[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 24 เบาะแสจากก้นเหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 343 ครั้ง
    28 ก.ย. 62







    สวบบบ!!



     "แฮ่กๆ...ป่านี่มันยังไงกันเนี่ย" เมื่อวิ่งมาได้พักใหญ่ๆ ก็รู้สึกเหมือนกับว่ามันไม่สิ้นสุดสักที จนต้องยืนหยุดพัก ต้นไม้เขียวเข้มทึบจนแทบมองไม่เห็นแสงที่ลอดผ่านใบไม้


     กลิ่นชื้นจากดินตลบอบอวล บ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์ของป่านี้เป็นอย่างดี

     
     ฟิ้ว!!

     "เฮ้ย!" บางอย่างที่พุ่งเข้ามาทำให้ต้องรีบหลบด้วยวามตกใจ ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าปักต้นไม้อย่างจัง แต่ปลายคมนั้นก็เฉือนแขนฉันไปเฉียดๆ

     ฉัวะ! ฉึกกก!!

     อาภรณ์สีขาวสะอาดบัดนี้กลับเปื้อนเลือดสีแดงฉาน ตากล้มลงมองแล้วกดปากแผลให้เลือดหยุดไหล ก่อนจะหันไปมองกระบี่ที่พุ่งเข้ามาประทุษร้าย พอลองเพ่งมองดีๆแล้ว....ด้ามกระบี่นี่

     "พวกตระกูลจิน...คิดอะไรอยู่กันแน่นะ?" ได้แต่พูดพึมพำด้วยความไม่เข้าใจ

     ฟุ่บ!

     "พี่หยาง! กระบี่พวกนี้เป็นของคนที่อยู่กับท่านก่อนหน้า เขาต้องหวังไม่ดีกับท่านแน่!" โม่เสวียนอวี่ปรากฏตัวแล้วปรี่เข้ามามองด้ามกระบี่สีเหลืองทอง

     "...ไปกันต่อเถอะ"

     "แต่พี่หยางถ้าข้าหน้ามีอันตรายล่ะ! เขาอาจหลอกพี่มาเพื่อฆ่าพี่ก็ได้นะ"

     "อาอวี่ แต่ฉันไม่คิดแบบนั้นน่ะสิ...ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงไม่รู้สึกอันตรายเวลาอยู่กับเขา บางทีเขาอาจมีจุดประสงค์อื่น ถึงได้ให้ฉันเข้ามาทดสอบในป่าตามลำพัง"

     "ตามลำพัง...พี่หยางหมายความว่ายังไง?" ฉันถอนหายใจแล้วเท้าเอวเงยหน้ามองยังบนต้นไม้ที่สูงและแตกกิ่งก้านมากมายดูน่าตื่นตา มือข้างหนึ่งยกขึ้นบังแสงที่ลอดลงมาจากช่องว่างแล้วหันมาตอบโม่เสวียนอวี่

     "ไม่รู้สิ คนพวกนั้น...คงกลับไปหาเขาล่ะมั้ง"

     "ได้ยังไงล่ะ? เขาก็ขู่คนพวกนั้นนี่ ว่าถ้าใครโกงจะต้องถูกลงโทษ"

     "เฮ้อ ไม่รู้จักสิ่งที่เรียกว่า'ละครตบตา'หรือไง อาอวี่"

     "ล แล้วพี่รู้ได้อย่างไรว่าพี่อยู่ตามลำพัง? ง่าาาาา ข้าเจ็บนะ พี่หยางงงง" เสี่ยวโม่เอ่ยถามเอียงคอด้วยความสงสัยก่อนจะร้องโอดโอยเมื่อ ได้แต่ถอนหายใจซ้ำๆซากๆแล้วเท้าเอวจิ้มหน้าผากนั้นแล้วบิดไปมาอย่างหมั่นไส้

     "ฉันทำงานในป่ามาทั้งชีวิต...ไปมาหลายที่ ต้องเฝ้าระวังภัยตลอดเวลา ป่านี้ถึงมันจะกว้าง แต่เสียงฝีเท้าของคนจะไม่เหมือนกับสัตว์ ถึงได้รู้ทันทีไงว่ามีใครอยู่รอบตัวเราหรือเปล่า"

     "แล้วทำไมถึง..."

     "เฮ้อ กลับไปตอนนี้ก็ไม่ได้หรอก สู้เดินสำรวจไปพลางๆก็ดี...ไม่ได้ยืดแข้งขามานาน คงทื่อไปหมดแล้ว"

     "พี่หยาง?...พี่หยางกระบี่มาอีกแล้ว!!" 




      ฟิ้วววว เก๊ง!


 

    ฉันรีบคว้ากระบี่ที่เสียบกับต้นไม้มาตวัดป้องกันจนกระบี่นั้นปลิวไปปักกับพื้นซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ฉันมองก่อนจะถอนหายใจแล้วปรายตามองไปยังทางที่กระบี่พุ่งเข้ามา   

 

     "...ก็ได้ งั้นมาเล่นไล่จับกันหน่อยละกัน" ฉันแสยะยิ้มก่อนจะถอดรองเท้า ผ้าคลุมก็มัดไว้ที่เอวห่อรองเท้าไว้ก่อนจะยืดหยุ่นร่างกายนิดหน่อยแล้วออกตัววิ่งไปข้างหน้า 


     


     

     ฟุ่บๆ!


      

     ฉันกระโดดข้ามรากไม้และสิ่งกีดขวางอย่างชำนาญ พร้อมกับหลบกระบี่ที่พุ่งมาหาแล้ววิ่งต่อไป สายตาที่เริ่มชินกับความมืดทำให้มองพวกต้นไม้ได้ชัดขึ้น และสามารถกระโดดข้างสิ่งกีดขวางได้อย่างไม่ติดขัด


     อย่ามาดูถูกคนที่เคยเป็นนักกรีฑาทหารให้มันมากนัก!


     "พี่หยางเก่งจัง! ข้างหน้าก็พ้นป่าแล้ว สู้ๆ!" 

 

     ตึกๆๆ! ฟุ่บบบบ



     ทันทีที่พ้นป่าเป็นจังหวะที่เท้าทั้งสองลอยขึ้นจากพื้น และฉันรู้สึกว่าใต้เท้านั้น...


     มันไม่มีพื้น!!



     "พี่หยาง!" มือของโม่เสวียนอวี่เอื้อมมาหวังจะคว้าฉันไว้แต่มือเอื้อมไม่ถึง




     ร่างของฉันจึงร่วงลงตามแรงโน้มถ่วง ภาพของร่างโม่เสวียนอวี่เริ่มห่างออกไปจนมือของฉันบังไว้เสียมิด หางตาเหลือบมองข้างล่างที่มีแต่ต้นไม้ที่ยืนต้นตายมากมาย และพื้นดินที่แห้งแตก


     ปึ่ก!! ขลุกๆๆๆ ตุบ!


      

     หลังฉันกระแทกกับขอบหน้าผ้าลาดและกลิ้งขลุกดินไปหลายตลบแล้วตกลงบนพื้น ทั่วร่างชาและปวดยอกไปหมด หัวฉันตื้อและหมุนขว้าง แถมยังรู้สึกว่าจะถูกหินบาดตามตัว

   

     เจ็บชะมัด...ขยับตัวไม่ได้


     ฟ่อออออ กรรรร

 

     เสียงขู่คำรามของสัตว์ดังขึ้นตรงหน้า หมาไนตาสีแดงออกมาจากกลุ่มหมอก แร้งตังใหญ่สีดำเกาะกิ่งไม้มองลงมา ไอแรงอาฆาตแผ่ออกมาจากตัวของพวกมันอย่างเห็นได้ชัด


     "ออกไป...ไปให้พ้น" เสียงที่เปล่งมานั้นขนาดฟังเองแล้วยังแทบไม่ได้ยิน



     พวกมันย่างเท้าเข้ามาใกล้แต่ว่าก็ชะงักแล้วทั้งเห่าและขู่คำรามจนน่าแปลกใจ แต่เสียงขู่ฟ่อๆจากด้านหลังก็เป็นคำตอบ พร้อมกับหางยาวที่เป็นเกล็ดตวัดไปมาอยู่ที่หางตา ภาพสุดท้ายก่อนที่ฉันจะหมดสติไป คือหัวของอสรพิษขนาดใหญ่ และพวกหมาไนนับสิบตัวที่กำลังจะพุ่งเข้าหากัน ได้แต่ภาวนาในเสี้ยวสติเท่านั้น


     รีบๆหลับ...แล้วก็รีบๆตื่น จะได้หนี
























    ณ อวิ๋นเมิ่ง






     เจียงเฉิงที่ว่างเว้นจากงานของประมุขและฝึกเหล่าลูกศิษย์ ได้มานั่งพักผ่อนที่ศาลาริมสระบัวเท้าคางกับราวกั้นมองทิวทัศน์ของเหลียนฮวาอู้ที่ยังคงงดงามไม่คลาย 

     "ท่านน้า ทำไมท่านถึงเรียกข้ามาล่ะ?" จินหลิงเอ่ยทักก่อนจะเดินมานั่งอีกฝั่ง ดวงตาคมเฉี่ยวปรายมองหลานตัวน้อยที่แสนจะดื้อแพ่งเสมอแล้วถามขึ้น

     "จินหลิง เจ้าคิดอย่างไรกับฟูหยาง"

     "ท่านถามถึงนางด้วยเหตุใด? หากจะจับข้าแต่งกับนาง ข้าไม่เอาหรอกนะ!" จินหลิงโพล่งขึ้นตัดหน้า เจียงเฉิงจึงได้แต่ถอนหายใจแล้วพูดต่อ

     "แล้วเจ้าคิดว่านางเป็นเช่นไรล่ะ? เจ้าชอบนางไม่ใช่หรือ"

     "ใช่...ข้าชอบนาง แต่ในฐานะเพื่อนเท่านั้น หากเป็นนางก่อนหน้านี้ข้าก็คงตกลงให้ท่านไปขอนางให้อยู่หรอก" จินหลิงกอดอกแล้วเบนสายตามองไปทางอื่น เจียงเฉิงขมวดคิ้ว

     "หมายความว่าอย่างไร?"

     "เมื่อก่อน ตอนที่นางยังอยู่กับตระกูลเทียน ข้าเคยพบนางบ่อยครั้งตอนงานเลี้ยงวันเกิดที่หลันหลิง นางบอบบาง อ่อนแอขี้อาย ไม่พูดไม่จา สุภาพเรียบร้อย กิริยาท่าทางล้วนต้องตาทุกคนในหลันหลิง แต่หลังจากที่นางกลายเป็นคนของสกุลหลาน...เหมือนกับเป็นคนละคน"

     "..."

     "ท่านน้าก็เห็นวันที่นางประลองกับเทียนโย่วเหม่า นางดูชำนาญการต่อสู้ ทั้งที่นางไม่น่าจะแม้แต่มีแรงจับกระบี่เลยด้วยซ้ำ ทั้งแววตา สีหน้า ท่วงท่าและน้ำเสียงของนางเหมือนไม่ใช่นาง นางกล้าเถียง กล้าพูดอย่างไม่กลัวเกรง ปากคอเราะร้ายเฉือดเฉือน แต่คุมอารมณ์ได้ดีกว่ารุ่นราวคราวเดียวกัน บางครั้งก็เป็นผู้ใหญ่กว่า แต่ข้าไม่ได้คิดว่านางเป็นภัยนะ"
     
     "ข้ารู้...แต่ก็ใช่ว่าจะคิดเป็นศัตรูโดยง่ายล่ะ" เจียงเฉิงเอ่ยเตือนก่อนจะหลับตาเมื่อนึกถึงประโยคของหลิวเหม่ยเจี้ยน ประมุขผู้ก่อตั้งในป่าแห่งนั้นอีกครั้ง


     ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับทั่วทั้งยุทธภพ ก็ยินดีที่จะเป็น!!


     "เจ้าอาจจะไม่ตายดีก็ได้"












     ฟ่ออออออออออออออ


     "อ อือ....ที่นี่?" เสียงบางอย่างดังใกล้มากจนต้องตื่น ก็พบว่าฉันยังนอนคว่ำหน้าอยู่ท่าเดิม ตามตัวเริ่มปวดเคล็ดจนนิ่วหน้าจึงค่อยๆพลิกมานอนหงายแทน

     แต่ก็ต้องตกใจเด้งตัวลุกขึ้นอย่างลืมความเจ็บ เมื่อบนหัวของฉันมีงูใหญ่เท่าบ้านเท่าเมืองชูคอมองฉันอยู่

     "เฮ้ย! อ โอ้ยยย...ไม่มีแผลเพิ่ม เธอไม่ได้มาร้ายเหรอ?" งูยักษ์โน้มตัวลงมา ปลายลิ้นสองแฉกแลบก่อนที่จะเขี่ยหน้าฉันจนรู้สึกจั๊กจี้

     เหมือนกับจะบอกว่า เขามาดี 

     "พวกหมาไนไม่อยู่แล้ว ขอบคุณนะ" ดวงตาเรียวรีของอสรพิษมองฉันก่อนที่มันจะเข้ามาใกล้แล้วพยายามจะพยุงฉันให้ลุกขึ้นยืน

    เมื่อยืนขึ้นได้แล้วจึงเงยหน้ามองขึ้นไปยังหน้าผา  มันสูงชันมากจนแทบจะตั้งฉากกับพื้นที่ยืนอยู่ มองด้วยความหมดหวังแล้วหันมามองเจ้างูยักษ์ตรงหน้า

     "พอจะมีทางให้ฉันกลับขึ้นไปรึเปล่า?" งูยักษ์ตรงหน้าไม่ตอบแต่ว่าเลื้อยมาล้อมรอบตัวฉันไว้เหมือนกับระวังภัยให้ ก่อนที่ปลายหางของมันจะสัมผัสที่ยินเชิงฮัว

     กริ๊งงงงงง!

     "นี่คงเป็นการพบกันครั้งแรก...ข้ามีนามว่าหลี่เยว่ เจ้ามีนามว่าอะไร?" เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาท ดวงตาอสรพิษที่สบมองฉันนั้นยังคงจ้องไม่มองไปไหน

     "ฉันฟูหยาง หลิวฟูหยาง"

     "ยินดีที่ได้พบกับเจ้า แม่นางหลิว" น้ำเสียงสุขุมเอ่ยดังขึ้นจากงูตรงหน้าด้วยความสุภาพ

     "ทำไมคุณถึงช่วยฉันไว้ล่ะ แล้วป่านี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

     "...เช่นนั้นเจ้าตอบคำถามของข้ามาก่อนได้หรือไม่?"

     "ได้สิ"

     "เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่แห่งนี้ ป่าแห่งนี้อันตรายนักใครก็ตามที่หลงเข้ามา ไม่สามารถกลับออกไปได้"

     "ฉันมาทดสอบ เขาบอกว่าท้ายป่าแห่งนี้มียันต์อยู่ ให้ฉันเอากลับออกไป...แต่สุดท้ายก็ตกลงมาแล้วเจอกับคุณนี่แหละ" ฉันอธิบายแต่ว่าร่างกายที่ปวดเมื่อยก็ทำให้เริ่มทรงตัวไม่อยู่ จึงเซไปพิงอยู่ที่ลำตัวของงูยักษ์ซึ่งคดเป็นวงกลมให้

     รู้สึกร่างกายหนักอึ้ง หัวเริ่มหมุนตื้อจนต้องหลับตาตลอดเวลา

     "เอาล่ะ ตอนนี้มากับข้าก่อน...ขึ้นมาบนตัวข้าก่อนเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปยังที่ปลอดภัย" ฉันพยักหน้าเนือยๆแล้วพยายามปีนขึ้นมานั่งแล้วเอนตัวพิงกับลำตัวที่ตั้งฉากขึ้นมา














     ผ่านไปสามชั่วยาม 

    
     จินกวงเหยายืนรอร่างบางที่ชายแดนของป่า จากที่รอด้วยความสงบเสงี่ยมก็เริ่มกระวนกระวายใจเพราะว่าเด็ก

สาวได้หายไปนานกว่าสามชั่วยาม ซึ่งถ้าหากเป็นพวกศิษย์ทั่วไปใช้เวลาเพียงแค่ สองชั่วยามก็กลับออกมากันแล้ว


     "กระบี่ของพวกข้าไม่ยอมกลับมาเลยขอรับ..."

     "ตามหานาง"

     "ท่านประมุข..."

     "ตามหาตัวนางให้เจอ! อาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว หากนางยังไม่ออกจากป่าตอนนี้จะยิ่งอันตราย เร็วเข้า!!" จินกวงเหยาออกคำสั่งให้เหล่าศฺษย์ในสำนักรีบออกตามหา

     ตนได้แต่มองตามแผ่นหลังของพวกลูกศิษย์ไป ใจนั้นอยู่ไม่เป็นสุขยามที่นึกถึงภาพของใครอีกคนที่ตนเคยเอ็นดูด้วยความรู้สึกผิด

     "ได้โปรด...ขอให้นางยังปลอดภัย"










     ติ๋งงงง!


 
     ฉันถูกพาเข้ามาในถ้ำแห่งหนึ่งซึ่งด้านในนั้นมีความชื้นและได้ยินเสียงน้ำไหลผ่านตลอดเวลาจนรู้สึกสงบ ในถ้ำนั้นอบอุ่นมากต่างจากด้านนอกลิบลับ

     "...ท่านแม่" เสียงของชายหนึ่มคนหนึ่งดังขึ้นก่อนที่ร่างกำยำบนแผ่นหินจะลุกขึ้นนั่ง โดยมีงูเล็กๆนับสิบคอยอยู่ใกล้ๆ

     "อาซา เจ้าอย่าเพิ่งลุก...ขออภัยแม่นาง ข้าขอไปดูบุตรสักเดี๋ยว" ฉันพยักหน้าก่อนจะลงจากหลังของเธอ งูยักษ์จึงเข้าไปดูบุตรชายด้วยความห่วงใยผ่านทางสายตา

     "ท่านแม่ ทำถึงพามนุษย์เข้ามา! ท่านบาดเจ็บหรือไม่ นางข่มขู่อะไร---"

     "อาซา อย่าเสียมารยาทต่อแม่นางหลิว พวกเจ้าทำแผลให้นางด้วย นางตกหน้าผาลงมา" นางเอ่ยสั่งบริวารก่อนจะ กำชับบุตรตรงหน้าเสียงเข้ม

     "ตกหน้าผา?...ท่านแม่ช่วยมันทำไม น่าจะปล่อยให้ไอ้พวกสุนัขปีศาจกัดกินเสีย---"

     "อาซา!!" ชายหนุ่มชะงักเมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกเสียงดังลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด แล้วตวัดสายตามองฉันด้วยความแค้นเคือง

     ฉันเองก็ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับใครเลยได้แต่ทรุดลงนั่งกับพื้น เอนพิงกำแพงหินด้วยความอ่อนแรงก่อนที่จะมีสาวงามสองสามคนมาทำแผลให้ จึงได้แต่หลับตาปล่อยให้ทำแผลไปอย่างไม่ขัดขืน

     "ขออภัยด้วย แม่นางหลิว บุตรชายข้าไม่ค่อยถูกโรคกับมนุษย์...เพราะเขาถูกมนุษย์กระทำกับเขาอย่างโหดร้ายมามากจนฝังใจ"

     "ช่างเถอะ ฉันไม่ถือหรอก"

     "อาซา ขอโทษแม่นางหลิวเดี๋ยวนี้" ชายหนุ่มตวัดตามองมารดาด้วยความไม่เข้าใจ แต่อีกฝ่ายก็หรี่ตามองเขาอย่างกดดัน
     
     "ท่านแม่!....ขออภัยกับวาจาของข้าเมื่อครู่" ชายหนุ่มโค้งกำนับแล้วเอ่ยอย่างขอไปที

     "ไม่หรอก ถ้าโกรธถึงขนาดด่าฉันที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก ก็แสดงว่าคงถูกทำร้ายมามากจนเป็นอคติไปแล้ว...ยากจะแก้ไขในวันสองวัน" ร่างสูงสบมองฉันด้วยสายตาที่อ่อนลงกว่าเมื่อกี้ก่อนจะเดินเข้ามาแล้วจับชีพจรของฉันอย่างถือวิสาสะ 

     "...ร่างกายเจ้าแปลกนัก หมอกพวกนั้นหากเป็นมนุษย์ทั่วไปป่านนี้คงเป็นบ้าเสียสติไปแล้ว แต่ร่างกายของเจ้ากลับไม่เป็นอะไรเลย"

     "เป็นสิ มันง่วงๆอยู่ตลอดเลยนะ" ฉันมองเขาแล้วตอบเสียงแผ่ว ก่อนจะเหลือบมองมือของเขาที่มีแต่แผลเป็นแห้งกรัง มันมีเยอะมากจนอดถามไม่ได้

     "เกิดอะไรขึ้น...ทำไมถึงมีแผลเต็มไปหมดเลย?" 

     "การชุมนุมเมื่อนานมาแล้ว ตระกูลจินเป็นเจ้าภาพในการจัดงาน ป่าแห่งนี้จึงเป็นสถานที่แข่งขันลูกชายข้างถูกขอดเกล็ดไปจนตอนนี้ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล ต้องใช้เวลานับร้อยๆปีกว่าจะฟื้นฟูได้หมด"

     "..." ชายหนุ่มตรงหน้าเบือนหน้าหนีฉันด้วยคววามเจ็บใจ แต่มือที่กำหมัดแน่นถือเป็นหลักฐานว่าเขายังคงแค้น

     "เจ็บมากรึเปล่า?"

     "...เจ้าว่าไงนะ?"

     "ตอนที่ถูกขอดเกล็ดเจ็บมากไหม? แล้วตอนนี้ทุเลาลงบ้างหรือยัง?" คำเอ่ยถามของฉันทำให้ชายตรงหน้ามองฉันราวกับไม่เชื่อคำที่ออกมาจากปาก แต่ก็ได้แต่เพียงยกยิ้มขืน

     "เจ็บสิ จนถึงบัดนี้มันก็ยังไม่หาย...ป่าแห่งนี้เคยงดงาม แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยแรงอาฆาตจนพวกสัตว์ต่างบ้าคลั่งเป็นปีศาจร้ายไปหมด"

     "..."

     "ช่างน่าขัน ที่มีมนุษย์เป็นห่วงเป็นใยปีศาจอย่างพวกข้าด้วย"

     "พวกคุณไม่ได้ทำร้ายฉันนี่...แถมยังช่วยฉันไว้อีกต่างหาก ขอบคุณนะ" ฉันยิ้มอ่อนแรงให้กับคนตรงหน้า อีกฝ่ายยิ้มตอบแล้วรับคำขอบคุณ

     "เอาล่ะ ตอนนี้เจ้าต้องพักก่อน ร่างกายของเจ้าสูดหมอกในที่แห่งนี้มากเกินไป หมิงหมิง ปิงลั่ว พวกเจ้าพานางไปขับพิษที่ถ้ำชำระก่อน หากเจ้าอาการดีขึ้นแล้วเราค่อยมาคุยกัน"

     "เจ้าค่ะ นายน้อย" สาวใช้สองคนน้อมรับก่อนจะพยุงฉันให้ขึ้นมานอนบนแปล ฉันถามรั้งไว้ก่อนด้วยความกังวล

     "แต่ฉันหายไปนาน...คนตระกูลจินจะตามหาฉันแน่"

     "อย่าห่วงเลย ใช้เวลาไม่นานหรอก...แล้วข้าจะพาเจ้ากลับขึ้นไปส่งเอง ข้าลืมแนะนำตัว ข้ามีนามว่าเหลียงซา" ฉันอดขำไม่ได้แล้วพยักหน้ารับ

     "เช่นกัน ฉันหลิวฟูหยาง เหลียงซา ฉันมีคำถามที่อยากจะบอกก่อนไป"

     "ว่ามาสิ ข้าจะได้คิดแล้วมาตอบเจ้า"

     "พวกเธอ...รู้จักหลิวซิ่นซือรึเปล่า?"  ทั้งสองชะงักแล้วสบมองตากัน สติของฉันที่ตอนนี้ยังไม่เต็มร้อยได้แต่ฟังคำตอบ เหลียงซาหันมาพยักหน้าแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

     "อืม ข้ารู้จัก"

     "...ล แล้ว"

     "ตอนนี้เจ้าต้องรักษาตัวก่อนแล้วข้าจะเล่าให้ฟัง..." เหลียงซาต่อรองจนฉันต้องรับคำแล้วถูกพาออกไป







     เหลียงซามองตามร่างบางที่ถูกพาออกไปด้วยความรู้สึกดีใจลึกๆ ก่อนจะหันกลับมามองมารดาที่บัดนี้กลายเป็นมนุษย์ ร่างระหงเดินมาขนาบข้างแล้วมองร่างบางที่ถูกพาตัวไปด้วยความกังวล

     "อาซา เจ้ารู้อยู่แล้วหรือ?"

     "เพิ่งแน่ใจเมื่อครู่เองท่านแม่...ว่านางคือบุคคลที่ 'ท่านผู้นั้น'กล่าวถึง"

     "...กล่าวถึง? หรือว่านางจะเป็น!!"

     "ขอรับท่านแม่"














     "นางเป็น 'เลือดผสม' คนที่ 'ท่านผู้นั้น' เฝ้ารอจะได้พบ...และนางสามารถช่วยเราได้"










เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 343 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,619 ความคิดเห็น

  1. #1443 รากต้นโพธิ์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 22:27
    ปมนี้แก้อย่างไรกันโคนันเท่านั้นที่จะแก้ได้
    #1,443
    0
  2. #1088 P_Chan and Me_Kung (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 00:43
    คิ้วเราพันเป็นปมเหมือนในเรื่องเลย~ เย้ๆ~
    #1,088
    0
  3. #596 chyanin (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 11:27
    สนุกดีค่ะ
    #596
    0
  4. #547 -NatJeeRa- (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 01:42
    สร้างปมเก่งจังค่ะไรท์---- //จะรอนะคะ! สู้วๆค่า~
    #547
    0
  5. #544 น้องหยางหยาง (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 20:23

    รอๆๆๆๆๆๆๆ

    #544
    0
  6. #543 554910140 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 19:10
    ท่านผู้นั้น คือ ผู้ไม่ควรเอ่ยนามมมมม555555
    #543
    0
  7. #541 Jayler.GG (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 17:35
    เคยเอ็นดู
    #541
    0
  8. #539 manny45ck (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 16:16
    น่ารัก
    #539
    0
  9. #534 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 09:29
    ท่านผู้นั้นคือ! หลอดโวลเด้อมอ--แค่ก!
    #534
    0
  10. #533 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 09:27
    เคย?เคยเอ็นดู???????????? what u want to say about this word ????? what is it mean?;-;
    #533
    0
  11. #532 จินร (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 08:13

    เเหลียงซางูน้อยนี้ อายุเท่าไรอะ

    #532
    0
  12. #531 Dark_Sheen (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 02:43
    ช่วยอะไรอ่าาาา แล้วท่านผู้นั้นนี่คือใคร ใช่คนเดียวกับที่เราคิดมั้ย
    #531
    0
  13. #530 魏玲 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 02:32
    รอไรท์ที่ท่าน้ำทุกวันเลย
    #530
    0
  14. #529 Wilawan Chumwanid (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 01:29
    ท่านผู้นั้น ใครอะ มารอติดขอบมือถือ ทุกวัน ติดหนักมากๆ
    #529
    0
  15. #528 Kanthima_28 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 00:54
    ใคร คือ ท่านผู้นั้น!?? / สู้ๆค่ะไรท์
    #528
    0
  16. #527 NaomiSama (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 00:48
    รอๆๆๆๆๆ
    #527
    0
  17. #526 Nat-Sap (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 00:45

    เขียนสนุกมากเลยค่ะ จะติดตามเลื่อยๆนะคะ
    #526
    0
  18. #525 polytome (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 00:38
    จะรออ่านคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #525
    0
  19. #524 chompoo281223 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 00:31
    คิดถึงสุดๆเรยยย
    #524
    0
  20. #523 Thangmo95 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 00:28

    สนุกมากค่ะ ชอบเรื่องนี้มากเลย
    #523
    0