[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 26 บึงกินคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,785
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 312 ครั้ง
    2 ต.ค. 62







     หลังจากที่กลับมายังอวิ๋นเซินปู้จือฉู่ เหล่าผู้อาวุโสก็กักบริเวณฉันเป็นเวลาห้าวัน ให้นั่งทำสมาธิ บำเพ็ญเพียร แล้วก็ทำพิธีต่อดวงชะตา เรียกขวัญกำลังให้กลับมาหา แถมยังต้องนั่งฟังบทเพลงชำระจิตที่เหล่าผู้อาวุโสดีดฉินให้ฟังตลอดห้าวัน จนฉันเผลอฮัมเพลงนั้นช่วงนั่งเหม่อทุกที(=_=;;) 


     แถมยังไม่ให้พวกซือจุยเข้ามาอีกต่างหาก เบื่อชะมัด!



     "จริงสิ...อาอวี่! อาอวี่อยู่รึเปล่า?" ฉันผุดลุกขึ้นร้องเรียกหาเด็กหนุ่มทั่วห้อง ก่อนที่เสียงลมพัดมาพร้อมกับร่างโปร่งใสของเด็กหนุ่ม

     "พี่หยาง อาอวี่อยู่นี่"

     "อาอวี่ โล่งอกไปที ตอนที่อยู่จินหลินไถไม่เห็นเธอเลย นึกว่าจะเป็นอะไรไปแล้วซะอีก" เมื่อเด็กหนุ่มขานรับก็พุ่งไปนั่งข้างๆแล้วมองสำรวจเขาด้วยความโล่งใจ

     "อ อาอวี่ขอโทษ...ที่ช่วยพี่หยางไม่ได้"

     "เธอลงไปข้างล่างไม่ได้เหรอ?" เด็กหนุ่มสายหน้าหวือแล้วอธิบายด้วยน้ำเสียงที่ยังคงหวาดหวั่นแล้วกอดตัวเอง

     "อาอวี่ได้ยินเสียงคนเรียกอาอวี่ลงไป พวกเขาบอกจะเอาอาอวี่ไปแล้วตัวเองจะได้ไปเกิด อาอวี่กลัวมากเลยไม่กล้าลงไป" วิญญาณตัวตายตัวแทนเรียกสินะ....ดีแล้วที่กลัว

     "...ดีแล้วที่เธอไม่ลงไป ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องทุกข์ทรมานมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้อีกนะ"

     "แต่พี่หยางบาดเจ็บกลับมา...อาอวี่ไม่กล้าปรากฏตัว เพราะเขาอยู่ ถ้าเขารู้ว่าอาอวี่อยู่กับพี่หยาง...พี่หยางจะไม่ปลอดภัย" โม่เสวียนอวี่ตอบเสียงอ้อมแอ้ม ดวงตากลมใสมองล่อกแล่กไปมา น้ำเสียงที่เหมือนกับจะร้องขอความเห็นใจทำให้ฉันเอ็นดู แล้วลูบหัวทุยๆของอีกฝ่าย

     "ตอนนี้ฉันไม่เป็นไรแล้ว อาอวี่ไม่ต้องกังวลนะ...แล้วก็ขอบคุณที่เป็นห่วงฉันด้วย อาอวี่ใจดีจัง" เด็กหนุ่มหน้าแดงระเรื่อยกยิ้มดีใจเขินๆ น่ารักน่าเอ็นดู

     "แฮะๆ ก็อาอวี่ชอบพี่หยาง พี่หยางใจดี ไม่เหมือนคนที่นู่น...รังแกอาอวี่ตลอดเลย"

     "ขี้อ้อนนะเนี่ย เราน่ะ เฮ้อ แล้วตอนที่ฉันอยู่ข้างล่างเธอไปอยู่ที่ไหนล่ะ?" โม่เสวียนอวี่เงยหน้ามองเพดานเอนตัวไปมาเหมือนกับกำลังนึกอยู่

     "อืมมมม"

     "นึกออกแล้วก็บอกนะ ฉันขออ่านหนังสือต่อ---" เมื่อเห็นเขาคิดนานไปเลยนั่งลงแล้วพลิกหน้าถัดไป ในตอนนั้นโม่เสวียนอวี่ก็ร้องดังลั่น

     "อ๊าาา ข้านึกแล้วพี่หยาง!"

     "ว่าไง?"

     "มีคนมาหาอาอวี่ เขาบอกว่าถ้าหากพี่ขึ้นมาแล้วให้ซ่อนอยู่ในกระบี่ แต่ตอนนั้นพี่ยังไม่ขึ้นมาข้าก็เลยนั่งรออยู่กับหิ่งห้อยเป็นเพื่อน พวกเขาเล่นกับอาอวี่ คุยสนุกมากเลย"

     "หิ่งห้อย?...กลางวันแสกๆเนี่ยนะ?"

     "แต่ในป่ามันมืดนี่นา ด้านล่างผาก็ลึกมากจนแทบมองไม่เห็นเลย...พอพี่หยางขึ้นมาข้าก็ซ่อนตัวอยู่ในกระบี่...." ในตอนนั้นใบหน้าของโม่เสวียนอวี่ก็หมองลงจนฉันสักเกตได้เลยถามกลับ

     "อาอวี่ เป็นอะไร?"

     "...ข้าอิจฉาพี่หยางมากเลยนะ ตอนนั้นน่ะ"

     "ตอนนั้น?"

     "ข้าไม่เคยเห็นเขาเป็นเช่นนั้นมาก่อน เขาดู...เอาใจใส่พี่หยาง ดูแลพี่หยางมากเลย"

     "เธออยากให้เขาทำแบบนั้นให้บ้างเหรอ?"

     "อือ แต่อาอวี่ไม่กล้าหรอก...ก็เขาเกลียดอาอวี่นี่นา อาอวี่มันน่ารังเกียจ" คำพูดที่ตัดพ้อตัวเองจนฉันแอบน้ำตาคลอ อดไม่ได้ที่จะปลอบเขาด้วยวิธีการที่แปลกไปสักหน่อยสำหรับโลกนี้

     ฟอด!

     "หือ...พี่หยาง?" ฉันกดจมูกกับหน้าผากเนียนของอีกฝ่าย เด็กหนุ่มมองฉันตาใสด้วยความงุนงง

     "อาอวี่ไม่ได้น่ารังเกียจสักหน่อย เด็กดีน่ารัก แบบนี้ให้ตายยังไงฉันก็ไม่ทิ้งแน่...ทิ้งไม่ลงหรอก" 

     "ข้า...ขอกอดพี่หยางบ้างได้ไหม?" เมื่อได้ยินเด็กน้อยขอ ฉันก็ยิ้มแป้นอ้าแขนรับด้วยความเต็มใจ อาอวี่ยิ้มกว้างโผเข้ากอดแล้วเอาข้างแก้มถูไถฉันไปมา

    มันไม่ใช่กอดที่อบอุ่น กลับกัน...มันรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวแถมขนลุกหน่อยๆ แต่เอาเถอะ ฉันชอบอากาศเย็นมากกว่าอากาศร้อนอยู่แล้ว ถ้าได้กอดเด็กคนนี้ตอนหน้าร้อนนี่คงสวรรค์สุดๆ

     "อาอวี่รักพี่หยางที่สุดเลย!"

     "อะๆ ปล่อยได้แล้ว หายใจไม่ออก...แล้วก็อย่าเผ่นผ่านล่ะ คนอื่นจะตกใจ" ฉันว่าก่อนจะยกนิ้วทาบกลีบปากตัวเอง เด็กหนุ่มพยักหน้าเคร่งครัดแล้วค่อยๆหายตัวไป
     



      ก๊อกๆๆ!

     "ฟูหยาง ได้เวลาไปทำพิธีชำระจิตแล้วนะ" เสียงของศิษย์ใหญ่เคาะประตูแล้วพูดขึ้น มันทำเอาฉันเบื่อขึ้นมาทันที


     ตามองฟ้าหน้ามองตรง วนไปเลยจ้าาาาา!!














     หลายวันต่อมา



  


     "อืม ตอนนี้พลังของเจ้ากลับมาคงที่แล้ว แต่ก็อย่าเพิ่งทำอะไรผลีผลามมากเกินจำเป็นล่ะ" หลานฉีเหรินจับชีพจรของฉันแล้วพูดขึ้น

     "ขอบคุณเจ้าค่ะ...ท่านอาจารย์ตอนนี้ข้าสามารถไปล่าราตรีได้หรือยังเจ้าคะ?" ฉันตัดสินใจถามออกไปเพราะทนอยู่ที่นี่เฉยๆไม่ได้แล้ว

     "....ฟูหยาง เจ้ารู้หรือไม่ว่ากล่าวสิ่งใดออกมา?"

     "ฟูหยางสติครบถ้วน ย่อมรู้ตัวดีเจ้าค่ะ"

     "...อืม เจ้าคงรู้ข่าวจากซีเฉินแล้ว ว่าสองพี่น้องตระกูลเทียนแหกคุกหนี"

     "ทราบดีเจ้าค่ะ"

     "เป้าหมายแรกที่พวกนั้นจะทำ...คือกำจัดเจ้า หากเจ้าออกล่าราตรีมันง่ายต่อการที่จะถูกเจอตัว" ฉันพยักหน้ารับต่อแล้วพูดกลับบ้าง

     "แต่ข้าทนพวกท่านต้องมาเจ็บตัวเพราะข้าอีกไม่ได้...นี่เป็นปัญหาของข้า ข้าขอแก้ไขมันเองเจ้าค่ะ"

     "...เฮ้อ ก็ได้ แต่ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะ" เมื่อได้รับคำอนุญาตฉันแทบจะเต้าทั่วห้องด้วยความดีใจ

     "ขอบคุณเจ้าค่ะ!"

     "แต่จงระวังตัวไว้ให้ดี...อย่าผลีผลาม ตั้งจิตให้มั่นเข้าไว้" หลานฉีเหรินย้ำอีกครั้ง ฉันคำนับแล้วเดินออกจากห้องไป






     ไม่ไกลนักฉันก็เห็นพวกซือจุยกำลังจะออกไปยังตีนเขา ฉันร้องเรียกพวกเขาไว้ทันที


     "พี่ซือจุย! พี่จิ่งอี๋ ข้าไปด้วยๆ!!" พวกเขาหันมามองก่อนที่จะเห็นฉันรีบวิ่งมาหาจนซือจุยต้องเอ่ยเตือน

     "อย่าวิ่ง...เจ้าหายแล้วหรือ?"

     "อันที่จริงข้าหายตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อนแล้ว แต่ผู้อาวุโสบอกว่าพลังวิญญาณข้ายังไม่คงที่ จิตยังมีพลังหยินตกค้างเลยต้องกักบริเวณข้า...พอหายเลยรีบมาหาพวกพี่จะไปล่าราตรีด้วย" ฉันรีบอธิบายด้วยความตื่นเต้น จิ่งอี๋รีบแย้งด้วยสีหน้าเป็นกังวล

     "ฟูหยาง...ถึงจะหายดีแต่ผู้อาวุโสก็บอกว่าเจ้าดวง'ถึงฆาต' ข้าว่า..."

     "ไม่ได้ดวงถึงฆาตหรอกพี่จิ่งอี๋...เรียกว่าดวง'อาฆาต'น่าจะใช่กว่านะ"

     "...เจ้ารู้อย่างนั้นหรือ"

     "อื้อ! เจ๋ออู๋จวินบอกข้า...แต่ข้ายังสงสัยว่าทำไมเขาถึงส่งข้าไปจินหลินไถ"

     "...ตอนที่เจ้าไปจินหลินไถ ได้ยินมาว่าสองพี่น้องกำลังพุ่งตรงมาที่นี่ เลยส่งเจ้าไป ตอนนี้พวกเขาก็คงมุ่งไปหาเจ้าที่นั่นแทน แต่ก็ไม่คิดว่าเจ้าจะป่วยกลับมา" อ๋อ ที่แท้สับขาหลอกนี่เอง

     "แต่จะให้รอสองคนนั้นบุกมาที่แห่งนี้ก็ใช่เรื่อง ไม่รู้ล่ะ ข้าไม่อยากให้พวกพี่ๆและคนในสำนักเดือดร้อน วันข้างหน้ายังต้องเจอเรื่องหนักหนากว่านี้ เก็บออมแรงไว้จะดีกว่า" ฉันเท้าเอวมองพวกเขาอย่างดื้อดึง จิ่งอี๋ก็พยายามจะแย้งอีกแต่ก็ถูกซือจุยขัด

     "เฮ้อ ก็ได้...แต่อย่าลืมคำสอนที่อาจารย์หลานสอนเจ้าไว้ล่ะ" ประโยคของซือจุยที่เหมือนกับจะใจอ่อนทำให้ฉันยิ้มแป้นแล้วพยักหน้ารับแข็งขัน

     "เจ้าค่ะ!"










     ระหว่างที่เราเหาะกระบี่เดินทางไป ฉันก็เลียบถามรายละเอียดดูเพื่อเตรียมวิธีรับมือ


      "ว่าแต่...พวกพี่จะไปที่ไหนเหรอ?"

     "ครั้งนี้คงไกลหน่อย นักเดินทางบอกว่าเวลาเดินทางต้องผ่านสามเขา ที่นั่นแปลกมากเขาลูกที่สองสาม จะมีรอยแยกเป็นผาลึกและมีบึงขนาดใหญ่ด้านล่าง แต่ไม่นานมานี้คนที่เดินทางข้ามเขานั้นจะหายตัวไปอย่างลึกลับ" ซือจุยอธิบายด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่

     "มีความเป็นไปได้ว่าอาจจะมีบางอย่างในช่องหน้าผานั้น...บางทีอาจเป็นพวกศพเดิน ฝีมือคงร้ายกาจมากแน่ ก่อนที่พวกเราจะรู้เรื่องพวกเซียนคนอื่นๆก็เคยไปหาสาเหตุ แต่ก็ไม่มีใครที่กลับมาได้สักคน" จิ่งอี๋อธิบายต่อ ฉันก็พยักหน้าด้วยความเข้าใจ


     ครืนนนนนนนนนน!

 
     แรงอาฆาตที่เริ่มรุนแรงจนรู้สึกได้ทำให้เราเริ่มมองเห็นเขาสามลูก ที่ลูกสองและสามอยู่เหมือนตะติดกันแต่มีรอยแยกเป็นเส้นเล็กๆและผาซึ่งมีสะพานแขวนอยู่หนึ่งที่

     "ลงกันเถอะ..."








     ตุบ!

     
     ทันทีที่พวกเราลงมาแรงอาฆาตก็ปกคลุมไปทั่วป่าจนพวกเรารู้สึกแย่ ขนาดพวกสัตว์แม้แต่แมลงแถวนี้ยังไม่มีเลยสักตัว...ไม่ไหวแฮะ มันต้องมีแรงอาฆาตมากแค่ไหนกันเนี่ย! แถมใกล้มืดแล้วด้วยสิ

     "จากนี้เราต้องเดินไปยังปลายน้ำ...ระวังตัวไว้" พวกเราทุกคนพยักหน้าพร้อมกับจับด้านกระบี่ไว้มั่น มองสอดส่องรอบๆพร้อมกับเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้ม



     ที่ตีนเขาทางฝั่งตะวันตกเป็นบึงใหญ่ที่อยู่กึ่งกลางของภูเขาสองลูก จากที่เดินเลียบผามาตลอดทาง มันไม่มีความคดเคี้ยวของแม่น้ำเลยอีกทั้งหินที่หน้าผาที่ควรจะขรุขระ ก็แทนไม่มี...มันเป็นหินอ่อนที่ถูกเกลาจนเรียบสนิท แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติแน่

     ตึกๆ!

     "...โหดร้ายมาก" ซือจุยพูดขึ้นก่อนจะมองไปยังบึงขนาดใหญ่ ซากเรือมากมายลอยไปมา บางที่มีตะไคร่น้ำเกาะหรือถูกพืชพันหมดแล้ว

     "แรงอาฆาตเช่นนี้ ไมใช่เกิดขึ้นตามธรรมชาติแน่"
     
     "ต้องมีบางอย่างอยู่ใต้น้ำแน่ๆ ไม่น่าใช่ฝีมือของภูตผีทั่วไป"

     "คงสะสมแรงอาฆาตไว้...ยิ่งคนตายมากเท่าไหร่ แรงอาฆาตก็มากขึ้นเท่านั้น" ฉันพูดพึมพำพลากวาดสายตามองซากเรือที่ลอยไปมาบนน้ำนิ่ง

     กลิ่นน้ำที่นี่มันไม่เหม็นเน่าจนผิดวิสัย แถมน้ำยังสะอาดน่าเล่นด้วย


     แฮ่ๆๆๆ....!


    เสียงครางในลำคอของบางสิ่งเข้ามาใกล้ ทันทีที่เห็นเงาพ้นจากป่าพวกเราทุกคนรีบชักกระบี่ทันที พวกศพเดินได้กำลังยกโขยงมาหาพวกเราเหมือนกับพวกเราเป็นอาหารท่ามกลางสัตว์หิวโซ

     "ศ ศพพวกนี้มาได้ยังไง!!"

      แฮ่!!


      พวกมันพุ่งเข้ามาหา พวกเราจึงต้องรีบต้านและต่อสู้กับพวกมันจนแทบเรียกได้ว่าไม่ได้ทันตั้งตัว แต่ว่าก็ถูกต้อนจนมายังขอบบึงและมีบางอย่างกำลังดึงขาฉัน ฉันรู้ตัวทันเลยรีบกระตุกขาตัวออกออกจนมันปล่อย


     เจ้าพวกนี้มัน...เถาของใบบัวบก!

     "พี่ๆ ระวังในน้ำด้วย!!" ฉันร้องเตือนทุกคนก่อนจะพุ่งเข้าหาพวกผีดิบที่กำลังจะพุ่งเข้ามาหาฉันอีกครั้ง  ยิ่งฆ่าพวกมันก็ยิ่งมา แถมยังต้องระวังทั้งบนบกและในน้ำจนเริ่มเหนื่อย

     "เกาะกลุ่มกันไว้!" 

    พวกเราทุกคนเริ่มถอยมาใกล้กัน และส่วนหนึ่งคุ้มกันบนบก อีกส่วนเป็นในน้ำในระหว่างที่กำลังสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย เถาของใบบัวบกก็พันขาข้างหนึ่งของจิ่งอี๋ไว้แล้วฉุดเขาลงไปอย่างรวดเร็ว

     "เหวอ!!"  เสียงร้องของเขาดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันรีบยื่นมือไปหวังจะคว้าตัวเขาไว้ให้ทัน เขาที่กำลังยื่นมือมานั้นกลับถูกเถาใบบัวบกพันไว้แล้วฉุดลงไปต่อหน้าต่อตา





     ซ่าาาาาาาาา!!




     "จิ่งอี๋!!!!"

















     ใต้น้ำจิ่งอี๋กัดฟันกระชากเถาใบบัวที่พันมือ แขนขาเขาไว้อย่างหนาแน่นออก แต่ยิ่งขาดเท่าไหร่เถาเส้นใหม่ก็พันตัวเขามากขึ้นเท่านั้นและร่างถูกดึงลงลึกจนถึงกลุ่มกอหญ้าขนาดใหญ่  จิ่งอี๋ที่กลั้นหายใจเกือบถึงขีดจำกัดก็พยายามดิ้นหนี ภายตรงหน้ามีหญิงสาวที่มีเพียงพืชน้ำคลุมกายปิดบังส่วนสงวน หล่อนมีใบหน้างดงามจนนน่าหลงไหลก่อนที่ร่างอรชรจะว่ายมาใกล้ นิ่มเรียวดุจลำเทียนลูบไล้ใบหน้าของตนแล้วยกยิ้มพอใจ

     "รูปงาม...เป็นเซียนที่รูปงามเสียจริง..ช่างน่าลิ้มลองยิ่งนัก." หล่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงพอใจต่อเหยื่อตรงหน้า จิ่งอี๋ที่สติเหลือน้อยลงพยายามจะจับกระบี่

     "มาเป็นบริวารของข้าเถอะ...เด็กดี" เด็กหนุ่มที่หลับตาลงด้วยความเจ็บใจ เพราะตอนนี้แม้แต่สติก็ไม่มีเหลืออีกแล้ว


     นี่ข้าต้องมาตายในที่แบบนี้จริงๆหรือ...





     "อย่าห่วงไปเลย...เพื่อนๆของเจ้า ข้าจะกินให้หมด อ๋อ ส่วนเด็กสาวคนนั้น...ปล่อยให้พวกศพไปก็แล้วกัน" รอยยิ้มปีศาจประดับบนใบหน้า เสียงหัวเราะชอบใจดังก้องไปทั่ว แต่กว่าเขาจะรู้ตัวเพื่อขวางอีกฝ่ายก็ไม่มีสติเหลืออีกแล้ว





     เขากลั้นหายใจไม่ไหวแล้ว












     บุ๋งๆๆๆๆ


    อุ่น...นุ่ม

 
     ความรู้สึกบางอย่างทำให้จิ่งอ๊่รู้สึกตัว มีลมเข้ามาในปากของเขาทำให้เขาต้องลืมตาขึ้นมองแต่ว่าภาพตรงหน้านั้นใกล้เกินกว่าที่จะมองเห็น แต่สัมผัสนุ่มละมุนและอบอุ่นจนเขาไม่อยากจะผละออก มือยกขึ้นอย่างเผลอไผลยึดต้นแขนอีกฝ่ายไว้แน่นราวกับจะบอกว่า'ต้องการมากกว่านี้' อีกฝ่ายก็ช่างรู้ใจถ่ายอากาศให้เขาเพิ่ม แล้วผละออกพร้อมกับตบใบหน้าเรียกสติของเขาเบาๆ


    จิ่งอี๋ลืมตาขึ้นมองคนตรงหน้าอีกครั้ง แต่น่าแปลก...ครั้งนี้กลับไม่ใช่พรายน้ำที่ทำร้ายตนเมื่อครู่ แต่กลับเป็นดรุณีนางหนึ่ง แม้หน้าตาจะธรรมดา ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่หล่อนยกยิ้มบางเหมือนกับดีใจที่ตนได้สติแล้วพาเขาขึ้นไปยังผิวน้ำ

     "ทำไม...ทำไมถึงต้องมาขวางข้า!!" เสียงกรีดร้องของนางพรายน้ำดังขึ้น จิ่งอี๋เหลือบมองเห็นว่าใบหน้าซีกหนึ่งของหล่อนนั้นเป็นกลวงโบ๋และมีแรงอาฆาตรั่วไหล

     "..." จิ่งอี๋ที่อ่อนแรงไม่สามารถรับรู้ได้ว่าหญิงสาวปริศนาที่ช่วยตนไว้พูดอะไร แต่ดวงตาที่หลุบมองพรายน้ำนั้น...

    

     เต็มไปด้วยความเวทนาสงสาร...แต่คำพูดของเธอนั้น เต็มไปด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงอำนาจ












     "อย่าแตะต้องพวกเขาอีก...ถ้าเธอยังไม่อยากเห็นนรก!!"











เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ




รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 312 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,619 ความคิดเห็น

  1. #1607 Rosemarie (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 มีนาคม 2564 / 14:23
    เขา ที่น้องโม่พูดถึงคือ? จินกวงเหยาอ่อ
    #1,607
    0
  2. #1568 icesupicha (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มีนาคม 2564 / 18:49

    ใครกันนนน

    #1,568
    0
  3. #1445 รากต้นโพธิ์ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 23:17
    เกิดไรขึ้น!? ใครกันที่ลงไปช่วย
    #1,445
    0
  4. #663 RAY MII (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 11:30
    ใครอ่าา งุ้ยย ฟินนน ฟูหยางหรือเปล่าน้องงง
    #663
    0
  5. #598 chyanin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 11:47
    น้องในชาติที่แล้ว???
    #598
    0
  6. #588 PairrTuangporn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 01:09
    สนุกและลุ้นมากกกกก ไรท์แต่งดีมากเลยยย ภาษาก็สวยย เป็นกำลังใจให้นะคะะะ
    #588
    0
  7. #582 -NatJeeRa- (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 13:37
    อาจจะเป็นน้องฟูหยางที่ลงไปช่วยก็ได้นะ! แบบร่างชาติที่แล้วไรงี้ เคยดูบุพเพ(?)กันมั้ยพวกเจ้า! //จะรอนะคะ สู้วๆค่า~!
    #582
    0
  8. #581 Namthan44 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 13:21

    ใครอ่ะ?? เกี่ยวไรกับน้องป่าว??

    #581
    0
  9. #580 mnttmb (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 10:33
    อินังพรายแรด555555
    #580
    0
  10. #579 NaomiSama (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 08:57
    รออยู่นะคะไรท์!!!!
    #579
    0
  11. #578 lookeaw (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 07:58
    ลุ้นๆๆๆๆ
    #578
    0
  12. #577 Nat-Sap (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 07:39

    น้องโม่น่ารัก
    ใครเป็นคนจูบกับจิ่งอี่กัน ใครกัน!
    #577
    2
    • #577-1 snerry(จากตอนที่ 27)
      2 ตุลาคม 2562 / 10:29
      แม่จะตบให้บังอาจมาจูบน้องจิง
      #577-1
    • #577-2 Phatusanime(จากตอนที่ 27)
      2 ตุลาคม 2562 / 12:47
      // รีบห้าม
      #577-2
  13. #576 554910140 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 06:57
    ไอ่หย๋าาา จิ่งอี้เสียจูบแรกให้ใครกันหว่า???
    #576
    0
  14. #575 Wilawan Chumwanid (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 06:45
    จิ่งอี่จะหลงรักน้องฟูหยางแล้ว
    #575
    0
  15. #574 Maidii (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 02:23
    ออร่าความฟลดไฟลของน้องโม่ชั่งเจิดจ้าเหลือเกิน!!!//เอามือบังออร่า
    #574
    0
  16. #573 Dark_Sheen (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 01:03
    น้องโม่น่าร้ากกกก แล้วใครกันที่ช่วยจิ่งอี๋ถ้าไม่ใช่ฟูหยาง จริงๆแล้วที่จิ่งอี๋เห็นอาจจะเป็นร่างเก่าของฟูหยางก่อนข้ามภพมาอยู่ในร่างเฟยหงก็ได้นะ
    #573
    1
    • #573-1 Phatusanime(จากตอนที่ 27)
      2 ตุลาคม 2562 / 09:13
      อะไรดลใจให้คิดแบบนั้นเอ่ยยยยยย
      #573-1
  17. #572 gcudjehsijdh (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 00:39

    ทำไมไม่ใช่น้องงงงงงรออยู่จ้าาาสู้ๆค่ะ
    #572
    1
    • #572-1 Phatusanime(จากตอนที่ 27)
      2 ตุลาคม 2562 / 00:54

      นั่นสินะ ทำไมหนอออ//

      หลบรองเท้า (~3~)~~~~¶¶
      #572-1
  18. #571 chompoo281223 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 00:33
    ฮรือ ไม่ใช่น้องที่ลงไปช่วย-อ
    #571
    2
    • #571-1 chompoo281223(จากตอนที่ 27)
      2 ตุลาคม 2562 / 00:33
      ลงไปช่วยหรอ*
      #571-1
    • #571-2 gcudjehsijdh(จากตอนที่ 27)
      2 ตุลาคม 2562 / 00:39
      นั่นสิTT__TTทำไมไม่ช่ายน้องอ่ะ
      #571-2