[Fiction Gintama] ตื่นจากฝันฉันอยู่ในโลกกินทามะ OC

ตอนที่ 42 : ตอนที่ 41 เออ ยอมก็ได้ค่ะ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    25 พ.ค. 62



   
     พวกกองกำลังของต่าวดาวเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งเราก็สู้กันมาหลายชั่วโมงจนทุกคนนั้นเริ่มล้ากันแล้ว ฉันก็นั่งคิดดูว่ามันน่าจะมีอะไรที่พอพลิกสถานการณ์เลวร้ายนี่ได้บ้าง จนกระทั่งเหลือบมองไปเห็นตาลุงเอเลี่ยนสีเขียวๆ ทำให้นึกถึงจุดจบของตาลุงนี่
     
     "จริงด้วย! ถ้าเป็นเขาละก็ทำได้แน่!" ฉันร้องอ๋อก่อนจะวิ่งแยกไปอีกทาง จนคุณกินต้องคว้าแขนรั้งฉันไว้อย่างไว

     "ไอชา จะไปไหนของเธอกันน่ะ!?"

     "ไปหากำลังเสริมค่ะ! ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะตามไปทีหลัง" คุณกินมองฉันสักพักก่อนจะยอมปล่อยมือ และทิ้งคำพูดไว้ทำให้ฉันยิ้มขำใส่เขาอย่างอดไม่ได้

     "ระวังตัวด้วยล่ะ"

     "ค่ะ!" ฉันพยักหน้าก่อนจะวิ่งแยกออกไปยังตรอกเล็กๆแห่งหนึ่ง มองหาอาคารที่มีไม้เลื้อยขนาดใหญ่


     มันอยู่ห่างจากที่ฉันอยู่ไม่ถึงกิโลฯ ยังพอจะมีแรงวิ่งไปได้ถึงอยู่ แต่อย่างน้อยเราก็ยังต้องเก็บแรงเอาไว้เพื่อสู้หากในยามฉุกเฉินจริงๆ


     ฉันก้มลงถอดรองเท้าก่อนจะเอาซ่อนในโอบิ ใส่เพียงแค่ถุงเท้าแล้วชะเง้อมองซ้ายขวาก่อนจะค่อยๆวิ่งไปยังอีกฝั่งหนึ่งของตึก ก่อจะออกตัววิ่งไปตามทาง กระโดดขึ้นโหนไปมาเหมือนพวกโจร แต่ว่ากีฬาวิบากที่เคยวิ่งแข่งตอนงานกีฬาสีดูท่าว่าจะยังไม่สึกหรอไปมากสินะ


     ตุบ!

     "...เฮ้อ มาถึงตรงนี้ได้ก็นับว่าเก่งแฮะเรา" ทันทีที่ฝ่าเท้าสัมผัสกับต้นไม้ใหญ่ฉันก็ถอนหายใจเฮือกแล้วรีบขึ้นบันไดไปเพื่อหาคนๆหนึ่ง

     ปึง!

     "แฮ่กๆ...อ๊ะ อยู่ด้วยแฮะ" ทันทีที่เปิดประตู ก้ต้องยิ้มกว้างเมื่อเห็นร่างของเอเลี่ยนสีเขียวตนหนึ่งกำลังรดน้ำดอกไม้อยู่

     "หืม? คุณเป็นใครงั้นเหรอครับ?" เขาหันมาถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ บนหัวของเขามีดอกไม้ดอกหนึ่งงอกออกมา


     ถ้าตามในเรื่องแล้วเห็นว่าเป็นพืชปรสิตที่ล้างสมองสินะ...แต่เขาก็เป็นคนดีแถมยังเก่งโครตเทพอีกต่างหาก ถ้าเทียบด้านพลังแล้วก็ถือว่าสามารถจัดการพวกกองกำลังปลดปล่อยได้แน่นอน

     "อ เอ่อคือ มีเรื่องให้ช่วยน่ะค่ะ"

     "อะไรเหรอครับ?" อีกฝ่ายลุกขึ้นยืนก่อนจะมายืนตรงหน้าฉัน พร้อมกับชาแก้วหนึ่งยื่นมาให้ ฉันรับมาดื่มรวดเดียวจนหมดก่อนจะส่งคืนให้เขา

     "ขอบคุณค่ะ คือว่า...มีคนมาทำลายต้นไม้ที่ฉันปลูกเอาไว้ พอเข้าไปห้ามเขาก็ทำร้ายพวกมันมากกว่าเดิม ค คุณช่วยไปหยุดพวกเขาได้รึเปล่าคะ?" ฉันลองพูดแลำแกล้งบีบน้ำตาใส่ ในใจนี่แม่งอยากจะอ้วกใส่การกระทำของตัวเองชะมัด


     ใครเห็นมีหวังได้โดนล้อยันหลานบวชแน่

     "ได้สิครับ ว่าแต่...อยากให้ผมเอาดอกไม้ไปเปลี่ยนด้วยรึเปล่า?" ฉันยิ้มส่ายหน้าก่อนจะรีบชี้ไปยังเมืองที่กำลังถูกโจมตี

     "ไว้หลังจากช่วยหยุดพวกเขานะคะ"










     พวกกินโทกิได้แยกกันไปคนละทางเพื่อที่จะไล่ต้อนพวกชาวสวรรค์ให้มาอยู่รวมกันที่หน้าเมืองจากทั้งสี่ประตู ตามคำบอกของไอชา ว่าจากที่เธออ่านมังงะของพวกเขามามันเกิดขึ้นจริงล่ะก็ พวกเขาจะลองทำตามดูก่อนเพื่อถ่วงเวลาเธอกลับมา
  

     "ฮ้าววว  ยังหลับไม่อิ่มเลย"  วินบ่นพึมพำก่อนจะวิ่งเหยาะๆตามหลังชาวสวรรค์ไปอย่างไม่ใส่ใจนัก

     "มันใช่เวลามาหลับมั้ย!! ถ้าพวกมันยังไม่ไปเราก็ยังต้องสู้นะ" ชาวบ้านคนหนึ่งแย้งก่อนจะระดมกันไล่ต้อนพวกชาวสวรรค์ออกมานอกเมือง

     "ไม่หรอก เดี๋ยวมันก็จบแล้วล่ะ" 

     "หา หมายความว่ายัง---"

     "นี่! ทำไมพวกมันถึงหยุดล่ะ?" เสียงของชาวบ้านนั้นหยุดลงก่อนจะชี้ไปยังด้านหน้าซึ่งมีเอเลี่ยนตัวสูงใหญ่ น่าจะอายุมากแล้วกำลังข่มขู่ให้พวกมันเข้าสู้กลับ


     ตูมมมม!!


     พวกเขาหยุดฝีเท้าทันทีเมื่อเห้นว่ามันหันกลับมามองด้วยสีหน้าอึกอักและกำดาบไว้แน่น

     "ไม่ต้องสู้หรอก เตรียมหนีดีกว่า" เธอไม่ว่าเปล่าก่อนจะหมุนตัววิ่งจ๊อกกิ้งกลับทางเดิม

     "หา หมายความว่ายังไงกัน?"

     "เดี๋ยวก็รู้"










     กินโทกิและคนอื่นๆ ทำหน้าอึกอักเมื่อเห็นผู้มาใหม่ที่อาวุธของศัตรูไม่สามารถทำอะไรได้เลยแม้แต่น้อย ตนถึงกับกลืนน้ำลายเหงื่อตกเมื่อรู้สึกได้ถึงรักสีอาฆาตตรงหน้า

     "โอ้ มาทันสินะคะ!" ฉันร้องทักด้วยความรู้สึกกะปรี้กะเปร่าสุดๆ ก่อนจะมองฉากนองเลือดตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น

     "ไอชา! หรือว่าเธอ..."

     "ค่ะ ฉันพามาเอง...ในมังงะน่ะมันเขียนไว้ว่า คุณเฮโดโระเปHนคนเดียวที่เอาชนะเอเลี่ยนนั่นได้ เพื่อที่ทุกคนจะได้พักเร็วๆก็เลยแยกตัวกับพวกคุณ ไปเรียกเขามาน่ะค่ะ"

     ตูมมมม!!

     "แต่ยังไงก็ระวังอย่าให้เขามาฆ่าเราก็แล้วกันเนาะ" ฉันว่าก่อนมองพวกเอเลี่ยนที่กำลังถูกเฮโดโระไล่อัด เหมือนยุงหนีไม้ช๊อตไฟเลย

     "คุณกินจะไปไหนน่ะ!!"

     "ใครจะอยู่ในถูกฆ่ากันล่ะฟะ"

     "ไม่ต้องตามหรอกชินปาจิคุง เดี๋ยวเขาก็วิ่งกลับมาทางนี้เองแหละ" ฉันยิ้มกว้างก่อนจะเดินหน้าไปเรื่อยเปื่อย  ไม่นานนักเสียงฝีเท้าจากด้านหลังก็วิ่งมาทำให้ฉันเปลี่ยนจากวิ่งเหยาะมาวิ่งเต็มฝีเท้า


     "ทำไมไม่เตือนฉันละ ยัยบ้า!!"
     
     "เอ้า ถ้าบอกไปคุณก็รู้ดิ เห็นแบบนี้แล้วแต่พวกฉันรู้สึกตลกดีอ่ะ" ฉันพูดไปขำไป พลางเหลือบมองพวกผีที่กำลังไล่ตามพวกเราอยู่

     "ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!"












     ในคืนนั้น 

     คาบูกิโจกลับเข้าสู่สภาวะสงบศึกชั่วคราว พวกเราจึงลงมือช่วยกันทำแผลคนที่บาดเจ็บกันเท่าที่จะทำได้ ประสบการณ์ที่เรียนมาในชั่วโมงพละ คาบของการเรียนปฐมพยาบาลไม่เสียเปล่าเลยจริงๆ ความรู้ในสิ่งที่เรียนมาได้เอามาใช้ในโลกนี้หมดเลย ทั้งที่ในโลกแห่งความเป็นจริงเรายังไม่ได้มีแม้แต่โอกาสแท้ๆ

     "พวกไอจังไปพักก่อนเถอะจ้ะ ตอนนี้ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วล่ะ" โอทาเอะบอกกับพวกเราที่เพิ่งจะทำแผลให้ผู้บาดเจ็บเสร็จเรียบร้อย

     "ค่ะ คุณโอทาเอะ" ร่างบางตรงหน้ายิ้มให้กับพวกเราก่อนจะหันกลับไปยังที่พักชั่วคราวเพื่อพักผ่อน พวกเราสองคนเลยมานั่งคุยกันกับการต่อสู้เมื่อเช้า







     "ฮ่าๆๆๆ! เออ ใช่ ตอนนั้นกูขำมากเลยนะ พอมาเจอของจริงนี่อยากจะตะโกนออกมาดังๆเลยว่าพีค!!"

     "ใช่ป่ะๆ แล้วนี่มึงนอนพอแล้วเหรอ"

     "พอกับผีดิ พวกเอเลี่ยนบุกมากูเลยสะดุ้งตื่นเลย...มึงไปหาคุณกินเถอะ กูจะไปหาที่นั่งเงียบๆซะหน่อย" วินว่าก่อนจะผุดลุกขึ้นแล้วเดินไปหาอาคารร้าง


     ฉันเองก็แยกกับมันแล้วไปหาคนที่กำลังนอนอยู่ในห้องๆหนึ่ง พอค่อยๆเลื่อนเปิดไปดูก็เห็นว่าเขานั้นทั้งเอาผ้าปิดตา เฮดโฟนมาใส่ แถมยังพวกเหล้าสาเกนี่อีก

     "เฮ้อ จะเมาหลับงั้นสิ...เดี๋ยวก็ไม่ได้หลับหรอก" ฉันบ่นก่อนจะหมุนตัวจะออกไป แต่เสียงของคนนอนอยู่ก็ดังขึ้น

     "ได้ยินนะเฮ้ย"

     "...อ้อเหรอคะ? ขอโทษด้วยที่มารบกวนเวลานอนของคุณ งั้นฉันไปนอนกับยัย---"

     "เธอมาก็ดีเหมือนกัน เข้ามาสิ" ฉันเลิ่กคิ้วมองอีกฝ่าย ที่เปิดผ้าผิดตาข้างหนึ่งมองฉันด้วยใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์เหล้า ก่อนจะเดินเข้าไปแล้วนั่งข้างๆ (ปล.นั่งขัดสมาธินะคะ)

     "คุณน่ะพักเถอะ ไว้ค่อยคุยก็ได้นี่"

     "เออ คุยตอนนี้แหละ ฉันจะพูดแต่ขอหลับตาก็แล้วกัน" ไม่ว่าเปล่ามือใหญ่ก็เลื่อนมาจับมือฉันอย่างหน้าตาเฉย พอจะชักมืออกเขากลับกระชับมอฉันไว้แน่น

     "อะไรของคุณล่ะคะเนี่ย?"

     "เธอรู้ใช่มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้"

     "ค่ะ"

     "นั่นแหละที่ฉันอยากจะเตือนเธอ...เรื่องเพื่อนของเธอ" ฉันขมวดคิ้วเมื่อเขาถามถึงยัยวินขึ้นมา

     "อะไรล่ะคะ พักนี้คุณดูพูดถึงยัยนั่นบ่อยจัง"

     "หึงรึไง?" เขาเปิดตามองฉันข้างหนึ่งแล้วยิ้มล้อเลียน ฉันถึงกับหน้าร้อนฉ่าแล้วพยายามจะถอยห่าง ถ้าไม่ติดว่ามือของเขายังจับมือของฉันไว้อยู่

     ฟึ่บ ตุบ!

     "นี่คุณกิน! อย่ามัวแต่เล่นได้มั้ย คุณน่ะรีบๆนอนพักเลยนะ เดี๋ยวก็ไม่มีแรงไปสู้หรอกค่ะ เมื่อกี้ก็เพิ่งโดนคุณสึคุโยะอาละวาดมาไม่ใช่เหรอ?"

     "..." เขาผงกหัวขึ้นมามองฉันที่นอนทับเขาด้านบน แขนทั้งสองข้างของเขานั้นล็อคเอวฉันไว้แน่นจะดิ้นยังไงก็ไม่หลุดสักที โว้ยยย!

     "...เฮ้อ ยอมแล้วค่ะ ว่าสิ ฉันเหนื่อย" ฉันเอาหน้าซบกับแผงอกของเขาแล้วพูดเสียงอู้อี้อย่างหมดแรง

     "เพื่อนของเธอน่ะ บอกว่ามที่นี่เพื่อฆ่าเข้าสัตว์ประหลาดนั่นใช่มั้ยล่ะ?" เป็นฉันที่ผงกหัวขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ

     "คุณรู้ได้ยังไง!"

     "ตอนที่เธอหลับ เพื่อนของเธอได้คุยกับฉันถึงเหตุผลที่มาที่นี่...เขาบอกเธอว่ายังไงล่ะ?"

     "จะฆ่าจนกว่าจะตาย...ค่ะ" ฉันตอบไปด้วยความรู้สึกที่ไม่สบายใจเท่าไหร่ ก่อนที่เสียงถอนหายใจของคนด้านล่างจะดังขึ้นแล้วพูด

     "ยัยนั่นทำไม่ได้หรอก และไม่มีวันทำได้ด้วย"

     "เอ๊ะ ทำไมคุณกินถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ?" มือใหญ่ที่กอดเอวฉันไว้คลายออกก่อนจะเลื่อนมือมาลูบผมฉันเบาๆ

     "ตาน่ะ"
     
     "ตา?"

     "มันเหมือนจะว่างเปล่า...แต่กลับดูสับสน เหมือนจะแข็งแกร่ง แต่ก็อ่อนแอ...เธอน่ะปกป้องเพื่อนของเธอไว้เถอะ" ฉันขมวดคิ้วไม่เข้าใจก่อนจะลงจากตัวเขาแล้วมานั่งข้างๆฟูก

     "คุณรู้เหรอว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับยัยวิน?"

     "ไม่รู้"

     "เอ้า!"

     "แต่ที่รู้แน่ๆ มีอยู่อย่างเดียว...เธอก็น่าจะคิดเหมือนกับฉันนะ ไอชา" ดวงตาสีแดงทับทิมเปิดขึ้นมองฉันราวกับรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่



     

"วินอาจเป็นคนเดียว ที่ทำให้อุซึโระรู้สึกสับสนก็ได้"




     "ฉันคิดแบบนั้น..." ฉันมองคนผมเงินตรงหน้าซึ่งอีกฝ่ายก็หันมามองตอบ แล้วยกยิ้มให้ก่อนจะดึงฉันลงไปนอนกอดต่อ

     ตุบ!

     "ไอ้คุณกิน ปล่อย! เหม็นเหล้าโว้ยยย!!" ฉันพยายามดิ้นดันแผงออกเขาออกห่าง แต่ยิ่งขยับมากเท่าไหร่ เสื้อของเขาก็ยิ่งรุ่ยลงจนฉันเห็นหน้าท้องที่มีซิคแพคเป็นลอยสวยอย่างชัดเจน

     
     มันทำให้ฉันหน้าแดงเข้าไปใหญ่ ได้คนตัวใหญ่ก็ยังหัวเราะสนุกสนานแล้วกอดฉันแน่นยิ่งกว่าเดิม แต่ประโยคต่อมาทำให้ฉันถึงกับตัวชา หูอื้อไปทันที

     "เธอเหม็นฉัน?"

     "เออ!!"

     "แต่ฉันหอมเธอได้สินะ"

     "ฮะ มุขอะไรของคุณเนี่ย? อ๊ายยยย คุณกินมันสกปรก!!" เขากระชับกอดแล้วยื่นจมูดมากดที่แก้มฉันจนมันฝังลงไป      

     "นี่แหละ กลิ่นที่ฉันคิดถึงล่ะ..." เขาเอ่ยแล้วยิ้มบางก่อนจะมองฉันที่กัดฟันหน้าแดงฉ่าไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี เพราะสู้เขาไม่ได้

     ให้ตายสิ! ทำไมต้องมาใจเต้นกับเขาด้วยเนี่ย!

     "เธอเป็นของฉันแล้วนะ ไอชา" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ จนฉันใจสั่นยิ่งกว่าเดิมแถมด้วยรอยยิ้มที่ทำเอาสาวๆคลั่งตายได้เลย

     "...ขี้โกงที่สุดเลยคุณเนี่ย"

     "หึ อะไรกันล่ะ ฉันเป็นพระเอกเชียวนะ" เขายิ้มก่อนจะกดริมฝีปากทาบทับกลีบปากของฉันเบาๆ แล้วผละออก






เออ ยอมค่ะ ยอมเป็นของเขาแล้วก็ได้!!






(Aisha Story Happy End!!)






♡o。.(✿ฺ。 ✿ฺ)



จะรีบไปไหน จะรีบไปไหน


ถึงไอชาจะแฮปปี้ เอนดิ้งแล้ว แต่'วิน'ยังไม่จบนะเออ


C U Again Monday





เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

810 ความคิดเห็น

  1. #565 Ceji_lutania (@Ceji_lutania) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 21:09
    รอน่องวินต่อปายยยยยย
    #565
    0
  2. #563 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 22:19

    อร๊ายยย ไอชาเป็นเมี---ของคุณกินแย้วว

    #563
    0
  3. #561 tonraknarak (@tonraknarak) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 22:02

    Noooo!!! อุตส่าหลอกตัวเองว่าคุณกินเป็นโสดจนจบเรื่อง ถึงจะมีโมเม้นมาตั้งแต่แรกเลยก็เถอะ แงงงง----

    คุณกิ๊น!!! เอ็งไม่ใช่ซึระนะ จะเอาเมียชาวบ้านมาเป็นเมียตัวเองม้ายยยด้ายยยยย

    #561
    0
  4. #560 JessicaBelle (@JessicaBelle) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 15:00
    เยสสสสสส พวกเขาเป็นผัวเมีย---แฟนกันแล้วค่าาาาาาา
    #560
    0
  5. #559 TARA I.N.K. (@Ink260248) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 07:54
    ท่านผู้โดยสารโปรดทราบขนาดนี้รถไฟฟ้ากำลังจะถึง"สยาม"ผู้โดยสารสามารถเป็นเส้นทางจาก"ไอชา"ไปรถไฟฟ้า"วิน"ได้ที่สถานีนี้โดยประตูรถจะเปิดด้านขวาขอบคุณค่ะ

    ปล.หลอนจนจำขึ้นใจ ต่ออีกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #559
    1
    • #559-1 Phatusanime (@phatcharaluk) (จากตอนที่ 42)
      28 พฤษภาคม 2562 / 19:33
      มาเป็นชื่อสถานีเลย
      #559-1
  6. #558 S2O3 (@sornsawanean) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 06:57
    สถานนีต่อไป วินนนนนนนนน
    #558
    0
  7. #557 SN Sinam (@0807609091) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 02:07
    เป็นแฟนกันแล้วววว!!! อร้ายยยๆๆๆๆๆงื้ออออ
    #557
    0
  8. #556 whiterose_ota (@whiterose_ota) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 00:08
    ในที่สุดๆๆๆๆเค้าก็ได้เป็นแฟนกันแล้ววว อรั้ย!!
    #556
    0