[Fiction Gintama] ตื่นจากฝันฉันอยู่ในโลกกินทามะ OC

ตอนที่ 45 : ตอนที่ 44 บางทีถึงแม้จะเปลี่ยนไป...แต่หัวใจอาจจะยังเป็นคนเดิมอยู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    4 มิ.ย. 62



     
 
   
     "ไอ้วิน มึงเจ็บมากมั้ยวะ?"  ฉันถามยัยวินขณะที่กำลังพาเธอมานั่งหลบภัย เธอยิ้มแล้วบอกปัดฉันให้ออกไปสู้

     "อืม ไม่เป็นไรมึง กูไม่เจ็บเท่าไหร่ เดี๋ยวก็หายแล้ว"

     "แน่นะมึง?"

     "มึงอย่าลืมดิ ว่ากูก็มีเลือดของเขาอยู่...กูไม่ตายง่ายๆหรอกน่า มึงไปช่วยพวกคุณกินเถอะ กูขอพักสักหน่อย" วินว่าก่อนจะเอนตัวพิงกับซากปรักหักพัง ฉันจึงค่อยๆพยึงเธอให้นอนลง

    เธอนอนหลับไปอย่างง่ายดาย ฉันจึงนั่งอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าจะเห็นเธออาการดีขึ้นกว่านี้ แต่ฉันเริ่มรู้สึกตะหงิดๆเมื่อนึกดูดีๆแล้ว ตอนที่เราก็บาดเจ็บหนักเกือบตาย พอนอนหลับตื่นขึ้นมา มันก็ไม่รู้สึกเจ็บแถมบาดแผลก็หายเกือจะสนิท ขนาดตอนที่กระดูกร้าวคราวนั้นมันก็ต้องใช้เวลาหลายวัน

     "ใช้การนอนหลับเป็นการฟื้นฟู...ต้องใช่แน่ๆ" ฉันลองเดาสถาณการณ์ที่น่าจะเกิดขึ้นกับพวกเราดู เสียงลมหายใจและสีหน้าของยัยวินดีขึ้นมากจากเมื่อครู่ และเลือดนั้นเริ่มหยุดไหล


     ฉึก!

     "..." ฉันหันไปด้านนอกเห็นดาบไม้ด้ามหนึ่งปักลงบนพื้น ฉันมองมันสลับกับเพื่อนที่กำลังนอนอยู่
  
     ตัดสินใจผุดลุกขึ้นมองภาพของอุซึโระที่กำลังฆ่าล้างบางทุกๆคนอย่างไม่ไว้หน้า ฉันจึงแอบเข้าไปเงียบๆ และคว้าดาบของคุณกินไปให้เจ้าของ

     "คุณกิน นี่ดาบของคุณค่ะ" 

     "อาไอจัง แล้วเพื่อนลื้อ..."

     "ไม่เป็นไร ดูท่าว่าจะเฉียดจุดสำคัญน่ะ" ฉันเลือกที่จะโกหกพวกเขาเพราะไม่อยากให้พวกเขารู้ว่า เธอนั้นมีเลือดของอุซึโระไหลเวียนอยู่

     "แล้วจะเอายังไงต่อ!" คุณกินถามก่อนจะหยัดตัวเองให้ลุกขึ้น

     "ยังไงเราก็ต้องหยุดเขาให้ได้นั่นแหละค่ะ!" ฉันเองก็หยิบดาบของตัวเองออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่อุซึโระด้วยกำลังที่ตัวเองที่มีอยู่

     เคร้งง!!

     "..." อุซึโระรับดาบของฉันไว้ได้ แต่ฉันก็พยายามใส่แรงเพื่อที่จะฟันอีกฝ่าย ดวงตาว่างเปล่ามองฉันราวกับจะเยาะเย้ยในพลังที่ฉันมี มันยิ่งรู้สึกเจ็บใจจนอยากจะตะโกนใส่หน้า

     "เป็นมิตรภาพที่น่าประทับใจ"

     "คุณฆ่าเพื่อนของฉันไม่ได้...ฉันไม่ยอมให้คุณฆ่าเพื่อนของฉันแน่!" ฉันเบี่ยงวิถีดาบแล้วเปลี่ยนเป็นท่าจ้วงแทง เขาก็หลบหลีกได้อย่างไร้ที่ติ

     "...."

     "ยัยวินฆ่าคุณไม่ได้ในตอนนี้ แต่ใช่ว่าเธอจะคิดแบบนั้นไปตลอดหรอกนะ...ไม่อย่างนั้นเธอจะเรียกคุณว่าคุณโชโยวทำไมล่ะ?" ฉันยกยิ้มเย้ยอีกฝ่ายกลับ ถึงแม้อีกฝ่ายจะนิ่งงันไปก่อนที่การโจมตีอันรวดเร็วจะพุ่งเข้ามาแทนที่
    
     หมับ! 

     "เหวอ!" อีกฝ่ายจับข้อมือของฉันแล้วเหวี่ยงร่างของฉันไปยังพวกชินเซ็นกุมิที่กำลังวิ่งมา จนคนที่โดนลูกหลงถึงกับเจ็บไปตามๆกัน











     ในการต่อสู้เราเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด นอกจากจะต้องสู้กับเขาแล้ว เรายังต้องสู้กับพวกนาราคุผีดิบพวกนี้อีกเป็นเบือ โว๊ยยยย! ลำไย!

     "ไอชา! เธอจัดการเจ้าพวกนั้น คุ้นกันซาดะฮารุที!" คุณกินว่าก่อนที่จะหยิบดาบหยัดตัวที่เต็มไปด้วยบาดแผลลุกขึ้นยืน

     แสงของอัลทาน่าหายไปจากอากาศ รอบๆหลุมนั้นได้มีพวกนาราคุล้อมรอบอยู่....ซาดะฮารุกำลังหยุดมันได้!

     "เข้าใจแล้วค่ะ!" ฉันขานรับก่อนจะรีบหยัดสังขารของตัวเอง จับดาบในมือให้แน่นแล้วพุ่งเข้าโจมตีใส่ไม่ยั้ง

     พร้อมกับตะโกนบอกให้เจ้าสี่ขาที่อยู่ข้างใต้นั้นให้ลุกขึ้นสู้แม้ร่างกายของมันแทบจะสลายไปจนเกือบหมดแล้ว สภาพทุกอย่างรอบตัวเหมือนกับในอนิเมะไม่มีผิด 

     ฉันเคยคิดว่าถ้าหากฉันอยู่ในฉากนั้น ฉันจะตะโกนออกไปให้ดังๆว่า...

     "ลุกขึ้นมาสิ! จับอาวุธของพวกคุณที่มี!....ต่อให้ต้องสู้จนตัวตาย ก็อย่ายอมแพ้เด็ดขาด!!"

     "อ ไอชา"

     "พวกคุณเป็นตัวเอกนะ  พวกคุณต้องชนะสิ!!!"















     กินโทกิมองไอชาที่ตะโกนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ถึงแม้เธอจะไม่ร้องไห้ แต่แววตาหวาดกลัวนั้นเป็นหลักฐานอย่างดีว่าเธอกังวล และให้กำลังใจพวกเขามากแค่ไหน 

     "ที่พวกคุณสู้อยู่มาตลอด มันก็คือความกลัวไม่ใช่หรือไงกัน!"

     "..."

     "เพราะว่าพวกคุณกลัว เลยต้องเอาชนะให้ได้ไม่ใช่เหรอ!!"

     พวกเขาเข้าใจกระจ่างชัดเปลวไฟ และจิตวิญญาณของซามูไรลุกโหมขึ้นเพื่อต่อต้านกับปีศาจร้ายอย่างสุดกำลัง แต่ว่าในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะจบลงด้วยดี...

     ตุบ!

     ร่างของอุซึโระที่อยู่ขอบหลุมอัลทาน่าได้ยืนหยัดลุกขึ้น มองพวกเราด้วยดวงตาที่ว่างเปล่าและเอ่ยคำพูดอันน่าสะพรึงออกมาจนฉันใจหาย  

     "เหล่ามนุษย์ทั้งหลาย...ทุกอย่างมันยังไม่จบ พวกนายมาไกลและได้เลือกสงคราม...อันไร้สิ้นสุดนี้ และมีชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมาน"

     เขาเริ่มถอยออกไปเรื่อยๆ และกำลังจะร่วงลงไปอีกเพียงไม่กี่ก้าว

     "ไม่มีใครสามารถ...มอบจุดจบให้พวกนาย ไม่มีใครช่วยเหลือพวกนายได้อีกแล้ว" ร่างของเขาเริ่มเอนลงไปทางด้านหลัง คุณกินรีบหยัดลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าเพราะอาการบาดเจ็บ

     "ลูกศิษย์ของโชโยว...นายไม่สามารถช่วยโชโยวได้ นายไม่สามารถช่วยอาจารย์ของนายได้อีกแล้ว" เขายิ้มเหมือนกับผู้มีชัย

     ตึกๆๆๆๆ!!

     "เอ๊ะ!" ร่างของใครคนหนึ่งวิ่งผ่านพวกเราไป ชุดสไตล์จีนที่ฉันคุ้นๆกำลังวิ่งไปยังหลุมพร้อมกับยื่นมือไปเพื่อคว้าร่างที่กำลังร่วงลงสู่เบื้องล่าง
     
    หมับ!

     "ไอ้วิน!!" ฉันตะโกนร้องสุดเสียงเมื่อเห็นร่างของเธอร่วงลงไปข้างล่างพร้อมกับอุซึโระ ร่างกายที่เคยบาดเจ็บหายเป็นปลิดทิ้งแล้วรีบวิ่งไปเพื่อจะคว้าตัวเธอไว้

     แต่คุณกินก็รั้งฉันไว้เสียก่อน...












     อุซึโระที่กำลังยิ้มด้วยชัยชนะกลับต้องตกใจเมื่อมีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเขาแล้วคว้าคอเสื้อของตนไว้แน่นแล้วร่วงลงไปพร้อมกัน แต่มือของเธอก็คว้าที่ขอบหลุมไว้

     "แฮ่กๆๆ..." วินหายใจหอบมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกโล่งใจ ปนตกใจอยู่
     
     "นี่เธอ...ทำไมยังไม่ตาย"

     "แล้วใครที่มันยัดเอาเลือดใส่ปากฉันกันล่ะ ฉันไม่ยอมให้คุณตายง่ายๆแบบนี้หรอกนะ" มือเล็กที่กำขอบหน้าผาสั่นเทา หินแหลมเริ่มบาดผิวขาวจนเลือดไหลอาบแขน

     "..."

     "ดื้อด้านซะจริงนะ"

     แหมะๆๆ

     หยดน้ำบางอย่างหยดลงผ่านใบหน้าคมของอีกฝ่าย เขาจึงเงยขึ้นไปมองเห้นว่าเธอกำลังร้องไห้แล้วสบตามองมาด้วยความรู้สึกที่เขาไม่อาจจะคาดเดาถูก

     "ทำไมถึงร้องไห้?"

     "เพราะคุณนั่นแหละ..."

     "...."

     "คุณ...ไม่ใช่ปีศาจนะ" 


     คำพูดของวินก่อนที่มือของเธอจะหลุดจากขอบหลุมแล้วร่วงลงพร้อมกับร่างของอุซึโระ แต่ว่าใบหน้าของวินที่มองสบตาคู่นั้นมันไม่ได้อ่อนโยน หรือแข็งกร้าว...แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกสับสนขึ้นมา

     "หากจะให้ฉันฆ่าคุณ...คุณก็ต้องคิดที่จะฆ่าฉันด้วย"

     "!!"

     "และอย่าคิดจะใช้ใบหน้านั้นหลอกอะไรฉันอีก...เพราะยังไงคุณน่ะ"

     "..."

     "ก็ไม่ใช่คุณ'อุซึโระของฉัน' เขาตายไปแล้ว...ด้วยฝีมือของคุณโชโยว" 


     

     อุซึโระนิ่งงันไปก่อนจะยกยิ้มบางเบา มือใหญ่จับคอเสื้อของวินเข้ามาใกล้แล้วกระซิบข้างหู ก่อนเขาจะเหวี่ยงเธอกลับขึ้นไปยังบนพื้นดิน 



     แต่ว่าน้ำเสียงที่พูดออกมานั้น...กลับไม่ใช่อุซึโระ










"แต่เธอยังเป็น 'สายลม' ของฉันเสมอนะ..."




myxingtastes:  Percy had managed to grab a ledge a few feet below the brink. He was holding with one hand, clutching Annabeth’s wrist with the other, but the weight of his leg was too strong ….








เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

810 ความคิดเห็น

  1. #577 JessicaBelle (@JessicaBelle) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 19:49
    ฮื่อออออ
    #577
    1
  2. #575 Kanthima_28 (@Kanthima_28) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 01:44
    เจ็บปวดดด~ / ขอบคุณที่อัพค่ะ
    #575
    0