[Fiction Gintama] ตื่นจากฝันฉันอยู่ในโลกกินทามะ OC

ตอนที่ 40 : ตอนที่ 39 Don't be afraid daybrake has come. (ประกาศจะเตี้ย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 692
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    20 พ.ค. 62

     


    พวกเรากลับมาถึงโลกอย่างปลอดภัย เพราะตอนที่พวกเราตื่นขึ้นมาปุ๊บยานก็ใกล้จะถึงโลกเสียแล้ว แต่พวกเราจึงถือโอกาสนี้ แนะนำยัยวินให้ทุกคนได้รู้จัก

     "เธอเองก็มาจากอีกมิตีเหมือนไอชางั้นเหรอ?" คุณกินถามคนข้างๆฉันที่เพิ่งจะตื่นนอน

     "ก็แบบนั้นแหละค่ะ ฮ้าววว"

     "แล้วถ้ากลับไปที่โลกพวกเธอจะทำอะไรก่อนล่ะ?" ฉันกับยัยวินมองหน้ากันแล้วหล่อนก็พยักเพยิดให้ฉันตอบ

     "เอ่อ...ไปเดินเที่ยวละมั้งคะ เนอะไอ้วิน"

     "ก็ได้หมดแหละนะ ฮึ่บ! ขอตัวออกไปเดินเล่นหน่อยล่ะ คุยกันไปก่อนเลยนะทั้งสองคน" ยัยวินเหมือนจะรู้จึงผุดลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทิ้งให้ฉันกับคุณกินอยู่ด้วยกันสองคน


     ทั้งห้องนั้นเงียบสนิท จนรู้สึกกดดันขึ้นมาดื้อๆและยิ่งถูกคนผมขาวตรงหน้าจ้องสบตาอ่านยากนั้นมันยิ่งทำให้ฉันใจคอไม่ดี

     "ไอชา..."

     "..."

     "คุณยูเมะ?" ฉันหันขวับไปมองเขาที่โพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินมามองหน้าฉันใกล้ๆจนต้องขยับหนี

     "อ เอ่อ..."

     "เพื่อนของเธอ...รู้จักเจ้านั่นมาก่อนใช่มั้ย?" น้ำเสียงเรียบนิ่งกดต่ำเล็กน้อยจนเริ่มนึกกลัว แต่ก็ได้แต่พยักหน้าตอบไปอย่างช่วยไม่ได้

     "ค่ะ...ยัยวินรู้จักกับอุซึโระ ก่อนที่เขาจะกลายเป็นโยชิดะ โชโยว"

     "ทำไมถึงรู้จักกับเจ้านั่นได้ และรู้จักกันได้ยังไง?" ฉันหลับตาพลางนึกถึงใบหน้าของวินที่ถึงกับปล่อยเสียงร้องไห้ทันทีที่พูดถึงความหมายของดอกไม้นั้นออกไป

     "ฉันบอกไม่ได้หรอกค่ะ เพราะฉันอยากจะรักษาน้ำใจของเธอเอาไว้...แต่ขอให้คุณรู้เพียงแค่อย่างเดียวก็พอค่ะ"

     "..."

     "เธอคือน้องสาวของคุณยูเมะในโลกของพวกเรา และเธอมาที่นี่เพื่อฆ่าอุซึโระ"


==========
5%
==========

     
     คุณกินถึงกับอึ้งเมื่อฉันตอบออกไป ฉันก็ได้แต่นั่งนิ่งมองปฏิกิริยาของเขาอย่างที่คาดไว้

     "น้องสาว ของคุณยูเมะ? ทำไมถึง---"

     "ฉันก็ไม่แน่จหรอกค่ะ คุณยูเมะได้มาเกิดอีกมิติหนึ่งละมั้งคะ แต่ว่าเธอยังไม่ทันได้เกิดก็ตายเสียก่อน...และเธอก็ได้กลายเป็น'พี่ชาย'ของยัยวิน เพื่อนของฉัน"

     "...ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

     "ไม่รู้ค่ะ"

     "แล้วตอนนี้...ใครคือคนที่อยู่กับอาจารย์  แล้วใครคือคนที่อาจารย์รักกัน" คุณกินเอ่ยถามด้วยสีหน้าสับสนอย่างหนัก จนฉันเองก็รู้สึกลำบากใจไม่น้อยกับท่าทีของเขาในตอนนี้ แต่มันก็ไม่กล้าที่จะพูดออกไป

     "ฉันตอบไม่ได้ค่ะ" ได้เพียงก้มหน้าตอบเขาไปอย่างนั้น เพราะฉันไม่รู้...

     คนที่เขารักในตอนนี้คือคุณยูเมะคนไหนกันแน่ บางอย่างในอกมันตีตื้นขึ้นมาจนอึกอัดไปหมด ไม่รู้ทำไมมันกลับรู้สึกเหมือนว่าหัวใจปวดหน่วง เย็นวาบเหมือนกับกำลังถูกแช่แข็ง

     "..."

     "ฉันขอตัวก่อนนะคะ" ตอนนี้ฉันจึงต้องลุกขึ้นเพื่อเดินออกไปจากห้อง แต่ในตอนนั้นก็สวนทางกับชินปาจิ แล้วก็คางุระเดินสวนเข้ามาแทน





     ฉันเพิ่งสังเกตเห็น และนึกออกก็วันนี้...ว่าใบหน้าของคุณยูเมะนั้น ทำไมมันถึงได้คุ้นเคยนักหนา









     ชั่วพริบตาที่สวนกันนั้น คางุระเหลือบมองหญิงสาวที่เดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าที่เปื้อนยิ้มบางเบา แต่ดวงตานั้นกลับเศร้าสร้อย เสี้ยวหน้าที่เด็กสาวเผ่ายาโตะได้เห็นนั้นทำให้เธอต้องนิ่งงัน

     เมื่อเห็นน้ำใสไหลอาบแก้มเนียนนั้นอย่างเงียบงัน








     คาซึระที่เพิ่งจะคุยกับทัตสึมะเรียบร้อยก็เดินออกมาจากห้องมองเห้นร่างบางในชุดสไตล์จีนประยุกต์กอดอกมองออกไปยังนอกยานอวกาศด้วยแววตาที่ดูผ่อนคลาย ชายหนุ่มขมวดคิ้วสงสัยเมื่อได้ยินเสียงเธอฮัมเพลงด้วยความสบายอารมณ์ ก่อนจะรู้สึกได้ว่ามีคนเดินมา

    ร่างสุงชะงักเมื่อได้เห็นใบหน้านั้นชัดๆ ด้วยความตกใจปนอึ้ง แต่เมื่อได้ยินเสียงทักเท่านั้นถึงทำให้เขาได้สติ

     "คุณคือ คาซึระ โคทาโร่สินะ"

     "ช ใช่...เธอ"

     "ฉันเป็นเพื่อนของไอชาค่ะ ชื่อวิน" คาซึระพยักหน้ารับรู้ก่อนจะมองเห้นภาพบางอย่าซ้อนทับกับ วินที่กำลังยิ้มบางอย่างเป็นมิตรให้

     "เธอคล้าย คนๆนั้น..."

     "คิดว่างั้นเหรอคะ? ฉันว่าฉันไม่คล้ายคนที่คุณกำลังนึกถึงอยู่เลยสักนิดนะ" เธอเท้าเอวมองอีกฝ่ายพลางสะบัดผมหางม้าที่ป้ายมาอยู่ข้างไหล่

     "เธอรู้งั้นเหรอ ว่าฉันกำลังนึกถึงใคร"

     "ใช่ ฉันรู้...สายตาของคุณมันแสดงออกซะขนาดนั้นนี่" คาซึระหรี่ตามองชั้นเชิงของหญิงสาวตรงหน้าที่ราวกับว่ารู้จักพวกเขาเป็นอย่างดี

     "...เธอรู้จักคนๆนั้นด้วยสินะ"

     "ก็ใช่ ถึงจะไม่เคยเจอหน้ากันก็เถอะ...แต่เขาก็เป็น'พี่ชาย'ของฉันนี่"

     "พี่ชาย? ความว่ายังไง...?"

     "..." วินเงยสบมองชายหนุ่มตรงหน้าที่เริ่มแสดงอาการร้อนรนออกมาด้วยท่าทีนิ่งเฉย คาซึระรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่เหมือนกับไอชา แต่ว่ามันน่ากลัวกว่ากันมาก

     "จุดประสงค์ของเธอ...คืออะไรกันแน่" ในตอนนั้นวินกลับมองเห็นร่างของใครคนหนึ่งเดินทาง ทำให้ท่าทีที่นิ่งเฉยของเธอเริ่มเปลี่ยนไป ก่อนจะเดินผ่านร่างของชายหนุ่ม และเข้าไปหา






     "ไอ้ชา เกิดอะไรขึ้น มึงร้องไห้ทำไมวะ?" ยัยวินรีบเข้ามาหาฉันด้วยความตกใจ ก่อนจะมองทั่วร่างกายของฉันว่าเจ็บตรงไหน


    "เชี่ย อย่าร้องดิมึง เกิดอะไรขึ้นวะ ไอ้หัวหยิกมันทำอะไรมึงให้กูไปจัดการให้มั้ย?" ฉันส่ายหน้าไม่ตอบ แต่ยิ่งกลั้น น้ำตาก็ยิ่งไหล

     "เอ่อ ขอตัวก่อนนะ คุณคาซึระ เดินทางปลอดภัย...ป่ะ ไอ้ชา" ยัยวินที่ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ลาอีกฝ่ายก่อนจะรีบพาฉันออกจากที่ตรงนั้นให้เร็วที่สุด



     ยิ่งฉันเห็นหน้า ฉันก็ยิ่งอยากจะร้องไห้...เข้าใจแล้ว เข้าใจดีเลยด้วย ถึงแม้สีผมจะต่างกัน แต่ว่าพอลองดูดีๆแล้ว ใบหน้าของยัยวิน 


















คือใบหน้าของ คุณยูเมะ

 



==========
50%
==========






     กินโทกินั่งกุมขมับทันทีที่ได้ยินคำตอบจากปากของหญิงสาว ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นแล้วเดินจากไประหว่างที่ยานอวกาศกำลังจะร่อนลงลู่พื้นโลก ก็ตั้งใจว่าจะต้องคุยกับไอชาให้รู้เรื่องให้ได้
    
     "เพื่อนฉันง่วงน่ะ ก็เลยให้งีบสักหน่อย..." วินเอ่ยตอบแทนก่อนจะหลีกทางให้อีกฝ่ายมองเข้ามายังด้านในห้องที่มีร่างบางที่เขาตามหานอนหลับอยู่

     "งั้นเหรอ?"

     "...ไอชาพูดให้ฉันฟังแล้ว คุณคงคิดว่าฉันหน้าเหมือนคุณยูเมะของพวกคุณล่ะสิ" กินโทกิชะงักก่อนจะเหลือบมองหญิงสาวตรงหน้าที่มีใบหน้าเหมือนกับคนที่เขาเฝ้าคิดถึง

     แม้จะต่างกันเพียงแค่สีผม และอายุก็ตาม...

     "..."

     "ออกมาคุยข้างนอกเถอะ เพื่อนของฉันเหนื่อยมาก คงต้องให้พักก่อนที่เราจะไปบู๊กันต่อที่คาบูกิโจ" วินว่าก่อนจะเดินออกมาจากห้องนำร่างสูง กินโทกิเหลือบมองสักพักก่อนจะหมุนตัวเดินออกมา










     "ไอ้ง่าวววววว ง่าวที่สุดเท่าที่ฮาเคยป๊ะเลย" วินด่าใส่หน้าอีกฝ่ายเป็นคำเมืองอย่างไม่อ้อมค้อมจนกินโทกิถึงกับผงะ ขมวดคิ้วไม่เข้าใจว่าทำไมถึงด่าตน

     ถึงหน้าเหมือน แต่นิสัยไม่เห็นเหมือนเลย!!

     "เฮ้ยๆ มาว่าฉันแบบนี้หมายความว่าไงกันเนี่ย"

     "ก็ด่าไง ซึ่งตึง! โคตรปึ๊ก! จะให้รัวคำเมืองใส่เป็นชุดมั้ยล่ะ ไอ้หัวหยิก!!" วินตวาดด่าอีกฝ่ายปาวๆจนอีกคนแทบเถียงไม่ทัน

     "..." 

     "นี่คุณสับสนว่าใครกันแน่คือยูเมะที่คุณรู้จัก...ฉันเข้าใจถูกใช่มั้ย?"

     "ยังอุตส่าห์รู้อีกนะ"

     "ไม่รู้ก็ตาบอดเต็มทนแล้วล่ะ เฮ้อ ความจำคุณสั้นรึไงกัน ไอ้ชามันก็น่าจะพูดไปแล้วนะ ว่าคุณยูเมะที่อยู่กับพวกคุณตอนนั้น ก็คือเธอ"

     "แล้วทำไมเธอถึง..."

     "ฉันเป็นน้องสาวของคุณยูเมะก็จริง แต่ก็เขาก็เป็นพี่ชายของฉัน เขาก็ยังมีโครงหน้าของชาติที่แล้วหลงเหลืออยู่นะ ต่างกันแค่สีผมของพวกฉันเท่านั้นเอง" หญิงสาวตรงหน้าว่าก่อนจะจับกลุ่มเส้นไหมสีน้ำตาลช๊อคฯให้ดู

     "...แล้วเธอ"

     "เฮ้อ อย่าเข้าใจผิดแบบนั้นจะได้มั้ย ใครทำให้เพื่อนของฉันร้องไห้...ฉันไม่ปล่อยมันไว้หรอกนะ"

     "..."

     "คนที่คุณควรจะดูแล คนที่คุณโชโยวฝากฝังไว้ในอดีต...คือไอชา แต่ฉันไม่ใช่" กินโทกิมองหญิงสาวตรงหน้าที่พูดแก้ไขกระจ่างชัดราวกับว่ารู้เรื่องทุกอย่าง

     "แล้วเธอมาที่นี่ เพราะอะไรล่ะ?"

     "dHมาช่วยเพื่อนฉันน่ะสิ...ไปล่ะ หิวน้ำขอกลับไป---" ระหว่างที่กำลังเดินสวนกินโทกิได้รั้งบ่าเล็กเอาไว้ ทำให้วินหันมามองด้วยแววตาเรียบเฉย

     หมับ!

     "ไม่ใช่แค่นั้น เธอยังพูดไม่จบ..."

     "..."

     "ถ้าแค่มาช่วยเพื่อนของเธอ ทำไมฉันถึงรู้สึกได้ถึงจิตสังหารของเธอจากบนหน้าผากันล่ะ..จริงมั้ย?" ชายหนุ่มยกยิ้มเย็นท้าทาย ทำให้หญิงสาวถึงกับมองกลับและเผลอปล่อยกลิ่นไอฆ่าฟันออกมาโดยไม่รู้ตัว

     ครืนนนนน

     "มันไม่เกี่ยวกับคุณ"

     "หึ ถ้าอย่างนั้นฉันขอถามอย่างอื่นก็ได้"

     "..."

     "เธอรู้จักอุซึโระได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไหร่? และเป้าหมายของเธอคืออะไร" กินโทกิเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่แววตาสีเข้มคู่สวยสั่นไหวรุนแรงด้วยความรู้สึกหลากหลาย

     ดวงตาคมกริบเหลือบมองมือเรียวที่กำลังสั่นระริกด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะได้ยินเสียงเค้นหัวเราะแล้วเอ่ยตอบคำถามที่ทำให้เขาต้องลอบกลืนน้ำลาย เมื่อสบตาของอีกฝ่ายที่มีท่าทีเปลี่ยนไป



   



     "หึ ฉันมาเพื่อ'ฆ่า'เขายังไงล่ะ"

     "..."
    
     "จะไม่หยุดคิด...จนกว่าฉัน หรือเขาจะตายกันไปข้างหนึ่ง หรือต่อให้ฉันต้องลงนรกก่อนเขา"

     "..."

     "ฉันก็จะตะเกียกตะกายขึ้นมา แล้วลากเขาลงนรกไปก่อนฉันให้ดู!!" วินตะโกนลั่น ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความดุดันน่ากลัว ก่อนจะสะบัดตัวออก


เธอคนนี้เหมือนกับ 'เขา'....ที่ถูกเรียกว่า 'ปีศาจ'
     

     "แล้วเธอทำได้งั้นเหรอ?" วินสะอึกก่อนจะเสหลบไปมองทางอื่น มือเรียวกำหมัดแน่นเป็นก้อนกลม

     "เออ ไม่เถียงก็ได้ ว่าฉันลังเล!"

     "..."

     "แต่ก็ไม่อยากผิดสัญญาที่ให้ไว้ ไม่งั้นมันคงหลอกหลอนฉันไปจนวันตาย"

     "สัญญา?"

     "ฉันเคยอยู่ในร่างของคุณยูเมะมาก่อน และเป็นก่อนหน้าที่เขาจะกลายเป็นโยชิดะ โชโยว" กินโทกินิ่งงันไปก่อนจะมองอีกฝ่ายที่เล่าเรื่อง

     "หมายความว่าไง?"

     "...ตอบไม่ได้"

     "ทำไม?"

     "เพราะคนที่สามารถจะตอบได้ เขาตายไปแล้ว"

     "เธอหมายถึงอุซึโระ...หมายถึงคนที่เธอรู้จัก" วินส่ายหน้าแล้วเงยสบตาอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะเอ่ยราวกับต้องการจะตัดพ้อ

     "คนเราน่ะ จากกันได้หลายแบบนะ คุณกิน"

     "..."

     "จากเป็น จากตาย ตายเพียงแค่ร่างกาย และตายไปจากความทรงจำ"

     "..."

          "ฉันเองก็ตายไปจากความทรงจำของเขาแล้ว ตั้งแต่เขาเป็นโยชิดะ โชโยว ฉะนั้นรักษามันไว้ให้ดีล่ะ ตอนนี้คุณก็ไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ"

          "อืม เข้าใจแล้ว"

     "Don't be afraid daybrake has come." เธอหมุนตัวแล้วเดินจากไปทิ้งให้ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่กับที่จนอีกฝ่ายหายลับตา













     ฟึ่บ!

     "อือ...ฮ้าววว ใกล้ถึงรึยังเนี่ย?" ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากที่พักผ่อนเอาแรงแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

     ท้องฟ้าสีครามและตึกอาคารที่คุ้นเคยทำให้ฉันหายสงสัย ก่อนจะมองไปรอบๆห้องก็ไม่เห็นยัยเพื่อนตัวดีของฉันเลย หายไปไหนของยัยวินกันนะ

     "ตื่นแล้วเหรอ?" แต่เสียงที่ทักมากลับทำเอาฉันสร่างง่วงในทันที เมื่อเห้นร่างของคนผมเงินยืนพิงกำแพงมอฉันแล้วยกนิ้วแคะหู

     "...ค่ะ" ฉันพยักหน้าก่อนจะค่อยๆผุดลุกขึ้นยืนบาดแผลบางส่วนก็ไม่ได้เจ็บมากแล้ว

     "ยังเจ็บตรงไหนอยู่รึเปล่า?"

     "ไม่แล้วล่ะค่ะ ว่าแต่ฉันคุณนั่นแหละ ไม่เป็นไรแล้วเหรอ?" เขามองฉันนิ่งก่อนจะค่อยๆเดินมา แต่ยังไม่ทันที่จะได้อ้าปากถามอะไรมือใหญ่ก็รั้งฉันเข้าไปใกล้

     ฟุ่บ!

     "เอ๊ะ มีอะไรเหรอคะ?"

     "ก่อนหน้านี้ ยอมรับว่าฉันสับสน...ว่าคนยูเมะที่ฉันรู้จัก คือเธอ หรือว่าเพื่อนของเธอกันแน่"

     "แล้วตอนนี้คุณมั่นใจแล้วเหรอ ไม่ใช่ว่าหลอนมากจนต้องโด๊ปด้วยของหวานอีกนะคะ" ฉันอดแขวะไม่ได้ แต่ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของคนที่เอาคางเกยกลางกระหม่อม

     "ไม่หรอก ฉันมั่นใจแล้วล่ะว่าเป็นเธอ...ขอโทษด้วยที่ทำให้ต้องร้องไห้"

     "แค่ฝุ่นมันเข้าตาเฉยๆค่ะ!!"











     คาซึระถูกวินเรียกอีกครั้งก่อนที่พวกเขาจะนำยานลงจอดบนพื้นโลก แล้วทำหน้าที่ต่อพร้อมกับซาคาโมโต้ ทัตสึมะ ชายหนุ่มเดินมาพบร่างบางที่ยืนมองทิวทัศน์อยู่เพียงลำพังด้วย และระวังภัยเสมอ
     
     "ไม่ต้องระแวงขนาดนั้นก็ได้ ฉันไม่ได้มาร้ายหรอกนะ"

     "แล้วเรียกฉันมาทำไมล่ะ?" วินไม่พูดอะไร ได้เพียงแค่มองเขาแล้วยิ้มให้ ชายหนุ่มรู้สึกเย็นวาบในอกเพราะมันเหมือนกับรอยยิ้มของคุณยูเมะมากเหลือเกิน

     "คุณเนี่ย...แต่งตัวแบบนี้ไม่คิดบ้างเหรอว่ามันก๊อปใครมาน่ะ?"

     "อย่าเอาเรื่องลิขสิทธ์มายุ่งน่า คนทั่วเอโดะก็แต่แบบนี้กันมาก่อนทั้งนั้นแหละ" คาซึระแย้งกลับด้วยความหงุดหงิด แต่กลับทำให้อีกฝ่ายหัวเราะ

     "ฮึๆ"

     "เธอพูดแบบนี้อยากโดนฟันให้ขาดเป็นสองท่อนมากใช่มั้ย?"

     "เปล่าเลยๆ แต่พอเห็นคุณแต่งแบบนี้แล้วมันก็อดไม่ได้น่ะ...คุณเหมือนคุณโชโยวมากเลยนะ" วินยิ้มกว้างมองอีกฝ่ายด้วยแววตาคิดถึงใครอีกคนหนึ่งที่แต่งตัวเหมือนกัน

     "เดี๋ยว...เธอชื่ออะไร?" วินหันกลับมาแล้วยิ้มให้พร้อมกับเอ่ยชื่อแล้วเดินไปยังทางออก

     "วิน ที่แปลว่า สายลม ค่ะ"











     คาซึระนิ่งงันไปเมื่อมองว่าเขาเหมือนกับอาจารย์ของตน และคำตอบของร่างบางที่เดินจากไป พลางนึกถึงบทสนทนาที่อาจารย์ได้พูดกับเขาระหว่างที่เพื่อนทั้งสองคนกำลังอยู่ในช่วงสำนึกผิดอยู่ และตอนนั้นคุณยูเมะเองก็ไม่ได้อยู่ด้วย...


     เขารู้ว่าอาจารย์'ไม่ได้รัก'คุณยูเมะ ถึงจะรัก...ก็อาจจะไม่ได้ถึงครึ่งหนึ่งเหมือนกับอีกคน ยามเขาถามด้วยความสงสัย อาจารย์หนุ่มของเขาก็ได้เพียงแต่ตอบว่า











ชื่อของนาง...แปลว่า สายลม













ปล. ก็จะไม่ให้เหมือนได้ยังง๊ายยยย ดูสองคนนี้แต่งตัวสิ!!
ขอขอบคุณรูปภาพจาก https://www.pinterest.com.au/pin/658299670506329793/

Pinterest





ประกาศเปลี่ยนเวลาอัพเจ้าค่ะ

คือ ช่วงนี้ก็เปิดเทอมกันแล้วเนาะ ทุกคนเลยไม่มีเวลามาอ่านกัน ไหนๆก็ไหนๆ เตี้ยเลยจะขอปรับกำหนดการเป็น

ศุกร์[กลางคืน] - เสาร์[กลางคืน] - จันทร์[กลางคืน]


เพื่อไม่ให้รีดเดอร์ที่น่ารักต้องกังวลว่าจะตามตอนไม่ทันนะคะ จึงฝากมา ณ ที่นี้

16/5/2562
23:48 น.





เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

810 ความคิดเห็น

  1. #804 Iris Cristal (@Iris_Namfon) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 05:39
    มันหลายเศร้าเกินไปแล้วคะ
    #804
    0
  2. #553 JessicaBelle (@JessicaBelle) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 00:36
    เหมือนกันจริงๆ
    #553
    0
  3. #550 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 17:39

    ชั่งเหมือนกันอะไรเช่นนี้

    #550
    0
  4. #549 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 06:39
    อมก.เหมือนกันยันทรงผม
    #549
    0
  5. #548 Wonwiwa (@Wonwiwa) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 06:38

    อาจารย์ไม่เคยลืมวินเลยนี่นาา พีคแซงทางโค้งไปเลยเด้อออ
    #548
    0
  6. #547 Kanthima_28 (@Kanthima_28) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 01:00
    รักกี่เศร้าเนี่ย เรื่องนี้มันช่างลึกลับ ซ่อนเงื่อนจริงๆ / ขอบคุณที่อัพค่ะ
    #547
    0
  7. #546 JustAEcho (@JustAEcho) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 23:57
    อาจาร์ยโชโยวรักเด็ก งื้ออ
    #546
    0
  8. #545 JustAEcho (@JustAEcho) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 20:15
    โหยย เรื่องนี้ซับซ้อนมาเลยค่ะ แงง แต่ถ้ารักใครแล้วคนเราก็รักที่นิสัยไม่ใช่หน้าตา เพราะงั้นคุณยูเมะที่ทุกคนรักนั้นคือไอชานะ แงงง
    #545
    0
  9. #544 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 21:25

    รออ่านอยู้นะค่ะ

    #544
    0
  10. #541 Kimiyoshi Ranna (@mookmane) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 12:07
    ถ้าเราเป็นคุณกินแล้วรู้อย่างนี้ก็อึ้งไม่แพ้กันจ้าาาา
    #541
    0
  11. #540 TARA I.N.K. (@Ink260248) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 08:02

    ศุกร์-เสาร์เราอ่านได้ แต่จันเราไม่ได้อ่ะแงงงงง
    #540
    1
    • #540-1 Marius Yo (@tongue) (จากตอนที่ 40)
      21 พฤษภาคม 2562 / 23:56
      ความสัมพันธ์ตัวละครควรเขียนออกมาเป็นแผนผัง ซับซ้อนมากจ้าา
      #540-1
  12. #539 rennerOOI (@ningniell) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 01:43

    โห อึ้งไปเลยทั้งๆที่เรารู้อยู่แล้ว
    #539
    0