[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 32 เจ้าเด็กวายร้าย ลูกอมรสสตรอเบอร์รี่ กับหวีที่หัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 283 ครั้ง
    19 ต.ค. 62



     หลังจากที่รักษาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็มีคนมาบอกว่าประมุขทั้งสองต้องการพบฉันเป็นการส่วนตัว ซึ่งก็คงไม่พบเรื่องเจ้าเกราะแขนหนิงอันคู่นี้แน่ๆ เพราะสายตาตอนที่พวกเขามองมันนั้นมันเป็นความตกตะลึง เหมือนกับเจ้านี่เป็นของหายาก

     หลังจากที่ศิษย์คนอื่นออกไปจนเหลือเพียงแค่ฉันคนเดียวภายในห้อง เกราะแขนที่ถูกถอดวางไว้ข้างๆถูกหยิบขึ้นมาวางไว้บนตักแล้วมองมันด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

     ดีใจ?

     ตื่นเต้น?

    มันบอกไม่ถูกเลยยามที่เห็นมัน นิ้วเรียวลูบไล้ลวดลายบนแผ่นเหล็กสีเขียวไผ่ ถึงแม้จะเย็นและรู้สึกเหมือนไม้แต่พอลองเคาะ มันก็เกิดเสียงสะท้อนดัง เก๊ง! ซึ่งเป็นเสียงของเหล็ก ลวดลายขนนก และกวางเขากิ่งไม้นั้นมันดูสวยสะดุดตา และเป็นลวดลายที่ฉันคิดว่าอยากลองสักมันดูสักครั้ง

     ซ่าาาาาาาาาา!

      มันเปล่งแสงก่อนที่เสียงใบไม้เสียดสีจะดังขึ้น หนิงอันสลายเป็นใบไม้จนเหลือแต่กำไลแขนสองวงที่ประดับหยกรูปใบไม้สองอัน

     
      'แล้วถ้าพวกคุณต่อสู้ด้วยมือเปล่า แล้วพวกคุณมีกระบี่ไว้ทำไมล่ะ?'

     'ก็ใช้กระบี่สู้บ้าง ถ้ามันอันตรายจริงๆ....แต่ถ้าเป็นในยามทั่วไปล่ะก็'

     '....'

     'ใช้เป็นพาหนะก็เพียงพอแล้ว' 


     '(=A=)'





     วิญญาณกระบี่ของคนตระกูลหลิวนี่คงได้ร้องไห้แงๆเป็นเด็กสามขวบแน่ ไม่อยากนึกภาพเลยว่าถ้ากระบี่เป็นคนขึ้นมาคงกระทืบซิ่นซือเป็นคนแรก

     
     เมื่อมายังเรือนรับแขกก็มีศิษย์คนหนึ่งยืนรออยู่หน้าห้อง ฉันคำนับทักทายเขาก็พยักหน้าแล้วเอ่ยถาม

     "เจ้าพร้อมจะเข้าไปหรือไม่?" ฉันสูดลมหายใจเข้าออกแล้วพยักหน้าตอบรับ เขาจึงหันไปเคาะประตูแล้วรายงาน

     ก๊อกๆๆ!

     "ท่านประมุขขอรับ ฟูหยางมาแล้วขอรับ"

     "ให้นางเข้ามาได้" ไม่นานนักเสียงตอบรับจากข้างในก็ดังขึ้น เขาจึงเปิดประตูเข้าไปแล้วให้ฉันเข้าไปก่อน 

     เมื่อเดินมายังมุมรับแขก ฉันก็โค้งคำนับคารวะทั้งสองด้วยความนอบน้อม อีกฝ่ายไม่พูดอะไรก่อนจะพยักหน้าให้คนของเขาออกไปแล้วผายมือให้ฉันนั่งลงที่มุมที่นั่ง จึงเดินมานั่งลงแต่ยังไม่ทันที่ก้นจะสัมผัสเบาะประมุขเจียงก็เข้าประเด็นจนฉันตกใจเกือบหน้าทิ่มโต๊ะ

     "เจ้าเคยคิดจะฟื้นฟูตระกูลหลิวหรือไม่?"

     "คะ?"

     "หวั่นอิ๋น อย่าเร่งนางนักเลย...ฟูหยาง เจ้ารู้หรือไม่ว่าอาวุธที่เจ้าสู้กับแม่นางเยว่ซิ่วนั้นเป็นอะไร" หลานซีเฉินปรามร่างโปร่งที่อยู่อีกฝั่งก่อนจะหันมาถามฉัน

     "หนิงอัน เกราะแขนที่เป็นอาวุธวิเศษของหลิวซิ่นซือเจ้าค่ะ" 

     "อาวุธนั่น มันคล้ายกับจื่อเตี้ยนของข้า...ที่ต้องมีผู้สืบทอด และเป็นอาวุธวิเศษ" เจียงเฉิงก้มลงมองแหวนจื่อเตี้ยนที่ได้รับมาจากมารดาแล้วลูบไล้มันด้วยความคิดถึงก่อนจะพูดต่อ

     "การที่อาวุธได้เลือกเจ้าแล้ว ก็เท่ากับว่าเจ้าคือผู้สืบสายเลือดตระกูลหลิว ทีนี้เจ้าตอบคำถามของข้ามา"

     "..."

     "เจ้าคิดจะฟื้นฟูตระกูลหลิวหรือไม่? หากเจ้าต้องการ...ตระกูลเจียงและตระกูลหลานจะช่วยเจ้า" ทั้งสองมองฉันด้วยแววตาที่ฉายความเต็มใจ ฉันมองพวกเขาตาปริบๆแล้วยกยิ้มเพียงเล็กน้อยก่อนจะประสานมือตรงหน้าแล้วโค้งให้ทั้งสองประมุข

     "ขอบคุณประมุขทั้งสองที่เมตตา...ข้ายอมรับว่าอยากฟื้นฟูตระกูลหลิวจริงเจ้าค่ะ"

     "ถ้าเช่นนั้น---"

     "แต่มิใช่ในยามนี้หรอกเจ้าค่ะ มีอยู่อีกหลายอย่างที่ข้ายังต้องสะสาง" ยังไม่ทันที่หลานซีเฉินจะพูดฉันก็รีบตัดบทขึ้นมาเสียก่อน อีกฝ่ายพยักหน้าเข้าใจแล้วถามต่อ

     "ฟูหยาง หากยามใดที่เจ้าฟื้นฟูตระกูลหลิว ก็เท่ากับว่ายามนี้เจ้าคือ'ว่าที่'ประมุขหลิว เจ้าเข้าใจใช่หรือไม่?" ฉันยิ้มแล้วพยักหน้าตอบพวกเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่กังวลอะไร

     "เจ้าค่ะ ฟูหยางทราบดีว่าพวกท่านต้องการจะพูดถึงสิ่งใด"

     "..."

     "ข้าอยากฟื้นฟูตระกูลหลิวก็จริงอยู่..."

     "..."

     "แต่ตำแหน่งประมุขนั้นสูงเกินไปสำหรับข้า ขออภัยที่ฟูหยางเสียมารยาท แต่ว่าตอนนี้ต้องรีบเตรียมตัวออกเดินทางตามหาพวกศิษย์พี่ซือจุยแล้ว" หลานซีเฉินฟังแล้วก็ถอนหายใจก่อนจะยกยิ้มบางเบาแล้วพยักหน้า

     "เจ้าออกไปได้แล้ว แต่เรื่องตำแหน่งประมุข...ข้าอยากให้เจ้าพิจารณาให้ถี่ถ้วนแล้วค่อยมาตอบคำถามก็ยังมิสาย" ฉันยิ้มก่อนจะลาทั้งสองแล้วหันหลังเดินออกไป







     ลงไปด้านล่างดีกว่าต้องหาของกินตุนไว้ระหว่างทาง





     เมื่อลงมายังเมืองด้านล่างเหล่าผู้คนที่ขาบของกันอย่างคับคั่งไม่แพ้อวิ๋นเมิ่ง ฉันกวาดสายตามองหาเสบียงที่สามารถเก็บไว้ได้นานและกินระหว่างทางไปด้วยได้


     จนกระทั่งเหลือบไปเห็นน้ำตาลปั้นขายอยู่ไม่ไกลนัก พอลองมานึกๆดูแล้วควรมีลูกอมติดตัวไว้ระหว่างเดินทางไกลก็คงดีไม่น้อยเลย แต่ตอนที่กินลูกอมโลกนี้ครั้งแรกมันหวานน้อยกว่าโลกของเราอีกแฮะ

     "...ทำลูกอมโฮมเมดดีกว่า! พี่สาวๆขอซื้อน้ำตาลหน่อยเจ้าค่ะ ขอสองกระสอบเลย! อ้อ ขอแป้งข้าวโพดด้วยเจ้าค่ะ!"









 
     เวลาผ่านไป


     ตึกๆๆ

     "ฟูหยาง เจ้าทำอะไรอยู่น่ะ หอมเชียว?" ศิษย์คนหนึ่งเดินเข้ามาในครัวเห็นฉันกำลังตั้งหน้าตั้งตาคนบางอย่างในหม้ออยู่ก็พูดขึ้น ฉันเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มแฉ่งก่อนจะก้มลงไปคนต่อ

     "ลูกอมน่ะ ข้าจะออกเดินทาง...เลยอยากทำของหวานไปกินรองท้อง"

     "ลูกอมหรือ?...แล้วเหตุใดถึงมีลูกท้อเชื่อม ส้มเชื่อม กับผลเฉาเหมย(สตรอเบอร์รี่)สดๆ ด้วยล่ะ?" หล่อนว่าก่อนจะมองพวกผลไม้ที่ถูกบดจนละเอียดในถ้วย

     "ถ้ากินรสเดียวมันก็เบื่อใช่ไหมล่ะ ข้าเลยทำหลายๆรสชาติไว้น่ะ...จริงสิ อันฉี เจ้าพอจะรู้จักที่ไหนที่เย็นจัดๆบ้างไหม?" เด็กสาวทำท่านึกอยู่นานก่อนจะพยักหน้าตอบ

     "มีๆ ถ้ำสระเหมันต์อย่างไรล่ะ ที่นั่นเย็นมากเลย ทำไมหรือ?"

     "เดี๋ยวเจ้าก็รู้ ก่อนอื่น เจ้าช่วยไปตักน้ำที่สระเหมันต์ให้ข้าสักถัง แล้วก็ขอถาดเหล็กกับกระดาษไขด้วย เร็วๆนะ" ฉันว่าก่อนจะยื่นถังไม้ให้เธอแล้วยกหม้อออกจากเตาไฟ







     เวลาผ่านไป...เกือบสองชั่วยาม



     "เสร็จแล้ว!" ฉันถอนหายใจโล่งก่อนจะหยิบมีดมาหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ 


     อันฉี และ เฉียนเฟยที่ช่วยฉันทำลูกอมยืนมองด้วยความแปลกใจ

     
     "ฟูหยาง พวกข้าขอชิมได้หรือไม่?"

     "ได้สิ มีตั้งมากมายข้ากินคนเดียวไม่หมดหรอก...สีชมพูนี่ผลเฉาเหมย สีส้มก็ผลส้ม สีอ่อนๆนั่นก็ผลท้อ เจ้าเลือกเลยว่าอยากชิมอะไร" ฉันพูดไปตัดแบ่งไปก่อนจะแยกตามสีแล้วค่อยห่อทีหลัง

     "ข้าเอาท้อ"

     "งั้นข้าเอาเฉาเหมย" 


     ทั้งคู่หยิบหนึ่งชิ้นแล้วเอาเข้าปากไม่นานนักพวกเขาก็ยิ้มกว้างแล้วยกมือกุมแก้ม ฉันยิ้มขำแล้วถามความรู้สึก


     "อร่อยไหม?" พวกเธอพยักหน้าหงึกๆ

     "ข้าไม่เคยกินลูกอมที่หอมผลไม้เช่นนี้มาก่อนเลย!"

     "ข้าเห็นด้วย! มันอร่อยมากเลยฟูหยาง"

     "เอาล่ะ ขั้นตอนสุดท้ายแล้ว พวกเจ้าช่วยข้าห่อกระดาษแก้วหน่อย แล้วหลังจากนั้นเราค่อยมาแบ่งกัน" ทั้งสองพยักหน้าก่อนที่เราจะนั่งห่อลูกอมกัน









     ฟิ้ววววววววววววววววววว



     จนถึงตอนนี้ก็ออกมาจากสำนักแล้วขี่กระบี่มาได้เกือบชั่วโมงแล้ว และปากมันก็ว่างจึงแกะลูกอมเข้าปาก


     "รสท้อนี่อ่อนไปหน่อยแฮะ...คราวหน้าต้องบดให้ข้นกว่านี้ หือ?" สายตาที่มองไปเรื่อยนั้นหลุบมองล่างที่เริ่มมีหมอกหนา

     "ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?" ในตอนนั้นเองก็มีกระบี่พุ่งฝ่าหมอกหนามาด้วยความเร็วสูง


     เก๊งงงงงง!!  พรืดดดด!!!


     กระบี่ปริศนาพุ่งปะทะกับกระบี่ที่ฉันเหาะมาอย่างแรง จนมันสั่นสะเทือนและนั่นทำให้ฉันทรงตัวไม่อยู่แล้วเสียหลักร่วงตกลงไป



     "เหวออออ!!!" 


    

     และความสูงที่ฉันเหาะ มันสูงประมาณตึก 7 ชั้นเลยนะเฮ้ย ตายแน่ เละแน่!


     

     ซุ่บ! แซ่กๆๆๆๆๆ กร๊อบบบบ! ตุบ!


     "อ อูยยยย" ฉันน้ำตาเล็ดยันตัวลุกขึ้นลูบก้นตัวเองป้อยๆ


     ดีนะที่มีต้นไม้รับไว้ เลยตกลงมาไม่แรงมาก แต่มันก็เจ็บอยู่ดีแฮะ


     "เสี่ยวเฟย...เสี่ยวเฟยอยู่ไหนเนี่ย!?" เมื่อรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างหายไปก็มองซ้ายขวาด้วยความร้อนรน


      

    จนต้องลุกขึ้นแล้วออกตามหาด้วยการเดาทิศทางที่มันน่าจะตกจนไม่นานก็เห็นว่ามันปักโด่อยู่บนเนินดินเล็กๆได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินไปดึงมันออกจากเนินดินนั่น


    เป็นดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์ที่รอคิงอาเธอร์มาดึงมันออกเพื่อกอบกู้โลกเหรอ?ヽ( ´A`)ノ



     "ปักซะสวยเลยนะ...." ฉันบนก่อนจะดึงกระบี่ออกแล้วปัดเอาเศษดินที่ติดทิ้งแล้วเก็บเข้าฝัก

    


    

    ชิ้งงง!



    ร่างของคนๆหนึ่งพุ่งเข้ามาพร้อมกับปลายกระบี่ที่กำลังจะเสียบฉัน ฉันตกใจผละถอยแต่ความเร็วที่ต่างกันมากจนได้แต่ยกแขนกำบัง


     เป๊าะ!


     เสียงดีดนิ้วดังขึ้นร่างตรงหน้าก็นิ่งไปทันที ฉันถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงนั่งกอดกระบี่ไว้แน่นแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งใจ


    ตุบ!


     "...."


     แปะๆๆ!


     "น่าชื่นชม ที่เจ้าไม่คิดหนีนะ" เสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมเสียงปรบมือ 


     ใครบอกว่าไม่หนี! หนีไม่ทันต่างหาก!


     เขาเดินมายืนอยู่ข้างหุ่นเชิดแล้วตบบ่าเหมือนสนิทกัน ทำให้ฉันต้องสังเกตคนที่ประสงค์ร้ายตรงหน้าอย่างละเอียด


     แส้ขนจามรีสีดำ...สวมชุดเหมือนนักพรตสีดำ หรือว่าคนๆนี้

     "ซ่งหลาน...หรือว่านายคือ เซวียหยาง?" ฉันหันไปมองเด็กหนุ่มอีคนที่ยืนอยู่ข้างเขา

     "โอ้ เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ?" อีกคนพูดขึ้นพลางยกยิ้มร้ายอย่างนึกสนุก นั่นเป็นคำตอบที่ทำเอาฉันน้ำตาไหลพรากเลยทีเดียว


     ดวงดีแท้ยัยดา!! เจอหุ่นเชิดธรรมดายังพอว่า มาเจอซ่งหลาน กับเจ้าเด็กวายร้าย! จะรอดมั้ยเนี่ย


     "..."

     "เจ้าคงเป็นเซียนซือล่ะสิ หายากนะเนี่ยที่เป็นหญิง..." เซวียหยางว่าก่อนจะแกว่งถุงผ้าเล็กๆในมือไปมา


     ฉันหน้าเหวอตบๆลูบๆที่เสื้อของตัวเองแล้วเงยหน้ามองถุงในมือเขาก่อนจะตวาดเสียงแข็งแล้วแบมือขอถุงลูกอมคืน 


     "เอาคืนมานะ!" 


    อีกฝ่ายยกยิ้มทำหูทวนลมก่อนจะแกะมันอย่างหน้าด้านๆ เขาหยิบลูกอมในถุงนั้นแกะกินหน้าตาเฉย


     "นี่!"

     "เม็ดเดียวอย่างกนักสิ..." เขาว่าก่อนจะโยนถุงคืนให้แล้วค่อยๆเคี้ยวลูกอมในปากไปพลาง คิ้วเรียวเลิ่กขึ้นด้วยความประหลาดใจ

     "...ทำหน้าแบบนั้นหมายว่างะ--"

     "เจ้าเอามาจากที่ไหน?"

     "หะ? หมายถึง...ลูกอมเนี่ยเหรอ?" เขาไม่ตอบแล้วยังคงจ้องถุงลูกอมในมือฉันไม่วางตา

     "..."

     "ท ทำเอง ลูกอมพวกนี้ข้าทำเอง"
     
     "เจ้าทำเองหรือ!?" เขาทำหน้าประหลาดใจแล้วเดินเข้ามาใกล้ ฉันถอยออกห่างแล้วในตอนนั้นเองฉันก็ได้ยินเสียงบางอย่างมันหักอยู้ใต้เท้า


     แป๊กกกกก!!


     "...วะ หวีของฉัน!(0[]0)" พอก้มลงมองใต้ฝ่าเท้าของเซวียหยาง ฉันก็เห็นว่าหวีเสียบที่พกติดตัวเสมอหักเป็นสองท่อนและซี่หวีก็กระจายออก


     "อ๋อ งั้นหรือ" เขาว่าไปเคี้ยวไปในปากและทำให้ฉันได้กลิ่นจางๆว่าลูกอมที่เขากินไป....แต่หวีตรู ไม่ขอโทษกันหน่อยรึไงฮะ!!!

     "สตรอเบอร์รี่..."

     "อะไรนะ? เจ้าโกรธข้าหรือที่ทำหวีเจ้าหัก" เหมือนเขาจพคิดว่าฉันด่าเลยถามแต่แววตาของเขาก็ไม่มีท่าทีว่าสำนึกแต่อย่างใด

     "เฮ้อ เรื่องที่เจ้าทำหวีข้าหัก ข้าจะไม่โกรธเจ้า ลูกอมที่เจ้ากินน่ะ ข้าบดผลเฉาเหมยผสมลงไปด้วย...เจ้าชอบเหรอ?" เขามองฉันตาปริบๆพลางลิ้มรสลูกอมกลิ่นผลไม้ไปทั่วปากของเขา

     "เจ้าบดผลไม้ใส่ลูกอม? ใครสอนเจ้ามา?"

     "อินเทอร์เน็ต" ฉันตอบไปตามตรงเซวียหยางก็ทำหน้าเหมือนจะไม่เชื่อ

     "อะไรนะ? ใครกันชื่อแปสอนเจ้าลกชะมัด" ก็เพราะมันไม่ใช่คนไงเล่า!!

     "อ...เอ่อ"

     "ช่างมันเถอะ เอาล่ะ เห็นแก่ที่เจ้าไม่เอาเรื่องที่ข้าทำหวีเจ้าหัก ข้าจะปล่อยเจ้าไป..." เขาว่าก่อนจะฉุดแขนให้ฉันลุกขึ้นแล้วปัดเสื้อให้ ฉันได้แต่มองตาปริบๆแล้วขอบคุณเขาตามมารยาท


     ปุๆ!


     "ข ขอบคุณ"

     "...เจ้าขอบคุณข้าทำไม เอาล่ะ ไม่ต้องตอบข้า ไปได้แล้ว" เขาว่าแล้วโบกมือไล่

     "ถ้าเจ้าชอบขนาดนั้นข้าให้เจ้าก็ได้ เอ้า!" ฉันว่าก่อนจะโยนลูกอมทั้งถุงให้ เขารับไว้แล้วมองมันตาปริบๆสลับกับฉันไปมาแล้วแย้ง

    

     "ข้าไม่ได้ขอ" แต่ตาของเขาเป็นประกายวาววับเหมือนเด็กที่กำลังดีใจสุดขีด เฮ้อ เจ้าเด็กปากไม่ตรงกับใจ

     "แต่ข้าอยากให้ เจ้าชอบลูกกวาดกับของหวานๆไม่ใช่เหรอ? ในถุงนั่นมีตั้งเยอะแยะ ข้าทำใหม่ก็ได้ ตอบแทนที่เจ้าไว้ชีวิตข้า"

     "..."

     "แต่ถ้าเจ้าไม่ต้องการจริงๆ งั้นข้าขอคืนก็--" พอจะคว้าคืนเขาก็เบี่ยงถุงลูกอมออกห่างจากมือฉันแล้วเก็บไว้เองแล้วเถียงกลับ

     "เจ้าให้ข้าแล้วมันก็ต้องเป็นของข้า ไม่มีสิทธ์เอาคืน" พอเห็นท่าทีของเขามันก็อดที่จะส่ายหน้าอย่างละเหี่ยใจไม่ได้

     "เฮ้อ เจ้านี่มันเด็กน้อยจริงๆ...กินลูกอมเยอะๆระวังฟันผุล่ะ" 

     "เจ้าเด็กกว่าข้า ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีสั่งสอน ข้าจะกินมากเท่าไหร่มันก็เรื่องของข้า" เขาว่าแล้วแกะอีกเม็ดเข้าปาก ฉันทำหน้าหน่ายแล้วหมุนตัวจะเดินทางต่อ

     "นี่! แม่นางแคระ...งั้นเจ้ากินนี่ซะ!" เขาว่าก่อนจะโยนบางอย่างมา ฉันรีบรับแล้วมองดูในฝ่ามือของตัวเอง


     หมับ!


     "ยาลูกกลอน ให้ข้าทำไม?"

     "หมอกพวกนี้มีพิษ เจ้ากินซะ..." เขาว่าก่อนที่จะหายตัวไปท่ามกลางหมอกหนา จนเหลือแค่ฉันเพียงลำพังจึงกลั้นใจกลืนยานั่นลงคอแล้วเดินทางต่อด้วยความไม่สบอารมณ์

     "มาหาว่าฉันแคระได้ไงยะ! เจอคราวหน้าจะตีให้ส่วนสูงลดเลยคอยดู!"

     ตุบๆๆๆ!

     "หือ?...ลูกอมฉัน" ฉันก้มลงมองลูกอมสี่ห้าเม็ดที่ตกเดินแล้วเก็บขึ้นมาดู เขาเอามาใส่ในแขนเสื้อฉันตั้งแต่เมื่อไหร่? 

     


     เอาเถอะ คิดไปตอนนี้ก็ไม่ได้อะไรตามหาพวกเด็กๆก่อนดีกว่า พอตั้งเป้าได้ก็เก็บมันยัดใส่ผ้าคาดเอวและห่อในผ้าอีกชั้นไว้แล้วเดินทางต่อ ระหว่างเดินทางไปฉันก็เริ่มรู้สึกตะหงิดใจ การที่ฉันเจอเซวียหยาง กับซ่งหลานที่นี่ ในป่าหมอกแบบนี้...

     ปึก!

     "..." ฉันหยุดนิ่งเมื่อเตะเข้ากับเศษอะไรบางอย่าง มันเหมือนกับหุ่นตุ๊กตาที่น่าขนลุกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองที่ๆเหมือนประตูเมือง


     'เมืองอี้'


     "ให้มันได้อย่างนี้สิ..." ปากยิ้มแต่น้ำตาแทบไหลเป็นสายโลหิต ก่อนจะทำใจเดินเข้าไปในเมืองอย่างเลี่ยงไม่ได้


     ในนิยายเขาบรรยายฉากก็ว่าน่ากลัวแล้วนะ พอมาเจอจริงๆแบบนี้มันยิ่งทำให้ฉันสติแตกง่ายขึ้นไปอีก ผวาไปหมดแล้วตอนนี้


     เชร้งๆๆ!!


     เสียงกระบี่กระทบฟาดฟันกันดังขึ้นทำให้ฉันคลายความกลัวลง ก่อนจะวิ่งตามเสียงนั้นไป มีการต่อสู้แบบนี้แสดงว่าพวกเว่ยอิงต้องมาถึงที่นี่แล้วแน่ๆ ต้องรีบหาพวกเขาให้เจอ!


     ตึกๆๆๆๆๆ!


     ตรงมุมของบ้านช่องฉันวิ่งหน้าตั้งโดยที่ไม่ทันจะสนใจอะไรเลยชนกับคนที่สวนมาเข้าเต็มแรงจนชนกันอย่างจัง ฉันที่เด้งกลับมาก็เซจะล้มแต่ก็ยังทรงตัวไว้ได้ทัน

     โครมมมมมมมมมมมมมม!!

     "อ โอยยย ใครเนี่ย วิ่งมาไม่ดูสี่ดู---หยางหยาง!"  เสียงนี้...เว่ยอิงจริงๆด้วย!

     "ผู้อาวุโสโม่!...ฟูหยาง เจ้ามาได้อย่างไร!"

     "พี่วะ พี่โม่! พี่ซือจุย พี่จิ่งอี๋ จินหลิงกับจื่อเจินก็อยู่ด้วยหรือ?!" ซือจุยรีบสาวเท้ามาก่อนจะจับบ่าทั้งสองฉันไว้แน่นจนต้องนิ่วหน้าเพราะโดนบาดแผล

     หมับ!

     "โอ๊ยๆ! พี่ข้าเจ็บนะ!"

     "เจ้าตอบมา! เจ้ามาได้อย่างไรกัน?" จินหลิงเสริมอีกแรงจนกระทั่งเว่ยอิงต้องกันพวกเขาแล้วคั่นกลางเอาไว้

     "พวกเจ้าใจเย็นๆกันก่อน หยางหยางบาดเจ็บอยู่นะ พวกเจ้าไม่เห็นหรือ!" พวกเขาเพิ่งรู้ตัวก่อนจะมองแขนฉันที่เริ่มมีเลือดซึมออกมา ฉันกัดฟันถอนหายใจเข้าออกช้าๆเพื่อกลั้นความเจ็บปวด
     
     "ข ข้าขอโทษฟูหยาง"

     "...ข้าไม่ถือหรอกพี่ซือจุย พี่เว่ยเรารีบหาที่หลบหมอกก่อนเถอะ" ฉันหันไปบอกเว่ยอิงก่อนที่เขาจะพยักหน้าแล้วพวกเราก็เดินหาบ้านที่จะหลบพวกหุ่นเชิดนั้นชั่วคราว








     จนกระทั่งพวกเราได้บ้านหลังหนึ่งที่มีคุณยายเปิดทิ้งไว้และมันก็ดำเนินไปตามนิยายเป๊ะๆจนกระทั่งเว่ยอิง ซือจุย และจินหลิงไปในครัว ฉันจึงหยิบยาที่ผ้าคาดเอวออกมาแล้วฉวยเศษผ้าจากหุ่นมาทำแผลที่แขนของตัวเอง

     "ฟูหยาง ข้าช่วยเจ้าเอง" จื่อเจินว่าก่อนจะเลิกแขนเสื้อนอกฉันขึ้นและฉีกแขนเสื้อชั้นในออกจนเผยให้เห็นผ้าพันแผลที่ชุ่มเลือด 


      เขาจึงจัดการเลื่อนกำไลแขนของฉันลงแล้วถอดผ้าพันแผลออกอย่างเบามือ โดยที่อีกฝั่งข้างฉันมีจิ่งอี๋ที่ถูกพิษนอนพิงแขนฉันข้างที่ไม่เจ็บอยู่ สีหน้าของเขาดูทรมานเหมือนคลื่นไส้พะอืดพะอมตลอดเวลา ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงจึงได้แต่จับมือของเขาเอาไว้ ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ช้อนตาขึ้นมามอง แต่มือของเขากระชับมือฉันไว้แน่น ฉันถอนหายใจแล้วเอนพิงทับศีรษะของเขาอีกที

     "แขนข้างนี้...เจ้าไม่เจ็บใช่ไหม?" ฉันส่ายหน้าจนแก้มถูไถกับผมของเขาแล้วตอบกลับ

     "ไม่เลย ข้าเจ็บแค่ข้างเดียว...ถ้าพิษในร่างกายพี่สลายแล้วข้าจะเล่าให้ฟังเองว่าเกิดอะไรขึ้น"

     "..."

     "ตอนนี้อย่าเพิ่งขยับตัวมากนักเลยนะ นอนเฉยๆก่อนเถอะ" เสียงถอนหายใจดังแผ่ว มือของเขาที่กระชับแน่นเมื่อครู่คลายลงน้อยๆแต่ก็ยังไม่ปล่อยมือ






เดี๋ยวตอนเที่ยงมีเรื่องแจ้งนะเออ









เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 283 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,619 ความคิดเห็น

  1. #1499 เพื่อนผักชี (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 21:14
    เซวียหยางจะโดนฆ่ามั้ย ไม่น้า เด็กน้อยที่บิดเบี้ยวของช้านนน
    #1,499
    0
  2. #1448 รากต้นโพธิ์ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 09:17
    เซวียหยางยังคงบ้าลูกอมเหมือนเดิม...ฮือไม่อยากให้อาเหนียงเสียวชิงเชินกับอาเตี่ยซ่งหลานเดทสมอเด้อ่าาาาาาาาาาาาา@
    #1,448
    0
  3. #786 chyanin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 16:19
    ลูกอมมมมมมม
    #786
    0
  4. #695 ppatteera (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 12:25
    อยากอ่านต่อมั่กมากก
    #695
    0
  5. #692 Isis-524 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 12:20

    ถ้ามาไทม์ไลน์นี้แสดงว่าซิงเฉินตายแล้ว...TTATT

    #692
    0
  6. #682 Mikhasea Slytherin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 11:26
    ทำไมต้องมีหวีหัก เซวี่ยหยางต้องซื้อมาใช้คืนใช่ป่ะ อุแหม่...คิดไปเรื่อย
    #682
    0
  7. #681 RAY MII (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 10:31
    ตอนสุดท้ายงืออน่าร้ากก เซวียหยางมาแน้วว น่ารักจริงๆเลย>< อยากกินลูกอมบ้างจัง /น้ำลายไหล รอตอนต่อไปนะคะ ไรท์จะแจ้งอะไรน้า..ลุ้นๆๆ
    #681
    0
  8. #680 554910140 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 06:46
    ในขณะที่เหล่าเซียนใช้ดาบเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย แต่กับตระกูลหลิวแล้วมันก็ไม่ต่างจากพาหนะเลย555555
    #680
    0
  9. #679 Dark_Sheen (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 02:17
    ห้ามไรท์แจ้งว่าจะหยุดอัพนะ ถ้าหยุดเราจะขาดใจให้ดู

    ขอให้ไรท์แจ้งว่าปิดเทอมแล้วมาอัพได้ทุกวัน55555+ เซวี่ยนหยางก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอ่ะเนอะเดิมที พอเป็นอันนี้ยิ่งเห็นได้ชัดเลย ทั้งให้ยาแก้พิษ ลูกอมที่ยัดคืนให้นิดหน่อย เฮ้อ!เสียดายเดินทางผิด ถ้าได้เจอคนใจดีเร็วกว่านี้ก็คงดีอ่ะนะ
    #679
    0
  10. #678 --Crazy person-- (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 01:30
    2.วันเว้นวันค่าาา
    #678
    0
  11. #677 chion_nai (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 01:13

    2อัพวันเว้นวันค่าาาา
    #677
    0
  12. #676 0621094415 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 01:07

    อยากอ่านทุกวันเลย
    #676
    0
  13. #675 Wonwiwa (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 01:05

    2 ค่าา
    #675
    0
  14. #674 ice281144 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 01:03
    2 อัพวันเว้นวันค่า
    #674
    0
  15. #673 NaomiSama (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 01:01

    รอนะคะไรท์
    #673
    0
  16. #672 Laksika-Napit (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 00:42
    2 อัพวันเว้นวัน
    #672
    0