[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 29 ที่พักพิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,648
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 344 ครั้ง
    9 ต.ค. 62






    พรึ่บ!
    

    
     "แฮ่กๆๆๆ...อึ่ก แค่กๆๆ!" ฉันสะดุ้งตื่นลุกขึ้นนั่ง หายใจหอบถี่แต่พอรู้ตัวอีกทีก็ต้องสำลักอากาศจนแทบเอาเป็นเอาตาย มือข้างหนึ่งยกปิดปาก อีกข้างขยุ้มอกเสื้อไว้แน่น

     จนกระทั่งเวลาผ่านไปได้สักพักอาการไอก็บรรเทาลงบ้าง แต่ก็ยังคงเจ็บหน้าอกอยู่ทุกครั้งที่หายใจ ก่อนจะเงยหน้ามองรอบๆห้องที่มีโทนสีอ่อน บรรยากาศเย็นสบาย กลิ่นเย็นชื้นแบบนี้

     "กลับมากูซูได้ยังไงเนี่ย?" นั่งถามตัวเองก่อนที่ภาพบางอย่างจจะกรอย้อนกลับไปให้ดู


     พบหลิวซิ่นซือ...จับกระบี่ ถูกแรงอาฆาตควบคุม เวินฉิงถูกเผาทั้งเป็น  ฆ่ากวาดล้างตระกูลหลิว 

     "จินกวงซ่าน" เมื่อนึกถึงความโกรธแค้นก็ลุกโหมเหมือนกับเอาน้ำมันราดลงบนกองเพลิง 

     ตระกูลหลิวต้องพินาศ หลิวจางหยินต้องหันหลังให้กับวิถีเซียนโดยไม่มีทางเลือก ต้องคำสาปอสูรจนตาย....และทำให้ฉันต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้อีก! 

     "ไอ้คนเฮงซวย!" ได้แต่สบถด่าทอด้วยความเดือดดาล แต่ก็ไม่รู้ว่าจะให้ไปลงที่ใดดี

     ความโกรธที่มีมากเกินไปจนไม่รู้ตัวเลยว่ารอบกายนั้นแผ่แรงอาฆาตออกมา และคงเลวร้ายลงกว่านี้ถ้าหากไม่มีเสียงของคนดังเข้ามาและเรียกสติฉันเอาไว้

     หมับ! 

     "หยางหยาง หยุดนะ!" ฉันหลุดจากภวังค์เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ไม่ได้ยินมานาน ก้มลงมองมือตัวเองที่จิกผ้าจนมันขาดพลางช้อนมองเจ้าของมือที่จับบ่าฉันไว้

     "พ พี่เว่ย?...นี่ข้า---"

     "ข้ารู้สึกถึงแรงอาฆาตออกมาจากห้องของเจ้า...หยางหยาง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" เว่ยอิงมองสำรวจฉันทั่วพร้อมกับแตะจุดชีพจรไปพลางๆ

     "ม ไม่เป็นไร พี่เว่ย ข้ามาที่นี่ได้ยังไง? ข้าจำได้ว่า---"

     "เจ้าถูกวิญญาณสิงร่าง โชคยังดีที่เจ้ายังสามารถดึงสติกลับมาได้ แต่ว่าธาตุไฟเข้าแทรก ทำให้เลือดออก 7 ทวาร...ข้ากับหลานจ้านเห็นพลุสัญญาณเลยเข้ามาช่วยไว้ได้ทัน แต่สภาพเจ้าอยู่ในขีดอันตราย อีกทั้งแรงอาฆาตได้กัดกินเจ้าไปกว่าครึ่งข้าเลยต้องสะกดเจ้าเอาไว้" เว่ยอิงอธิบายด้วยความตึงเครียด ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ฉันถึงกับชาตั้งแต่หัวจรดเท้า
 
     "ล แล้วพวกซือจุยล่ะ?"

     "พวกเขาไม่เป็นอะไร เว้นแต่...จิ่งอี๋"

     "..."

     "เขาบาดเจ็บเพราะป้องกันตัวจากเจ้า" คำตอบของเว่ยอิงทำให้ฉันถึงกับชาไปทั้งตัว และหูดับไปชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาค่อยๆหลุบมองตักของตัวเองที่มีมือวางอยู่

     ในตอนนั้นภาพที่ฉันหักคอโย่วเหม่าทิ้งเหมือนกับผักปลา เนื้อตัวชุ่มและสาบกลิ่นคาวคละคลุ้ง และภาพที่เล็บนั้นเปื้อนเลือดคนข้างใต้ที่มีเลือดออกมุมปาก

     "หยางหยาง...เจ้าเป็น---"

     "ขออยู่คนเดียวได้ไหมพี่เว่ย? ฝากบอกคนอื่นๆด้วยว่าข้ายังไม่อยากเจอกับใคร" เว่ยอิงถึงกับเงียบไปเมื่อฉันพูดตัดหน้า แต่ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงบานประตูที่ปิดลง

     

     หลับตาอย่างไม่อยากจะยอมรับความจริง แต่ว่ามือทั้งสองข้างของฉันมันเปื้อนเลือดไปแล้ว...เผลอทำร้ายคนที่ไม่เกี่ยวข้องอีกต่างหาก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากเรือนพักผ่อนโดยที่ไม่สนว่าจะปวดยอกตามตัวมากแค่ไหน  แต่ก่อนจะมีใครเข้ามาหาอีก


     ไม่อยากให้ใครมองมาด้วยสายตาเวทนาสงสาร หรืออะไรใดๆทั้งสิ้น สิ่งที่ทำได้และอยากจะทำในตอนนี้ก็คือ อยากอยู่คนเดียว












     เวลาผ่านไป 

     
     ก๊อกๆๆ! แอ๊ดดดดดดดด!


     "ฟูหยาง ข้ามาเรียกเจ้าไปทานมื้อเย็น---ฟูหยาง ฟูหยาง!" ศิษย์หญิงรู้สึกถึงควมผิดปกติจึงรีบสาวเท้ามายังเตียง แต่ก็พบเพียงแค่เตียงเปล่าไร้เจ้าของห้อง และผ้าห่มเปื้อนหยดเลือด

     เด็กสาวเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเดินออกจากกห้องไปแล้วบอกให้ทุกคนออกตามหาให้ทั่วอวิ๋นเซินปู้จือฉู่โดยเร็ว แม้กระทั่งซือจุยที่กำลังเดินไปทานมื้อเย็นกับสหายรักอย่างจิ่งอี๋

     "เหมยถัง เกิดอะไรขึ้น?"

     "ศ ศิษย์พี่ ฟูหยางหายไป ตอนนี้พวกเรากำลังออกตามหานางอยู่! ร่างกายนางยังไม่คงที่เลย เกรงว่าถ้าหากนางขยับร่างกายมากเกินไป..." ทั้งสองตกใจกับสิ่งที่เด็กสาวบอก จิ่งอี๋ถึงกับรีบวิ่งกลับไปยังเรือนนอนของเด็กสาว

     "จิ่งอี๋ รอข้าด้วย! เหมยถัง เจ้ารีบไปบอกท่านหานกวงกับผู้อาวุโสโม่เร็ว!"











     ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาา!

     "..." ฉันนั่งกอดเข่าฟังเสียงน้ำตก รู้สึกว่าอารมณ์มันดิ่งลงเหวจนตอนนี้กู่ให้กลับมาคงจะยาก น้ำตาที่พยายามจะกลั้นมาตลอดทางกลับไหลพรากทันทีที่ได้เห็นน้ำตกแห่งนี้

     ไม่อยากกลับไปเลย ถ้าหลานฉีเหรินรู้ว่าฉันกลายเป็นแบบนี้จะถูกทำอะไรบ้างก็ไม่รู้....


     ตอนนี้เจ้ายังสามารถกลับไปได้  แต่เพราะเจ้าได้รับแรงอาฆาตมาครั้งแรกทำให้เจ้าดูดซับเข้ามาเยอะพอสมควรและยังไม่รู้จักวิธีควบคุมมัน แต่ครั้งนี้ข้าจะช่วยสะกดไว้ก่อน...เพราะพลังที่เจ้าได้รับมานั้นมันยังเป็นเพียงแค่'เสี้ยวหนึ่ง'ของเจ้าเท่านั้น


     แค่เสี้ยวเดียว ฉันฆ่าคนตายเกือบจะสิบคนในเวลาสั้นๆแบบนั้นเลยเนี่ยนะ แถมยังลงมือรุนแรงโหดเหี้ยม ไม่สนว่าไหนมิตรศัตรูแบบนั้น  


     ปึ่ก!

     "บ้าที่สุด!" ได้แต่กัดฟันเอากำปั้นทุบโขดหินด้วยความเจ็บใจปนสับสน  

     ตึกๆ!

     "แฮ่กๆ...นึกแล้วว่า...เจ้าต้องอยู่ที่นี่" ฉันสะดุ้งตกใจรีบลุกขึ้นหันหลังไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นจิ่งอี๋ที่เท้ามือกับต้นไม้หายใจหอบแฮ่กๆจนเหงื่อโทรมกาย

     "...."

     "ฟูหยาง เจ้าร้องไห้?" เขาทักทำให้ฉันจ้องรีบยกแขนเสื้อเช็ดน้ำตาตัวเองลวกๆ แล้วหันไปมองทางอื่นที่จะไม่สบตาเด็กหนุ่มตรงหน้าแล้วตอบปฏิเสธไป

     "ไม่ได้ร้อง..."

     "กลับกันเถอะ ทุกคนเป็นห่วงเจ้านะ" จิ่งอี๋เกลี้ยกล่อมและยื่นมือมาตรงหน้า ถึงจะอยู่ห่างไปไกลแต่น้ำเสียงของเขานั้นเต็มไปด้วยคำวอนขอ

     ฉันส่ายหน้ากลับไปแล้วพยายามจะเดินหนีไปที่อื่น แต่ว่าไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหนที่จิ่งอี๋เข้ามาประชิด จนเป็นฉันที่ตกใจแล้วตะโกนลั่นจนเขาผงะ

     "อย่าเข้ามา!"

     "ฟูหยาง...เจ้าเป็นอะไร--"

     "...ได้โปรด อย่าเข้ามาใกล้" ฉันถอยก้าวแล้วส่ายหน้าบอกเขาด้วยความหวาดกลัว มือทั้งสองกำเป็นกำปั้นแนบอกไว้ น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง
     
     "..."

     "ขอโทษ ขอโทษที่ทำร้ายพี่ ฮึก หากพี่เข้ามาใกล้ พี่จะบาดเจ็บอีก" จิ่งอี๋นิ่งงันก่อนจะยืนนิ่งแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง จนฉันใจอ่อนยวบ

     "เจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าเจ้าทำร้ายข้า! และเจ้าจะขอโทษข้าทำไมในเมื่อคนที่ทำร้ายข้า...ไม่ใช่เจ้า"

     "แต่ข้าควบคุมแรงอาฆาตไม่ได้ ข้ากลายเป็นปีศาจ ข้า---"

     "เจ้าคือศิษย์ของคนสกุลหลาน! เจ้าไม่ใช่ปีศาจนะ" จิ่งอี๋พูดตัดบทจนกลบเสียงฉันจนหมด เขาว่าพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้จนฉันต้องถอยหนี

     "พี่จิ่งอี๋...แต่แผลที่แขนนั่น มันมาจากข้านะ"

     "บาดแผลเพียงแค่นี้ ข้าทนได้สบาย...แต่หากข้าเจ็บปวดแทนเจ้าได้ ข้าก็อยากจะทำ เจ้าต้องทรมานกว่าข้ามากแน่ๆ" ดวงตาสีเข้มที่มองลงมา มือเย็นที่เกลี่ยเช็ดน้ำตาให้อย่างนุ่มนวล รอยยิ้มสดใสของเขาที่มอบให้ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกผิด

     "..."

     "หากใครต่อว่าเจ้า ข้าจะช่วยเจ้าเอง...ฉะนั้นกลับกันเถอะ" จิ่งอี๋ย่อตัวลงจนใบหน้าของเราอยู่ในระดับเดียวกัน มือข้างที่เช็ดน้ำตาวางลงบนหัวแล้วลูบเบาๆ

     "ตอบคำถามของข้าข้อหนึ่งก่อนได้ไหม? หากพี่ตอบแล้วข้าจะยอมกลับกับพี่"

     "ได้สิ...เจ้าถามมาเลย"

     "ตอนนี้พี่เห็นข้า...เป็นตัวอะไร?" มือที่ลูบผมอยู่นั้นชะงักงัน แววตาที่มักสดใสตลอดบัดนี้กลับเรียบเฉยจนน่ากลัว มือเลื่อนจากศีรษะลงมายังข้างแก้มแล้วลูบมันอย่างเบามือราวกับมันเป็นแก้วบางล้ำค่า

     "ฟูหยาง ฟังข้านะ ไม่ว่าเจ้าจะกลายเป็นเหมือนก่อนหน้า หรืออาจร้ายกาจมากกว่านี้เป็นสิบเท่าร้อยเท่า ข้าก็จะเป็นคนเรียกสติเจ้ากลับมาให้ได้!" น้ำเสียงจริงจังเปล่งออกมาจากปากของคนที่ได้ชื่อว่ามีฝีปากที่ร้ายกาจในกูซู

     แต่ทำไม...มันฟังแล้วปลอดภัยขนาดนี้กันล่ะ

     "เจ้าคือมนุษย์! และจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป..."

     "ส สัญญา...ฮึก สัญญานะ " ฉันถามย้ำด้วยความลังเลทั้งน้ำตา

     ภาพตรงหน้าพร่าด้วยหยาดน้ำตาที่พรั่งพรูอาบแก้ม มือยกขึ้นทับมือของเขาที่กุมแก้มฉันไว้อยู่ด้วยความตื้นตันใจ จิ่งอี๋พยักหน้าหนักแน่นไม่หลบตาไปไหน

     "อืม"

     "เชื่อพี่ได้ใช่ไหม พี่จิ่งอี๋"

     "แน่นอน...เอาล่ะ กลับกันเถอะ ข้ารู้มาว่ามีของโปรดของเจ้าด้วยนะ" เขายิ้มอ่อนโยนให้ และคำพูดที่ชวนกลับบ้านเหมือนกับจะบอกว่า

     ฉันยังมีที่พักพิง....

     "ฮึก ขอโทษ...ฮืออออออออออออ ข้าขอโทษจริงๆ พี่จิ่งอี๋" 

     "ข้าไม่ถือสาหรอก ไม่ต้องร้องแล้วนะ" เขาว่าก่อนจะรวบฉันเข้าไปในอ้อมแขน มือทั้งสองลูบแผ่นหลัง และศีรษะฉันเพื่อปลอบประโลม


      แต่ยิ่งเขาปลอบ ยิ่งเขาทำแบบนี้....มันทำให้ฉันร้องไห้ยิ่งกว่าเดิม








     ขอบคุณนะ...จิ่งอี๋



















     ฉันเดินร้องไห้กลับมายังสำนัก ทุกคนที่ได้ยินเสียงฉันก็รีบวิ่งมายืนอยู่หน้าโถงใหญ่ที่ติดกับป่า มือข้างหนึ่งถูกจิ่งอี๋จูงไว้ ข้างที่ว่างของฉันเลยได้แต่เช็ดน้ำตาป้อยๆ จิ่งอี๋ได้แต่ยิ้มเอ็นดูแล้วเดินจูงมือพาฉันมาหาทุกคน





     กว่าจะหยุดร้องไห้ฉันก็เริ่มหิว เพราะเสียพลังงานไปมาก ยิ่งบอกยิ่งอายมันเหมือนสมองย้อนกลับให้ไปเป็นเด็กเรื่อยๆ จนแทบจะลืมไปว่า ตัวจริงของเราอายุ24 


     "เอ้า ขิงดองของโปรดเจ้า" จิ่งอี๋ที่เห็นฉันหยุดร้องไห้และนั่งกินข้าวแล้ว ตนก็คีบขิงดองในถ้วยตัวเองมาให้

   


     ไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเลย...ทำไมกันนะ?


     "วางใจเถอะ พวกข้าตกลงกันแล้วว่าจะไม่บอกผู้อาวุโสว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า และคงคิดว่าถ้าเจ้าตื่นมาคงไม่กล้าสู้หน้าพวกข้าแน่ๆ..." ซือจุยที่นั่งอีกฝั่งกระซิบบอก ทำให้ฉันเผลอถอนหายใจยาวด้วยความโล่งใจ

     "ข ขอบ..."

     "ไม่ต้องหรอก จริงสิ หลังทานข้าวเสร็จแล้ว เจ้าควรไปขอบคุณคุณชายโม่กับท่านหานกวงนะ ทั้งสองสะกดแรงอาฆาตไว้ได้ทันการ อีกทั้งขับกล่อมวิญญาณที่สิงร่างเจ้าให้สงบลง" ได้แต่พยักหน้ารับหงึกๆแล้วกินข้าวต่อจนหมดชาม




     

     
  
     เมื่อทานมื้อเย็นเรียบร้อยแล้ว ฉันจึงแยกตัวออกมาเพื่อจะไปหาหลานจ้าน และเว่ยอิงซึ่งตอนนี้ก็ไม่รู้หรอกว่าเขาอยู่ไหน แต่ฉันอยากจะอาบน้ำให้สบายตัวซะหน่อย ก่อนจะไปหาพวกเขาพอทำอะไรเสร็จก็ขอพุ่งลงเตียงเลยละกัน ยังเพลียไม่หาย... 


     หลังจากที่อาบน้ำทำธุระส่วนตัวหมดแล้วฉันก็เดินออกจากเรือนเพื่อไปหาทั้งสองที่อยู่เรือนวิเวกของหลานวั่งจี แต่ในระหว่างนั้นก็มีศิษย์คนหนึ่งเดินมาที่ทางแยกพอดีกับฉัน

     "ฟูหยาง เจ้าจะไปไหน?"

     "ไปหาท่านหานกวงเจ้าค่ะ ศิษย์พี่มีอะไรหรือไม่เจ้าคะ?" ฉันถามกลับด้วยความสงสัยก่อนจะก้มมองถาดในมือของเขา มีชุดน้ำชาแล้วก็...

     เทียนจือเซี่ยว?

     "ถ้าอย่างนั้น เจ้าเอาไปให้ท่านหาวกวงแทนข้าทีนะ อย่าให้ท่านอาจารย์หลานเห็นล่ะ!" เขาว่าก่อนจะยัดถาดใส่มือฉันแล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างเร็ว


     ชุดน้ำชายังพอว่า แต่เหล้านี่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าของใคร....เจอเรื่องแย่ๆมาทั้งวัน  พบโมเม้นต์แบบนี้ก็ทำเรารู้สึกมีความสุขขึ้นมาทันทีเลยแฮะ


    ฉันมองของทั้งหมดในถาดแล้วถอนหายใจก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังเรือนวิเวกทันที เพื่อไม่ให้เสียเวลา




     ตึกๆๆ!


     "ล หลานจ้าน เจ้าจะทำอะไรข้า!" เสียงฝีเท้าที่เดินแรงๆไปมาและเสียงตะโกนจากด้านในที่ดังมาถึงด้านนอก ทำให้ขาถึงกับหยุดชะงักที่หน้าประตูบานใหญ่ที่บางเพียงผ้ากั้น

     เงาของทั้งสองจากแสงเทียนที่ดูท่าแปลกๆ จนอดไม่ได้ที่จะอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ว่าทันทีที่กำลังจะส่องดูจากช่องว่างระหว่างประตูอยู่นั้น ประตูก็เปิดออกกว้างพร้อมกับร่างสูงชุดสีขาวที่หลุบตามองฉันอยู่




     ครืดดดดดดดดดดด!




     ฉันตกใจถอยออกหนึ่งก้าวเหมือนโดนไฟลวก เงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ยังคงจ้องมองมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ จนฉันเริ่มประหม่ามือไม้เย็นชืดเหงื่อออกจนชุ่มมือและหน้าผากไปหมด






    ตรัยหองแล่วว ยัยด๊าาาาาา!!

(T▽T)






     "มีอะไร?" เสียงของเขาทำให้ฉันรู้สึกตัว ก่อนจะตอบไปรัวเร็วจนแทบจะกัดลิ้นตัวเอง
     
     "ข ข้านำชากับ ส สุรามาให้เจ้าค่ะ!"

     "...ส่งมาสิ" เขาว่าก่อนจะยื่นมือข้างหนึ่งมารองรับใต้ถาดเอาไว้ ฉันจึงค่อยชักมือออกอย่างช้าๆแล้วก้าวถอยอีกก้าว อีกฝ่ายก็ถามขึ้นอีก

     "เจ้าพบต้าฟงหรือ? คราแรกข้าสั่งให้เขาเป็นคนนำของพวกนี้มา"

     "เจ้าค่ะ เขารู้ว่าข้าจะมาหาพวกท่านเลยฝากข้ามา..."

     "มีเรื่องอะไรล่ะ?"

     "ข้าอยากขอบคุณพวกท่าน...ที่ช่วยข้าเจ้าค่ะ" ฉันตอบเสียงอ้อมแอ้มไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย แต่สิ่งที่ได้กลับมา คือฝ่ามือใหญ่ที่วางลงบนศีรษะแล้วลูบไปมาแผ่วเบา

     "ไว้มาพรุ่งนี้ก็แล้วกัน ตอนนี้ดึกแล้ว เจ้ารีบกลับไปนอนเสีย"

     "จ เจ้าค่ะ ฟูหยางขอลาท่านหาน---"

     "หากเจ้าอยู่กับพวกข้าเพียงลำพัง เจ้าจะเรียกพวกข้าเหมือนที่เคยเรียก ข้าก็ไม่ว่า" เขาพูดขึ้นขัดทำให้ฉันเลิกคิ้วแปลกใจ แต่ว่าพอลองสังเกตดูดีๆแล้วบนใบหน้าของเขา


     เหมือนมีบางอย่างหายไป?


     "อ เอ่อ...ที่เรียกท่านว่า อาเตี่ย น่ะหรือเจ้าคะ?" 



      อีกฝ่ายไม่ตอบหรือแสดงสีหน้าใดๆ เพียงแต่แววตาที่ทอดมองมานั้นดูอบอุ่นเต็มไปด้วยความเอ็นดู เขาลูบผมฉันอีกครั้งแล้วหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องโดยพูดทิ้งท้ายไว้


     "พรุ่งนี้เจ้าเข้ามาตอนสายๆก็ได้  ให้ 'อาเหนียง' ของเจ้าได้พักผ่อนเต็มที่เถอะ"


     ปึก!


     "..." ฉันยืนนิ่งแล้วเดินออกมาเหมือนคนที่สมองยังไม่ประมวลผลใดๆ แต่พอนึกดูดีๆแล้วสิ่งที่หายไปบนหน้าของหลานวั่งจีมันคือ...


     ผ้าคาดหน้าผากหาย!


     เสียงเมื่อกี้นี่หรือว่าพวกเขากำลัง.....     


      "แม่เจ้า กากมะพร้าว ราวตากผ้า..."


     "ฟูหยาง เจ้าหายไปไหนมาข้าตามหาเจ้าแทบ...ฟูหยาง!" เสียงเรียกของจิ่งอี๋ทำให้ฉันตกใจแล้วเงยหน้ามองเขาด้วยความงุนงง

     "ร เรียกข้าทำไมต้องตะโกนด้วยล่ะ!?"

     "เจ้าเลือดออก!" หะ เลือด? 

     ฉันเลิกคิ้วก่อนจะรู้สึกว่ามีบางอย่างไหลออกจากโพรงจมูกก่อนจะใช้แขนเสื้อเช็ด ตาที่เบิกโพล่งอยู่แล้วกว้างยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นว่ามันคือเลือดจริงๆ!

     "ข้าจะไปเรียกหมอมา เจ้าอยู่นิ่งๆอย่าขยับเด็ดขาดนะ!" จิ่งอี๋ลนลานที่เห็นฉันเลือดกำเดาไหลแล้วกำลังจะวิ่งไปเรียกหมด แต่ฉันรีบดึงแขนเขาไว้ได้ทัน

     "พ พี่จิ่งอี๋ข้าไม่เป็นไร! ไม่ต้องเรียกหมอก็ได้!"

     "ไม่ เจ้าต้องให้หมอตรวจโดยเร็ว! ธาตุไฟเข้าแทรกเจ้าอีกแน่"

     "พี่ไม่ต้องไป!! ข้าสบายดีจริงๆนะ!"

     "ถ้าเจ้าสบายดีจริงๆ แล้วทำไมเจ้าถึงเลือดกำเดาไหลกันล่ะ?!" เขาแย้งกลับจนฉันเม้มปากแน่นเถียงไม่ออก ไม่สิ ไม่ใช่เถียงไม่ออก แต่เถียงไม่ได้ต่างหาก!


     ใครจะไปบอกได้ล่ะ ว่าฉันได้ฟังดราม่าซีดี แบบ Full HD ใกล้ๆแบบนี้เล่า!


     "ไม่รู้ล่ะ ข้าจะไปเรียกหมอมา!" เขาสะบัดแขนออกแล้วรีบวิ่งไปทันที ฉันก็ได้แต่ทำหน้าเหยเกไม่รู้จะทำยังไง พอก้มมองเลือดที่เปื้อนกับชายแขนเสื้อก็รู้สึกสมเพชตัวเองชะมัด






     ต้องมาเลือดกำเดาไหล เพราะฟินมากเกินไปก็ผิดเหรอวะ อาคเรียล?!












เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 344 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,619 ความคิดเห็น

  1. #1571 icesupicha (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มีนาคม 2564 / 19:11

    ฟินเกินนนน

    #1,571
    0
  2. #1526 ChLoE. (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 18:13
    ราวตากผ้าก็มาโอ๊ยยย555555
    #1,526
    0
  3. #1524 IamaVIP (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 16:34
    เ-กมแมกาสกสกสสกสำบไย
    #1,524
    0
  4. #1511 Bao_Bao (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 14:54

    ด...ด...ด...ดา...เมจ....มัน......อะเฮือกกกกก
    #1,511
    0
  5. #1493 Paeng29-03-47 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 14:28

    ดาเมจจจ999999++++
    #1,493
    0
  6. #1447 รากต้นโพธิ์ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 00:01
    ผ้าคาดหัวมัดมือศรีภรรยอยู่เป็นแน่~ อยากไปเห็นโมเมนต์นี้ใกล้ๆ
    #1,447
    0
  7. #1233 NongZaRa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 22:42
    กร้ากกกกกกกกกก5555555 ช่วยเช็ดเลือดแป้ป
    #1,233
    0
  8. #843 miyumiyu (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 16:11
    เราก็อยากไปเห็นโมเม้นนั้นด้วยตาตัวเองบ้างจัง อยากชงอยู่ขอบเวทีแบบนี้บ้างงงง งืออ~~~
    #843
    0
  9. #838 Olivia1112 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 14:59

    น้องน่ารักอ่ะ ~
    #838
    0
  10. #788 KazukiRei (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 23:42
    รู้เลยว่าหายไปไหน
    อยากจะไปฟังแบบชิดติดขอบมากเลยอะ5555555
    #788
    0
  11. #637 ParnTiti (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 11:02
    ผ้าคาดหัวหายไปไหนน้าาาาา
    #637
    1
    • #637-1 Phatusanime(จากตอนที่ 30)
      11 ตุลาคม 2562 / 11:54
      ก็ไม่รู้สินะะะ
      #637-1
  12. #636 -NatJeeRa- (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 18:16
    เห็นพระเอกมาแต่ไกล~ แต่น้องนี่...น่าร้ากกก ความจิ่งอี๋เป็นห่วงจะไปตามหมอทั้งๆที่น้องแค่ฟินมากไป ขำาาาา //จะรอนะคะ สู้วๆค่า~!
    #636
    0
  13. #634 Black Sakura addiction (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 00:42

    ขอพิมพ์มอม้าเยอะหน่อยนะ
    แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #634
    0
  14. #633 Maidii (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 19:25
    มีตอนพิเศษของอาเตี่ยกับอาเหนียงด้วยก็ดีนะคะ หึหึ^.,^
    #633
    0
  15. #632 Thangmo95 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 15:32

    ☺️☺️☺️☺️☺️☺️☺️☺️☺️☺️☺️
    #632
    0
  16. #630 KilLa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 11:59
    ผ้าคาดหน้าผากเอาไปมัดเว่ยอิงสินะ
    #630
    0
  17. #629 KilLa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 11:59
    ผ้าคาดหน้าผากเอาไปมัดเว่ยอิงสินะ
    #629
    0
  18. #628 554910140 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 11:36
    ในตอนนี้ก้หลากอารมณ์ดีจริงๆๆ5555555 หลานจ้านน่าจะชอบคำว่า อาเตี่ย อาเหนียง มากๆๆๆๆๆ หลานวั่งจีถูกใจสิ่งนี้!!55555
    #628
    0
  19. #627 Kistsune-siro (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 10:53

    ปรับอารมณ์ไม่ทัน 555 ตอนแรกร้องไห้เพราะซึ้งแล้วก็สงสารฟูหยาง ต่อมาก็ฟินอาเตี่ยกับอาเหนียง แล้วถัดมาอีกก็ตลกคำอุทานกับพี่จิ่งอี๋ ขณะนี้คือน้ำตานองหน้าแก้มแดงแล้วหัวเราะ โอ๊ยยย คนอื่นจะว่าเราบ้าไหมเนี่ย ทั้งร้องไห้ ทั้งหัวเราะ ทั้งเขิน
    #627
    1
    • #627-1 Phatusanime(จากตอนที่ 30)
      9 ตุลาคม 2562 / 15:06
      หลายอารมณ์จริงๆด้วยค่ะ 55555
      #627-1
  20. #626 CHECK224 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 10:25

    ฟินอะฟินๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รู้สึกได้ว่าสู่ขิตไปแล้ว
    #626
    0
  21. #625 Phakchira1945 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 08:50
    กับตันจิ่งอี๋ติดสปีดโบ๊ตไปแล้วจ้า ส่วนในด้านของอาเตี่ยอาเหนียงนั้นขอเก็บไว้ในฐานความฟินสำรองแล้วกัน หุหุ
    #625
    0
  22. #624 lookeaw (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 08:31

    ฟินเฟร่อ
    #624
    0
  23. #623 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 07:31
    อมก. เปรี้ยวกว่าผกก.กับอฟช.คือไรท์นี่แหละ!
    #623
    0
  24. #622 Wilawan Chumwanid (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 07:00
    เลิศอะ ฟินแทน
    #622
    0
  25. #621 chyanin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 02:42
    หายใจหอบถี่นะเตี้ย ไม่ใช้หอยถี่ //ใจหายแว่บ
    #621
    1
    • #621-1 Phatusanime(จากตอนที่ 30)
      9 ตุลาคม 2562 / 09:04
      ว๊ากกกก!!! เดี๋ยวไปแก้ให้ค่ะ // เลิ่กลั่ก
      #621-1
  26. #618 Dark_Sheen (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 00:35

    สรุปแล้วจิ่งอี๋เป็นพระเอกเนอะ ใช่ไม่ใช่เราก็ลงเรือนี้แล้วแหละ5555 ส่วนโมเม้น อาเตี่ยอาเหนียงนี่ เราคิดดีไม่ได้จริงๆ ทุกวันคือทุกวันสินะทั่น. //ใครมีถุงเลือดบ้าง เลือดเราจะหมดตัวแล้วจ้า
    #618
    2
    • #618-1 Phatusanime(จากตอนที่ 30)
      9 ตุลาคม 2562 / 00:38
      มาทางนี้ค่ะ // กวักมาเติมเลือดด้วยกัน
      #618-1
    • #618-2 chyanin(จากตอนที่ 30)
      9 ตุลาคม 2562 / 02:43
      ขอเติมเลือดด้วยคนค่ะ
      #618-2