[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 35 ไม่ปล่อยให้ตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 286 ครั้ง
    26 ต.ค. 62




     วันต่อมา


     ในตอนเช้ามืด


     ก๊อกๆ!


     "ห๊ะ อือ..." ฉันสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงคนเคาะประตูก่อนจะเดินคว้าชุดคลุมแล้วออกไปเปิดในสภาพที่ผมเผ้ายังไม่ได้หวีสักเท่าไหร่


     แอ๊ดดดดด!



     "หยางหยาง" เป็นเว่ยอิงและหลานจ้านที่ยืนอยู่หน้าประตูในสภาพที่พร้อมออกเดินทาง แต่ฉันยังเมาขี้ตาด้วยความง่วงงุนอยู่เลย


     "พี่เว่ย...ท่านหานกวง? "


     "พวกข้ามีเรื่องต้องไปจัดการ คงต้องแยกทางกับพวกเจ้าก่อนชั่วคราวนะ" เว่ยอิงบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ฉันได้แต่พยักหน้าตาปรือเหมือนคนยังตื่นไม่เต็มที่


     ก็มันง่วงนี่นา กว่าจะแบกเขากลับไปนอนที่ห้องได้ต้องให้เว่ยอิงมาช่วยแบก โชคดีนะที่หลานจ้านไม่รู้


     "เจ้าค่า...ฮ้าววว" ฉันขานรับแล้วป้องปากหาววอด หลานจ้านถอนหายใจแล้วหันไปบอกกับเว่ยอิง

     "เจ้ากลับไปนอนเถอะ เว่ยอิง อย่ากวนนาง"

     "รู้แล้วๆ พวกข้าไปก่อนนะ หยางหยาง"


     "เดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ" ฉันยิ้งงัวเงียแล้วโค้งคำนับพวกเขา พวกเขาลอบยิ้มขำ


     เว่ยอิงเอื้อมเกลี่ยปอยผมทัดหูแล้วปาดน้ำตาที่ฉันหาววอดเมื่อครู่ให้ ส่วนหลานจ้านก็จัดผมที่ชี้ไปมาเป็นเม่นให้เรียบลงแล้วพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย


     "ฟูหยาง ข้าเคยบอกเจ้าว่าอย่างไร? ไหนลองพูดอีกครั้งซิ" ฉันเอียงคอสงสัย ก่อนที่จะมองแววตาของหลานจ้านที่ต้องการจะสื่อบางอย่างฉันพยักหน้างัวเงีย


     "อะไรของเจ้า หลานจ้าน? "


     "เดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ อาเตี่ย...อาเหนียง" นั่นเป็นครั้งแรกที่เขายิ้มให้ก่อนจะลูบหัวฉันอีกครั้ง แล้วเดินออกไปโดยที่มีเสียงโวยวายของเว่ยอิงตามติดตลอดทางด้วยความเขินอาย














     ช่วงสายของวันนั้น...




     ฉันได้ตื่นเต็มตาและเดินไปยังห้องโถงเพื่อทานอาหารเช้าก่อนออกเดินทาง ในตอนนั้นก็มีจดหมายมาถึงว่าให้เรากลับอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่ โดยที่พวกจื่อเจินเองก็ถูกเรียกให้กลับตระกูลเช่นกัน


     "เจ้าดูเหนื่อยๆ นะ ฟูหยาง" จื่อเจินทักเมื่อเห็นฉันยังดูเพลีย


          "พี่จิ่งอี๋ตัวหนักนี่...ถ้าไม่เจอพี่โม่ ข้าก็คงเพลียกว่านี้แน่" ฉันว่าแล้วคีบข้าวเข้าปากต่อ จนกระทั่งเหล่าศิษย์ตระกูลหลานเริ่มเดินเข้ามาในห้องอาการด้วยท่าทีที่แบบปกติสุดๆ แต่สีหน้าของซือจุยและจิ่งอี๋นั้นเคร่งเครียดเล็กน้อย


          "จริงสิ จื่อเจิน จินหลิงล่ะ? "


     "เขาออกไปก่อนหน้าที่พวกเราจะมาทานข้าวแล้วน่ะ พอข้าถาม เขาก็บอกจะกลับจินหลินไถ อ้อ เห็นว่าจะมีการประชุมตระกูลเซียนน่ะสิ"


     "อ๋อ ข้าเพิ่งรู้นะเนี่ย" ฉันพยักหน้าเข้าใจแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ


     "จื่อเจิน ฟูหยาง ข้ามีเรื่องถามพวกเจ้า" ซือจุยและจิ่งอี๋เดินเข้ามาหาฉันกับจื่อเจิน พวกเราสองคนเงยหน้ามองพวกเขาแล้วผายมือให้พวกเขานั่งก่อน


     "ว่ามาสิ พี่ซือจุย" จื่อเจินถามขณะที่ฉันกำลังดื่มน้ำ


     "เมื่อคืนข้า...ทำเรื่องอะไรน่าอายไปหรือเปล่า? " คำถามของซือจุยทำเอาฉันแทบจะพ่นน้ำใส่หน้าจื่อเจินแต่ยังฮึบไว้ได้ทันก่อนจะรีบกลืนมันลงคอ


     "ก ก็..." จื่อเจินหน้าเจื่อนหันมาขอความช่วยเหลือจากฉัน ฉันหน้าเหวอแล้วรีบหาทางหนีทีไล่ แล้วแถพวกเขา


     "พี่ซือจุย...พี่กอดจินหลิงแล้วก็อ้อน..เจ้าค่ะ" ซือจุยหน้าถอดสียกมือลูบหน้าตัวเองด้วยความอับอาย และถามต่อแม้ว่าหน้าของตนนะแดงมากก็ตาม


     "ข้า...ทำเรื่องน่าอายเช่นนั้นเชียวหรือ? " ทำมากกว่านั้นค่ะ แต่ถ้าขืนพูดออกไปคงไม่จบลงที่เขาจะไปเอาหัวมุดดินหนีแน่


     "เจ้าค่ะ"


     "ฟ ฟูหยางแล้วข้า...ข้าทำอะไรลงไปบ้าง? " จิ่งอี๋ถามฉันด้วยสายตาที่กระวนกระวาย แต่คนตอบนี่แหละที่ลนลานยิ่งกว่าอีก!


     จะให้บอกว่ายังไงดีเนี่ย!!


     "..."


     "..."


     "พี่พูดเลอะเทอะมากๆ ข้าเพิ่งรู้ว่าพี่เมาแล้วขี้น้อยใจ" จิ่งอี๋หน้าแดงฉ่าเอาหน้าฟุ่บลงกับโต๊ะ แต่ก็ยังถามอู้อี้ต่อ


     "มีอีกไหม? " ฉันเหลือบมองเขาที่หน้าแดงจนถึงหู แถมสายตาที่เขาเงยขึ้นมามองมันดูน่ารัก จนอยากแกล้งเขาซะแล้วสิ


     ฉันมองซ้ายขวา พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจฉันจึงกระดิกนิ้วให้จิ่งอี๋มาฟังใกล้ๆ เขายืดตัวขึ้นแล้วเงี่ยหูมาฟังฉัน จึงยกมือป้องเสียงให้ได้ยินกันแค่สองคน


     "พี่จะยัดผ้าคาดหน้าผากของพี่ให้ข้า..."














     แค่นั้นแหละ หน้าของเขาก็แดงลามจนถึงคอเลยทีเดียว...แถมยังบอกด้วยว่าอย่าไปบอกใคร ฉันก็ไม่บอกตามสัญญาเพราะบางทีเขาอาจจะทำไปโดยไม่รู้ตัว

























     พวกเรากลับมายังอวิ๋นเซินปู้จือฉู่และทำกิจวัตรตามปกติ หลังจากที่เรียนเสร็จอย่างเช่นไปหอหนังสือ ฝึกวิชา ซ้อมประลองซึ่งส่วนใหญ่ฉันจะไปลานประลอง กับครัวซะส่วนใหญ่


     เพื่อสอนพวกศิษย์น้องที่เป็นหญิงทำลูกอม และขนมต่างๆ ที่ทำจากผลไม้


     "พี่ฟูหยางๆ! วันนี้จะทำอะไรหรือเจ้าคะ? "


     "ก็ต้องดูก่อนว่าวันนี้ในครัวมีอะไรเยอะที่สุด...เฉินชิ่ว ไข่เป็ดพวกนี้มาจากไหนหรือ? " ฉันถามเพราะเห็นไข่เป็ดในตะกร้าที่อยู่ในฟางมีเยอะกว่าที่เคยเห็น


     "เมื่อหลายวันก่อน พวกข้าไปช่วยชาวบ้านด้านล่างพวกเขาเลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่ไว้มากจึงแบ่งมาให้พวกเราเจ้าค่ะ"


     ไข่เป็ดเยอะแบบนี้...


     "น่าจะทำได้นะเนี่ย"


     "ทำอะไรหรือเจ้าคะ พี่ฟูหยาง? "


     "ขนมน่ะ พวกเจ้าไม่เคยกินก็ไม่แปลกหรอก...เฉินชิ่ว ลี่ผิง ถิงถิง พวกเจ้าแยกกันไปเตรียมของพวกนี้ให้ข้าหน่อยนะ ข้าจะตั้งเตากับตอกไข่ไว้รอ" ฉันว่าก่อนจะแจกแจงหน้าที่ให้ทั้งสามคน พวกเด็กสาวรีบออกจากครัวเพื่อไปหาของสวนทางกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เดินเข้ามา


     "พี่ฟูหยางขอรับ มีอะไรให้ข้าช่วยไหม? "


     "ชีฟาน...ถ้าไม่รบกวนเจ้ามาช่วยจุดไฟให้ข้าทีนะ" เด็กหนุ่มยิ้มกว้างพยักหน้ารับก่อนจะปรี่มาที่เตาไฟแล้วลงมือหักกิ่งไม้จุดไฟให้


     ส่วนฉันก็เดินไปหยิบกะละมังสองใบ และตะกร้าไข่เป็ดมาก่อนจะตอกแยกไข่ของไข่แดงไว้คนละที่


     ตึกๆๆ!


     "พี่ฟูหยาง ได้แล้วเจ้าค่ะ! " เมื่อพวกเด็กสาวมาถึงพร้อมของฉันก็ตอกไข่และตีเสร็จพอดี


     "เอาล่ะ เอาของพวกนั้นมาวางไว้เลย...ข้าจะทำให้พวกเจ้าดูเอง"


     "จะทำอะไรหรือเจ้าคะ? /ขอรับ? "


     "ฝอยทองน่ะ"


















     เวลาผ่านไป


     การพันเส้นรอบสุดท้ายก็จบลงก่อนที่ฉันจะตักขึ้นมาพักไว้ในจาน กลุ่มเส้นไหมสีทองสวยตรงหน้าทำให้พวกเด็กๆ ต่างตื่นตาตื่นใจกับมัน


     "สีทองสวยจังเลยเจ้าค่ะ! "


     "น่ากินจัง.." ชีฟานเอื้อมมือจะหยิบกินแต่ก็ถูกถิงถิงตีมือจนเขาต้องชักกลับ


     ป๊าบ!


     "เสียมารยาทนะ! "


     "คิกๆ ไม่ต้องทะเลาะกันหรอก...มีตั้งเยอะพวกเจ้าแบ่งๆ กันนะ อ้อ ชีฟานเจ้าเอาไปให้พวกที่อยู่ลานฝึกสิ ซ้อมหนักคงเหนื่อยเติมน้ำตาลเสียหน่อยนะ" ฉันว่าก่อนจะยื่นจานอีกใบให้กับชีฟาน เขาประสานมือโค้งคำนับก่อนจะรับมันแล้วเดินออกไป


     "ส่วนนี้ของพวกเจ้าทั้งสามคนนะ"


     "ขอบคุณเจ้าค่ะ! ...พี่ฟูหยาง คราวหน้าสอนพวกข้าทำลูกอมได้หรือไม่เจ้าคะ? " ฉันเลิ่กคิ้วแล้วยิ้มขำก่อนจะถามกลับ


     "ได้จากอันฉี กับเฉียนเฟยล่ะสิ แน่นอน หากคราวหน้ามีผลไม้มาเตรียมไว้นะ" พวกเด็กสาวยิ้มดีใจก่อนจะเดินออกไป ฉันจึงเก็บครัวล้างให้สะอาดทั้งหมดแล้วเดินออกมาพร้อมกับจานขนมสองใบในมือ


     "หวานน้อยกว่าที่คิดแฮะ เอาเถอะ แค่นี้ก็โอเคแล้ว" ฉันหยิบกินก่อนเดินออกมาแล้วไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ลองเอาไปให้หลานซีเฉินจะดีมั้ยเนี่ย?


     "จริงสิ ให้หลานฉีเหรินชิมดูก่อนดีกว่า! "






















     พอไปถึง...


     "...อืม ใช้ได้" คำตอบที่เกินคาดจากคนที่เจ้าระเบียบทำเอาฉันหน้าเหวอไปเล็กน้อย แต่ก็ดีใจที่อีกฝ่ายนั้นพอใจ นึกว่าจะถูกเททิ้งแล้วสิ เสียดายของ


     "เส้นไหมหวานละมุนลิ้น เจ้าเรียนมาจากที่ใด? " และโชคเข้าข้างมากที่หลานซีเฉินก็อยู่กับเขาด้วย จึงได้ทานพร้อมกันไปเลย


     "พวกท่านอาจไม่เชื่อ แต่ข้าร่ำเรียนมาจากคนผู้หนึ่งที่อยู่ห่างไกลมากๆ เจ้าค่ะ แต่ของคนผู้นั้นจะมีรสชาติหวานกว่านี้มาก เกรงว่าจะรสจัดเกินไปสำหรับคนสกุลหลาน"


     "ขนมนี้...แค่มองดูแล้วก็รู้สึกได้ถึงคำอวยพร"


     "เป็นหนึ่งในขนมมงคลจากดินแดนที่ห่างไกลเจ้าค่ะ สิ่งนี้หมายถึงขอให้อายุยืนนาน ดั่งเส้นขนมเหล่านี้" ทั้งสองพยักหน้าพอใจทำให้ฉันยิ้มกว้าง


"ฟูหยาง อีกไม่นานจะมีงานชุมนุม แต่ข้ามีของบางอย่างที่อยากจะให้เจ้าเอาไปส่งให้อาเหยาก่อน...ได้หรือไม่? "


     "ฟูหยางยินดีรับใช้เจ้าค่ะ" หลานซีเฉินพยักหน้าก่อนจะหยิบกล่องไม้เล็กๆ สองใบมาให้ฉัน


     "ด้านในนี้มีของสำคัญอยู่ ส่วนอีกใบเป็นขนมของเจ้า...ข้าอยากให้อาเหยาได้ชิม เขาคงชอบมาก นี่พู่กับป้ายหยกเจ้าแสดงสิ่งนี้ให้คนเฝ้าประตู เขาจะได้รู้ว่าเจ้ามาในนามตัวแทนข้า"



     "ฟูหยางทราบแล้วเจ้าค่ะ เช่นนั้นฟูหยางขอตัวนะเจ้าคะ" ฉันโค้งคำนับลาทั้งสองก่อนจะเดินออกจากห้องไป เพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง


















     เวลาผ่านไป
     





     ตุบ!




     "เจ้าเป็นใคร? " ทหารเฝ้าหน้าประตูพร้อมชักกระบี่เอ่ยถามเเสียงแข็ง ฉันจึงหยิบพู่และป้ายของหลานซีเฉินให้พวกเขาได้ดู


     "ข้ามาในตัวแทนของเจ๋ออู๋จวิน ประมุขของเรามีสิ่งของมาส่งมอบให้กับเหลียนฟางจุน"


     "เข้าไปได้! " เขาว่าก่อนจะเปิดประตูให้ ฉันจึงเดินเข้ามาด้านใน ก่อนจะเห็นว่ามีศิษย์คนหนึ่งวิ่งนำหน้าไปเพื่อรายงานจินกวงเหยา




          การเดินขึ้นขั้นบันไดที่โคตรเยอะทำเอาหอบนิดๆ เหมือนกันแฮะ อยากจะบ้าตาย พอเดินมาถึงชั้นบนสุด ฉันก็เห็นจินกวงเหยาเดินออกมารับด้วยตัวเองจนฉันแปลกใจ แต่ก็โค้งคำนับทักทายตามมารยาท


          "ท่านเหลียนฟาง...ฟูหยางขอคารวะเจ้าค่ะ"


     "เดินทางมาเหนื่อยๆ มีเรื่องอันใดหรือ? " เขายิ้มบางแล้วเอ่ยถาม ฉันจึงมอบของให้เขา


     "ท่านเจ๋ออู๋สั่งให้ข้านำของมาให้ท่านเจ้าค่ะ" เขารับไปก่อนจะเปิดดูใบแรกแล้วยิ้มบางด้วยความดีใจ ก่อนจะเปิดกล่องใบที่สองทำให้สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ


     "สิ่งนี้? เส้นไหมเปียกนี่คืออะไรหรือ? "


     "ของหวานนี้ ท่านเจ๋ออู๋อยากให้ท่านลองชิมเจ้าค่ะ...ฟูหยางทำมันกับพวกศิษย์น้อง เลยแบ่งบางส่วนให้เล่าผู้อาวุโส" แววตาของเขาดูสนใจของในมือไม่น้อยก่อนจะสั่งให้คนของเขาเอาไปใส่จาน


     "ขอบใจเจ้ามากฟูหยาง จริงสิ เจ้าไปพักที่เรือนรับรองก่อน เดินทางมาไกลคงเหนื่อยไม่น้อย...ตอนนี้ข้ากำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมสถานที่คงมิได้นั่งคุยกับเจ้า"


     "ข้าน้อย--"


     "อย่าเกรงใจเลย เด็กๆ พานางไปที่เรือนรับรอง" มีสาวใช้กลุ่มหนึ่งเดินมาก่อนจะพาฉันไปยังเรือนรับรองและดื่มชาพักผ่อน




     สมกับเป็นตระกูลจิน หรูหราตั้งแต่หลังคายันพื้นบ้าน ถึงในโลกของเราจะเห็นได้ทั่วไปก็เถอะ แต่หินนแกรนิตสีหม่นแบบนี้ก็มีราคาไม่น้อยเลย แถมยังเนื้อดีขนาดนี้แสดงว่าต้องแพงหูฉี่แน่ๆ


     แอ๊ดดดดด!


     "ฟูหยาง! " จินหลิงโผล่พรวกเข้ามาจนฉันแทบจะพ่นชาชั้นดีที่เขาเอามาให้ทิ้งด้วยความตกใจ เด็กหนุ่มยิ้มกว้างแล้ววิ่งเข้ามานั่งอีกฝั่งของตั่งที่ฉันดื่มชาอยู่


     "จินหลิง...รู้ได้ยังไงว่าข้ามา? "


     "ข้าเดินผ่านสาวใช้มาน่ะสิ เจ้ามาทำอะไรที่หลันหลิงนี่เล่า? "


     "มาส่งของน่ะ ข้าว่าหากดื่มชาหมดแล้วจะเดินทางกลับก่อนจะมืด" จินหลิงพยักหน้าเข้าใจก่อนจะสั่งให้สาวใช้เอาถ้วยชามาเพิ่มอีกใบ


     "ฟูหยาง เจ้าได้บอกเรื่อง---"


     "อ๋อ ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าบอกพี่ซือจุยไม่หมด...ข้าว่าหากมีโอกาสเขาจะมาขอโทษเจ้า ว่าแต่เจ้าเถอะ"


     "หือ? "


     "เจ้ามิได้ไปฟ้องท่านอาเล็กของเจ้าใช่ไหม? " จินหลิงส่ายหน้ารัวและตอบเสียงอ้อมแอ้ม


     "เรื่องขายขี้หน้าเช่นนั้น ข้ามิกล้าหรอก...ข้าจะไม่บอกท่านน้าด้วย" ฉันถอนหายใจโล่งอกจนต้องยกมือทาบอกตัวเองแล้วบ่นไปพลาง


     "ดีแล้วที่เจ้าไม่บอก มีหวังพี่ซือจุยโดยแส้จื่อเตี้ยนของท่านน้าเจ้าฟาดจนตายแน่"


     "มันสมควรไหมล่ะ?! " จินหลิงแย้งแล้วมุ่นหน้าแดงระเรื่อ ใจหนึ่งก็สงสาร อีกใจหนึ่งฉันก็ฟินที่ได้เห็นอะไรแบบนั้น
     

     ยอมรับเลยว่าตอนจินหลิงน้ำตาคลอ หน้าแดงๆ แบบนั้น มันน่ารักน่าขย้ำสุดๆ ไม่แปลกหรอกถ้าคุณหมาป่าหุ้มหนังกระต่ายจะมองเขาแบบนั้น มันน่ารังแกนี่นา!


     "เอาน่า พวกเขาเมา เจ้าอย่าถือสาเลยนะ" ฉันได้แต่ปลอบเขาก่อนที่จะมีสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับขนมเปี๊ยะในจาน


     "นี่อะไร? " จินหลิงถามด้วยความสงสัย เพราะไม่ได้เป็นคนสั่งให้คนเอาขนมมา ส่วนฉันก็มองแล้วหยิบขึ้นมาดมแล้วกัดไปหนึ่งคำ


     ขนมเปี๊ยะไส้ถั่วและเม็ดแป๊ะก๊วยด้านในมันหวานกำลังดี อีกทั้งลูกก็ใหญ่มากจนกินในคำเดียวไม่หมด


     "มีคนนำขนมมาให้ท่านประมุข ท่านประมุขเห็นว่าแม่นางหลานผู้นี้ยังมิได้ตอบแทนอะไรจึงนำมาให้เจ้าค่ะ" หล่อนว่าก่อนจะเดินออกไป จินหลิงมองด้วยความแปลกใจ


     "อร่อยไหม? "


     "อื้อ! ...เจ้าก็กินสิ ข้ามิได้ห้ามเจ้าเสียหน่อย" ฉันพยักหน้าแล้วชวนเข้ากินเมื่อเห็นว่าเขาก็อยากกิน จินหลิงยิ้มแล้วหยิบไปหนึ่งลูกแต่ในตอนนั้น ฉันก็เพิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกาย


     ตุบ!


     "ฟูหยาง? ...เจ้าเป็นอะไร? " จินหลิงถามเมื่อจู่ๆ ฉันนิ่งไป ฉันส่ายหน้าไม่ตอบขนมในมือร่วงลงพื้นเพราะฉันยกมือข้างนั้นปิดปากเมื่อมีบางอย่างตีตื้นขึ้นมา




     แค่ก!




"ฮะ อุ๊บ!! แหวะะ! " ฉันถึงกับอาเจียนออกมาเป็นของเหลวสีดำ จินหลิงลุกพรวดแล้วทิ้งขนมในมือ


     จู่ๆ ก็รู้สึกหายใจไม่ออก จนต้องยกมือกุมลำคอและหน้าอกไว้ ในท้องมันตีกันมั่วจนรู้สึกอยากอาเจียน มันแสบร้อนเหมือนกับกำลังถูกน้ำกรดสาด ลำคอมันขมปนเปรี้ยวไปหมด น้ำลายเริ่มฟูมปาก มันทรมานมากจนน้ำตาไหลอาบแก้มทันที ฉันทั้งไอ ทั้งแสบร้อนในท้องไปหมด จนล้มลงไปนอนกับพื้นด้วยความทรมาน จินหลิงรีบช้อนร่างฉันขึ้นแล้วพยายามเรียกสติ




     มีพิษ! ในขนมนั่นใส่ยาพิษไว้!




     "ฟูหยาง! ฟูหยางเจ้าเป็นอะไร! "


     "น ในขนม...พิษ...ฮะ ฮึก มะ มี พิษ" จินหลิงตาเบิกโพล่งก่อนจะตะโกนเรียกคนด้านนอกด้วยความร้อนรน แล้วจับมือข้างหนึ่งฉันไว้เพื่อให้กำลังใจฉันให้อดทน





     "มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง! รีบตามหมอเร็ว! อดทนไว้ฟูหยาง หมอกำลังมาแล้ว! " เขาพูดปลอบฉันที่ร้องไห้เลือดเปื้อนมุมปาก ฉันไม่มีแรงที่จะพูดอีกแล้วและได้แต่กุมมือเขาตอบพลางพยักหน้า












     ไม่ไหว หายใจไม่ออกเลย นี่ฉัน...กำลังจะตายเหรอ?











     ไม่เอา...ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย
















     "อากง...ฮึก หนูกลัว"


























     "ไม่ต้องกลัวหรอก สาวน้อย...ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตาย"







เตี้ยรวบรวมคะแนนเสียงทั้งหมดแล้วนะคะ 
(ลืมแจ้งเวลาหมดเขตออกเสียงเลย)

ซึ่งเสียงส่วนใหญ่ก็เป็นไปตามคาดค่ะ


คือ!!!



วันเว้นวัน     และ     #พันธข้ามภพ


นั่นเองงงงงงง

ขอขอบคุณรีดทุกคนที่แสดงความคิดเห็นนะคะ

แต่ว่าอย่างไรก็ตาม เตี้ยก็แต่งไว้ 2 ที่
ก็คือ Readawrite และ Dek-d ซึ่งแฮชแท็คอาจมี 2 แฮชแท็ค
ทุกคนสามารถเข้าไปเล่นและติดแฮชแท็กได้ในtwitterของเตี้ยนะคะ

แฮชแท็คคือ

#พันธข้ามภพ และ #มือต่อยอันดับหนึ่งแห่งกูซูค่ะ







เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 286 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,619 ความคิดเห็น

  1. #1575 icesupicha (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 มีนาคม 2564 / 20:09

    โถ่วน้องงง

    #1,575
    0
  2. #1450 รากต้นโพธิ์ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 12:03
    ความสบงของฟูหยางมันมีอยู่จริงไหมคอขาดบาดตายเกือบทุกตอน
    #1,450
    0
  3. #842 Olivia1112 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 15:47

    ไม่เคยอยู่อย่างสงบอ่ะนะช่วงนี้~
    #842
    0
  4. #816 Nat-Sap (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 12:28

    จะได้พักอย่างสงบบ้างไหมเนี่ยอาหยาง
    #816
    0
  5. #807 `iamzq (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 15:31
    มันเป็นใคร!!!!!!!
    #807
    0
  6. #806 รินเจ้าค่ะ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 13:12
    'มีคนนำขนมมาให้ท่านประมุข'​งั้นแสดงว่าเป้าหมายคือจินกวงเหยาเว้นเสียแต่ว่าจินกวงเหยาอยากฆ่าน้องแต่ดูเป็นไปได้น้อยมาก แต่วางยากันอย่านี่-ไม่กลัวสามตระกูลใหญ่กระถืบหรอฟะ!! โดนแน่ๆ!
    #806
    0
  7. #805 LaZt (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 10:05
    ใครช่างกล้าาาาา
    #805
    0
  8. #804 คนหลับมืออาชีพ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 09:42
    ใครวางยา!!!
    #804
    0
  9. #803 mnttmb (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 08:47
    ม่ายยยยย นี่คนอุตส่าเอาขนมไปฝากนะ ยังจะมาวางยากันอี๊ก เดะแม่ตีเลย
    #803
    0
  10. #802 akazeyujin (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 08:29
    ใครวางยานาง....
    #802
    0
  11. #801 554910140 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 07:14
    หยางหยางอดทนไว้ลูก ฮึบ!!
    #801
    0
  12. #800 polytome (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 07:08
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #800
    0
  13. #799 ParnTiti (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 06:42
    คนวางยานี่ตั้งใจวางน้องหรือเหลียนฟางจุน....
    #799
    0
  14. #798 chyanin (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 03:36
    ใครมันวางยาน้อง //ตบมันค่ะ
    #798
    0
  15. #797 Namthan44 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 03:33

    ใครว่างยาฟูหยางกัน ชั่งไม่กลัวอาเตี่ยกับอาเหนียงเขาจะแก้แค้นเลย

    #797
    0
  16. #796 -NatJeeRa- (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 01:18
    หยางน้อยจะไม่ตาย(ในตอนนี้)แน่นอนค่ะ! ค่อนข้างมั่นใจ...น้องออกจะเก่ง ดีดนิ้ว(?)ครั้งเดียวโลกหายหนิ---ค่อกแค่ก หืม? ไม่เกี่ยวกับพลังหรอ? เกี่ยวกับว่าหมอจะรักษาได้หรือเปล่า? ช่างมัน ๆ //จะรอนะคะ สู้ว ๆ ค่า~
    #796
    0
  17. #794 KilLa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 00:22
    จินกวงเหยาใช่ไหมตอบบบบ
    #794
    0
  18. #793 Smile~Bunny (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 00:16
    ใครมันวางยาเอาไว้ ในขนมอันน้อยๆ ไม่นะหยางหยางอย่าตายนะ!!
    #793
    0
  19. #792 Thangmo95 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 00:12
    ใครวางยาฟูหยาง😡😡😡😡😡😡
    #792
    0
  20. #791 Natticha Kookkai (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 00:11

    อย่าเป็นไรนะหยางหยางงงงง
    #791
    0