[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 43 : ตอนที่ 41 แก้บ่วงกรรม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 262 ครั้ง
    3 พ.ย. 62

     


     งิ๊ดๆๆ! แผล่บๆๆ! 

     "อ อือ ฮะๆๆ ไม่เอาน่า มันจั๊กจี้นะ!" ฉันรู้สึกตัวขึ้นมาเมื่อเห็นเซียนจื่อเลียหน้าเลียตาฉันยกใหญ่ พร้อมกับยกสองขาหน้ายันหน้าท้องฉันไว้

     "ฟูหยาง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง!" จิ่งอี๋รีบเข้ามาแทรกเซียนจื่อแล้วเอ่ยถามฉันด้วยความเป็นห่วง ฉันก็เพิ่งรู้ตัวว่ารอบๆฉันมีพวกศิษย์ทุกคนอยู่

     "จิ่งอี๋หลบไป..." หลานฉีเหรินว่าก่อนจะเดินเข้ามาแล้วคว้าข้อมมือฉันไปดูชีพจร สักพักเขาก็พยักหน้าแล้วเอ่ยถาม

     "ไม่เป็นไรทุกอย่างปกติดี เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า แล้วซือจุยล่ะ?"

     "วัดกวนอิมเจ้าค่ะ"

      ตูมมมมมมมมมมม!! 


     เสียงระเบิดดังขึ้นจนพวกเราหันขวับไปมอง เซียนจื่อเห่าไม่ยอมหยุดและพยายามขืนแรงสายจูงไปทางนั้น สัญญาณบ่งบอกบางอย่างจนฉันต้องรีบลุกขึ้นโดยที่มีจื่อเจินคอยช่วยพยุง

     "เซียนจื่อ นำทางไปเลย..." ฉันว่าก่อนที่เจ้าสี่ขาขนปุยจะวิ่งนำหน้าไป

     โฮ่งๆๆๆ!!



     พวกเรามาถึงวัดกวนอิมในตอนที่ทุกอย่างด้านในนั้นพังทลายลงแล้ว ฉันหันซ้ายหันขวาด้วยความกังวลจนกระทั่งได้ยินเสียงของคนๆหนึ่งเรียกฉัน

     "หยางหยาง เจ้าเป็นอะไร?" เสียงเรียกนุ่มหูดังขึ้น เห็นเป็นเว่ยอิงที่นั่งหมดแรงพิงเสาอยู่ตรงนั้น

     "พี่เว่ย...คำสาปล่ะ?" เขานิ่งก่อนจะเลิกแขนเสื้อให้ฉันดู แขนเรียวที่เรียบเนียนไร้บาดแผลเป็นสิ่งยืนยันอย่างดี

      ฉันยืนนิ่งไม่พูดอะไรจนกระทั่งผู้คนเริ่มทยอยไปดูความเสียหายด้านในวัดจนเหลือแค่ฉัน เว่ยอิง และหลานจ้านที่อยู่ด้านนอก มืออบอุ่นวางบนหัวของฉันแล้วโคลงไปมา แววตาที่ทอดมองมาเหมือนกับปล่อยวางพาลทำฉันน้ำตาไหลอาบมือขึ้นปิดตา

     "พี่เว่ย..."

     "อะไร?"

     "ข้าต้องหยุดชื่อเฟิงจุน วิญญาณของพวกเขายังไม่มีทางหายโกรธจินกวงเหยา"

     "..."

     "พี่..จะห้ามข้าไหม?" ทั้งสองมองตากันก่อนที่เว่ยอิงจะพยักหน้าให้หลานจ้านพูด เขาพยักหน้ารับแล้วพูดกับฉัน

     "หากเจ้าทำได้ ก็ทำเถอะ" เมื่อได้รับคำอนุญาตฉันรีบยกแขนเสื้อเช็ดน้ำตา เว่ยอิงจับมือฉันแล้วพามานั่งก่อนจะร่ายคาถา 
 
     ฉันหลับตาหัวพิงกับเสา จนกระทั่งได้ยินเสียงหนึ่งกระทบเข้ามาดังมากจนฉันตกใจ

     "พี่หยาง!! ช่วยเหยาเกอด้วย!" แรงเขย่าของโม่เสวียนอวี่ทำให้ฉันลืมตาโพล่ง

       อาอวี่น้ำตานองหน้าฉันรีบลอยตามเขาจนกระทั่งเห็นเนี่ยหมิงเจวี๋ยกำลังบีบลำคอของจินกวงเหยาอยู่ ฉันยืนอึ้งเพราะเพิ่งได้เห็นเขาเป็นครั้งแรก ตัวเขาสูงใหญ่กว่าหลานซีเฉินไปมากจนเทียบได้ว่าจะสูงเกือบสองเมตรแล้ว และดูจินกวงเหยาสิ! เขาสูงกว่าฉันไปไม่เท่าไหร่เองนะเฮ้ย!!

     หมับ!

     "ใคร!" ดวงตาคมดุร้ายตวัดมองมือปริศนาที่รั้งมือเขาให้ออกจากลำคอของจินกวงเหยา พบว่าฉันเองก็จ้องเขาเขม็งอย่างไม่กลัวว่าเขาจะจับฉันหักคอแต่อย่างใด

     "อ อั่ก!" 

     "ปล่อบเขาเถอะค่ะ อย่าสร้างเวรสร้างกรรมกันอีกเลย"

     "เจ้าไม่รู้อะไร อย่าเข้ามาสอด!..เจ้าคนทรยศนี่มันทำอันใดกับข้าไว้บ้าง เจ้ารู้หรือไม่!" เนี่ยหมิงเจวี๋ยตะคอกเสียงดังมือบีบลำคอของอีกฝ่ายแน่นขึ้น

     "ทำให้ท่านธาตุไฟเข้าแทรกด้วยบทเพลงฉิน หั่นศพท่านเป็นชิ้นๆ ตั้งใจจะให้ท่านเป็นหุ่นเชิด..หลอกลวงท่านกลับกลอกสารพัด" จินกวงเหยาตาเบิกกว้างเพราะว่าทุกอย่างนั้น ไม่มีใครที่รู้ได้เลยก่อนที่เรื่องทุกอย่างจะถูกเปิดโปง

     "..."

     "ระงับโทสะก่อนเถอะค่ะ ความโกรธของท่านมันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น"

     "แล้วอย่างไร! ไม่ว่าอย่างข้าจะทรมานมัน ให้สาสมกับที่มันทำกับข้า!"

     "แม่นา...ง อ อั่ก! พอเถอะ..." เสียงของจินกวงเหยาดังแว่วดวงตาทอดมองฉันเหมือนคนอ่อนแรง ฉันสบตามองเขาแล้วส่ายหน้าก่อนจะตั้งจิตแล้วบิดนิ้วก้อยของเขาออก

     นิ้วก้อยนั้นเป็นจุดที่อ่อนไหวมากที่สุด หากจะสลัดให้หลุดมีแต่ต้องทำแบบนี้เท่านั้น และมันย่อมได้ผลเนี่ยหมิงเจวี๋ยเผลอปล่อยมือจิงกวงเหยา ฉันรีบไปพยุงเขาให้นั่งดีๆ

     "แค่กๆ! แม่นาง...เหตุใด ถึงช่วยข้า" เขามองฉันอย่างไม่เข้าใจ เงาสะท้อนในกระจกตาของเขาทำให้ฉันเพิ่งเห็นตัวเอง

     ใบหน้าของฉันในชาติก่อน...มิน่าล่ะ เขาถึงไม่เรียกฉันว่าฟูหยาง

     "เพราะท่านยังต้องถูกผลกรรมพิพากษา มิใช่ดวงวิญญานของคนที่ท่านเคยทำร้าย" ฉันยิ้มแล้วผุดลุกขึ้นเดินมาเป็นเกราะกำบังให้เขา

     "เจ้าปกป้องมันเพราะเหตุใด! มันต้องตายด้วยน้ำมือของข้า!"

     "คนตายแล้ว ตายอีกไม่ได้หรอก...ฉันไม่ได้ปกป้องเขา แต่ฉันมาเพื่อหยุดคุณ"

     "หยุดข้า! ฮ่าๆๆๆ! เจ้าจะหยุดข้าได้หรือ" เนี่ยหมิงเจวี๋ยหัวเราะร่วนเยาะเย้ยจนฉันหน้าตึง รู้สึกคันเท้ายุบยิบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
     
     "..."

     "ข้าให้เจ้าคิดอีกครั้ง หลีกทางให้ข้า...ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้า" ฉันยืนนิ่งไม่ฟังคำก่อนจะกางแขนปกป้องจินกวงเหยาเต็มที่ ทำให้จินกวงเหยามองฉันด้วยความประหลาดใจ

     "แม่นาง...ทำไม"

     "ท่านตายแล้ว เพราะอย่างนั้นขอให้ความทุกข์โศกที่ท่านมีมาตลอดชีวิตได้ตายไปด้วยเถอะ..."

     "..."

     "อาอวี่เขาขอร้องฉัน ว่าให้ช่วยท่านจากเจ้าคนตัวใหญ่ๆตรงหน้านี่" ดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความแปลกใจ ก่อนที่แขนเล็กของเสี่ยวโม่จากรวบกอดจินกวงเหยาจากด้านหลัง

     หมับ!

     "ฮึก เกอ...เหยาเกอ" อาอวี่ร้องไห้เป็นเผาเต่าจนคนถูกกอดตกใจ หันไปมองคนที่กอดด้านหลังแล้วหันมามองฉัน

     ฉันยิ้มก่อนจะพยักหน้าแล้วหันไปเผชิญหน้ากับพี่เบิ้มร่างสูงเกือบจะสองเมตรตรงหน้า โห นี่ขนาดฉันสูงเกือบจะ 170 แล้วนะ ยักษ์ชัดๆเลยเถอะ!

     "..."

     "ตอนแรกก็คิดว่าจะขอแค่ให้ปล่อยจินกวงเหยาไปรับโทษเท่านั้น ถ้าฉันไม่ดูดซับแรงอาฆาตจากดาบป้าเซี่ยมาซะก่อน" ฉันว่าก่อนจะยกมือข้างที่เคยจับดาบนั่นเส้นเลือดสีดำยังคงขึ้นอยู่จางๆและมีไอทะมึนล้อมรอบ

     ทั้งสองถึงกับผงะ แต่ฉันก็กำมือข้างนั้นเพื่อให้แรงอาฆาตในมือสงบลงแล้วเท้าเอวคุยกับเขาต่อ

     "แรงอาฆาของดาบป้าเซี่ยตอนนั้น มันได้ถ่ายทอดความทรงจำของผู้เป็นนายและความรู้สึกนึกคิดให้ฉันได้เห็น...ความผิดหวังที่ถูกคนที่ไว้ใจหักหลัง โกรธแค้นที่ถูกหลอกใช้เหมือนคนโง่"

     "..."

     "และเจ็บปวดที่คนทำ เป็นคนที่ท่าน'รัก'..." เนี่ยหมิงเจวี๋ยนิ่งงันมองสบตาฉัน ดวงตาคมของเขาเบิกกว้างน้อยๆก่อนจะแปรเปลี่ยนมาเป็นสงบนิ่งเช่นเดิม 

     "เจ้าบอกว่าข้ารักเมิ่งเหยางั้นหรือ?"

     "ท่านรู้ดีแก่ใจ เพียงแต่ท่านไม่ยอมรับความจริง...เอาแต่ยกความแค้นเป็นที่ตั้ง จนบดบังความรู้สึกที่แท้จริงในใจ"

     "..."

     "หากท่านทำลายจินกวงเหยาได้สำเร็จ เขาจะไม่ได้กลับชาติมาเกิดอีก เพราะวิญญาณนั้นแตกสลายเกินกว่าที่จะไปเกิดใหม่...ไปชดใช้กรรมก็ไม่ได้ อยู่ในวังวนแห่งความทรมานนี้ไปตลอดกาล" เนี่ยหมิงเจวี๋ยมองฉันด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาหลุบลงต่ำมือใหญ่กำแน่น

     "เจ้าลูกนางโลมนี่มันก็สมควรแล้ว! การกระทำของมันต้องตายด้วยน้ำมือของข้า!"

     "..." จินกวงเหยาหลุบตาลงต่ำหลับตาลงไม่อยากรับรู้คำพูดเสียงแทงจากคนตรงหน้าของเขา

      ผัวะะะ!!

     หมัดหลุนๆซัดเข้าเต็มหน้าของคนตัวใหญ่เสียงดังลั่นจนจินกวงเหยาถึงกับตกใจลืมตาขึ้นมอง และก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นฉันกำลังซัดหน้าประมุขเนี่ยที่ใครๆต่างก็หวาดกลัว

     "แม่นาง!"

     "เป็นลูกนางโลมแล้วมันทำไม...เป็นคนชั้นต่ำแล้วยังไง พวกเขาเองก็ยังเป็นคนอยู่ดี!" ฉันกำหมัดแน่นมือของฉันมันแตกเพราะต่อยคนตัวใหญ่อย่างไม่ยั้งแรง

     "แม่นาง..."

     "ท่านรู้ดีกว่าใครว่าเขาต้องเจอกับอะไร! ใครกันแน่ที่รู้ดีว่าเขาต้องถูกใครต่อใครต่อว่านินทาลับหลังเรื่องอะไรบ้าง! ท่านไม่ใช่เหรอที่สอนให้เขาเข้มแข็ง สอนให้เขายืนหยัดได้โดยที่ไม่ต้องสนคำดูถูกเขา!"

     "..."

     "ตั้งสติให้ดีหน่อย ชื่อเฟิงจุน...ท่านอยู่กับเขามานานกว่าใคร ตัวตนของจินกวงเหยาที่ท่านเห็นก็แค่ตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องเมิ่งเหยา"

     "..."

     "ฉันรู้ว่าคุณแค้นเขา ถ้ามันเลือกได้เขาก็คงไม่อยากมีพ่อเป็นจินกวงซ่านนักหรอก..."

     "เหอะ ช่างรู้ใจกันดีเสียจริงนะ...เจ้าเป็นเหมือนกับเจ้าลูกโสเภณีนี่เหมือนกันรึ" เนี่ยหมิงเจวี๋ยยิ้มแสยะเย้ยหยันใส่ฉัน อยากจะตรงเข้าไปกระทืบอยู่หรอก

     "คล้ายๆกัน แต่สำหรับฉัน ฉันไม่ใช่ลูกหญิงนางโลมหรืออะไร...เพราะฉันไม่ใช่คนของโลกนี้" จินกวงเหยาหันขวับมามองฉันด้วยความตื่นตะลึง

     "ว่าอย่างไรนะ"
     
     "เพราะการกระทำของไอ้ตาแก่ตัณหากลับนั่น มันทำให้ฉันต้องมาอยู่ในสภาพนี้ต่างหาก! ฉันอยู่ของฉันดีๆ ต้องมารับรู้อะไรที่ไม่เข้าใจและต้องเจ็บตัวเพื่อแลกกับความจริง! ความจริงที่ว่าฉันมีสายเลือดของคนในโลกนี้ ที่ถูกฆ่าล้างตระกูลด้วยฝีมือของไอ้แก่นั่น!"

     "..."

     "คุณคงรู้จักตระกูลหลิวนะ" แค่ฉันพูดคำนั้นไปเนี่ยหมิงเจวี๋ยตาเบิกกว้าง ไม่ต่างจากจินกวงเหยาที่มองฉันอย่างไม่เชื่อหูเช่นกัน

     "ตระกูลหลิว...เจ้าน่ะหรือ"

     "มันดูไม่น่าเชื่อใช่มั้ยล่ะ ก็จริง เพราะตระกูลนั่นถูกโค่นลงไปได้หลายสิบปีแล้ว...ชนวนในสงครามครั้งนี้ มันก็มาจากเจ้าประมุขจินคนก่อนนั่นแหละ" ฉันลอบถอนหายใจเพื่อระบายความโกรธที่สุมอยู่ในอกแล้วพูดต่อ

     "แต่เขาตายไปแล้ว ฉันก็ทำอะไรไม่ได้มากนอกจากสาปแช่ง ถือว่าฉันขอร้องล่ะค่ะ"

     "..."

     "เนี่ยหมิงเจวี๋ย เห็นแก่ความสัมพันธ์ที่ท่านกับคนๆนี้มีร่วมกันเถอะ ปล่อยเขาไปให้เขาได้ชดใช้ในสิ่งที่ตัวเองทำ..." เนี่ยหมิงเจวี๋ยยืนนิ่งเหลือบไปมองคนด้านหลังของฉันแล้วถอนหายใจยาวพรืด

     "ได้ แต่จงจำไว้ ว่าข้าจะไม่มีวันให้อภัยมัน" ฉันยิ้มแล้วพยักหน้าก่อนที่เขาจะจางหายไปแล้วก็ได้แต่คิดในใจ

     ไม่ให้อภัย แต่ทำไมถึงลากให้จินกวงเหยาลงไปอยู่ในโลงเดียวกันก็ไม่รู้...พบคนปากแข็ง 1 ea จ้าาาาาา

     "แม่นาง...ข้า"

     "คุณยังต้องไปรับโทษนะ ตอนนี้ยมฑูตจะมารับคุณแล้ว...หากชดใช้หมดแล้วคุณก็จะได้ไปเกิดได้" จินกวงเหยานั่งนิ่งในอ้อมแขนของอาอวี่ที่ตอนนี้ได้แต่ร้องไห้สะอื้นฮัก

     "ฮึก ขอบคุณนะพี่หยาง ขอบคุณจริงๆ"

     "พี่หยาง?...หรือว่าเจ้าคือฟูหยาง?" มันอดขำไม่ได้เมื่อเห็นร่างโปร่งตรงหน้ามองฉันเหมือนไม่อยากจะเชื่อ ฉันยิ้มบางแล้วพยักหน้ารับ

     "ใช่ค่ะ"

     "ต แต่เหตุใดล่ะ? นาง..."

     "นี่เป็นใบหน้าของฉันชาติก่อน ร่างที่ฉันอาศัยอยู่ในตอนนี้ก็คืออาเฟย...นางใช้วิชาสละชีพเพื่อเรียกฉันมา และเธอคนนั้นก็คืออาม่าของฉันเอง" จินกวงเหยามองฉันตาปริบๆเหมือนตามไม่ทันได้แต่หัวเราะน้อยๆ

     "ฟังดูซับซ้อนจังนะ"

     "คิดเหมือนกันเลยค่ะ..." ในตอนนั้นกลุ่มควันบางอย่างปรากฏขึ้นพร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่เดินออกมา

     "เรามารับตัวเมิ่งเหยา ไปพิพากษา" คนๆนี้คงเป็นยมฑูตสินะ ฉันยืนขึ้นและช่วยพยุงให้จินกวงเหยาลุกขึ้นยืน แต่อาอวี่ยังคงกอดแขนเขาไว้แน่นแล้วมองพี่ชายต่างแม่ด้วยสายตาเว้าวอน

     "เหยาเกอ..."

     "อาอวี่...ยกโทษให้เกอด้วย ตอนนี้เกอต้องไปรับผลกรรมที่เกอก่อเอาไว้" อาอวี่เบ้หน้าจะร้องไห้อีกครั้ง ใบหน้าส่ายไปมารัวๆแล้วกอดแขนจินกวงเหยาไว้แน่น

     "อาอวี่ไม่โกรธแล้ว ได้โปรด ฮึก อย่าทิ้งอาอวี่ไปอีกเลยนะ!"

     "อาอวี่..." จินกวงเหยาลูบหัวอีกฝ่ายปลอบประโลม แต่ก็จนหนทางที่จะให้เขาปล่อยจนต้องมาขอความช่วยเหลือจากฉัน

     "อาอวี่ ไม่เป็นไรหรอก สักวันต้องได้เจอกันอีก แต่ตอนนี้เขาต้องไปก่อนจากกันแค่ชั่วคราวเองนะ" ฉันจับมือเสี่ยวโม่ เขาเงยหน้ามองฉันผ่านม่านน้ำตา ฉันพยักหน้าอีกครั้งจนเขายอมผละออก

      จินกวงเหยายิ้มเศร้าก่อนจะเดินไปหายมฑูตที่รอเขาอยู่ แต่เขาก็ต้องชะงักเมื่อนิ้วก้อยของตนถูกเด็กหนุ่มคว้าเอาไว้ ร่างโปร่งหันมามองก่อนจะที่อีกฝ่ายจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

     "เหยาเกอ อาอวี่...ฮึก อาอวี่รักเหยาเกอนะ" แค่คำนั้นจินกวงเหยาโผกอดน้องชายตรงหน้า ทั้งสองร้องไห้โฮอยู่นานจนพวกเขาผละออกจากกัน

     ยมฑูตคำนับลาซึ่งฉันเองก็ไหว้เขากลับก่อนที่พวกเขาจะจางหายไป ฉันมองเด็กหนุ่มที่ตัวเล็กกว่าในตอนนี้ยังร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้วลูบหัวเขา 

     "อาอวี่ เธอเองก็ต้องไปแล้วนะ..." เด็กหนุ่มปาดน้ำตาแล้วพยักหน้าก่อนจะโผกอดฉันอีกครั้ง

     หมับ!

     "อาอวี่รักพี่หยางนะ ขอบคุณพี่หยางจริงๆ" เขาพูดเสียงอู้อี้ ฉันยิ้มแล้วกอดเขาตอบพลางลูบแผ่นหลังเล็กๆไปพลาง

     "ขอให้ชาติหน้า เธอพบแต่ความสุข...และขอให้มีคนรักเธอนะ เด็กน้อย" เขาพยักหน้าแล้วยืดตัวหอมแก้มฉันแล้วจางหายไปทั้งๆแบบนั้น

      ฉันยิ้มอยู่เพียงลำพังด้วยหัวใจที่เบาโหวง จะเรียกว่าเหงาก็ได้ แต่โล่งใจเสียมากกว่าที่ทุกอย่างมันจบลงด้วยดี ในตอนนั้นภาพตรงหน้าของฉันก็เปลี่ยนไป เป็นใต้มหาสมุทรและอยู่ตรงหน้าร่างบางในชุดสีดำอีกครั้ง














    แต่ครั้งนี้มันต่างกันเมื่อเธอนั้นต้อนรับฉันด้วยชุดน้ำชา และขนมสามสี่อย่างบนโต๊ะ อีกทั้งยังมีกระดานหมากอยู่ตรงหน้าคั่นกลางระหว่างฉันและเธอ แท่นหินที่เรานั่งถูกปูทับด้วยพรมจากผ้าไหมอย่างดีและนั่งสบาย


     "เรื่องทั้งหมด มันเกิดขึ้นตั้งแต่ที่โลกนั้นถือกำเนิดขึ้นมา..."










เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 262 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,619 ความคิดเห็น

  1. #1580 icesupicha (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 มีนาคม 2564 / 20:57

    เศร้าจังงง

    #1,580
    0
  2. #1455 รากต้นโพธิ์ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 13:50
    พออ่านฉากนี้รู้สึกได้ถึงรัก4เศร้าของเนี่ยหมิงเจวี่ย จินเหยา โม่ ฟูหยาง คิดได้ไงน้ออ55
    #1,455
    0
  3. #1236 NongZaRa (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 00:04
    เหนื่อยเนาะ กินน้ำแป้ป
    #1,236
    0
  4. #933 จิ้งจอกสุดซ่า (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 22:05
    รู้สึกคิดถึงอาเฟยหน่อยๆเเหะ=^=
    #933
    0
  5. #900 -NatJeeRa- (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 22:57
    โม่น้อยยย ไม่น่าไปเร็วเลยย น้องออกจะน่ารัก น่าฟัดดด สงสารน้องงง //จะรอน้าา สู้วๆค่าาา
    #900
    0
  6. #897 Firstchan (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 16:14
    นิเราไปอยู่ไหนมาเนี่ยยยย สนุกมากๆเลย เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #897
    0
  7. #896 polytome (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 10:02
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #896
    0
  8. #895 akazeyujin (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 09:42
    ให้กำลังใจนะ
    #895
    0
  9. #894 554910140 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 09:01
    พาร์ทของการเล่าย้อนอดีตอันแสนยาวนานกำลังจะเริ่มขึ้นแล่ว แล่ว แล้วววววววว

    ปล.ตอนระเบิดพวกเราหัวขวับ > หันขวับ
    ตันหา น่าจะเขียน ตัณหา แบบนี้นะ??
    #894
    4
    • #894-1 Phatusanime(จากตอนที่ 43)
      3 พฤศจิกายน 2562 / 09:08
      ขอบคุณค่า พลาดมาหลายทีละ
      #894-1
    • #894-3 Phatusanime(จากตอนที่ 43)
      3 พฤศจิกายน 2562 / 09:09
      ช่วงนี้เบลอบ่อย ขอบคุณมากๆนะคะ
      #894-3
  10. #893 Userphasi (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 05:57

    นิยายซ้อนนิยาย แอบอยากรู้เหมือนกันว่าตัวละพาสหลัก จะช่วยตัวละครพาสสองบังไง

    #893
    0
  11. #892 KilLa (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 00:14
    สรุปลากเข้าโลงเดียวกันแล้วยมทูตมารับได้ไง
    #892
    1
    • #892-1 Phatusanime(จากตอนที่ 43)
      3 พฤศจิกายน 2562 / 00:21
      ในความคิดเตี้ยคือ ลากร่างมา แต่วิญญาณตีกันค่ะ(^^;;)
      #892-1
  12. #891 KilLa (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 00:13
    สรุปลากเจ้าโลงเดียวกันแล้วยมทูตมารับ?
    #891
    0