตาฤๅษีจอมเคร่งทิ้งเธอไว้ในห้องพระ ใจคอจะให้เธอหลับจนบรรลุไปนิพพานเลยกระมัง!

หลังจากประตูห้องพระปิดลงครู่ใหญ่ ปรีชญาณ์ที่แสร้งนอนนิ่งก็ลุกขึ้นนั่งอย่างยอมจำนนต่อหัวใจของอีกฝ่าย ยิ่งเมื่อกวาดสายตามองพระพุทธรูปบนโต๊ะหมู่บูชา ปรีชญาณ์ก็พนมมือขึ้นไหว้อย่างละอายแก่ใจ และอดตั้งคำถามกับตนเองไม่ได้ว่าเธอมาหาเขาเพื่ออะไรกันแน่

ฝ่ายบุริศร์แม้จะมั่นใจว่าตนเองตัดสินใจถูก แต่ก็ยังอดกังวลไม่ได้ซึ่งความกังวลนี้เองที่ชักจูงให้บุริศร์บุริศร์ลุกขึ้นจากเตียงเพื่อจะไปมองคนนอนหลับในห้องพระอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันออกจากห้อง เสียงประตูห้องพระก็เปิดและปิดลงในเวลาไล่เลี่ยกัน ซึ่งเสียงนั้นก็ทำให้บุริศร์ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนและหลับสนิทในอีกไม่กี่นาทีต่อมา

 

 

 

ห้าทุ่มตรงโทรศัพท์โทรศัพท์ที่ปรีชญาณ์ซ่อนเอาไว้ก็สั่นเพราะมีสายเรียกเข้า มือเรียวกดรับแทบจะทันทีเพราะอยากจะระบายให้เพื่อนฟังใจจะขาด

“ว่าไงยะหล่อน เก็บกวาดอาศรมพี่ฤๅษีเรียบร้อยดีไหม เล่ามาสิว่าพลั้งมือทำอะไรพินาศบ้างหวังว่าคงยังไม่ได้เผาครัวพี่เขาทิ้งหรอกนะ”

ปรีชญาณ์ทำหน้าเมื่อยใส่ความแสนรู้ของเพื่อน ขนาดไม่เล่าให้ฟังยังจะเดาถูก

“น้อยไปสิจ๊ะ วันนี้ฉันเพิ่งทำเครื่องทำน้ำอุ่นพัง แกเอ๊ย! สัญญาณอัคคีภัยร้องดังไปทั้งหมู่บ้าน พี่ยามเอย ดับเพลิงเอย กู้ภัยเอย มาจอดรถเรียงกันสลอน”

ฟังแล้วมาริษากับจักรินทร์ก็มองหน้ากัน และเป็นมาริษาที่ถามด้วยน้ำเสียงแหบโหยว่า ‘แกล้อเล่นใช่ไหมเปรียว ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม’

 

 

ปรีชญาณ์ปล่อยให้เพื่อนกระวนกระวายใจกันครู่หนึ่งก็หัวเราะขำ ก่อนจะเล่าความจริงทั้งหมด “อันนี้โม้จ้ะ แต่เรื่องจริงก็วินาศสันตะโรไม่แพ้กันหรอกนะ...” ปรีชญาณ์เล่าเรื่องโดยละเอียดให้เพื่อนฟัง ทั้งเรื่องที่เธอพยายามทำงานบ้านแล้วถูกบุริศร์ดุบ้าง สอนบ้าง และเรื่องที่เธอเผลอหลับในห้องพระ ซึ่ง

เมื่อทั้งสองฟังจบก็พากันเงียบงันคล้ายมีเรื่องให้ขบคิดต่อ และเป็นปรีชญาณ์ที่เอ่ยขึ้นว่า

“อารมณ์ฉันขึ้นๆ ลงๆ วันหนึ่งสักยี่สิบรอบได้มัง พี่ริศร์พูดดีด้วยฉันก็มีความสุข แต่พอเขาดุทีฉันก็เศร้า บางทีเขาก็เมินเฉยฉันก็น้อยใจ แต่พอเขายิ้มให้ ฉันก็รักเขาใหม่ วนซ้ำไปมา” ปรีชญาณ์เอ่ยขึ้น

 

 

“ฉันบอกแกแล้วว่าอย่ายั่วยวนเขา ให้สร้างความประทับใจด้วยใจ ไม่ใช่ด้วยการประทับกาย เอะอะอะไรก็คิดเคลมผู้ชายตลอดๆ”

คำบ่นของจักรินทร์ทำให้ปรีชญาณ์นิ่งงัน เธอมั่นใจว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นไม่ได้ต้องการให้เกิดแรงขับทางเพศ แต่ที่ทำก็เพราะเธออยากเห็นก้นบึ้งของหัวใจของเขามากกว่า ซึ่งเธอก็ได้รู้แล้วว่าลึกสุดใจนั้นไม่มีเธอ ไม่มีแม้เงา

ไม่มีเสียงค้านจากปรีชญาณ์ มีเพียงแต่ใบหน้าเศร้าสร้อยที่เห็นผ่านจอสมาร์ทสมาร์ตโฟน มาริษาผู้อยู่อีกฝั่งของประเทศจึงรับหน้าที่ปลอบใจ

 

 

“อย่าคิดมากนังเปรียว คนเราเริ่มพึงพอใจกันก็เพราะสรีระหน้าตาก่อนทั้งนั้น ต้องตาก่อนแล้วจึงต้องใจเพราะรูปธรรมมันเข้าถึงได้ง่ายกว่า แต่รักจะยั่งยืนหรือไม่อยู่ที่ความชอบพอในอัธยาศัยของกันและกันเป็นสำคัญนะ ความใคร่แปรผกผันกับเวลา ในขณะที่ความรักแปรผันตามในลักษณะทวีคูณ”

มาริษาพูดช้าและชัด ต้องการให้ปรีชญาณ์ซึบซึมซับคำบอกของเธอชนิดคำต่อคำ โดยเมื่อเห็นว่าเพื่อนรอฟังอย่างตั้งใจ สาวอวบก็บอกต่อว่า “ฉะนั้นถ้าแกรักพี่ริศร์ แกต้องรักโดยตระหนักในคุณค่าของตัวเองก่อน ให้พูดได้อย่างเต็มปากว่าเพราะเราดีเขาจึงรัก ความรักที่เกิดขึ้นจะได้เป็นรักอย่างมีสติ รักอย่างรู้ตัวและค่อยๆ พัฒนาความรักไปด้วยกัน รักแบบนี้มันจะมั่นคงและถาวรมากกว่า”

“สาธุ...” จักรินทร์ยกมือท่วมหัว ก่อนจะแฉมาริษาว่า “ที่มีข้อคิด ข้อแนะนำดีๆ ให้หล่อนเนี่ย นังเหมียวมันเตรียมสคริปต์ไว้นะยะ ทั้งเปิดเน็ต ทั้งอ่านหนังสือธรรมะ จริงจังตั้งใจอย่างกับจะไปสอบนักธรรมเอก”

 

 

“จริงหรือเหมียว” ปรีชญาณ์รู้สึกทึ่ง รู้เหมือนกันว่ามาริษาเป็นคนจริงจัง ตั้งมั่นจะทำสิ่งใดก็ต้องทำให้ได้ แต่นึกไม่ถึงว่าจะ‘ล้น’ ถึงเพียงนี้

“จริงสิ ฉันลุ้นแกเต็มที่ อยากได้เพื่อนเขยธรรมะธัมธัมมะธัมโมกะเขาบ้าง คนหล่อน่ะไม่กี่ปีก็เหี่ยว แต่คนดีน่ะผ่องแผ้วนพคุณ ได้เป็นคู่แล้วถือเป็นบุญเชียวนะ”

“เหี่ยวอะไรกันหล่อน เมื่อวานตอนฉันไปส่งไอ้ครามได้เห็นคุณธัชจังๆ ฉันงี้ขาอ่อนเปลี้ยไปหมด คนอะไรไม่รู้ จะสี่สิบแล้วแต่ยังหล่อล่ำ กำยำ น่าหม่ำ ว่าแล้วก็อิจฉาไอ้คราม รู้อย่างนี้ฉันขันอาสาไปรับศึกแทนดีกว่า” จักรินทร์พูดเสียงระริกระรี้ตาเป็นประกาย

 

 

“เออใช่ ไอ้ครามไปไร่คุณธัชวันนี้นี่นา เป็นอย่างไรไงบ้าง ไม่มีปัญหาใช่ไหม” คิดถึงสิ่งที่ทิฆัมพรต้องพบเจอแล้วปรีชญาณ์ก็รู้สึกผิด หวังนะเธอหวังว่าทิฆัมพรจะจัดการทุกอย่างได้ อย่างน้อยๆ ก็จนกว่าเธอจะทำให้บุริศร์รักเธอ หรือไม่ก็จนกว่าเธอจะถอดใจ ซึ่ง ณตอนนี้อย่างหลังน่าจะมีโอกาสมากกว่า

“มีสิยะ ปัญหาหนักด้วย ทางนั้นเขาคงนึกว่าคนที่ไปคือแกที่เป็นว่าที่คุณนายที่เก้า บรรดาเมียทั้งหลายเลยมารอรับเตรียมฉกกัดจิกตบ แต่พอคนที่ลงรถไปเป็นไอ้คราม เมียๆ คุณธัชทั้งหลายก็ล้อมวงซักประวัติยาวเหยียด ก่อนจะลงมติไล่ไอ้ครามกลับ แต่โชคดีคุณมนต์ธัชเข้ามาไกล่เกลี่ยและรับไอ้ครามเข้าทำงาน ก่อนฉันกลับมานี่ไอ้ครามได้เข้าที่พักแล้ว”

 

 

ปรีชญาณ์ถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยๆ ทิฆัมพรก็ไม่ได้ลำบากนัก ที่สำคัญคือเธอยินดีที่บรรดาเมียของมนต์ธัชออกมากีดกัน เพราะหมายความว่าทิฆัมพรจะมีเกราะกันความเจ้าชู้ของมนต์ธัชอีกชั้น นอกเหนือจากคราบทอมบอยสาวห้าวบ้าอุดมการณ์ที่ทิฆัมพรเป็นอยู่

“ขอบใจแกทุกๆ คนเลยนะที่ช่วยฉัน และฝากพวกแกคอยฟังข่าวไอ้ครามด้วย”

มาริษาและจักรินทร์เลิกวางสายไปนานแล้วแต่ปรีชญาณ์ยังนอนไม่หลับ ภารกิจสลักรักลงในใจยังไม่ก้าวหน้าเมื่อเทียบกับกรอบเวลาที่เหลืออยู่ หรือว่า...เธอควรกระตุ้นความทรงจำ ควรทำให้เขาจำวันดีๆ ระหว่างกันได้ วันดีๆ ที่พี่ชายคนหนึ่งเคยสัญญาว่าจะดูแลน้องสาวคนนี้ตลอดไป

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

125 ความคิดเห็น