[Fiction Gintama] ตื่นจากฝันฉันอยู่ในโลกกินทามะ OC

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6 ความจริงที่เหมือนฝัน ความฝันที่เหมือนจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

     


     พอตื่นขึ้นมาเสร็จฉันก็ได้แต่นั่งคิดอยู่ว่าทำไมกลับมาได้ ทั้งๆที่คิดหาทางกลับมาแทบตาย พอจะกลับก็แค่นอนหลับเหมือนเดิม แถมเวลาที่นี่ก็ผ่านไปแค่ 2 ชั่วโมงเอง

    
    
     "อิ่มแล้วค่ะ หนูไปทำการบ้านก่อนนะ" หลังจากที่กินข้าวเสร็จแล้วก็เก็บจานของตัวเองแล้วลุกขึ้นก่อนจะเอาไปล้าง

     "ทำไมกินไวผิดวิสัยอ่ะ ชา ลดอ้วนเหรอ?" พี่ไอริน ผู้เป็นญาติถามขึ้นด้วยความแปลกใจก่อนจะกินไก่ทอดอีกคำ

     "ไม่อ่ะ แค่ไม่ค่อยหิว แล้วก็ไก่ของฉันพี่เอาไปกินเถอะ"








     หลังจากอาบน้ำ ฉันก็ขึ้นมานั่งทำการบ้านต่อ ถึงจะเป็นการบ้านแบบส่งท้ายเทอมแต่ทำไปเรื่อยๆนี่แหละสบายใจกว่า แต่ในหัวมันก็ดันคิดถึงแต่คำถามที่ทำไมถึงกลับมาได้....

     "หรือตอนนั้นมโนหนักไปหน่อยเลยฝันงั้นเหรอ...แต่มันทำไมดูนานจัง แถมยังจำได้ทุกอย่างไม่เหมือนฝันอื่นๆเลยนะ" ได้แต่นั่งบ่นพึมพำคนเดียวบนเก้าอี้คอมพิวเตอร์ เอนพิงพนักมองเพดานสีสบายตา


ทายาให้แล้ว รีบๆนอนซะ...


     เสียงของเขากับมือใหญ่ที่ทายาให้มันยังคงจำได้ว่าเขาใช้แรงมากน้อยแค่ไหน คิดไปพลางก็ยกมือกดตรงจมูกที่มันน่าจะเจ็บ แต่มันก็ไม่ได้เจ็บอะไรเลยในตอนนี้  แต่ความทรงจำในฝันนั้นมันก็ยังชัดเจนอยู่ดี

     "มันยังไงกันแน่นะ?"




     หลังจากที่ทำการบ้านเสร็จแล้ว ก็ปิดคอมแล้วลุกไปนอนบนเตียงก่อนจะหยิบมังงะที่อ่านค้างไว้มาอ่านต่อซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องไหนนอกจากกินทามะนั่นแหละ

     01:32 น.

     "ฮ้าววว นอนดีกว่า..เดี๋ยวค่อยอ่านต่อที่มอละกัน" พอเริ่มหาว หนังตาเริ่มหย่อนฉันก็หยิบที่คั่นหนังสือมาคั่นหน้าที่อ่านค้างไว้ก่อนจะวางมันไว้ข้างหมอนแล้วกดปิดไฟที่หัวเตียงแล้วหลับตาลง












     

     "....ชา...ไอชา ตื่นได้แล้ว" เสียงทุ้มดังข้างหูพร้อมกับความรู้สึกที่เหมือนกำลังถูกเขย่าอย่างแรง จนต้องเปิดตามองโลกอย่างช่วยไม่ได้

     "อือ..."

     "ให้ตายสิ ทำไมวันนี้ขี้เซาแบบนี้เนี่ย....ตื่นได้แล้ว ยัยขี้จิ้นนนน!!" เสียงนั้นบ่นก่อนจะปลุกฉันอีกครั้งโดยเอามือบีบตรงสันจมูก

     เท่านั้นแหละ ตาแทบสว่างในทันทีเพราะความรู้สึกเจ็บจิ๊ดแล่นขึ้นสมอง

     "โอ๊ยยยย มันเจ็บนะเว้ย!!" ฉันสะดุ้งสุดตัวก่อนจะรีบดีดตัวลุกขึ้น แล้วถีบคนที่บีบสันจมูกฉันจนมันเจ็บตุบๆในทันที

     โครมมมม!!

     "อูยยย บีบหาพระแสงอะไรวะ ถ้าแผลฉันมันแย่กว่าเดิมจะทำยังไง!!" ฉันได้แต่กุมจมูกของตัวเองน้ำตาเล็ดแล้วหันไปด่าคนที่มาบีบจมูกฉันด้วยอารมณ์โมโห

     อยากจะด่าแรงกว่านี้นะ แต่คีพลุคไว้ก่อนที่จะกลายเป็นนางมารละกัน...ถ้าด่าแบบปกตินี่คงต้องเซ็นเซอร์แหลกลาญ เด็กๆไม่ควรทำตามนะคะ

     "ก็ฉันปลุกเธอตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว พอยังไม่ตื่นฉันเลยไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยมาปลุกเธออีกรอบไง...ผู้หญิงอะไรตัวเล็กแต่เท้าหนักเป็นบ้า" พอได้เห็นเต็มตา ก็พบว่าคนที่ฉันเพิ่งเอาเท้าประทับไปคือ...

     "ค คุณกิน?"

     "เออ ฉันเอง...ในเมื่อเธอตื่นแล้วก็รีบๆไปล้างหน้าแปรงฟันซะ ฉันจะออกไปทำงานแล้ว ส่วนเธอก็หาอะไรกินเองละกัน ไปกันเถอะ ซาดะฮารุ" เขายกมือลูบหน้าที่มีรอยช้ำใต้ตา ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปพร้อมกับซาดะฮารุโดยพูดทิ้งท้ายไว้


     ฉันนั่งแหมะอยู่บนโซฟาตัวเดิมพลางมองไปรอบๆที่มีบรรยากาศคุ้นเคย...บรรยากาศของร้านสารพัดรับจ้าง และความเจ็บที่สันจมูก

     "กลับมาอีกแล้ว...ได้ยังไงกันเนี่ย?" 

    




     ณ  ร้านโอโทเซะแสน๊ค

     "ไอชา เอาไปที่โต๊ะ 3 6 8 " ถาดของว่างพร้อมกับรายการที่สั่งจากคุณโอโทเซะวางลงบนเคาท์เตอร์ ฉันจึงเดินมารับอย่างรวดเร็วแล้วนำไปเสิร์ฟ


     ฉันกลับไม่รู้สึกเพลียหรือเหนื่อยเลย ทั้งที่เพิ่งนอนหลับไปแท้ๆ แต่ว่าในที่นี่ฉันกลับรู้สึกว่าหลับได้เต็มอิ่ม ไม่ได้รู้สึกเหมือนฝันที่ผ่านมาเลย

     "ได้แล้วค่ะ"

     "ขอบใจนะ นี่คุณโอโทเซะ ได้พนักงานเก่งๆ น่ารักๆแบบนี้มาจากไหนน่ะ?" ชายคนหนึ่งตะโกนถามคุณโอโทเซะที่กำลังสูบบุหรี่อยู่ที่เคาท์เตอร์บาร์ถามขึ้น

     "หึ ดวงล้วนๆ" เธอก็แสยะยิ้มเย้ยใส่อีกฝ่าย ก่อนจะพากันหัวเราะทั้งร้าน จนฉันอดขำตามไปด้วยไม่ได้

     "ไอชา วันนี้ทำงานแค่ครึ่งวันพอนะ"

     "เอ๊ะ ทำไมคะ?"

     "เดี๋ยวเธอช่วยไปในเมืองกับทามะเพื่อทำธุระหน่อยน่ะ ตอนนี้ยังหน้าร้อนอยู่คนส่วนใหญ่คงไปจับด้วงกันหมดคงไม่มีอะไรวุ่นวายเท่าไหร่" เธอว่าพร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นเล็กมาให้

     "นี่คือ..."

     "ไหาคนรู้จักของฉัน พร้อมกับเอาของไปส่งให้หน่อยนะ ทามะฉันฝากเธอด้วยล่ะ"

     "รับทราบค่ะ ท่านโอโทเซะ คุณไอชา ไปกันเถอะค่ะ"

     "อ อือ งั้นพวกเราไปก่อนนะคะ" พอรับของในห่อผ้ามาแล้วจึงเดินออกจาร้านไปพร้อมกับทามะทันที






     มิ๊ง มิ๊งงงง

     "ร้อนจริงๆด้วยแฮะ...ช่วงนี้แมลงออกแล้วเหรอเนี่ย?" ฉันยกมือขึ้นพัดวีพลางพูดกับคนข้างๆ

     "ค่ะ ช่วงนี้พวกเด็กๆก็ตื่นตัวกันใหญ่ เลยไม่ค่อยได้เห็นมาวิ่งเล่นแถวนี้เลย...ที่จริงตรงภูเขาบริเวณนี้มีโอกาสสูงที่จะมีแมลงอยู่เยอะเลยนะคะ"

     "เห พูดซะอยากลองจับมันขึ้นมาเลยแฮะ" ฉันครางในลำคอพูดพึมพำด้วยความสนใจ พลางนึกถึงฉากที่พวกคุณกินไปจับด้วง แล้วตีกันกับพวกชินเซ็นกุมิ

     คิก! แค่คิดถึงตอนนั้นก็ตลกดีแฮะ เรื่องนี้มันบ้าระห่ำสุดๆไปเลยนี่นา แต่ก็นะ การ์ตูนบันเทิงก็ต้องมีอะไรแบบนี้แหละ
     
     "คุณไอชาเคยจับเหรอคะ?"

     "อือ ที่โลกของฉันน่ะ มีพวกด้วงอยู่เยอะ แต่มันจะไม่ได้ออกมาในช่วงหน้าร้อนเหมือนพวกเธอ แต่มันจะมาในช่วงสัก...อือ ก่อนจะเข้าฤดูหนาวสักเดือนสองเดือนน่ะ ตอนนั้นมันเคยบินมาเกาะหน้าต่างบ้านฉันด้วยนะ" ฉันเริ่มเล่าเรื่องให้หุ่ยนต์สาวฟังซึ่งเธอก็รับฟังแต่โดยดีมีคุยตอบโต้กันบ้าง





     จนกระทั่งเรามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานใหญ่ ทามะจึงเคาะประตูก่อนที่มันเปิดออกพร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่เดินออกมา

     "มีอะไร?"

     "ท่านโอโทเซะให้เอาของมาส่งค่ะ" ทามะตอบก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ ฉันจึงยื่นของให้กับเขา

     "นี่ค่ะ"

     "ขอบใจ...แล้วเธอเป็นใคร ลูกน้องอีกคนของเจ๊โอโทเซะเหรอ?" 

     "เปล่าหรอกค่ะ ฉันเป็นแค่ลูกจ้างธรรมดา...ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวก่อนะคะ" พวกเราทั้งสองผงกหัวก่อนจะหมุนตัวกลับ ถ้าไม่ติดว่ามีเสียงหนึ่งดังขึ้นเสียก่อน

     โครมมมม!!

     "เดี๋ยวก่อนจ้ะ! เดี๋ยว!!" พร้อมเสียงวิ่งตึกๆมาใกล้

     เด็กสาวสวมกิโมโนสั้น แถมยังใส่ท่อนบนเหมือนพวกยากุซ่า ผมสีส้มมัดจุกน้อยๆวิ่งมาหาด้วยรอยยิ้มสดใส เดี๋ยวนะ อิมเมจแบบนี้...

     "จิน พีราโกะ?"

     "แฮ่กๆ! ขอไปด้วยสิจ๊ะ ฉันอยากไปทักทายลูกพี่ซะหน่อย" เธอพูดหอบพลางยกมือไหว้ขอร้องพวกเรา ฉันจึงได้แต่บอกปฏิเสธไปเชิงประโยคแก้

     "เอ่อ..เขาไปทำงานน่ะ ไม่รู้ว่าจะกลับมากี่โมง ไว้วันหลังค่อยไปหาเขาจะดีกว่านะ"

     "งั้นเหรอเนี่ย...อ๊ะ ว่าแต่ พี่สาวเป็นใครเหรอ รู้จักชื่อฉันด้วยอ่ะ!"

     "คุณกินเคยเล่าเรื่องของพวกเธอให้ฟังน่ะ ฉันชื่อไอชาจ้ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ" ฉันยิ้มให้อย่างเป็นมิตรกับเธอก่อนที่พวกเราจะลาจากกัน



     ขากลับระหว่างทางฉันก็มองไปยังบนภูเขาก่อนที่จะมีเด็กๆเดินสวนมาพร้อมกับด้วงในมือ ขามันก็หยุดเดินแล้วมองอย่างช่วยไม่ได้

     "คุณไอชา?"

     "...ทามะ แถวนี้มีร้านขายอ้อยมั้ย?"

     "อ้อยเหรอคะ?" ฉันพยักหน้าย้ำอีกครั้ง เธอจึงทำการค้นหาสถานที่แล้วเดินนำทางไป 

     เมื่อมาถึงฉันจึงซื้อมาสองสามก้านพร้อมกล้วยหนึ่งหวี แล้วออกจากร้านมาจนทามะสงสัย เมื่อฉันบอกให้เธอกลับไปที่บ้านก่อน

     "จะเอาไปทำอะไรน่ะคะ?"

     "ฉันขอไปจับด้วงนะ อ้อ เธอพอจะมีพวกมีดพกมั้ย?(^^)"









     เมื่อเข้ามาในป่าคนเดียวเพื่อหาที่วางของล่อจนพบทำเลดีๆใกล้กับเนินที่มองเห็นได้ทั้งเมือง ก่อนจะมองหาร่มไม้แล้วนั่งแกะเปลือกอ้อยพร้อมกับหั่นกล้วยเป็นชิ้นๆ แล้ววางไว้ในกล่องที่หาได้ตามแถวๆนี้ 

     น่าคิดถึงจังแฮะ ไม่เคยจับด้วงมาก่อนเลย เคยแต่ซื้อตัวละ 15-20 บาท แต่พอเอากลับมาที่บ้านก็เอามันไปปล่อยที่ป่าทุกที ก็มันเป็นสัตว์นี่นา อยู่เป็นอิสระนี่นแหละดีที่สุดแล้ว

     พอวางเหยื่อล่อเรียบร้อยแล้วจึงลงจากต้นไม้ แล้วก็มานั่งชมวิวที่เนินพร้อมกับกินกล้วยไปพลาง กลิ่นอายของธรรมชาติแบบนี้มันยังรู้สึกดีกว่าโลกเราตั้งเยอะเลยแฮะ ถ้ามีมังงะมาอ่านสักเล่มระหว่างรอก็ดีหรอก

     ฟิดๆ

     "กลิ่นนี่...น้ำผึ้ง ทำไมเหมือนมันอยู่ใกล้ๆเลยล่ะเนี่ย?" ระหว่างที่กำลังชมธรรมชาติอยู่นั้นกลิ่นหอมหวานที่ฉันคุ้นเคยก็ลอยมาปะทะจมูก 

     ฉันหยัดตัวลุกขึ้นมองไปรอบๆที่มีกลิ่นอบอวล พลางนึกในใจถึงตอนที่คุณคอนโดเอาน้ำผึ้งทาตัว จนฉันเห็นแล้วรู้สึกขนลุกเบาๆ มันแหยะ เหนียวเนอะเลยนะนั่น ถ้าฉันโดนขนาดนั้นคงต้องรีบไปอาบน้ำแล้วล่ะ

     "รีบกลับดีกว่าแฮะ...ฮึบ!" ฉันปีนขึ้นต้นไม้ก่อนจะหยิบกล่องกับดักออกมาแล้วเปิดดู พบว่าด้านในมีด้วงตัวใหญ่เท่ามืออยู่หนึ่งตัว ก่อนจะลงจากต้นไม้

     "ว้าว ได้ด้วยแฮะ ตัวใหญ่มากเลยด้วย สวยจัง" ฉันหยิบมันออกมาไต่ในมือเล่นเพื่อชื่นชมความงามของมันเล่น ก่อนจะปล่อยให้มันกางปีกบินไป



      ไอชา เชื่อมั้ย ว่าตอนที่มันเจ๋งที่สุด คือตอนที่มันกางปีกบินนั่นแหละ


 
     คำพูดของพ่อที่พูดกับฉันตอนที่พ่อได้ด้วงมาตัวหนึ่งจากคนในหมู่บ้าน แต่ไม่รู้เพราะอะไรฉันถึงได้รู้สึกสงสารมันแล้วเลือกที่จะคลายเชือกที่มัดเขาออกแล้วปล่อยมันไป พ่อก็ได้แต่ลูบผมแล้วยิ้มให้



     "นั่นดิพ่อ...มันเจ๋งจริงๆแหละ" ฉันยิ้มให้กับท้องฟ้าพลางนึกถึงใบหน้าและน้ำเสียงของพ่อ ก่อนจะมองอาหารในมือ

     ตุบ! 

     ฉันปีนขึ้นต้นไม้อีกครั้งเมื่อวางของที่เหลือไว้แล้วลงมาจากต้นไม้เพื่อให้พวกมันได้กิน พอคิดแล้วก็มีีความสุขนะ ที่จับมาแล้วปล่อยแบบนี้

     "กลับดีกว่ามั้งเรา..."

     "ทำไมถึงไม่เอามันไปเลี้ยงล่ะ?" เท้าที่กำลังจะเดินไปต่อก็ต้องหยุดชะงักแล้วหันกลับมาเมื่อเห็นว่ามีร่างสูงผมดำที่ฉันเคยเจอพร้อมสวมยูนิฟอร์มสีดำสนิทยืนถือถังมายองเนสอยู่ในมือ 

     ฮิจิคาตะ โทชิโร่...

     "ของในมือนั่น...อย่าบอกนะคะ ว่าเอามาล่อด้วงน่ะ(-_-;)" ฉัน

     "ใช่" ตอบหน้าตาเฉยเลยแฮะ แค่คิดว่าพวกมันต้องกินมายองเนสมากขนาดนั้นก็แทบจะอ้วกแล้ว เลี่ยนแทนน้องด้วงอ่ะ

     "ด้วงบ้านใครชอบกินมายองเนสกันคะ แล้วที่ฉันไม่เอามันไปเลี้ยงก็เพราะสงสารมันต่างหาก"

     "สงสารงั้นเหรอ?"

     "พอถูกจับได้ก็เอาไปชน พอแพ้แล้วก็ทิ้งขว้าง มันเจ็บแทบตายขนาดนั้นก็เพราะตัวเองแท้ๆ...งี่เง่าสื้นดีเลย จับมาแล้วดูมันเล่นแบบนี้ยังจะดีซะกว่า พอมันบินแล้วมันดูเจ๋งกว่าเยอะ"
     
     "..."

     "แล้วพวกคุณล่ะ มาทำอะไรที่นี่...ไม่ใช่ว่าด้วงของท่านโชกุนหายไปจนพวกคุณต้องมาหาหรอกนะคะ" คนตรงหน้าถึงกับเหวอเหมือนกับว่าฉันอ่านพวกเขาออก

     "ธ เธอรู้ได้ยังไง?" นั่นไงกูว่าแล้ว 

     ก็เคยดูมาแล้วนี่นา แถมเป็นหนึ่งในตอน เดอะเบส ในลิสต์ของไอชาคนนี้เลยนะจะบอกให้ แต่เราจะบอกไม่ได้ว่าเคยเห็นในการ์ตูนมาแล้ว แถไปดีกว่า

     "เดาเอาค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวก่อนนะคะ อ่อ ลืมบอกไป"

     "อะไร?"

     "มดน่ะ มันชอบมายองเนสมากกว่า ด้วงนะคะ"









    เมื่อกลับมาถึงร้านรับจ้าง

     โครมมมม!!

     "เพราะอากินจัง คงเดียวเลยน่อ อั๊วะเลยไม่มีด้วงไปแข่ง!!" เสียงตะโกนร้องโวยวายของคางุระดังขึ้นพร้อมกับร่างของคุณกินที่นอนเท้าชี้ฟ้าอยู่บนพื้น

     "เอาน่าๆ คางุระจัง ไว้ปีหน้าเราค่อยไปก็ได้นะ" ชินปาจิคอยห้ามทัพสาวหมวยที่งอแงจนน้ำตาคลอ ก่อนจะเห็นฉันแล้ววิ่งมาหา

     "ฮืออ อาไอจัง อากินจังเค้าทำด้วงอั๊วะหายอ่ะ(T[]T)" แล้วโผเข้ากอดปล่อยโฮจนฉันสงสาร

     "ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปจับก็ได้นี่...กว่าจะเข้าฤดูใบไม้ร่วงก็ตั้งหลายวันนะ" คนต้นเหตุยังคงทำตัวไม่ทุกข์ร้อนและแคะขี้มูกต่อ จนคางุระจังถึงกับจ้องเขม็งด้วยความเคียดแค้น

     "อั๊วะเกลียดอากินจังแล้วน่อ! วันนี้อั๊วะจาไปนอนบ้านอาเจ๊!"

     ปึง!

     "...เกิดเรื่องอะไรเหรอ ชินปาจิคุง?"

     "คือว่าคุณกินออกไปทำงาน ส่วนพวกผมก็ไปจับด้วงกันน่ะครับ แล้วทีนี้ขากลับมาที่บ้าน คุณกินเผลอไปเตะกล่องที่จับด้วงมาได้ จนมันบินหายไปน่ะครับ"

     "งั้นเองเหรอ...อย่างนั้นนายไปดูคางุระจังเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะขอลางานคุณโอโทเซะไปเดินเขาด้วยนะ"

     "ครับ งั้นผมไปนะครับ" ชินปาจิคุงพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไป ฉันจึงหันมามองคนที่อยู่บนโต๊ะโดยทีรอยช้ำทั่วหน้า

     "เจ็บหนักเลยนะคะ"

     "เธอก็ทำฉันมีแผลยังมีหน้ามาพูดอีกนะ...ว่าแต่ไปไหนมาล่ะ เห็นป้าบอกว่าเธอทำงานแค่ช่วงเช้า" เขาเอ่ยถามขณะกำลังหยิบเอาซี-คิดส์มาอ่าน

     "เอาของไปส่งค่ะ อ้อ พีราโกะฝากทักทายมาด้วย พอว่างๆก็เลยไปจับด้วงเล่นน่ะค่ะ"

     "ไหนล่ะ ไม่เห็นมีด้วงสักตัวเลยนี่"

     "ก็ฉันจับมันมาดูแล้วปล่อยไปนี่  สงสารมันออก เอามันไปชนกัน พอชนแพ้ก็โกรธแล้วทำร้ายมันอีก...มันรู้สึกหดหู่น่ะค่ะ" ฉันนั่งลงบนโซฟาเท้าคางมองไปเรื่อยเปื่อย

     "หืม มือเธอไปโดนอะไรมาน่ะ?"

     "คะ?" ฉันหันขวับไปถามด้วยหน้าเหลอหลา เขาจึงปิดหนังสือแล้วเดินมาจับมือขวาฉันไปดู

    รอยข่วนเล็กๆที่เริ่มนูนแดงปรากฏขึ้น ฉันจึงอ๋อขึ้นมาทันทีแล้วตอบเขากลับไป

     "สงสัยเป็นตอนที่มันไต่แน่ๆเลย ก็ว่าอยู่หรอกว่าทำไมคันยิบๆ"

     "ไม่เจ็บใช่มั้ย?" เขาถามเสียงเรียบฉันก็ตอบกลั้วหัวเราะไป "แผลแค่นี้จะไปเจ็บอะไรล่ะคะ ขามันแหลมเป็นปกติอยู่แล้ว ตอนเด็กๆฉันก็ไปจับด้วงกับพ่อบ่อยด้วย"

     "เด็กผู้หญิงที่โลกของเธอชอบเล่นอะไรแบบนี้เหรอ?"

     "เปล่าค่ะ แต่ฉันสนิทกับพ่อมาก เราเลยได้ทำอะไรหลายอย่างร่วมกัน...ที่โลกของฉันน่ะด้วงมันจะบินมาเองตามธรรมชาติ บางทีตอนฉันตื่นเข้าขึ้นมา มันก็เกาะอยู่ที่ต้นไม้ในสนามด้วย"

     "หืม..มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?"

     "แต่ฉันชอบเห็นมันอยู่ตามธรรมชาติมากกว่า เลยชอบเอาพวกอ้อยกับกล้วยไปไว้ที่โพรงไม้ด้วย บางทีตอนกำลังจะไปที่ไหน มันก็ชอบบินมาเกาะหัว กับเสื้อ มันน่ารักดี" ฉันเล่าไปอย่างมีความสุขพลางนึกถึงตอนที่กำลังจะกลับ้านหลังเลิกเรียน อยู่ๆก็มีด้วงกว่างที่ไหนไม่รู้มาเกะเสื้อของเพื่อน แล้วมันกลัวแมลง ฉันจึงเอามันออกให้แล้วเอาไปปล่อยที่ภูเขาแถวบ้าน

     "...."
     
     "อะไรเหรอคะ?" ฉันถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นเขาจ้องหน้าฉันด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ 

     "เปล่าหรอก แค่คิดว่าเธอดู...สนุกดีนะ เวลาเล่าเรื่องพวกนี้น่ะ"

     "ก็สนุกจริงๆนั่นแหละค่ะ"

     วึ่งงงงงงงงง!! แหมะ!

     "อ อะไรเนี่ย ตัวอะไรติดบนหัวฉันกัน!" คุณกินที่กำลังตกใจพยายามจะปัดมันออกแต่ตาฉันไว้กว่าเมื่อเห็นว่ามันเป็นด้วง

     "คุณกินอย่าทำร้ายมันนะคะ!!"

     "ออกไปสิ ออกไปเดี๋ยวนี้!" เขาผุดลุกขึ้นแล้ววิ่งเต้นปัด สะบัดหัวไปทั่วห้อง จนฉันต้องวิ่งไล่จับและห้ามเขาไว้

     หมับ!

     "อยู่นิ่งๆ แล้วย่อตัวลงค่ะ ฉันเอื้อมไม่ถึง" เขารีบทำตามอย่างว่าง่าย ฉันจึงค่อยๆจับมันออกจากเรือนผมสีเงินหยักศกของเขา

     "ก็แค่ด้วงน่ะค่ะ อย่าทำร้ายมันเลย...เอ้า ไปได้แล้วล่ะ" ฉันจับมันมายังทางหน้าต่างแล้วปล่อยให้มันบินออกไป

     "..."

     "คงเพราะได้กลิ่นผลไม้จากคุณล่ะมั้ง หอมเชียว กลิ่นสตรอเบอรี่เหรอคะ?" พอหันกลับมาถามเขาก็ทำหน้าเอ๋อรับประทานมองฉันตาปริบๆ

     "..."

     "จริงสิ ไว้คราวหน้าเอาสตรอเบอรี่ไปให้ดีกว่า...เป็นอะไรไปคะ ทำหน้าแบบนั้นน่ะ?"

     "ก ก็เปล่าหรอก ขอบใจ" เขาพูดงึมงำในลำคอก็จริง


     แต่พอเห็นหูของเขาที่แดงนิดๆแล้วมันก็อดคิดไม่ได้ว่า...


     น่ารักจังแฮะ  สมแล้วที่ควรเป็นเคะ


     "คิก! เรื่องเล็กน้อยไม่เห็นต้องขอบคุณเลยนี่คะ เออ จริงสิ คุณเพิ่งกินมาใช่มั้ย มีเหลืออยู่รึเปล่าคะ ฉันอยากกิน"

     "อ เอ่อ...ก็มี---"

     "กินนัตโตะของฉันไปแทนละกันย่ะ!!" เสียงปริศนาดังขึ้นก่อนที่จะมีบางอย่างราดใส่บนหัว พร้อมกลิ่นเหม็นที่ทำเอาแทบอ้วกในทันที

      แผละะะ!!!

     ความรู้สึกเหนียวๆแหยะๆที่ผมทำให้ต้องลองสัมผัสมันด้วยความขนลุกสุดขีด เมื่อเห็นคราบเหนียวสีน้ำตาลพร้อมกับถั่วสีเหมือนกัน ไม่ต้องบอก ถึงจะไม่เคยดมฉันก็รู้ได้ทันทีจากลักษณะของมัน

     "เชี่ย!! นัตโตะ(O_O;;)!"


      ตุบ!


     "หึ ใครที่บังอาจมาแย่งคุณกินไปจากฉัน มันต้องเจอแบบนี้แหละย่ะ!" ร่างของใครบางคนโรยตัวลงมาจากเพดาน และเดินมากอดแขนคนตรงหน้า พลางมองฉันด้วยสายตาหยามเหยียดสุดๆ


     ผมสีม่วง สวมแว่นสีแดง ใส่ชุดนินจาสีขาวผ้าพันคอสีม่วง ชัดเลย...นินจาสาวสุดM ผู้เครซี่คุณกินจนเป็นบ้า อยากพานางเข้าศรีธัญญา และไปรับยาช่อง 2

     ซารุโทบิ อายาเมะ!

     แต่เหนือสิ่งอื่นใดในตอนนี้มีอยู่อย่างเดียวที่ฉันต้องทำ คือ...








"ขอไปสระผมแป๊บนะ เดี๋ยวมาเคลียร์!!"











ขอแถมหน้าคุณกินตอนเขินน้อง ก็จะประมาณนี้แหละนะเออ





ที่มา : https://www.pinterest.com/pin/828873506388752830/






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

811 ความคิดเห็น

  1. #801 parksunghyo (@parksunghyo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 13:45
    ไอชาหนูยังไม่เลิกคิดว่าคุณกินเป็นเคะอีกเหรอออ
    #801
    0
  2. #477 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 22:46
    เจ้สุดxมาแล้วจ้า5555
    #477
    0
  3. #399 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 19:56

    อร๊ายย. น่ารักจังเลยแต่มาพีคตอนท้าย

    #399
    0
  4. #137 เเบะเเบะ (@chiellxRadsans) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 22:31

    โอ้ยย กิน น่ารักอ่ะ เขิลล
    #137
    0
  5. #82 JustAEcho (@JustAEcho) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 00:38
    แงง สนุกมากเลยค่าา ทำเอายิ้มไม่หยุดเลยยย ตลกกก
    #82
    0
  6. #17 Kanthima_28 (@Kanthima_28) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 18:32
    สนุกมากๆเลยค่ะ ชอบมากๆเลย / ขอบคุณที่อัพค่ะ
    #17
    0
  7. #16 JessicaBelle (@JessicaBelle) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 01:30
    คุณกินขาาาาาาา >///////<
    #16
    0