[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 40 : ตอนที่ 38 สหายคนสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 287 ครั้ง
    30 ต.ค. 62




    
     พวกเรามาถึงอวิ๋นเมิ่งในช่วงที่ฟ้ามืดแล้ว แต่เหล่าศิษย์ต่างก็คอยต้อนรับเป็นอย่างดี ถึงจะมีแค่ประมุขเจียงที่ยังคงทำหน้าตึงใส่เว่ยอิงอยู่บ้างตามประสาคนซึน แต่พวกเขาก็ไม่ได้ขับไล่แต่อย่างใด เพราะสิ่งที่ฉันสนใจมากกว่าในตอนนี้คือการได้เห็นคนตระกูลเวินทั้งสองกำลังนั่งคุยกันอยู่นั่นเอง
     
     "ฟูหยาง เจ้าไม่เข้าไปด้านในหรือ?" ฉันส่ายหน้าหวือเมื่อซือจุยถาม

     "ข้าตามเข้าไปทีหลังก็ยังไม่สาย...เพียงแค่อยากอยู่ฟังพวกพี่คุยกันนิดหน่อยน่ะ" ฉันว่าก่อนจะเหลือบมองเวินหนิงที่ดวงตาดูเป็นประกายยามที่เขามองซือจุย

     "...แม่นางละ แม่นางฟูหยาง ท่านเข้าไปเถอะ ข้าว่าพวกเขาต้องการท่านนะ" คำพูดของเวินหนิงทำฉันเลิ่กคิ้วถามความแน่ใจหน้ายิ้มๆ

     "งั้นเหรอ? ก็ได้...แต่แถวนี้แมลงค่อนข้างเยอะนะ" ฉันว่าก่อนจะร่ายเวทย์สร้างต้นยูคาต้นเล็กๆขึ้น

     พรึ่บ!

     "ระวังยุงกัดล่ะ ข้าไปนะ" แล้วหมุนตัวเดินเข้าไปด้านใน







     แต่เมื่อเข้ามาด้านในแล้วฉันก็ไม่ได้ไปยังเรือนที่พวกเซียนเขาอยู่กัน แต่กลับแยกมาอีกที่ซึ่งเป็นศาลาที่มีสระบัวอยู่ล้อมรอบเต็มไปหมด ใจหนึ่งก็แอบอยากฟังเรื่องที่คนข้างในเข้าคุยกัน แต่เราในตอนนี้ก็เป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่งที่ดูไร้ทางสู้

     กริ๊งงงงงงงงงงงง!

     นายน้อย....นายน้อยมาล่ะ!

     ยินดีต้อนรับ นายน้อย!

     เสียงเล็กๆเจื้อยแจ้วดังเต็มไปหมดจนรู้สึกจั๊กจี้หูนิดๆ พอลองมองดีๆแล้วพวกดอกบัวดูมีชีวิตชีวาทันทีที่ฉันมาถึง แถมยังเบ่งบานในยามค่ำซึ่งผิดธรรมชาติอีกต่าหาก

     "ฮึๆ เอาเถอะ ขอบคุณที่ต้อนรับ..."

     เพราะโลหิตของนายน้อย ทำให้พวกเรามีชีวิตรอด พวกเราเป็นหนี้ท่านแล้ว!

     "จริงสิ ฉันสงสัย...เลือดของฉันมันพิเศษยังไงเหรอ? พวกเธอถึงได้ดีขึ้นขนาดที่ว่าจากแห้งเฉาเกือบตายกลายมาเป็นมีชีวิตชีวาภายในข้ามคืนแบบนี้น่ะ?"

     อันที่จริง สายเลือดแท้ของตระกูลหลิวทุกคนจะสามารถทำเช่นนั้นได้ขอรับ...แต่ว่าของนายน้อยที่เป็นเลือดผสมจะพิเศษกว่า

     "พิเศษกว่า?"

     โลหิตของท่านไม่เพียงแต่จะฟื้นฟูแค่เหล่าพฤกษาเท่านั้น เพราะวิญญาณของท่านทั้งดวงเป็นหยางทำให้ท่านได้ชำระพลังหยินและแรงอาฆาตไปด้วย

     มิน่าล่ะตอนนั้นเหลียงซาถึงได้รู้ว่าเราสามารถช่วยต้นไม้ศักดิ์สิทธ์ได้

     "จะว่าไปนะ ฉันมีเรื่องอยากถามอีกอย่าง"

     นายน้อยเชิญถามมาได้เลยขอรับ!

     "ในทะเลสาบเหลียนฮวาอู้...มีอะไรถูกผนึกไว้รึเปล่า?" ไม่นานนักเสียงพวกดอกบัวแตกตื่นจนฉันตกใจ ก่อนที่จะแย่งกันตอบจนฉันแสบแก้วหูไปหมด

     นายน้อย! ข้าขอตอบขอรับ

     ข้าด้วยๆๆ!!

     "อ๋าา พอๆ...ขอแค่คนเดียว" พวกดอกบัวเงียบกริบก่อนที่จะมีเสียงใสของดอกบัวเล็กๆที่โผล่พ้นจากโคลนได้ไม่นานพูดขึ้น

      ข ข้าเจ้าค่ะ

     "ว่ามาเลยจ้ะ" ฉันปรับโทนเสียงลงเพราะดูแล้วเสียงยังแหลมเหมือนเด็กอยู่ จึงไม่อยากให้ต่างตื่นกลัว

     หันหน้าไปทางศาลาริมน้ำ ทางใต้...ลึกลงไปจะมีพญางูเผือกอยู่ตัวหนึ่งเป็นผู้เฝ้าผนึกไว้เจ้าค่ะ

     "มันมีแท่นอะไรวางผลึกอยู่รึเปล่า?"

     มีเจ้าค่ะ เป็นผนึกสีครามสวย ล แล้วก็แท่นหินที่ตะไคร่น้ำขึ้น ข้าน้อยมองไม่ค่อยชัดแต่มันเหมือนปีกเจ้าค่ะ

     "ปีก?...ในน้ำ  ไฟแพ้น้ำ จูเชวี่ย! ต้องเป็นจูเชวี่ยแน่ๆ" สัตว์เทพที่เป็นสีแดง และมีปีก ก็มีแค่หงส์แดง สัตว์ประจำทิศใต้เท่านั้น!

     "ฉันจะไปที่นั่นได้ยังไง?"

      หากท่านต้องการ...พวกเราจะเรียกพญางูเผือกมานำทางท่านไปเจ้าค่ะ จริงไหมพี่ๆ

       ใช่ๆๆ!!

     "...ขอบคุณพวกเธอมากนะ  ถ้าอย่างนั้น อีกสองชั่วยามฉันจะไปรอที่ศาลานะ" ฉันว่าก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไปเมื่อได้ยินเสียงเหล่าประมุขเดินออกมาจากห้องกันแล้ว


  
     ในตอนนั้นฉันเห็นศิษย์ตระกูลเจียงสองคนคุ้นกันพวกนางเพื่อส่งขึ้นรถม้า แต่ฉันรั้งเอาไว้ก่อน 

     "ด เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ" พวกเขาทั้งสี่หันมามองฉันแล้วหยุดยืนรอ ฉันหอบหายใจครู่หนึ่งแล้วโค้งคำนับทักทาย

     "ข้า แฮ่ก ข้าขอคุยกับแม่นางซือซือสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ?" เจ้านามตกเป็นเป้าสายตาก่อนที่เจ้าของใบหน้าภายใต้ผ้านั้นจะพยักหน้าให้

     "ได้สิ แม่นางน้อย...พวกท่านไปก่อนเถิด" เธอบอกกับพวกเขาให้ไปส่งปี้เฉ่าก่อน ดวงตาคมเฉี่ยวหันมามองฉันมันเต็มไปด้วยความว่างเปล่าปนหวาดกลัว

     "มีอะไรหรือแม่นาง?"

     "ต่อจากนี้...แม่นางจะทำอย่างไรต่อไปเจ้าคะ?" หล่อนหลุบตาลงต่ำระบายลมหายใจอย่างปลงตกแล้วตอบ

     "ก็คงต้องหาเลี้ยงตัวเองต่อไป เพราะจะให้ข้ากลับไปเป็นหญิงนางโลมเช่นเดิม ก็ทำไมได้อีกแล้ว"

     "...ข้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่าน  ต่อจากนี้เป็นสิ่งที่ข้าอยากจะเอ่ยถามความสมัครใจ" ฉันว่าก่อนจะเดินมาปลดเชือกที่ปกปิดใบหน้าของเธอไว้จนหลุดออก

     พรึ่บ! 

     "อ๊ะ!" ฉันขบนิ้วตัวเองจนได้เลือดก่อนจะแตะลงบนแผลเป็นทั่วใบหน้าของหล่อน ไม่นานนักนางก็รู้สึบแสบร้อนทั่วหน้าแต่ก็ยังอดทนได้

     ฟู่วววว

     "...เท่านี้ ท่านก็เหมือนเดิมแล้วนะ" เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเอามือออกจากใบหน้ามันทำให้ฉันโล่งใจ

     ซือซือลูบไล้ใบหน้าที่ตอนนี้เรียบเนียนเหมือนดังเมื่อก่อน ในตอนนั้นเธอรีบไปหาอ่างน้ำและมองเงาสะท้อนของตนเอง รอยยิ้มดีใจและปลาบปลื้มประดับ น้ำตารื้นดวงตาคู่สวยแล้วแทบจะคุกเข่าลงถ้าฉันไม่รั้งไว้ซะก่อน

     "ขอบคุณท่าน--"

     "ไม่ต้องหรอก นี่แม่นางซือซือหากท่านอยากตอบแทนข้า ข้ามีเรื่องที่อยากจะขอร้องท่าน"

     "ได้สิ ได้เลยข้าตกลงทั้งหมด จะให้ข้าเป็นทาสรับใช้เจ้าไปตลอดก็ยังได้" ฉันส่ายหน้าก่อนจะจับมือของเธอไว้แน่น
     
     "หากไม่มีที่ไปแล้ว ก็ไม่ต้องกลับไปเป็นหญิงนางโลมแล้วนะ...มาด้วยกันสิ"

     "เอ๊ะ!?"

     "หากยังไม่แน่ใจตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ตระกูลของข้าต้อนรับท่านเสมอ ที่นั่นมีทั้งบ้าน และที่ดินให้ท่านได้ทำงานอย่างเต็มที่ ไม่ต้องไปรับใช้ใครอีกแล้วนะ" ซือซือยืนนิ่ง หล่อนร้องไห้ออกมาแต่มือยังกำมือฉันไว้แน่นแล้วทรุดลงนั่งกับพื้น ฉันได้แต่ทรุดลงนั่งแล้วกอดปลอบเธอเท่านั้น

     "ขอบคุณท่านมาก...ขอบคุณจริงๆ" มือของเธอกอดฉันไว้แน่นแล้วปลดปล่อยความเจ็บปวดที่ผ่านมา ก็ได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้ารับเท่านั้น

     "อืม ไม่ต้องกลัวอะไรแล้วนะ"     

     "แม่นางข้ายังเรื่องที่ต้องสะสาง อาจจะยังไปกับท่านมิได้...ข้าจึงอยากรู้แซ่ของท่านก่อน แล้วข้าจะส่งจดหมายไปให้ ได้หรือไม่?" ซือซือต่อรอง ซึ่งฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะไม่อยากจะบังคับเธอ

     "เอาสิ ข้าจะรอนะ"

     "แม่นางแซ่อะไรเล่า ข้าจะได้เขียนถูก"

     "แซ่หลิว ข้าแซ่หลิวน่ะ" ทันทีที่ตอบซือซือก็นิ่งค้างด้วยความตกใจ มือที่เกาะฉันไว้ร่วงลงพื้นทำให้ฉันแปลกใจปนตกใจมากๆ

     "ซือซือ เป็นอะไรไป?"

     "ท่านคือสายเลือดตระกูลหลิวที่เหลือรอด? เหล่าประมุขรู้เรื่องนี้หรือไม่?" ฉันส่ายหน้าหวือด้วยความงุนงงแล้วถามกลับ

     "ไม่นี่นา ทำไมหรือ?"

     "แม่นางปี้เฉ่า นางเล่าเรื่องความชั่วร้ายของจินกวงซ่านให้ฟัง....และนางก็รู้ด้วยว่าจินกวงซ่านคือต้นเหตุที่ทำให้ตระกูลหลิวต้องล่มสลาย ต่อหน้าเหล่าประมุขทุกคน"  คำตอบของเธอทำเอาฉันตัวชาวาบ 

     ถึงแม้จะมีคนรู้ไม่มากว่าฉันเป็นคนตระกูลหลิว แต่มีอยู่คนเดียวเท่านั้นที่ฉันภาวนาไม่อยากให้เขารู้

     ตึกๆๆ!!

     "ฟูหยาง!" เสียงของคนที่ฉันยังไม่ทันจะนึกถึงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ได้แต่กลั้นใจหันกลับไปมองเพราะแค่เสียงก็รู้แล้วว่าใคร

     "เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน"

     "เดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ" ฉันและซือซือบอกลากันก่อนที่จะหันหน้าไปคุยกับจินหลิงที่ยืนหายใจหอบมองฉันด้วยสีหน้าที่หลายอารมณ์เสียจนคาดเดาไม่ออก

     "จินหลิง เรียกซะเสียงดังเชียว มีอะไรเหรอ?"

     "เจ้าเป็นคนตระกูลหลิวจริงเหรอ!" เขาถามตรงประเด็นทันทีอย่างไม่อ้อมค้อม แถมยังสาวเท้าเข้ามาใกล้มากจนฉันต้องผละถอยแลล้วเอาน้ำเย็นเข้าลูบ

     "...ประมุขเจียงบอกเจ้าเหรอ? แล้วพวกพี่จิ่ง---"

     "ตอบข้ามาสิ!" ฉันไม่เคยเห็นเขาตะโกนใส่หน้าอย่างนี้มาก่อน มันทำให้ฉันตกใจและกล้ำกลืนที่จะพูดความจริง

     "...ใช่ ข้าแซ่หลิว"

     "..." ใบหน้าของเขานั้น เหมือนกับคนที่หมดอาลัยตายอยากจากทุกสิ่ง โลกของเขามันเหมือนกับถล่มลงต่อหน้า จนฉันไม่อยากจะพูดอะไรที่กระทบกระเทือนจิตใจไปมากกว่านี้

     "จินหลิงเจ้าไม่ต้อง--"

     "เจ้าไม่แค้นเหรอ เจ้าไม่โกรธเหรอ! ที่ตระกูลข้า...ทำกับตระกูลของเจ้า!"

     "..."

     "ขนาดข้าฟัง ข้ายังไม่อยากยกโทษให้เลย...แต่เจ้ากลับ!" จินหลิงโต้แย้งใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาน้ำเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาที่ใกล้จะกลิ้งหล่นอยู่รอมร่อ 

     "จินหลิง แต่นั่นเป็นปู่ของเจ้านะ" ฉันยกเหตุผลเครือญาติของเขาขึ้น แต่ดูเหมือนจะยิ่งทำให้อีกฝ่ายเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม

     "แต่นั่นก็เป็นคนที่ฆ่าล้างตระกูลของเจ้าด้วย!"

     ฉันรับรู้ได้เลยว่าจินหลิงกำลังโกรธ กำลังโกรธในเรื่องที่คนตระกูลของเขาทำกับฉัน จนเหลือเพียงตัวฉันลำพัง...เหมือนกับน้าของเขาตอนที่ตระกูลเวินยึดเหลียนฮวาอู้แห่งนี้

     "..."
     
     "ฮึก...ทำไม ทำไมเจ้าถึงไม่แค้น ยิ่งเจ้ามองข้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันยิ่งทำให้ข้าคิดว่าทั้งข้าและคนตระกูลจินนั้นเลวร้ายเพียงใด"

     "..."

     "ข้าไม่อาจจะบอกว่าเจ้าเป็นเพื่อนของข้าได้ด้วยซ้ำ! นั่นควรเป็นเจ้าต่างหาก"

     "..."

     "ข้ายังเป็นเพื่อนของเจ้าได้อยู่หรือ?" คำพูดของเขาทำให้ฉันอยากร้องไห้ตาม ลำคอของฉันในตอนนี้มันเหมือนมีบางอย่างมาปิดเอาไว้จนหายใจไม่ออก จนต้องก้มหน้าแล้วถามกลับไป

     "พูดมาแบบนั้น...แสดงว่าอยากให้ข้าโกรธงั้นสิ?"

     "ใช่  ข้าไม่ขอให้เจ้าอภัยกับสิ่งที่ตระกูลของข้าทำลงไป แต่ทำอย่างไรก็ได้ หากข้าเจ็บเพียงสักนิด...มันก็คงจะ---"

     ผัวะะะ!! ตุบ!
  

     พูดไม่ทันจบฉันก็ซัดกำปั้นเข้าเต็มกรามของอีกฝ่ายจนเซล้มลง จินหลิงนั่งนิ่งหน้าเอ๋อแล้วยกมือกุมแก้มเงยหน้ามองฉัน แพขนตานั้นอาบชุ่มหยดน้ำตา ฉันสูดลมหายใจแล้วปาดน้ำตาก่อนจะคลายกำปั้นข้างที่ต่อยจินหลิงไปลง

     "พอใจเจ้ารึยัง จินหรูหลัน?" คนตรงหน้ามองฉันตาปริบๆ ไม่มีคำพูดอะไรเหมือนกับกำลังอึ้งอยู่จนอดขำไม่ได้

     ฉันเข้าไปใกล้ก่อนจะนั่งยองๆลงตรงหน้าเขา

     "เจ็บหรือไม่?"

     "จ เจ็บ"

     "อืม แค่นั้นก็พอแล้ว"

     "ทำไมล่ะ? เจ้าควรเตะข้า หรือ-"

     "จินหลิง เจ้าเป็นคนที่ทำให้ตระกูลหลิวล่มสลายเหรอ?" จินหลิงส่ายหน้าหวือ ฉันก็ถอนหายใจแล้วนั่งลงตรงหน้าเขา

     "คนที่ข้าแค้นคือจินกวงซ่าน ไม่ได้แค้นเจ้าเสียหน่อย...ตอนนี้คนที่ข้าอยากแก้แค้นก็ตายไปแล้ว ข้าก็ไม่รู้ว่าจะแค้นไปทำไม ถึงข้าจะฆ่าเจ้ามันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นหรอกนะ จินหลิง"

     "..."

     "อีกอย่างเจ้าเป็นเพื่อนข้า เป็นว่าที่ประมุขจินในอนาคต...ข้าก็ต้องสนับสนุนเจ้าสิ จริงมั้ยล่ะ?" ครั้งนี้จินหลิงเหมือนกับโดนวิชาปิดปากที่ไม่พูดอะไรอีกเลยหลังจากเจอหมัดของฉันไป

     "ต แต่ถ้าหากข้า--"

     "เฮ้อ ข้าบอกเจ้าไว้ตรงนี้เลยนะ...ว่าตระกูลหลิวจะไม่ยอมรับตระกูลจินแห่งหลันหลิงเป็นพันธมิตร ถ้าหากผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขไม่ใช่บุตรชายของจินจื่อเซวียน และเจียงฟูเหริน ประมุขเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลจิน ที่ตระกูลหลิวจะยอมรับ ก็คือ จินหลิงเท่านั้น!"

     "...."

     " ต่อให้จะมีตาแก่อาวุโสที่อยากเป็นประมุขจนตัวสั่นเป็นปลากระดี่ ข้าจะเดินทางไปด่ากราดเสียให้ไม่มีที่ยืนเลย...ข้าว่าเจ้าโชคดีมากนะ ที่เกิดมาได้จินกวงเหยา กับประมุขเจียงคอยเลี้ยงดูมาน่ะ"

     "ยังไงล่ะ?"

     "ถึงเจ้าจะดูเย่อหยิ่งตามแบบนิสัยคนตระกูลจิน แต่เจ้าก็เป็นคนที่จิตใจดี อ่อนโยน เข้มแข็ง ถึงจะปากร้ายชอบกัดคนอื่นแต่แท้จริงแล้วเจ้าก็ห่วงใยคนอื่นเป็น แล้วก็..." น่ารักแบบซึนๆเหมือนน้าไม่มีผิด

     "ก็อะไรล่ะ?"

     "ช่างเถอะ เจ้านิสัยดีกว่าคนตระกูลจินทั่วไปก็แล้วกันน่า" ฉันบอกปัดก่อนจะลุกขึ้นยืน เขาเช็ดน้ำตาแล้วผุดลุกขึ้นยืนก่อนจะพูดกับฉัน

     "ฟูหยาง หากวันข้างหน้าเจ้าเป็นประมุข ข้าก็จะสนับสนุนเจ้าเช่นกัน"

     "หืม?"

     "เจ้าเป็นเพื่อนคนสำคัญของข้า ข้าขอสาบานด้วยเกียรติของข้าคนนี้เลยว่าหากวันใดที่ข้าขึ้นเป็นประมุข ข้าจะคอยสนับสนุนเจ้าเช่นกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะอยู่ข้างเจ้าเสมอ" จินหลิงว่าด้วยแววตามุ่งมั่นจนฉันประหลาดใจ แต่ก็ยิ้มแล้วพยักหน้า

     "อืม ถ้าอย่างนั้นมาสาบานกันว่าเราจะเป็นเพื่อนกัน" ฉันว่าก่อนจะชักกระบี่เสี่ยวเฟยออกมาแล้วกรีดฝ่ามือของตัวเองจนเลือดอาบแล้วยื่นไปตรงหน้าอีกฝ่าย

     จินหลิงนิ่งไปก่อนที่เขาจะชักกระบี่ของตัวเองออกมาบ้างแล้วทำอย่างที่ฉันทำ

     ฉึบ!

     "ขอสาบานว่าจะไม่มีวันหักหลัง หรือทรยศกันและกันเด็ดขาด หากใครก็ตามที่ผิดคำสาบานขอให้ตระกูลของผู้นั้นพินาศสาบสูญไป!" เราจับมือข้างที่เปื้อนเลือดของกันและกัน





     ทันทีที่เห็นฉันเดินกลับมาจากการไปส่งซือซือ เขาเห็นว่ามือของฉันเปื้อนเลือดเลยฉวยไปเห็นแผลถูกกรีดขนาดใหญ่

     "ฟูหยาง เจ้าไปโดนอะไรมาน่ะ?!" จิ่งอี๋ร้องลั่น ไม่ต่างกับซือจุยก่อนจะหาผ้ามาซับเลือดให้จินหลิง

     "คุณชายจิน ท่านก็ด้วย" เราสองคนเหลือบมองหน้ากันแล้วตอบพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย




     "หญ้าบาดน่ะ" 









เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 287 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,619 ความคิดเห็น

  1. #1578 icesupicha (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 มีนาคม 2564 / 20:35

    หญ้าใหญ่มากเลย ฮาาา

    #1,578
    0
  2. #1516 Duan_1211 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 14:56
    หญ้าที่อวิ๋นเมิ่งคมจังเลย5555555
    #1,516
    0
  3. #1453 รากต้นโพธิ์ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 13:08
    โหหญ้าคงคมมาก เดียวนะฟูหยางได้ข่าวว่ากฎตระกูลหลานมีว่าห้ามโกหกด้วยนิแค่ อยู่อวิ๋นเมิ่งไม่ใช้กูซูหยวนๆมากกกก55
    #1,453
    0
  4. #1414 sixfjuer (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 19:04
    หญ้าที่อวิ๋สเมิ่งนี่คมกว่ากระบี่อีกนะ555
    #1,414
    0
  5. #868 Dor_dream (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 23:10

    ทำไมเพิ่งมาเจอเรื่องเนนนนน้ ฮือชอบเรื่องนี้มาก รอนะคะ
    #868
    1
  6. #867 akazeyujin (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 12:09
    สงสัยหญ้าที่อวิ๋นเมิ่งคมน่าดู5555
    ให้กำลังใจ
    #867
    0
  7. #866 ParnTiti (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 20:38
    หืมมมม หญ้าบาด??
    #866
    0
  8. #865 Omiao (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 19:09
    หญ้าบาดนี้คือคำตอบรึ ถ้าใครเชื่อต้องบ้าแน่ๆ แต่คิดว่าคงมี2 คนที่เชื่อแน่ๆ555 รอค่ะ
    #865
    0
  9. #864 R.E.A.P.T (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 18:14
    แน่ใจว่าไม่ได้เตี๊ยมกันมาว่าจะแก้ตัวแบบนี้5555
    #864
    0
  10. #863 ppatteera (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 13:00

    เค้าอยากอ่านต่อมากกกก
    #863
    0
  11. #862 polytome (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 12:16
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #862
    0
  12. #861 Olivia1112 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 10:17
    ช่างเป็นหญ้าที่คมจริงๆ
    #861
    0
  13. #860 Tenebris (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 09:32
    คมกว่ากระบี่ก็หญ้าที่เหลียนฮวาอู้นี่แหละ
    #860
    0
  14. #859 554910140 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 07:49
    ไรท์เรามีเรื่องจะบอก/เก๊กขรึม55555
    ตอนที่จินหลิงวิ่งยืนหายใจหอย?? อ่านไปนี่สะดุ้งนะเห้ยยยย แก้ด้วยเด้ออ555555
    #859
    1
    • #859-1 Phatusanime(จากตอนที่ 40)
      30 ตุลาคม 2562 / 11:25
      แก้แล้วจ้าาาาา แงงงงงง
      #859-1
  15. #858 Namthan44 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 07:03

    หหญ้าที่เหลียนฮวาอู้คมจริงๆ???”???”

    #858
    0
  16. #857 NapTi (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 06:45
    หญ้าบาด หือออ หญ้าคงคมมาก
    #857
    0
  17. #856 กุหลาบสีเขียวเพชร (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 06:40
    ไม่อยากให้สัญญากันว่าเป็นเพื่อนตลอดไปหน่าาาเปลี่ยนศัพย์ใหม่สิ....ไม่ใช่หล่ะ
    #856
    0
  18. #855 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 05:24

    แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม


    #855
    0
  19. #854 pakphum126354 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 04:27
    แฉได้้สุดยอดมากคะ หญ้าบาด ขอหญ้าละ2บาทไม่ได้หรอ?
    #854
    0
  20. #852 NaomiSama (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 01:21
    วอทเดอะ!? หญ้าบาด?!
    #852
    0
  21. #851 Kanthima_28 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 01:02
    ไม่มีคำตอบอื่นแล้วเรอะ!
    #851
    0
  22. #850 รินเจ้าค่ะ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 00:33
    หญ้าบาด! หญ้าบาด! โอ้ยยย
    #850
    0
  23. #849 KazukiRei (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 00:31
    หญ้าบาด....
    มันใช่เรอะ55555555
    #849
    0
  24. #848 KilLa (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 00:26
    ไม่ใช่ตา ปู่ ตาคือเจียงเฟิงเหมียน ใส่ร้าย
    #848
    1
    • #848-1 Phatusanime(จากตอนที่ 40)
      30 ตุลาคม 2562 / 00:28

      อย่างเบลอเลยตู เดี๋ยวแก้ให้ค่า
      #848-1
  25. #847 -แมวโง่- (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 00:23
    จ๊ะ หญ้าบาด-_-
    #847
    0