[Fiction Gintama] ตื่นจากฝันฉันอยู่ในโลกกินทามะ OC

ตอนที่ 51 : ตอนสุดท้าย おかえり Okaeri

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    29 มิ.ย. 62

     



     แชะ!



     "ยินดีด้วยนะ ไอ้ชา เรียนจบสักที!!" ยัยนกพูดขึ้นพร้อมกับยกกล้องถ่ายบัณฑิตจบใหม่ด้านหน้าหอประชุมกลางท่ามกลางผู้คนมากมาก ยัยข้าวสวย กับยัยนิกก็ยื่นช่อดอกไม้ที่มีน้องหมีใส่ชุดครุยด้วย





     ใช่...อ่านไม่ผิดหรอก




     ฉันเรียนจบแล้วo((*^▽^*))o  // จุดพลุฉลองงงง


     "ขอบใจนะมึง...เลือดตาแทบกระเด็นเลยว่ะ" ฉันบ่นพึมพำพลางรับดอกไม้จากเพื่อนมาไว้ในอ้อมแขน ส่วนยัยเกดก็ยื่นทิชชู่ให้ฉันซับเหงื่อไปด้วย

     "ปีนี้กลุ่มเราจบตั้ง 4 คนเลยนะเว้ย พ้นทุกข์ไวจังวะ" ยัยข้าวสวยบ่นด้วยความเบื่อหน่ายทำให้ฉันอดเวทนาเพื่อนที่ยังต้องเรียนอยู่ไม่ได้

     วันนี้เป็นวันรับปริญญาจบการศึกษาของมหาลัยที่ฉัน และยัยเปาเรียนอยู่ ซึ่งพวกเราก็แบ่งคนมาดูฉันกับเปาที่จะออกประตูอีกฝั่งแล้วมารวมตัวกันที่ใต้ต้นจามจุรีขนาดใหญ่


     "พามาแล้วจ้าาาาา!!" เสียงของยัยภาดังมาแต่ไกลโดยพ่วงบัณฑิตใหม่อีกคนมาด้วยพร้อมกับยัยวิน และยัยเอินที่หามบัณฑิตใหม่ซึ่งใกล้จะเป็นลมมาด้วย

     "ไอ้เปาา Congratulation!!" 

     "ขอบใจ...แต่กูร้อนอ่ะมึง" ยัยเอินถอนหายใจเมื่อเห็นเพื่อนของตัวเองบ่นก่อนจะหยิบขวดน้ำให้มันได้ดื่ม

     "รีบกลับโรงแรมเหอะมึง กูอยากนอน...ไว้ค่อยไปคุยกันที่ห้องป่ะ" พวกเราทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยก่อนที่ยัยมายจะหมุนตัวเดินไปเพื่อขับรถมารับพวกเรา










    เราพักเป็นห้องแบบรวมทั้งกลุ่ม ซึ่งก็คือเช่าแบบห้องใหญ่ 3 ห้องนอนใจกลางเมืองซึ่งไปไกลกับหอประชุมกลางสักเท่าไหร่นัก แต่กว่าจะมาถึงที่พักพวกเราทุกคนก็แทบจะเป็นบ้าตายกับอากาศที่ร้อนอบอ้าวฉบับประเทศไทย แถมยังมีรถติดจนยัยมายที่เป้นคนขับถึงกับสบถด่าพวกที่ชอบขับรถ 'ไร้ระเบียบ' ไปหลายดอก

     ตุบ! 

     "ร้อนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!" พวกเราทุกคนต่างแผดเสียงลั่นบ้านก่อนจะรีบถอดชุดครุยเพื่อเก็บไว้แล้วอาบน้ำทันที โดยที่ฉันอาบชั้นสอง ส่วนยัยเปาอาบชั้นหนึ่งส่วนคนอื่นๆก็นอนตากแอร์ไปที่ห้องนั่งเล่น


     ในบ่ายวันนั้น ฉันและยัยเปาได้ขอนอนให้เพียงพอ ส่วนเพื่อนคนอื่นๆจึงไปว่ายน้ำที่สระน้ำของโรงแรมจนพวกเราตื่นมาอีกที ก็ตะวันลาลับขอบฟ้าไปซะแล้ว ดังนั้นพวกเราจึงจัดงานเลี้ยงเล็กๆโดยสั่งทางโรงแรมขอจัดปาร์ตี้ที่ห้องของพวกเรา


     "ยินดีกับบัณฑิตใหม่จ้า ชนแก้วว!!"
     

     แกร๊งงงง!


     "เพื่อนเราจบกับไปแล้วสองคนเนาะ ต่อไปก็ขอให้มีงานทำ หน้าที่การงานมั่นคง เงินทองไหลมาเทมาาาาา" ยัยภาพูดอวยพรเหมือนกับพวกคนเฒ่าคนแก่จนพวกเราทุกคนอดที่จะตอบรับไม่ได้

     "สาาาาธุ!" พวกเรายกมือไหว้เหนือหัวก่อนจะดื่มกัน และแน่นอนมีแอลกอฮล์ :P

     "ไอ้ชา ไอ้เปา พวกมึงคิดรึยังว่าจะทำงานอะไร?" ยัยเกดถามพร้อมกับหยิบกับแกล้มมากินไปพลางๆ

     "ก็ว่าจะทำงานที่บ้านอ่ะ ช่วยฝ่ายบัญชีแทนแม่ว่ะ" ยัยเปาตอบก่อนที่ทุกคนจะหันมามองฉัน

     "แล้วมึงอ่ะ ไอ้ชา?"

     "อือ...กูว่าจะขออาจารย์ไปช่วยโครงการอนุรักษ์สัตว์ที่ต่างประเทศ ตอนนี้กำลังขาดคนอยู่พอดี" ทุกคนพร้อมใจกันร้องถ้วนหน้าอย่างทึ่งๆ

     "โว้ววว เพื่อนเราได้ไปต่างประเทศวุ้ย ว่าไงว่าที่บัณฑิตจะน้อยหน้าเพื่อนมั้ยคะ?" ยัยเกดปรายตามองยัยวินกับยัยเอินที่กำลังนั่งดื่มกันอยู่ ทั้งสองมองหน้ากันตาปริบๆแล้วตอบคำถาม

     "กูคงได้บินบ่อยว่ะ พอดีไปสมัครงานไว้ก่อนจะจบแล้ว...เขาเพิ่งตอบรับให้กูเป็นเด็กฝึกงานเมื่อวานนี้เอง" ยัยเอินว่าทำให้ทุกคนถึงกับอิจฉา ก่อนจะหันมามองยัยวินบ้าง

     "กูก็ไม่ต่างกับของไอ้เอิน แล้วก็ไอ้ชาหรอก แต่ของกูทำงานการท่องเที่ยวก็คงเข้าไทยไปต่างประเทศตลอดล่ะนะ เพราะกูก็มีเส้นสายทางด้านนี้เยอะ"

     "ในเมื่อเพื่อนๆของเราประสบความสำเร็จด้านการเรียนแล้วนั้นนนน ฉลองค่าาาาา!!" ยัยข้าวสวยยกแก้วขึ้นอีกครั้งก่อนที่ปาร์ตี้จะเริ่มขึ้นต่อ








     เวลามันก็ผ่านไปเร็วอย่างกับโกหกเลยเหมือนกัน  แต่หลังจากวันที่เราตื่นจากฝันวันนั้น ก็ผ่านมาได้ 3 ปีแล้ว...ทั้งฉันและวินก็ไม่ได้ฝันถึงโลกกินทามะอีกเลย ถึงแม้ว่าเราจะติดตามอ่านคอมเมนต์หรือบทความวิเคราะห์ไปต่างๆเกี่ยวกับส่วนที่ขาดหายไป พวกเราก็ยังแอบหวังเหมือนกันว่าสักวัน


     เราจะได้เจอกับพวกเขาอีก...ถึงจะเป็นแค่ไหนฝันก็เถอะ


    

     เวลา 00.45 น. 


     เพื่อนๆทุกคนล้วนแต่เมาและผล็อยหลับไปกันเรียบร้อย จนเหลือแค่ฉัน กับยัยวินที่ออกมารับลมตรงระเบียงพลางมองแสงสียามค่ำคืนพร้อมกับน้ำเลม่อนคนละแก้ว 

     "สามปีแล้วเหรอ...เร็วเหมือนกันนะ" ฉันยิ้มพลางมองภาพด้านหน้าไม่ได้มองอีกฝ่ายที่ตอบรับเงียบๆ

     "อืม เฮ้อ...ไอ้ชา"

     "หืม?"

     "มึงไม่คิดจะมีแฟนเหรอวะ?" ถึงกับหลุดขำกับคำถามของยัยวินไม่ได้ แล้วถามเธอกลับบ้าง

     "ทีมึงล่ะ ไม่คิดจะมีบ้างเหรอ" วินยกยิ้มขำก่อนจะหันกลับไปมองภาพด้านหน้า

     "ยังหรอก กูขอทำงานเก็บเงินก่อนก็แล้วกัน"

     "ก็นั่นสินะ"

     "..."

     "..."
     
     "..."

     "คิดถึงที่โน่นจังเนอะ อยากกลับไปอีกจัง" ฉันพูดลอยๆด้วยความรู้สึกคิดถึง 

     "เหมือนกันเลย แต่ก็คงเป็นได้แค่ฝันกลางวันนั่นแหละ" วินยิ้มบางแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าสีดำสนิทแล้วตอบรับดักทางไว้ก่อน จนอดแขวะไม่ได้

     "มึงนี่ ให้กูมโนหน่อยได้มั้ยล่ะ" 

     "ฮิๆ ขอโทษ...แต่พอคิดมันก็ใจหายลึกๆนะ คงเพราะเป็นฝันที่พวกเรารู้สึกได้มั้ง"

     "เพราะปกติเราจะจำความฝันได้ไม่ครบนี่นา" วินพยักหน้าเมื่อฉันพูดได้ถูกต้อง พวกเรามองหน้ากันก่อนจะรีบซัดน้ำมะนาวให้หมด แล้วกลับไปอาบน้ำเข้านอนทันที



   
     แต่ฉัน...อยากเจอพวกเขาจริงๆนะ













     แปะๆ!

     "อือ...ไอ้มาย กูขอนอนต่อเถอะ" ฉันพลิกตัวหนีเมื่อมีคนมาตบแก้มของฉันเบาๆเพื่อให้ฉันตื่น


     กึกๆๆ!

     "มึง กูขอนอนเถอะ!!" คราวนี้เปลี่ยนมาเขย่าจนฉันต้องขมวดคิ้วแล้วขยับตัวให้ห่างมากกว่าเดิมเพื่อที่จะได้ไม้ต้องมารบกวนการนอนของฉัน

    วืดดด



     จู่ๆร่างของฉันก็ลอยหวือก่อนจะถูกพาไปที่ไหนสักที่หนึ่ง จากที่ตอนแรกฉันไม่ได้ใส่ใจอะไรแต่ฉันก็ลืมไปว่า...

   
     พวกเราไม่มีใครแรงเยอะพอจะอุ้มกันในท่าเจ้าสาวได้สักคนเลย!!


     ปิ๊ง!

     "อ อะไรวะเนี่ย(O_O;)!" ฉันตกใจจนแทบผงะเมื่อตัวเองถูกอุ้มอยู่โดยใครบางคน แล้วเดินไปยังในป่าแนวไผ่ด้วยความเร็วสูง
 


     เหี้ยยย!! น่ากลัว! รีบตื่นเดี๋ยวนี้นะโว้ยยยย!!


     "เฮ้ รับนะ!" ฮะ รับอะไร 

     "อยะ อย่าบอกนะว่า..." ไม่ทันจะได้พูดจบร่างของฉันก็ถูกโยนออกไปจนแทบอยากจะร้องลั่น



     ฟิ้ววววววววววว!!


     ร่างของฉันลอยละลิ่วจนเห็นพื้นอยู่เบื้องล่าง ฉันหลับตาปี๋ด้วยความรู้สึกหวาดเสียว แต่แทนที่ฉันจะตื่นกลับมีมือปริศนารับฉันไว้ได้ทันทำให้รอดจากการหัวโม่งพื้นตายอย่างฉิวเฉียด

     "แฮ่กๆ ไอ้เจ้าบ้า! ใครสอนให้โยนคนแบบนี้กันฮะ" เสียงตะโกนจากคนที่รับฉันไว้ต่อว่าใส่นที่โยนฉันมา แต่มันทำให้ฉันแทบจะลืมความกลัวที่น่าหวาดเสียวเมื่อกี้ไปจนหมด

     เสียงนี่...คุ้นๆแฮะ 

     "รับได้สวยมาก กินโทกิ!" 

     "หุบปากไปเลย ซึระ!" ฉันมองชุดที่คนๆนี้สวม ทั้งการแต่งกายและลวดลายสีฟ้าขวาวที่แสนคุ้นเคยทำให้ฉันใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น โดยเฉพาะดาบไม้ที่เป็นดาบประจำตัวของคนๆนั้น

     หมายความว่าไง?  มันเป็นไปได้งั้นเหรอ...
    

     "แต่เธอนี่ตัวหนักขึ้นเยอะเลยนะ..."

     "เสียมารยาทนะ! ฉันโตขึ้นต่างหากล่ะคะ" ฉันตอบกลับแทบจะทันที พลางสบดวงตาสีแดงทับทิมและเจ้าของรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ที่มีไม่ให้เห็นบ่อยนักตรงหน้าในระยะประชิด

     "แต่งหน้าอ่อนลงนะ...ดีแล้วๆ"

     "ฉันไม่แต่งหน้าต่างหากล่ะคะ!"

     "ใครเชื่อกันเล่า นี่ไง ยังมีเจ้าผงสีชมพูนี่ติดแก้มอยู่เลย" เขาว่าพลางใช้นิ้วปาดแก้มของฉันแล้วยื่นให้ดู

     "บรัชออนค่ะ!"

     "ก็เครื่องสำอางค์เหมือนกัน....โตขึ้นเยอะเลยนะ สูงขึ้นด้วยนิดนึงนี่" เขายื่นมือมาเทียบส่วนสูงของฉันสลับกับเขา


     พอได้เห็นใบหน้าของเขาชัดๆแล้ว ความรู้สึกมากมายก็ก็ตีตื้นขึ้นมาจนกลั่นเป็นน้ำตาอาบใบหน้าของฉัน อีกฝ่ายเห็นแบบนั้นก็ได้แต่หัวเราะแล้วยีผมฉันไปมา

     "ร้องไห้ทำไมกันล่ะ"

     "ก ก็...ฮึก ก็มัน..."

     "ไม่ต้องร้องแล้วน่า...โตขึ้นแบบนี้แสดงว่าเรียนจบแล้วใช่มั้ย?" ฉันพยักหน้าหงึกๆพลางยกแขนเช็ดน้ำตาของตัวเอง

     "เร็วจังนะ ที่นี่ผ่านไปแค่ 4-5 ปีเอง" เขาว่าพลางยกมือเกลี่ยน้ำตาของฉันออกแล้วยิ้มให้อีกครั้ง

     "ยินดีด้วยนะ ที่เรียนจบ"

     "ขอบคุณค่ะ" เขายิ้มแล้วผุดลุกขึ้นโดยฉุดฉันให้ลุกขึ้นตาม ตรงหน้าของฉัน...คือเมืองที่วุ่นวายได้แทบทุกวัน






    ในการ์ตูนที่โคตรปั่นประสาท กวน เกรียน บู๊แหลก เศร้าปวดใจ ที่สุดในจักรวาลของการ์ตูนญี่ปุ่น หรือของโลกเลยก็ว่าได้มั้ง....

     "ไปกันเถอะ พวกนั้นคงคิดถึงเธอแย่" มือของคุณกินยื่นมาตรงหน้า ฉันมองมือของเขาก่อนจะพยักหน้าแล้ววางมือของตัวเองลงบนมือใหญ่แล้วเดินลงจากเนินไปด้วยกัน








     กลับมาแล้วคาบูกิโจ กลับมาแล้วโลกกินทามะ...









     
     "ยินดีต้อนรับกลับนะ ไอชา..."








กลับมาแล้วค่ะ...คุณกิน


























THE END





อ๊ะ! ล้อเล่น...


มีต่อจ้า(^o^)!











     "เธอ...เป็นใคร?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามหญิงสาวปริศนาตรงหน้าด้วยความตกใจ



     ร่างบางที่อยู่ๆก็ปรากฏตัวแล้วร่วงลงมาจากฟ้าก่อนที่เขาจะรับตัวของเธอไว้ได้ทัน เธออยู่ในชุดแปลกตา อีกฝ่ายยิ้มให้ด้วยความดีใจแต่แววตานั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่มันอยู่ลึกเกินกว่าที่เขาจะมองเห็น


     และคำทักทายจากคนแปลกหน้าเหมือนกับรู้จักตัวเอง...


     "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ..."

     "หมายความว่ายังไงน่ะ?"

     "..."

     "ฉันจำไม่ได้ว่าเคยรู้จักกับเธอมาก่อน แม้แต่เจอสักครั้งก็ยังไม่เคยเลย" คำพูดที่อีกฝ่ายเปล่งออกมามันไม่ต่างอะไรกับการเอาลวดหนามมารัดหัวใจของคนฟัง


     แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ยังยิ้มให้ ก่อนจะหลับตาแล้วสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อที่จะเตือนตัวเองว่า...อย่าร้องไห้


     "งั้นเหรอ"

     "ขอโทษนะ...เธออาจจะจำผิดคนแล้วล่ะ" ร่างบางส่ายหน้าหวือแล้วสบมองดวงตาอีกฝ่ายด้วยแววตามั่นคง

     "ไม่ค่ะ ฉันจำไม่ผิด..."

     "..."

     "คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร จำไม่ได้ก็คือจำไม่ได้ ไม่ต้องนึกถึงมันอีก" คำพูดที่แสนจะห่างเหินที่ตัวเองเปล่งออกมา มันทำให้รู้สึกพิลึกไปบ้างก็เถอะ

     "..."

     "ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ แบบนี้แหละดีแล้ว" ร่างสูงมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกผิด และก่อนที่ร่างบางจะเดินจากไป เขาจึงได้รั้งข้อมือบางเอาไว้


     หมับ!


     "เธอ..."

     "คะ?"

     "ชื่อของเธอ...ชื่ออะไรล่ะ" หญิงสาวนิ่งงันไปครู่ใหญ่ก่อนจะลอบถอนหายใจแล้วตอบคำถาม

     "คุณอยากรู้ไปทำไมล่ะคะ?" คำถามของคนตัวเล็กที่เหมือนกับจะตัดพ้อราวกับตบหน้าอีกฝ่ายให้หน้าหัน

     "เธอรู้จักฉัน แต่ฉันไม่รู้จักเธอเลย เพราะอย่างนั้นบอกชื่อของเธอให้ฉันรู้เถอะ"

     "คุณไม่ต้องรู้จักฉันหรอก มันไม่จำเป็น" มือบางพยายามจะแกะมือของอีกฝ่าย แต่ก็ไร้ผล

     "แต่ฉันอยากรู้จักกับเธอนะ"

     "..."

     "บอกฉันหน่อยเถอะ" ดวงตาทั้งสองที่สบมองกันนั้นมีแววตาต่างกัน แต่ร่างบางเลือกที่จะหลบตาแล้วเป็นฝ่ายยอมแพ้

     "เฮ้อ ก็ได้ค่ะ"

     "(^v^)" ชายหนุ่มยิ้มกว้างเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายอ่อนลงจนน่าเอ็นดูแปลกๆ แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือของตัวเองที่ยังคงเกาะกุมข้อมือบางไว้

     "ฉันชื่อวินค่ะ หรือถ้าเรียกไม่ถนัดจะเรียกว่า มิคาเซะ ก็ได้"

     "ทำไมล่ะ?"

     "ก็มันแปลเหมือนกันนี่...จะเรียกแบบไหนก็ได้แล้วแต่คุณ" ในที่สุดเธอก็แกะมือของเขาออกได้สำเร็จ 

     "หมายความว่ายังไง?" ร่างบางที่กำลังจะเดินจากไปได้หันกลับมาตอบคำถามนั้น















"ชื่อของฉัน...แปลว่า สายลม ค่ะ"












.....Fin....






























#wattpad #fanfiction ❝ We write our own story. You have wrote yours. Now, let me write mine.❞  ━ A Kim Taehyung Short Story [Sequel of Forever Yours ] [ Completed ✓ ] ⋮ Achievement -Highest Rank #143 in Short Story.  ▬▬▬▬▬▬  All rights reserved © 2018, Riv (-NIVEOUS)

































ขอขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่ติดตามกันมาตลอดนะคะ

ไรท์มีตอนพิเศษแถมให้กับทุกคนที่ลงเรือ หนูวิน ด้วยนะเออ


คอมเม้นท์ให้กันเยอะๆนะคะ  
ถ้าไม่อยากให้เตี้ยทำลายตับของเหล่ารีดเดอร์ทั้งหลาย





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

811 ความคิดเห็น

  1. #811 Grassy-Lands (@Grassy-Lands) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 21:56
    ม่ายยอม เราชิปวินกับไอชา;-;
    #811
    0
  2. #638 Ceji_lutania (@Ceji_lutania) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 21:50
    จะมาแล้วสินะตอนพิเศษเรือน่องวิน อยากอ่านแล้วววววว ~^O^~
    #638
    0
  3. #637 JessicaBelle (@JessicaBelle) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 18:36
    เรือเข้าฝั่งหมดทั้ง2ลำจ้าาาาาาาาา //กลิ้งรอบเตียง
    #637
    0
  4. #633 jar@prefect@ (@jarinthip36) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 09:33
    แต่งตอนพิเศษหน่อยคะ เอาเป็นกินแต่งงานกับไอชา มีฉาก NC ด้วย แต่ฉาก Nc แต่งในธัญวลัยค่ะ อยากอ่านนน
    #633
    0
  5. #632 THARA I.N.K. (@Ink260248) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 07:29
    อยากได้ทั้งวินอยากได้ทั้งชาโอ้ยยยยยยยยเลือกไม่ถูกแล้ววว!!!!
    #632
    0
  6. #631 tonraknarak (@tonraknarak) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 00:15

    แม่คะ เรือหนูยังอยู่ค่ะ เรือหนูยังพายได้ต่อค่ะ เรือล่มคืนชีพค่าาาาา ชอบโมเม้นกินxไอชาที่ซู้ดดดเลย (แต่ไม่อยากให้เข้าฝั่ง...)


    ไอชาลูกต้องระวังไม่ให้โดนอีคุณกินตีหัวลากเข้าห้องจนต้องอยู่ด้วยกันนะ ไม่งั้นหนูต้องเจอความจน ความขี้เกียจ เท้าเหม็น - ซาดิส คิดแต่เรื่องใต้สะดือ ติดเหล้า ติดพนัน ติดจัมป์ ติดของหวาน ไม่ค่อยฉลาด โกงได้ตั้งแต่เด็กยันคนแก่ เกาะผู้หญิงกิน ของอีตานี่นะลูก


    เว้นแต่ลูกจะเป็นยอดมนุษย์เมียที่สามารถควบคุมพฤติกรรมของอีตานี่ได้...


    ป.ล. คนที่วินเจอนี่ไผอ่ะ โชวโย เรอะ

    #631
    1
    • #631-1 Phatusanime (@phatcharaluk) (จากตอนที่ 51)
      29 มิถุนายน 2562 / 00:54

      ชุ้นรักเธอวววว เม้นได้ยาวอ่านสะใจมากค่ะ
      #631-1