[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 56 : ตอนที่ 54 สิ่งยืนยัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,738
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 211 ครั้ง
    30 พ.ย. 62


    

     กว่าจะหยุดร้องไห้ก็ผ่านไปนานนิดหน่อย ก่อนที่เหม่ยเหมยจะออกไปเรียกคนอื่นๆมาดูอาการ ฉันมองแผ่นหลังของเด็กสาวที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ต้องมาแบกรับบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่โดยไม่รู้ตัว เพียงแค่มอง ราวกับว่าเขาที่ถูกแปรให้กลายเป็นปิ่นหยกนั้นกำลังเรียกหาพลังของตนที่อยู่ในร่างกายของฉัน

     ผ้าพันแผลบนหน้าผากของลี่เฮย และเขาเล็กๆที่งอกออกมามีสีเดียวกันกับปิ่นนี้ไม่มีผิด เขาอสูรนี้คือแหล่งพลังที่เหลือที่หลิวเหม่ยเจี้ยนกักเก็บพลังส่วนที่เหลือของลี่เฮยเอาไว้ 


     ส่วนที่เธอผนึกคือร่างปีศาจของเธอ...


     ภาพในความทรงจำที่น่าจะไม่ต่ำกว่าร้อบปีผุดเข้ามาในหัว ภาพของลี่เฮยที่ใบหน้าอาบเลือด เสียงกรีดร้องร้องไห้ดังลั่นด้วยความเจ็บปวด หล่อนเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับตอเขาที่ยังอยู่ที่ยังติดอยู่กับหน้าผากมน

      เขาไม่ได้ถูก'ตัด' แต่ว่ามันถูก'หัก' อยู่ในมือของหลิวเหม่ยเจี้ยน ฉันเห็นใบหน้าของลี่เฮยร้องไห้จนแทบเสียสติ ดวงตาขาวกลายเป็นสีดำและนัยน์ตากลายเป็นสีแดงมองหล่อนเขม็งด้วยความโกรธแค้น ก่อนที่เธอจะถูกสังหารและผนึกวิญญาณเอาไว้



     มือยกขึ้นจับหน้าผากตัวเองก่อนจะที่จะกำมือข้างนั้นไว้แน่น ความเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียเขาซึ่งเป็นเหมือนกับขุมพลัง เป็นเสมือนชีวิตที่เทียบเท่ากับจินตานของมนุษย์ เธอต้องเจ็บแค่ไหนกัน...อดทนมามากแค่ไหนกันนะ ลี่เฮย

     ฟิ้ววววววววววว!  

     ในตอนนั้นก็มีสายลมพัดวูบในห้อง เสียงกระดิ่งคลอตามเสียงลมก่อนที่ร่างของหญิงสาววัยราวสามสิบกว่าๆปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ตัวเธอโปร่งแสงและสวมชุดสีชมพูอมส้ม หล่อนมองฉันก่อนจะคุกเข่าลงคำนับจนหน้าผากแนบพื้น ใบหน้างดงามเงยมองฉันลูกแก้วสีเข้มมองด้วยความปิติยินดีปนโศกเศร้า หน้าของเธอคนนี้...คล้ายๆกับฉันเลย

     'นายน้อย...'

     "นี่คุณ..."

     'ข้าน้อยมีนามว่า ผิงเฟิ่ง เคยเป็นศิษย์ของสำนักตระกูลหลิวมาก่อนเจ้าค่ะ'

     "คุณคือ แม่ของเหม่ยเหมยใช่มั้ย?" หล่อนพูดแต่ว่าพยักหน้าตอบ ฉันถึงกับกลั้นหายใจก่อนจะเอ่ยถามต่อ

     "มันเกิดอะไรขึ้น...ทำไมคุณถึงมีสิ่งนี้?" ผิงเฟิ่งนิ่งงันก่อนจะกลับตาตั้งสติแล้วตอบคำถามของฉันด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง แต่ดวงตากลับสั่นเครือ

     'ประมุขหลิวได้มอบมันให้กับข้าก่อนที่จะเกิดการสังหารหมู่โค่นตระกูลหลิว ข้าที่เป็นศิษย์นอกสายและจบการศึกษาแล้วจึงถูกมองข้ามไป...หากเหล่าสี่ตระกูลเซียนรู้ว่าตระกูลหลิวครอบครอง เขาหยกอสูรนี้ไว้ โลกจะต้องโกลาหลเป็นแน่ แต่ข้ามิสามารถบอกใครได้แม้แต่เหมยเอ๋อร์ หากนางรู้นางจะเป็นอันตราย'

     "..."

     'นายน้อย ผิงเฟิ่งเห็นแก่ตัว ขลาดกลัวเกินไปโปรดให้ท่านยกดทษให้ข้าด้วย'

     "ไม่เลย คุณไม่ผิดเลยสักนิด..."

   'นายน้อย ผิงเฟิ่งมีบางอย่างที่อยากจะขอ...ขอเพียงแค่สิ่งเดียวเท่านั้นแล้วข้าจะไม่ขอสิ่งใดอีกเลย'

     "..."

     'คุ้มครองอาเหมย คุ้มครองลูกสาวเพียงหนึ่งเดียวของข้าด้วยเจ้าค่ะ' เธอว่าก่อนจะก้มหัวแนบพื้นอีกครั้ง ฉันไม่กล้าที่จะพูดอะไรเพราะมันรู้สึกอึดอัดและสับสนเหมือนกำลังว่ายน้ำที่มองไม่เห็นฝั่ง

     "อืม ฉันตกลงค่ะ ฉันจะปกป้องเธอเอง...เพราะเหม่ยเหมยก็มีสายเลือดของคุณที่เป็นคนในหมู่บ้านชิงหลินหรงมาก่อน เธอโตมาเป็นเด็กน่ารักมากเลย ขอชื่นชมนะคะที่เลี้ยงดูเธอได้ดีขนาดนี้" หล่อนยิ้มน้ำตาก่อนจะจางหายไป ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นของดอกไม้ที่คล้ายกับกลิ่นของเหม่ยเหมยด้วย




     


     เวลาผ่านไป

     "ข้าตกใจหมด ตอนที่แม่นางจางตะโกนบอกว่าเจ้าหมดสติไป...พอให้หมอมาตรวจก็ไม่พบ ธาตุไฟก็ไม่มี" จินหลิงว่าก่อนจะหยิบองุ่นเข้าปาก

     "ข้าแต่เลือดลมน้อยเท่านั้นเอง ไม่เป็นไรหรอก" ฉันยิ้มเจื่อนก่อนจะมองจินหลิงที่กำลังเทศนาฉันได้ความหงุดหงิด 

     ส่วนเหม่ยเหมยอยู่ๆก็ถูกหลานฉีเหรินเรียกไป เลยให้จื่อเจินไปส่งนาง ฉันถูกพากลับมาที่ห้องของตัวเองโดยมีจินหลิงตามมาด้วย

     "ร่างกายเจ้าออกจากแข็งแรง เหตุใดเจ้าถึงล้มหมอนนอนเสื่อเป็นผักกันเล่า!"

     "ก็ข้าไม่เป็นไรจริงๆนี่--อุ๊ก! จินหลิงใครสอนให้เจ้าป้อนของกินเช่นนี้กัน!" ฉันแว็ดใส่เมื่อจินหลิงยัดสาลี่ใส่ปากฉันขณะที่กำลังพูด เขายกยิ้มกอดอก

     "สมน้ำหน้า ชอบทำให้ข้าเป็นห่วงนักนี่!"

     "...เออก็ได้! ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าเป็นห่วง เจ้ามาทำดีกับข้าเช่นนี้ระวังสาวๆจะเข้าใจผิดเอานะ" จินหลิงสะบัดหน้าหนีบ่นอุบอิบที่ทำเอาฉันแทบจะสำลักสาลี่ชิ้นใหญ่ที่เพิ่งกัดไป

     "ก็ข้ามิได้สนใจพวกนางสักหน่อยนี่ ข้ามีคนของข้าอยู่แล้ว"

     "พรุด! แค่กๆๆ! จ เจ้าว่ายังไงนะ! ใครหรือบอกข้ามาทีสิ!" ฉันเอ่ยถามดีดตัวขยับไปเขย่าบ่าของเจ้ามินิขนมเข่งอีกฝ่ายหน้าตระหนกแถมยังแดงจนถึงคอ

     "เจ้าได้ยินเหรอ!"

     "แหม ที่อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่น่ะเงียบอย่างกะเป่าสากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ข้ามันพวกหูสุนัขเสียด้วยสิ....บอกมาเลยนะ จินหลิงเจ้าชอบใคร!" ฉันยกยิ้มมีชียก่อนจะพยายามไล่ต้อนเด็กหนุ่มให้จนมุม

     "เจ้ามันหน้าไม่อาย!!"

     "เราสาบานกันแล้วนะ ว่าจะเป็นเพื่อนกัน...ถือว่าบอกสหายรักของเจ้าคนนี้หน่อยเถอะ(^^)"ฉันว่าอย่างเป็นต่อจนจินหลิงถลึงตามองแล้วถอนหายใจ ก่อนจะกวักมือเรียกให้ฉันไปใกล้ๆ

     แล้วกระซิบบอกคำตอบ

     "พี่ของเจ้านั่นแหละ..." ฉันตาเบิกโพล่งก่อนจะหันขวับมองเขาตาแทบถลน จินหลิงหน้าแดงก่อนจะฟุบลงฝังหน้ากับพื้นเตียงของฉัน ฉันที่ตัวแข็งทื่อแล้วทวนคำตอบเสียงสั่นๆ

     "จ เจ้าหมายถึง...พี่ซือจุย?"

     "เจ้าอย่าย้ำข้าจะได้ไหมเล่า!" เขาเงยหน้าขึ้นมาขึ้นเสียงใส่แล้วกลับไปฟุบหน้าลงกับผ้าข้างเตียงฉันต่อ

     มือเขามันขยำผ้าห่มฉันจนยับแถมอยู่ไม่เป็นสุข แต่ตอนนี้ตัวฉันนั้น...

     "อ๊ายย---อื้อออออออออออออออออออออออออออออ!!" เสียงกรีดร้องที่ดังได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องถูกจินหลิงเอาหมอนมากดหน้าฉันให้กริ๊ดอัดหมอนไปแทน

     "เจ้าจะร้องทำไม!"

     "ฮ่า! จะไม่ให้ร้องได้ไงฮะ จินหลิง ก็ข้ามีความสุขนี่นา...จ เจ้าจะทำอะไรน่ะ ฮ ฮ่าๆๆๆ!!" ฉันร้องลั่นเมื่อจินหลิงพยายามจะจั๊กจี้ฉัน จนฉันต้องกัดฟันกลั้นเสียงหัวเราะที่เหมือนกับคนบ้า

     "ล้อข้าเข้าไป! เจ้าล้อเท่าไหร่ข้าเอาคืนเจ้าเท่านั้นแหละ! โทษฐานทำข้าอับอาย!" เขาว่าก่อนจะลงมือต่อ จนฉันต้องรีบปัดมือเขาระวิงแล้วรีบวิ่งลงจากเตียงออกมายังนอกห้อง


      ฉันวิ่งเท้าเปล่าไปด้วยความรวดเร็วจนจินหลิงที่ตามมาแทบจะไล่ตามไม่ทันอยู่แล้ว เขาหยุดหายใจหอบจนฉันต้องหยุดตามแล้วหันมาหัวเราะใส่เขา

     "คิกๆ เหนื่อยแล้วหรือ? ข้าต้องเหนื่อยกว่านะที่หัวเราะจนข้าแทบขาดใจตาย"

     "ฮึ่ย! กลับมานี่เลยนะ!"

     "แบร่! ไม่เอาหรอก เดี๋ยวเจ้าก็ทำข้าหัวเราะจนแทบขาดอากาศตายพอดีสิ" ฉันแลบลิ้นใส่ก่อนจะหมุนตัวเดินหนีเขา แต่ว่ากลับมองไม่เห็นตะไคร่น้ำจนแทบจะลื่นล้ม

     พรืดดดดดดดดดด!!
    
     "เหวอ!"

     หมับ!

     "...ระวังตัวหน่อย แม่นางฟูหยาง เจ้านี่ช่างแก่นแก้วเสียจริงนะ" แขนแกร่งที่เข้ามาโอบไหล่ฉันไว้ได้ทันพูดขึ้น ฉันเงยหน้ามองเจ้าของเสียงทุ้มแสนอบอุ่นด้วยความตกใจ

     "อ ขออภัย แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยเจ้าค่ะ คุณชายจาง" ชายหนุ่มยิ้มละมุนแล้วพยักหน้ารับก่อนจะมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความระอาปนเอ็นดู

     "เป็นหญิง มิควรเดินเหินโดยมิสวมรองเท้าหนา...แล้วก็มิควรวิ่งกระโดดโลดโพนด้วย" ฉันยิ้มเจื่อนแล้วพยักหน้ารับแกนๆ

     "เจ้าค่ะ..."

     "อาชิง...คุยกับใครอยู่น่ะ?" เสียงของหญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังของเขา แต่ร่างของฉันแข็งทื่อไปทันทีเพราะจำเสียงนี้ได้ ทันทีที่ฉันได้สบตากับเจ้าของเสียง อีกฝ่ายก็หันมาสบตาฉันเข้าพอดี


     ฮูหยินใหญ่จาง...ยัยป้ามหาภัย!


     "ท่านแม่ แม่นางผู้นี้คือฟูหยาง เป็นเพื่อนของอาเหมยขอรับ" จิ้นชิงตอบอีกฝ่ายก่อนจะพยุงให้ฉันยืนดีๆ ถึงจะไม่ชอบหน้าแต่ฉันไม่อยากทำอะไรโฉ่งฉ่างตอนนี้

     "ยินดีที่ได้พบเจ้าค่ะ ฮูหยินจาง" หล่อนมองฉันด้วยแววตาเย็นชาและเลือดเย็น ก่อนจะเปลี่ยนมายิ้มหวานให้

     "ข้ามิเคยเห็นอาชิงของแม่ พูดกับใครราวกับห่วงใยเช่นนี้มาก่อนเลย...อาชิงเจ้าชอบแม่นางคนนี้หรือ?"

     "ท่านแม่ อย่าพูดอะไรให้นางตกใจสิขอรับ"

     "ชะตาฟ้าลิขิตแท้ ทั้งเจ้าแล้วก็น้องเจ้าจะได้คู่ครองเป็นคนสกุลหลานทั้งคู่...น่ายินดีเสียจริงๆ" ฉันกับจินหลิงหันหน้ามองกันด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนที่จินหลิงจะถามขึ้น

     "ฮูหยินจางหมายความว่าอย่างไร?" 

     "อาเหมายกับคุณชายหลานจะมีการดูตัวกันในเย็นนี้ คงอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับพวกท่านเซียนซือ...ตายจริง พูดถึงก็มาพอดีเลย" ฮูหยินจางว่าก่อนที่พวกเราทั้งคู่จะหันไปมอง

     ภาพตรงหน้านั่นมันทำให้เหมือนกับว่าถูกลากไปตบต่อหน้าคนนับพันบนเวที เมื่อเห็นจิ่งอี๋เดินมาพร้อมกับเหม่ยเหมยโดยที่เด็กหนุ่มเงยหน้าสบมองฉันเข้าพอดี

     "ฟูหยาง ไม่ได้นะ เพิ่งฟื้นมิควรเดินเหินเช่นนี้สิ...ท่านไม่ใส่รองเท้าเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก" เหม่ยเหมยปรี่เข้ามาหาฉันก่อนจะเทศนาเล็กน้อย แต่ว่า...ฉันกลับไม่รู้ว่าจะตอบเธอยังไง

     ในหัวมันว่างเปล่าจนกระทั่งลืมวิธีการพูดและเรียงประโยค ฉันสับสนและมึนงงไปหมด ไม่รู้ว่าจะทำยังไง

     "แม่นางฟูหยาง เจ้าเป็นอะไรหรือ?"

     "อาชิง เช่นนั้นเจ้าพานางไปพักเสียสิ" ฮูหยินใหญ่เห็นฉันไม่พูดไม่จาจึงโพล่งขึ้น จิ้นชิงหันไปมองมารดาที่ยกยิ้มอ่อนโยนให้ตนพยักหน้าก่อนจะเดินเข้ามาเพื่อช้อนตัวฉันขึ้น แต่...

     ฟึ่บ!

     "อ๊ะ!" ฉันร้องด้วยความตกใจจนรีบฉวยคอเสื้อของคนที่จู่ๆก็ดึงตัวฉันแล้วช้อนร่างขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย 

     "คุณชายหลาน..."

     "น้องสาวของพวกข้า พวกข้าจะดูแลเองขอรับฮูหยินจาง พวกข้ามิอยากรบกวนคุณชายจาง ขอตัวก่อน" จิ่งอี๋พูดสั้นๆก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากวงสนทนาโดยที่มี จินหลิงและเหม่ยเหมยตามมาด้วย










     ตุบ!

     "จินหลิง แม่นางจาง พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ" จิ่งอี๋ว่าหลังจากที่พาฉันกลับมายังห้องนอน แต่ฉันยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ ไม่พูดไม่จาอะไร

     ไม่รู้ทำไมตอนนั้นจินหลิงถึงได้ยอมถอยง่ายๆ พร้อมกับพาเหม่ยเหมยไปด้วย

     "..."

     แปะ!

     "หะ!....พี่จิ่งอี๋?" เขาตบแก้มฉันเบาๆเรียกสติที่หลุดลอย ฉันเงยหน้าจ้องเขาเหวอๆ แต่อีกฝ่ายกลับทำสีหน้าทมึนทึงใส่

     "ใครบอกให้เจ้าเดินเท้าเปล่ารอบอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่? ไม่กลัวหินจะบาด เสี้ยนตำเท้าเจ้าหรือไง?"

     "...ข้าวิ่งหนีจินหลิงมา เลยไม่ได้ทันคิดน่ะ"

     "แล้วเจ้าไปสนิทกับคุณชายจางตั้งแต่เมื่อใด ถึงขั้นแตะเนื้อต้องตัวกันได้แล้วน่ะ?" หัวคิ้วฉันเริ่มชนกันเพราะคำพูดแดกดันที่ผ่านหู ก่อนจะถอนหายใจแล้วอธิบายให้ฟัง

     "เฮ้อ ข้าจะลื่นล้มเขาเลยช่วยรับต่างหากล่ะ ถ้าเขาไม่รับข้า ข้าก็คงล้มหัวฟาดพื้นเลือดถ่วมแล้วกระมัง"

     "สตรีมิควรพูดคุยกับบุรุษหากไม่จำเป็น"

     "พี่ก็เป็นชายนะ แล้วสิ่งที่พี่พล่ามมาก็ไม่ได้จำเป็นอะไรเลยสักนิด"

     "ฟูหยาง!"
    
     "พี่เป็นอะไรไปเนี่ย...ทำอย่างกับว่าหวงข้านักล่ะ"

     "..."

     "...หรือว่าพี่หวงข้าจริงๆ? โธ่เอ๊ย พี่ควรดีใจนะ ที่น้องของพี่มีหนุ่มมาชอบน่ะ จะได้ไม่ต้องถูกนินทาว่าขายไม่ออก"

     "...เจ้าหายโกรธข้าแล้วหรือไง?"

     "หือ อ้อ ยัง แต่ข้าเหนื่อยที่จะใส่ใจแล้ว จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ ข้าห้ามความคิดใครได้ที่ไหนล่ะ" ฉันว่าก่อนจะก้มๆเงยๆหารองเท้าแล้วฉวยมาใส่แล้วผุดลุกขึ้นเพื่อจะออกไปข้างนอก แต่อีกฝ่ายก็ฉวยข้อมือฉันแล้วกระชากให้ล้มนอนลงบนเตียงอีกหน

     และด้วยกำลังแขนของคนตระกูลหลานมันมากอยู่แล้ว ฉันเลยเป็นเหมือนตุ๊กตาที่สามารถถูกเขาลากไปไหนมาไหนได้อย่างง่ายดาย


     หมับ! ตุบ!


     "พี่จะดึงข้าทำไมเนี่ย!" ฉันที่ถึงกับหงายลงไปนอนตามเดิมตวัดตามองคนที่ดึงฉันอย่างขุ่นเคือง จิ่งอี๋ยังก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร

      ฉันผุดลุกขึ้นนั่งมุ่ยหน้าด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน ก่อนจะพยายามสะบัดข้อมือที่อีกฝ่ายเกาะกุมไว้ออก แต่ทำไปก็ไร้ผลในเมื่อเขายังไม่ยอมปล่อย กลับกันเขาจับแน่นขึ้นจนฉันต้องแงะนิ้วของเขา

     "จะจับข้าไว้ทำไม พี่ปล่อยข้าได้แล้ว!" มือคนหรือตีนตุ๊กแกเนี่ย! แน่นอย่างกับอะไรดี! ปล่อยสิโว๊ยยยย เจ้าเด็กบ้านี่! 

     ในตอนนั้นจิ่งอี๋ก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน แววตาของเขามันต่างไปจากทุกครั้งจนมือฉันที่กำลังแงะมือของเขานั้นถึงกับชะงัก ฉันจ้องเขาคืนอย่างถือดี แต่ก็ไม่นานนักจนฉันต้องหลบตาเขาแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง อีกฝ่ายกลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เหมือนจะแกล้ง

     "พี่เล่นบ้าอะไรเนี่ย!"

     "เจ้าคิดว่าข้าเล่นงั้นหรือ?" โว๊ะ! เจ้าเด็กนี่ หูตึงรึไงกัน

     "พี่หมายความว่าอย่างไร? ปล่อยข้าได้แล้วน่า ข้านอนก็ได้" ฉันโอดครวญขอให้เขาปล่อยเพราะมันเริ่มเจ็บข้อมือนิดๆแล้ว

     "เจ้าบอกว่า ข้าอาจเห็นแม่นางจากเป็นตัวแทนแม่นางที่ช่วยชีวิตข้าเพราะใบหน้าเหมือนกันใช่หรือไม่?" เขาถามน้ำเสียงราบเรียบ แต่ฉันกลับไม่ไว้ใจเสียงของเขาในตอนนี้เลย

    แล้วทำไมถึงถามเล่า!

     "...พี่จะถามทำไม?"

     "เจ้าบอกว่าข้ามันใจไขว้เขว เพียงเพราะแม่นางทั้งสองมีใบหน้าคล้ายกัน...แต่ถึงข้าจะไขว้เขว มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ข้ามั่นใจแน่ๆว่านางคนที่ช่วยข้า" คิ้วฉันขมวดด้วยความไม่เข้าใจ เขาคลายมือที่เกาะกุมออกแล้วลุกขึ้นมานั่งที่ริมขอบเตียง

     ฉันต้องถอยกรูดออกห่างเขาเป็นวา มือกำหมัดไว้แน่นพร้อมจะปล่อยตะบันหน้าเขาอย่างไม่ยั้งแรง แล้วถามไปอย่างกล้าๆกลัว

     "ม มันคืออะไรล่ะ?" ดวงตาสีอ่อนคู่นั้นเหลือบมองฉันเหมือนน้ำที่สงบ ที่คาดเดาไม่ได้

     มือเขายกขึ้นก่อนจะแตะที่ริมฝีปากได้รูปของตัวเองแล้วไล้ไปมาเหมือนจะระลึกถึงสัมผัสนั้น ฉันถึงกับกลั้นหายใจเรียกสติตัวเองทันที จู่ๆใบหน้าฉันมันก็ร้อนเห่อขึ้นมาจนแทบจะระเหยแล้วก้มหน้าลงทันที

     "ฟูหยาง...เจ้าลองเป่าปากข้าได้หรือไม่?"

     "...ห หะ?" ฉันรีบเงยหน้าขึ้นมองเขาหน้าเหวอ ซึ่งอีกฝ่ายก็มองฉันด้วยสายตาจริงจังแบบสุดๆ

      ฉันอ้ำอึ้งก่อนจะกลั้นใจเข้าไปหาแล้วเป่าลมที่ปากเขาเบาๆแล้วถอยออก เป่าแบบเป่าฟู่ๆเหมือนเป่าของร้อนนั่นแหละ จิ่งอี๋ทำหน้าขัดใจก่อนจะอธิบายเสริม

     "ลมจากปากเจ้าใส่ปากข้า ปากแนบปากเจ้าเข้าใจหรือยัง!" ถึงกับอึ้งแล้วแทบจะร้องลั่นกับความตรงของเจ้าเด็กคนนี้

     มันจะต่างอะไรกับให้ฉันจูบนายกันฮะ เจ้าเด็กแก่แดด!

     "โดนคัดกฏสกุลจนบ้าไปแล้วหรือพี่จิ่งอี๋!"

     "จะหาว่าข้าบ้าก็ได้! หรือจะให้ข้าเข้าหาเจ้าเองล่ะ?" เขาว่าแล้วแสร้งโน้มตัวเข้ามาใกล้ ฉันผงะแล้วรีบตอบกลับในทันทีอย่างไม่มีทางเลือก

     "ข ข้าไปเองๆ! พี่อยู่ตรงนั้นเลยนะ" ฉันว่าแล้วชี้หน้าเขา จิ่งอี๋หัวเราะหึแล้วยอมนั่งอยู่นิ่งๆมองฉัน

     "เข้ามาสิ"

     "พี่ก็หลับตาสิ!"

     "ไม่" ฉันถลึงตาใส่ก่นด่าเขาในใจ หลับตาท่องนะโมพุทโธเรียกสติตัวเอง

      คิดซะว่าผายปอดๆๆๆๆๆๆๆ!! ฟู่ววว เอาล่ะ!


     เมื่อทำใจได้แล้วก็หยัดตัวลุกขึ้นนั่งคุกเข่าก่อนจะค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ ฉันหลับตาปี๋และอยากให้มันจบเร็วที่สุดทันทีที่ริมฝีปากฉันแนบริมฝีปากเย็นของอีกฝ่ายก็นับถึงสามในใจแล้วผละออก


     1







    2








     3





     "เฮ้อ พอใจพี่หรือยัง" ฉันถอนหายใจทันทีที่ผละออก ไม่อยากมากหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ อยากมุดดินหนีไปอยู่เมืองอี้จริงๆ!

     "เจ้าไม่ได้เป่าปากข้าเลย บ้านใครสอนเจ้ากันล่ะ?"

     "พี่นี่---!"

     "มันต้องแบบนี้ต่างหาก" เขาว่าก่อนจะคว้าคอเสื้อของฉันแล้วแนบริมฝีปากอ่อนนุ่มและเย็นลงมาอย่างไม่ได้ทันตั้งตัว


      ฉันตาโตตัวแข็งทื่อ เพราะมันเป็นจังหวะที่ฉันอ้าปากแล้วพยายามขยับหนี มือก็ผลักๆดันๆเขาออกแต่ว่า...มือข้างหนึ่งของเขารวบข้อมือทั้งสองของฉันไว้ ส่วนอีกข้างก็กดท้ายทอยของฉันให้ตอบรับอีกฝ่าย


     ถึงจะไม่มีการรุกล้ำใดๆ แต่มันก็ยาวนานอยู่เหมือนกันเพราะอีกฝ่ายนั้นทั้งดูด ทั้งกดย้ำแรงสลับเบา แล้วก็บดๆถูๆอยู่นาน กว่าจะผละออกฉันก็หายใจหอบแฮ่กๆเหมือนคนวิ่งฟูลมาราธอน แถมยังรู้สึกเค็มปะแล่มๆที่ปากล่างจนต้องยกมือขึ้นแตะ

     เลือด...เลือดออก!!

     "ก็แค่นี้แหละ..." เขาว่าก่อนจะเลื่อนมือที่ท้ายทอยมาลูบไล้ริมฝีปากฉันแล้วคลึงเล่นเบาๆ สายตาที่เขามองมันนั้นทำเอาเสียววาบไปทั่วท้องเลยทีเดียว    

     "อะ...อะ..."

     "ปากของเจ้า...นิ่มเหมือนกับนางเลย"
    






     เพี้ยะ!!!











เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 211 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,619 ความคิดเห็น

  1. #1617 คุโรคิคิ (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 22:16
    เรียกว่าน้องก็อย่าลืมแบ่งสมบัติให้ด้วยนะ
    #1,617
    0
  2. #1591 icesupicha (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 มีนาคม 2564 / 22:52

    ใช้วิธีนี้เลยเชียว แถมได้จูบสองรอบอีก

    #1,591
    0
  3. #1512 Bao_Bao (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 19:00
    ดัง "เพี๊ยะ" เลยอีกลูกเอ้ย--5555+
    #1,512
    0
  4. #1506 เพื่อนผักชี (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 11:09
    ปากใครก็นิ่มป๊ะอิพี่ ก่อนหน้านี้โคตรอยากกระทืบจิ่งอี๋เลย ตอนนี้หายละ ดีกันๆ
    #1,506
    0
  5. #1467 รากต้นโพธิ์ (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 21:18
    งุ้ยยยยยย~ จิ่งอี๋รุกเก่งนะหยางหยางไหวหรออออ~~~
    #1,467
    0
  6. #1238 NongZaRa (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 06:32

    @333333333
    #1,238
    0
  7. #1083 Frostendzx (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 13:25
    อาเตี่ยอาเหนียง แวรรรรร์ มาช่วยน้องหน่อยยย
    #1,083
    0
  8. #1082 Dark_Sheen (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 12:16
    อาเตี๋ยอาเหนียงงง น้องหยางถูกกินเต้าหู้แล้วววววว
    #1,082
    0
  9. #1081 chanagarn2002 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 09:35
    ว้าววววววววววววว
    #1,081
    0
  10. #1080 Hyperion-kub (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 09:06
    อาเตี่ยอาเหนียงงงง
    #1,080
    0
  11. #1079 554910140 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 09:01
    ว้าววววววววว เร้าร้อน? 555555 ว่าแต่เสียงตบนี่น้องตบพี่ รึน้องตบน้อง??
    #1,079
    0
  12. #1078 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 07:21

    โอ้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววว

    #1,078
    0
  13. #1077 Olivia1112 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 01:38
    รุกที่นี่แม่ยกตามไม่ทันเลยจ้า โดนตบไปดิ5555
    #1,077
    0
  14. #1076 Kanthima_28 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 01:34
    อาเตี่ยกับอาเหนียงอยู่ไหนนน~~ มาช่วยน้องหยางเร็ววว~!!
    #1,076
    0
  15. #1075 lrvlenca (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 01:24
    ว๊ายยยยยยยยยยยยย เขา เค้าาาา เขาาาาาาาา เค้าาาาา กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ฟูหยางงงง น้องหยางงงงงง หนูลูกกกกกกกกก
    #1,075
    0
  16. #1074 Namthan44 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 00:49

    จิ่งอี๋ระวังอาเตี่ยหลานกับอาเหนียงเว่ยเห็นนะ

    #1,074
    0
  17. #1073 Wilawan Chumwanid (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 00:44
    โห รุกแรงเกินโดนตบเลยอะ ลุ้นคู่นี้ต่อไป
    #1,073
    0
  18. #1072 Aimi soulsaver (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 00:43
    กริ๊ด น้องโดนรุกค่า
    #1,072
    0
  19. #1071 NaomiSama (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 00:42
    สมควรโดน
    #1,071
    0
  20. #1070 Black Sakura addiction (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 00:35

    จิ่งอี๋ เจ้าช่างกล้า จงเตรียมคัดกฎ3,000จบซะ!!! //กฎตระกูลหลานในมือนี้สั่นนน~
    #1,070
    0
  21. #1069 Tenebris (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 00:26
    จิ่งอี๋จ๋าาา ทำอะไรน้อง//กระบี่สั่นไปหมดเเล้ใ
    #1,069
    0