[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 32 : ตอนที่ 31 เกราะแขนหนิงอัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,501
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 290 ครั้ง
    14 ต.ค. 62



     นี่มันตัวบ้าอะไรเนี่ย!

     "ฟูหยาง!"

     "ไม่เป็นไร พวกเจ้าหาที่หลบก่อน! เป้าหมายของนางคือข้า คงไม่สนหรอกว่าจะมีใครอยู่ด้วย!" ฉันตะโกนบอกกก่อนจะค่อยๆเดินเบี่ยงอีกฝ่ายมาอีกทาง

     "แกต้องตายที่นี่!!"

     "เสียสติไปแล้วรึไง! ถึงขั้นให้ปีศาจใช้ร่างเธอเนี่ย!" ฉันด่ากลับด้วยความรำคาญนิดๆ ตามจองล้างจองผลาญยิ่งกว่าสัมภเวสีอีกนะเนี่ย!

     "ข้าไม่สน! ขอแค่เจ้าตาย ข้าก็ยินดีที่จะให้ปีศาจใช้ร่างกายของข้า!" หางใหญ่ตวัดฟาดลงมา ฉันรีบกระโดดหลบแล้ววิ่งอ้อมไปอีกทางเพื่อไม่ให้คนอื่นโดนลูกหลง


     ตูมมม!!


     "...ให้ตายสิ คนที่เริ่มก่อนมันพวกเธอแท้ๆ ยังจะมีหน้ามาโทษคนอื่นเขาอีก!" ฉันต่อว่าพร้อมกับเรียกยันต์ออกมาสะกดเธอไว้


    ถ้าจะตั้งค่ายกลทับของเธอ พลังตอนนี้มีไม่พอแน่...เอายันต์แก้ขัดไปก่อนก็แล้วกัน!

 

     

     ฟึ่บ! ฟิ้ววววววว แปะ! พรึ่บบบบ!!!

   
     เปลวไฟสีฟ้าลุกโหมเผาที่แขนของนาง เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูราวกับว่าไม่ใช่เสียงของมนุษย์ดังจนพื้นสั่นสะเทือน ยันต์นั้นไหม้เกรียมเนื้อตัวของเธอนั้นเป็นแผลไฟไหม้ดูน่ากลัว บางส่วนนั้นเผาใบหน้าจนฉันเห็นเนื้อและกระดูกชัดเจน ริมฝีปากเม้มแน่นเพื่อไม่ให้สติแตกเวลาเห็นภาพสยองขวัญตรงหน้า ขนฉันลุกเกรียวจนถึงหัว มือที่กำกระบี่นั้นอ่อนไปหมด

     โอยยยย จะเป็นลมแล้ว ขนลุกจนไม่มีแรงเลย สยองงงงงงง!!!

     "หน้าข้า...ใบหน้าอันงดงามของข้า!" นางร้อนรนรีบมองหาเงาสะท้อนของตนเองก่อนจะวิ่งไปดูในอ่างน้ำก็ต้องร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดเมื่อเห้นสภาพหน้าของตัวเอง

     "กริ๊ดดดดดดด!! เจ้า! นังคนต่ำช้า เจ้าให้หน้าของข้าเป็นแผล!" ร่างนั้นพุ่งเข้ามาจนฉันแทบไม่ได้ทันตั้งตัว แขนทั้งสองที่กลายเป็นเคียวง้างขึ้นแล้วแทงลงมา 

    แกร๊งงงง!!

     "อึ่ก! ป ไปเอาแรงมาจากไหนเนี่ย!"

     "ฮ่าๆๆ! ก็แรงของปีศาจอย่างไรเล่า อาเฟย..." หล่อนแสยะยิ้มหัวเราะน่าขนลุก ฉันอยากจะร้องแข่งกับเธอจริงๆ! ถึงจะไม่ได้กลัวผี แต่พอเจอแบบนี้ฉันก็ขนลุกนะเฮ้ย!

       

     ครืดดดดดดดดดดด!! ฉึก!


     "อึ่ก!" ฉันนิ่วหน้าเมื่อแรงที่ต้านนั้นเริ่มสู้ไม่ไหว จนปลายแหลมของเคียวแทงเข้าที่บ่าเลือดซิบซึมชุดสีขาวสะอาด

     "หึๆ คราวนี้ข้าชนะเจ้าแน่!" ฉันกัดฟันก่อนจะยกเท้าถีบท้องของเธอจนเคียวหลุดออกจากบ่า แต่หล่อนก็ยังไหวตัวทันตวัดเคียวปัดกระบี่ของฉันจนมันปลิวไปไกล

     ฟึ่บๆๆๆ! ฉึก!

     "..."

     "หึๆ ฮ่าๆๆ! เท่านี้เจ้าก็ไม่มีอาวุธแล้ว มาเล่นไล่จับกันเสียหน่อไหมอาเฟย" เยว่ซิ่วหัวเราะเมื่อตัวเองถือไพ่เหนือกว่า ก่อนที่ร่างของเธอจะขยายขึ้นมาเท่าตัว หางแมงป่องกระดกขึ้นแล้วพุ่งมาอย่างไม่ทันได้เตรียมใจ

     ตูมมม!!

     "บ้าเอ๊ย!" ฉันกระโดดหลบแล้วสบถด่าก่อนจะตวัดสายตามองอีกฝ่ายที่ยังคงกระหน่ำหางโจมตีฉันต่อเนื่อง  ฉันก็ได้แต่วิ่งหลบเพื่อให้ห่างจากพวกศิษย์คนอื่นๆที่กำลังหาที่หลบกันจ้าละหวั่น


     ฟุ่บ! ผัวะะะ!! ขลุกๆ ตุบ!


     หางของเยว่ซิ่วที่ตวัดมาฟาดฉันจนตัวปลิว โชคยังดีที่ยกแขนป้องกันไว้ก่อน แต่แรงของหางที่ฟาดมานั้นก็ไม่ใช่น้อยๆเล่นเอาฉันตัวปลิวกลิ้งหลุนๆจน ชนกับรูปสลักหินแตกและร่วงลงมา

     "อ โอ๊ยๆๆ...เจ็บ ยัยหน้าสิ่วนี่ฟาดแหลกเลยนะ" เสียงบ่นพร้อมกับค่อยๆยันตัวลุกขึ้น มือยกกุมท้ายทอยไว้เพราะถูกกระแทกอย่างแรง แต่จังหวะที่เผลอเท่านั้นแหละ 

     

     ฉึกกกกก!! 


     "อ อ๊ากกกกกกกกกกก!!" ฉันร้องเสียงดังลั่นเมื่อมีบางอย่างแทงเข้าที่บ่าอีกข้าง จนร่างล้มลงนอนกับพื้นยกมือกุมแผลนั่นด้วยความเจ็บปวด

     "ฮ่าๆๆๆๆ! เป็นอย่างไรเล่า! ลิ้มรสพิษจากเหล็กไนของข้าหน่อยเป็นอย่างไร...." เสียงหัวเราะสะใจของเยว่ซิ่วดังขึ้นแต่มันไม่ได้ดังพอที่จะสนใจมากกว่าอาการปวดหน่วงที่บ่า 

     "...."

     "หึ! พิษของข้าจะทำให้เจ้าเป็นอัมพาต ทีนี้แหละ เสร็จข้า!!" เคียวทั้งสองชูขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะแทงลงมาในพริบตานั้นฉันก็หยิบบางอย่างมาแล้วยกขึ้นกันไว้


     แกร๊งงง!!


     "...เอ๊ะ?" ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อเห็นว่าตัวเองไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ตรงหน้าของฉันมันคือปิ่นปักผมที่เป็นหินสลักสองอันขวางเคียวของเยว่ซิ่วเอาไว้

     อะไรเนี่ย!

     "ท ทำไม...ทำไมเจ้าถึงไม่เป็นอะไร!" เยว่ซิ่วตะโกนร้องด้วยความไม่เข้าใจ ฉันมึนงงก่อนจะสะท้อนแรงโจมตีของอีกฝ่ายจนร่างระหงถอยไปหลายก้าว นางตวัดสายตามองด้วยความไม่เข้าใจ

     "ทำไมพิษถึงเล่นงานเจ้าไม่ได้!"

     "พิษ?..." ฉันขมวดคิ้วก่อนจะเปิดคอเสื้อเพื่อดูรอยแผล มันบวมเล็กน้อย พอกดแล้วก็ปวดนิดๆเหมือนกัน ความเจ็บแบบนี้...เหมือนเคยเจอที่ไหนนะ? 

      เดี๋ยวนะ เมื่อกี้หล่อนบอกว่าเหล็กไน แถมยังมีหางแมงป่อง....อย่าบอกนะว่าพิษที่ว่าคือเจ้าสองตัวนั่นน่ะ

     "ฮะ ฮ่าๆๆๆๆๆ!!" เมื่อไขความกระจ่างฉันก็ระเบิดหัวเราะลั่นด้วยความโล่งใจ  นางจึงตวาดกลับอย่างเดือดดาล

     "หัวเราะอะไร มันน่าขำนักหรือ!"

     "เออ น่าขำสิ น่าขำมากๆเลยด้วย...เธอคิดว่าพิษของเธอจะทำอะไรฉันได้เหรอ คิดง่ายเกินไปแล้วมั้ง!" ฉันแสยะยิ้มแล้วขยับหัวไหล่ไปมา ก่อนจะลุกขึ้นแล้วตั้งท่าสู้ ในมือทั้งสองข้ากำปิ่นปักผมข้างละอันไว้แน่น

     "ทำไม...ทำไมพิษของข้าทำอะไรเจ้าไม่ได้!"

     "ฉันเคยถูกพิษของแมลงสองตัวนี้มานับครั้งไม่ถ้วน การที่ร่างกายของฉันจะสร้างภูมิคุ้มกันพิษพวกนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนี่...แล้วเธอไม่เคยอ่านหนังสือมาเลยรึไง?"
     
     "เจ้าหมายความว่าอย่างไร!"

     "เฮ้อ...พิษผึ้งน่ะ มีสรรพคุณที่จะช่วดลดอาการปวดหลัง หรือปวดกล้ามเนื้อนะ ฮึบบบบบ! รู้สึกสบายตัวขึ้นเยอะเลย!" ฉันถอนหายใจแล้วเท้าเอวมองเธอที่มีสีหน้าอึ้งเอ๋อ 

     "ป เป็นไปไม่ได้ เจ้าบอกว่าถูกพิษนับครั้งไม่ถ้วนได้อย่างไร ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก! เจ้าไม่เคยออกนอกจวนของเจ้าเลยตั้งแต่ท่านพ่อเก็บเจ้ามา เอาแต่หมกตัวอ่านหนังสือ ไม่ก็อยู่ในสวนเท่านั้น!"

     ก็ไม่แปลกหรอกที่จะไม่เชื่อ...จนจางหยินบอกฉัน ก่อนที่จะออกจากป่าแดนลับแลนั่น


     'ดา ถึงแม้นั่นจะเป็นร่างของข้า แต่ว่านอกจากกายหยาบแล้ว พละกำลัง และสุขภาพภายในกายจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นของเจ้า'


     ถ้าร่างของจางหยินปรับสภาพให้เข้ากับวิญญาณของฉันที่มีสภาพร่างกายของชาติก่อน ร่างชาติก่อนที่เคยอยู่ในป่ามาและเคยถูกพิษมามากกว่าร้อยชนิดนับครั้งได้ โกงความตายมาได้หลายครั้งจนร่างกายเริ่มสร้างภูมิคุ้มกัน ก็ไม่แปลกหรอกที่ฉันจะเจอพิษขี้ปะติ๋วแล้วยังขยับตัวได้น่ะ!

     "เฮ้อ...ก็บอกไปแล้วนี่ ว่าเฟยหงตายไปแล้ว แต่ว่าหล่อนใช้วิชาอาคมสละชีพเรียกฉันมาเข้าร่างก็เท่านั้น แต่เกิดเหตุผิดพลาดนิดหน่อยเลยเป็นแบบนี้" ฉันถอนหายใจยกมือเกาท้ายทอยแล้วอธิบาย

     "ไม่ต้องมาโกหกข้า! ตายซะ!" หล่อนพุ่งเข้ามาหา ฉันกระโดดหลบและหาทางที่จะทำลายค่ายกลให้แตกเพื่อให้ศิษย์คนอื่นออกไป

  
     อีกฝ่ายพุ่งเข้าโจมตีฉันอย่างต่อเนื่องจนไม่มีเวลาที่จะคิดอย่างอื่นเลยนอกจากหนีให้ห่างที่สุด ยัยนี่ก็เหมือนผีมองไปทางไหนก็พุ่งเข้ามาใกล้แบบผีตุ๊งแช่ทุกที แถมหน้าของหล่อนมันหลอนจนฉันอยากกริ๊ดสลบหลายๆรอบ

     แกร๊งงงง ครืดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!


    แต่ที่ฉันไม่เข้าใจก็คือ ทำไมเจ้าปิ่นหินสลักนี่ถึงได้สู้หาง กับเคียวที่ใหญ่กว่าได้อย่างสบายเลยล่ะ?



     และด้วยความสงสัยนั้น คำพูดของหลิวซิ่นซือก็ดังเข้ามาในโสตพร้อมกับภาพที่ชายคนนั้นกำตะเกียบไว้แน่นแล้วยื่นตรงไปข้างหน้า




     'หนิงอัน สยบหยิน  ควบคุมหยาง...ดัดแปลงความแปรปรวนของกระแสพลังทั้งสองให้คงที่ ด้วยกำลังของเจ้า'

     'กำลังของฉัน? ส่วนไหนล่ะ'

     'กำปั้นของเจ้าไง....'





     "โว้ยยยยย น่ารำคาญ!"  ฉันร้องลั่นกลอกตาเป็นเลขแปด 


     มือกำปิ่นนั้นไว้แน่นแล้วปล่อยหมัดไปตรงหน้าเต็มแรง และในตอนนั้นปิ่นหินสลักก็กระเทาะออก ก่อนที่จะเผยให้เห็นหยกสีเขียวใสเหมือนมรกตด้านใน

     ผัวะ! ตูมมมมม!!!

     
     ร่างของเยว่ซิ่งกระเด็นจนติดกับกำแพงกั้นจนร้าว ก่อนที่หล่อนจะตาเหลือกยืนโงนเงนไปมาเหมือนกำลังมึน ส่วนศิษย์คนอื่นๆก็ทำหน้าเหวอ อ้าปากค้างแล้วหันมามองฉัน ฉันก็เหวอพลางมองที่แขนทั้งสองข้างของตัวเองที่กำลังสวมบางอย่างไว้อยู่

     มันเหมือนกับไม้ศอก* แต่ว่าผิวภายนอกเป็นเหล็กที่มีสีเหมือนกับต้นไผ่จนน่าตกใจ ผิวหน้าด้านนอกนั้นวาดลวดลายเป็นขนนกร่วงหล่น ที่ปลายของไม้ศอกนั้นมีหัวของสัตว์คล้ายกับกวาง แต่เขาของมันเป็นกิ่งไม้โค้งจนเป็นวงกลมคล้ายกับสัญลักษณ์ประจำตระกูล

     "หรือว่าเจ้านี่คือ...หนิงอัน?"

     ครึกๆๆ ฟิ้วววว!!

     "ฟูหยาง ระวัง!" เสียงตะโกนเรียกของคนทำให้ฉันได้สติแล้วเงยหน้าขึ้น เห็นว่ามีก้อนหินขนาดใหญ่กำลังพุ่งมาทางนี้ด้วยความตกใจแล้วหลบไม่ทันเลยใช้แขนปัดไปด้วยความลืมตัว

     ตูมมมม!! แก๊กๆๆ!! ตุบๆๆ!

     มันกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยกระเด็นกระจายแทนจนฉันไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร เพราะสวมเจ้านี่ไว้เหรอ? 

     "ไม้ศอก...เคยดูแต่ในยูทูปก็เถอะ ลองสักหน่อยก็แล้วกัน!" พอบ่นกับตัวเองจนพอใจแล้วก็พุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล ก่อนจะเสยใต้คางแล้วยกเท้าถีบอัดท้องของเธอเข้ากับกำแพงอีกหน

     ตึงงงงง!!

     "อ อั่ก!" หล่อนกระอักเลือดสีดำออกมา ก่อนจะกัดฟันแล้วจับขาของฉันเอาไว้แน่นแล้วเหวี่ยงฉันปลิวไปอีกฝั่งก่อนจะพ่นบางอย่างออกจากปากที่ดูแล้วน่าจะ...

     เป็นกรด!

 
     ฟึ่บๆๆ เพี๊ยะะ!! เพล้งงงงง!!


     ในตอนนั้นเสียงของบางอย่างแตกละเอียด ในขณะที่ร่างกำลังลอยกลางอากาศฉันก็เห็นร่างสง่าของชายหนุ่มสองคนในชุดสีม่วง และชุดสีขาวยืนบนกระบี่ ในมือของประมุขเจียงนั้นถือแส้จื่อเตี้ยนที่มีประกายแปลบปลาบ ก่อนจะตวัดกำบังน้ำลายกรดทีพุ่งเข้ามาไว้ได้ทัน

     "ท่านประมุข!" พวกศิษย์ต่างยกยิ้มดีใจ ร่างของหลานซีเฉินจึงเหาะลงไปหาเหล่าศิษย์กลุ่มนั้นก่อนจะหยิบขลุ่ยเลี่ยปิงออกมาผิวเบาๆเพื่อสร้างเกราะกำบังไว้

     ตุบ!

     "เจ้าบาดเจ็บมากหรือไม่?!" เจียงเฉิงยืนกำบังฉันไว้แล้วจับบ่าฉันอย่างแรงพลางเอ่ยถาม และด้วยแรงของผู้ชายทำเอาฉันกัดฟันกลั้นเสียงร้อง

     "โอยๆๆ ม มิได้มากมายเจ้าค่ะ" 

     "เจ้าปีศาจ!" ดวงตาคมปราดวาวโรจน์ก่อนจะตวัดแส้จื่อเตี้ยนในมือฟาดใส่เยว่ซิ่วอย่างไม่ยั้งแรง เสียงกรีดร้องเหมือนผีโดนน้ำมนต์เจ็ดวัดดังก้องจนฉันต้องยกมือขึ้นปิดหู





    ไม่นานนักมันก็สงบลง เยว่ซิ่วกลับคืนสู่ร่างของมนุษย์ ส่วนปีศาจที่โดนแส้ฟาดนั้นสลายไปแทบจะทันทีเลยก็ว่าได้ เจียงเฉิงน่ากลัวสุดๆจนฉันยังอดผวาไม่อยากทำให้เขาโกรธเลยจริงๆ   

     "อ โอ๊ย!"

     "เขาถูกพิษ...รีบพาไปรักษาก่อนเถอะ" เสียงของหลานซีเฉินว่าก่อนจะให้คนค่อยๆพยุงศิษย์คนนั้น ฉันจึงห้ามไว้ก่อน

     "ช้าก่อนเจ้าค่ะ จิวยี่ เจ้าปวดหัว หรือรู้สึก...เอ่อ อยากอาเจียน วิงเวียนไหม?" ฉันรีบถามอาการของเขาไว้ก่อน อีกฝ่ายส่ายหน้าแต่ว่าเขาก็ยังนิ่วหน้าแน่น

     "ไม่เลย ข้าแค่คันยิบๆ กับปวดเหมือนขาข้าจะระเบิดเท่านั้นเอง"

     "ฟูหยาง เจ้ารู้หรือว่ามันคือพิษอะไร?" ฉันพยักหน้าตอบหลานซีเฉินก่อนจะอธิบายต่อ

     "เป็นพิษจากแมลงตามธรรมชาติเจ้าค่ะ โชคยังดีที่เขามิได้แพ้พิษ...แต่ก็มิเคยถูกแมลงสองประเภทนี้กัดต่อยมาก่อน ร่างกายเลยต่อต้านเจ้าค่ะ"

     "แล้ววิธีรักษาเล่า?"

     "แค่ประคบเย็นให้เลือดไหลเวียนช้าก็พอเจ้าค่ะ แล้วค่อยใช้ยาทารอบๆบาดแผล สักสองสามวันก็หายแล้ว...ต้องขอบคุณทั้งสองที่มาช่วยไว้ได้ทันเจ้าค่ะ" ฉันรีบขอบคุณทั้งสองพร้อมกับเหล่าศิษย์คนอื่นๆ

     "ข้าเรียกหาคนของข้า แต่ก็มิมีใครขานรับเลยมาที่ลานฝึก...ก็เห็นค่ายกลแปลกประหลาดเกิดขึ้นจึงรีบเข้ามาดู แล้วก็เห็นเจ้ากำลังแย่" เจียงเฉิงว่าก่อนจะหลุบลงมองอาวุธที่แขนของฉัน

     "ฟูหยาง เจ้าได้สิ่งนี้มาอย่างไร?" หลานซีเฉินถามแทนอีกฝ่ายตรงหน้าแล้วหลุบมองไม้ศอกในมือของฉันบ้าง

     "...เอ่อ คือ"

     "เจ๋ออู๋จวิน อย่าเพิ่งถามอะไรนางยามนี้เลย...พานางไปทำแผลเสียก่อนแล้วค่อยคุยจะดีกว่า" เจียงเฉิงที่เห็นท่าทีอึดอัดของฉันก็พูดเปลี่ยนประเด็น อีกฝ่ายพยักหน้าแล้วลุกขึ้น

      






      

     ในระหว่างที่ร่างบางกำลังรักษาตัวอยู่ในห้อง โดยมีเหล่าศิษย์หญิงคอยทำแผลให้ประมุขทั้งสองที่รออยู่ในห้องรับรองมองสบตากันเหมือนกับรู้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายคิด เหมือนกับที่ตนคิด

     "ฮวั่นเกอ...อาวุธที่แขนของฟูหยาง"

     "พี่รู้แล้ว ข้าเอาก็เพิ่งได้เห็นกับตา มิใช่คำบอกเล่าในตำราประวัติศาสตย์...สยบหยิน ควบคุมหยาง ปรายเหล่ามารร้ายโดยสันติ ยามแรกพี่ก็ยังลังเลจนกระทั่งได้เห็นสิ่งนั้น"

     "...ตราประจำตระกูลหลิว" หลานซีเฉินพยักหน้า เจียงเฉิงหยิบตำราเล่มหนึ่งออกจากแขนเสื้อแล้วเปิดหน้าที่เป็นบทคล้ายกลอน


     สง่างาม สุภาพ นอบน้อมดั่งกวางในพงไพร จิตใจโอบอ้อมเมตตาต่อทุขสรรพสิ่ง ปราดเปรื่องยิ่งซึ่งสติปัญญา แตกฉานดุจกิ่งก้านสาขาของต้นไม้ที่แตกใบ


       
     
     "อาวุธวิเศษที่สาบสูญมานับเกือบร้อยปี....เกราะแขนหนิงอัน"




     "เกราะแขนแห่งความสงบสุข และสันติ เลือกฟูหยางเป็นนาย...นั่นคือข้อพิสูจน์แล้วว่านางคือทายาทที่เหลือรอดของตระกูลหลิว ฮวั่นเกอข้าอยากให้ท่านช่วยข้าหน่อย"

     "เรื่องอะไรหรือ?" หลานซีเฉินวางถ้วยชาแล้วตั้งใจฟังอีกฝ่าย






     "ฟูหยาง...เหมาะสมกับตำแหน่งประมุขหรือไม่?"








ประกาศๆ!!

วันพุธนี้งดอัพ นะเออ 
เพราะสอบไฟนอลก่อนปิดภาคเรียนจ้า!!


ปล.ช่วยคิดแฮชแท็กให้ฟิคเตี้ยเรื่องนี้หน่อยว่าควรใช้แฮชแท็กอะไรดี 


เตี้ยจะเอาไปตั้งเล่นในทวิตจ้า 







เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 290 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,619 ความคิดเห็น

  1. #1572 icesupicha (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 มีนาคม 2564 / 19:28

    เอาแล้วว น้องจะกลายเป็นอาเฉิงสองแล้ว

    #1,572
    0
  2. #840 Olivia1112 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 15:13
    ประมุข!??
    #840
    0
  3. #671 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 00:05
    ประมุข?
    #671
    0
  4. #667 NeEdM (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 17:28
    ประมุข!!

    อมก.สุ้ดยอดดด​ #ฟูหยางกับความซวยยกกำลังสอง​ 555555
    #667
    0
  5. #666 RAY MII (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 14:15
    แงติดตามตอนต่อไปนะคะ หยางหยางบู๊เก่งเจรงๆ ชอบบ น้องจะเป็นประมุขแล้วหรือนี่!? ลุ้นนๆๆ
    #666
    0
  6. #661 -NatJeeRa- (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 19:27
    ประมุข...ประมุขตระกูลหลิวหรือตระกูลหลานหว่า... น่าจะหลิวแหละ //สู้วๆน้าไรท์~ ขอให้สอบไฟนอลได้นะคะ! //#ฟูหยางกับความพระเอกของเขา(?)
    #661
    0
  7. #659 554910140 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 18:00
    จะสอบแล้วไรท์สู้ๆนะ
    #ฟูหยางปรมาจารย์หมัดเมา เห้ยย!!5555 น่าจะมีหัวข้อข่าวลือจากเหล่าศิษย์ของอาเฉิงนะ
    #659
    0
  8. #658 Nat-Sap (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 15:41

    ขอให้สอบพ่านไปด้วยดีนะคะ
    #658
    1
    • #658-1 Phatusanime(จากตอนที่ 32)
      13 ตุลาคม 2562 / 17:09

      สาธุค่าาา
      #658-1
  9. #657 Reconcile -. (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 15:27
    #เด็กแสบประจำกูซู
    #657
    0
  10. #655 อีกาทมิฬ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 09:22
    ไรท์กำลังจะปิดเรากำลังจะเปิด
    #655
    1
    • #655-1 Phatusanime(จากตอนที่ 32)
      13 ตุลาคม 2562 / 09:32
      อ้าว! 55555
      #655-1
  11. #654 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 07:30
    น้องดากับความซวยของน้อง(?)
    #654
    0
  12. #653 jingkobellko (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 07:00
    ตำแหน่งประมุข!!! ตื่นเต้นๆๆ
    #653
    0
  13. #652 chyanin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 05:30
    เกราะแขนก็มา เอาแล้วๆๆ แล้วตำแหน่งประมุขอีก น้องงงงงง
    #652
    0
  14. #651 Namthan44 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 04:29

    สงสัย ใครคือพระเอก???

    #651
    0
  15. #650 คนหลับมืออาชีพ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 01:47
    เเม่นางหมัดเดียวใต้หล้าสยบ?
    #650
    1
    • #650-1 Phatusanime(จากตอนที่ 32)
      13 ตุลาคม 2562 / 17:13
      ไซตามะมาเลย
      #650-1
  16. #649 คนหลับมืออาชีพ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 01:45
    สู้ๆเรื่องสอบจ้า
    #649
    0
  17. #648 chompoo281223 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 01:44
    แง ติดเรื่องนี้มากเลยยนน
    #648
    0
  18. #647 ราชินีหิมะทมิฬ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 01:25
    ดึกนะ แต่ก็บ้าจี้อ่าน//ขอบคุณค่ะไรท์ สู้ๆน้าาาาา
    #647
    0
  19. #646 RainOnline (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 01:17
    นะ...น่ากลัว//กอดตัวเองพร้อมมองแส้
    #646
    0