[Fiction Gintama] ตื่นจากฝันฉันอยู่ในโลกกินทามะ OC

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 โบราณว่าไว้...อย่านอนตอนกลางวัน ระวังจะฝันเรื่องที่ทำค้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 241 ครั้ง
    20 ก.พ. 62

   

     ครืดดดดดดดดด! 
 
     "ออเดอร์ทำขนมวันนี้หมดแล้ว ไปพักได้!!" เสียงสวรรค์มาโปรดไอชาคนนี้ทันทีหลังจากทำขนมมายาวนานกว่า ครึ่งค่อนวันตั้งแต่ 9 โมงเช้ายันบ่าย 2 โมง 

     "เยส!" ฉันจึงรีบเก็บอุปกรณ์ และนำบางอย่างไปทำความสะอาดก่อนจะคว้ามือถือเข้าห้องนอนของตัวเองทันทีอย่างไมีรีรอ

     ปึงๆๆ!

     "ยัยชา! มากินข้าวก่อนแล้วค่อยนอน อยากเป็นโรคกระเพาะเหรอ?!"สุรเสียงอันศักดิ์สิทธ์ของเสด็จแม่ผู้เป็นที่รักทุบ ขอย้ำว่าทุบประตูห้องให้ฉันไปกินข้าวเที่ยง

     "ค่าาาาา!! แม่กินเลย เดี๋ยวหนูต้มมาม่าเอง" ฉันตะโกนตอบกลับไปก่อนจะเปิดแอปฯนิยายสุดโปรดไว้รอ แล้วเดินออกไปหาอะไรกินในครัว






    5 นาทีต่อมา

     "งืออออ เขินแทนวุ้ย คุณกินโดนฮิจิรุกแบบไม่ทันตั้งตัวเลย...หน้าแดงไปด้วยเลยจ้า" ได้แต่นั่งจิกหมอนที่หนุนหัวด้วยความขัดเขินเมื่ออ่านฟิค Yaoi กินทามะโดยมีเพลงประกอบฉากในห้องที่เปิดไว้บนหัวเตียง


     สวัสดีฉันชื่อไอชา ชื่อจริงก็บอกไปตอนที่แล้ว ตอนนี่อายุ 20 ปี เป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ซึ่งฉันก็อยู่บ้านนั่นแหละเพราะมันใกล้บ้านดี ค่าเทอมก็อยุ่ในระดับที่จ่ายไหว งานอดิเรกส่วนใหญ่ก็คือ อ่านฟิค นิยาย มังงะ ดูอนิเมะ ฯลฯ มันก็เป็นความสุขสำหรับสาวโสดบ้าการ์ตูนอย่างฉันใช่มั้ยล่ะ?  แต่มันคือความสุขตรงที่ว่า ฉันสามารถอยู่เป็นโสดได้มาตลอด 20 ปีนี่เพราะฉันเป็น สาววายจ้า!! มันเลยทำให้ตายด้านกับพวกผู้ชายในชีวิตจริงไปซะแล้ว 


     กิจวัตรในวันหยุดก็ไม่มีอะไรมาก คือ ช่วยกิจการบ้านถึงบ่ายสอง หลังจากนั้นก็กินข้าว เล่นเกม อ่านการ์ตูน อ่านวายวนไป 


      PPPP!!

     "โยสสสส หวัดดีเพื่อนฝูง มีไรหรือ?" มือผละจากหนังสือการ์ตูนที่เช่ามาเป็นตั้งไว้ที่อกแล้วกดรับโทรศัพท์มือถือที่มีสายเข้า

     (สวัสดีค่ะ อิคุณชา ไม่คิดจะออกมาเที่ยวหาเพื่อนสมัยมัธยมสักหน่อยเหรอ?)

     "ไม่อ่ะ ขี้เกียจ มึงดูแดดประเทศไทยก่อนมั้ย? จะอบเพื่อนสุกอยู่แล้ว" ฉันตอบไปอย่างกวนประสาทกับเพื่อนซี้สมัยมัธยมปลาย

     (แหมมม อย่างกับว่ากูจะไม่สุกเนอะ เออ มึงทำไรอยู่อ่ะ?)

     "อ่านการ์ตูน ทำไม จะชวนเก็บแรงค์เหรอ?"

     (แม่นแล้วจ้า กะว่าจะให้ออนไลน์มาซิ่งกันซะหน่อย ว่างป่ะ สักตามั้ย?) พูดชวนแบบไม่อ้อมเลยจริงๆยัยนี่

     "เออๆ แค่ตาเดียวนะ ง่วง"

     (ยังชอบนอนเหมือนเดิมเลยนะ จะซ้อมตายเหรอคะ คุณชา) อ้าว พูดงี้วอนโดนบาทานะคะ อิคุณแฟบ

     "ถ้ายังกวน-ีนอีกประโยคเดียว กูหนีไปนอนละนะ"

     (อ๊าาา!! เล่นกับกูก่อน จะทำภารกิจอ่ะ เหลืออีกไม่เยอะจะครบแล้วช่วยเพี่ยนคนนี้หน่อยเน้อออ)

     "...เออ วางสายแล้วเข้าเกมส์ได้แล้ว!!"

     (อร๊ายยยย ขอบคุณมากค่า รักที่สุดเลย)

     "ไม่ต้องมาเสียงหวานใส่ ขนลุก!"

     









     5 นาทีผ่านไป


     "หึๆ มาแข่งเลือกด่านที่ดริฟท์โคตรเยอะเองนะ ไม่รู้หรืออย่างไร ว่าไอชาคนนี้ชอบดริฟต์...ได้แรงค์ขึ้นอีกต่างหาก" ฉันพึมพำอย่างอารมณ์ดีเมื่อเล่นเกมส์จบตาด้วยคะแนนของฉันชนะเพื่อน แถมยังได้ที่หนึ่งพร้อมกับเลื่อนแรงค์ขึ้นอีก โห ขนาดเลเวลน้อยกว่าหล่อนนะเนี่ย แข่งตาเดียวแชทมาด่าแล้วก็ออกจากเกมส์ไปเลย




     ไร้สิ่งขัดขวางแล้วก็วางโทรศัพท์และหยิบการ์ตูนมาอ่านต่อจากที่ค้างเอาไว้ต่อ 



     เวลาอ่านไปหนังตาก็เริ่มหย่อนลงจนแทบจะปิด มือเริ่มอ่อนและปล่อยให้หนังสือวางแบะปิดหน้าแล้วเผลอหลับไปบนเตียงที่โคตรจะนุ่มกับ บรรยากาศในห้องที่เปิดพัดลมไว้ในอุณหภูมิที่เหมาะสมยิ่งทำให้หลับได้ง่ายขึ้นไปอีก

     "ยัยไอชา! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่านอนกลางวัน...$#@$!#!@" เสียงบ่นของแม่ดังแว่วๆแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันอยากจะตื่นเสียเท่าไหร่หรอก  ความง่วงชนะทุกอย่างแล้วจ้ะตอนนี้














     โครมมมมมมม!!!



     "เฮ้ย อะไรวะ!!" ฉันดีดตัวลุกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างมันกำลังพัง หรือไม่ก็ถูกระแทกแบบแรงสุดๆก่อนจะหันซ้ายแลขวาด้วยใบหน้าตื่นๆ แต่ก็เริ่มตะหงิดกับภาพรอบๆตัว

     อ้าว  ไม่ใช่ห้องนอนเรานี่หว่า? ที่ไหนเนี่ย?

     ในระหว่างที่กำลังเอ๋ออยู่นั้น ฉันก็หันไปยังด้านนอกที่เหมือนจะมีคนเดินผ่านไปมา คิ้วยิ่งขมวดเรื่อยๆเมื่อเห้นชุดที่พวกเขาใส่กิโมโนนี่หว่า?...แถมยังมีพวกหน้าตาเหมือนมนุษย์ต่างดาวเดินปนอยู่ด้วย

     "เหมือนเคยเห็นที่ไหนเลยแฮะ" ได้แต่นั่งเกาหัวแกรกๆท่านกลางกองขยะที่เหมือนจะเป้นขยะแห้ง ดีนะไม่เป็นแบบรวมเหมือนที่ไทย คงได้อ้วกแตกแน่ๆ

     กึก!

     "หือ?...อะไรเนี่ย" มีบางอย่างกลึ้งมาตรงปลายเท้าสลิปเปอร์ จึงหยิบขึ้นมาดูปล้วพลิกหน้าหลังด้วยความสนใจ

     ลูกปาจิงโกะหรือเปล่าเนี่ย เพิ่งเคยเห็นของจริงแฮะ...ว่าแต่

     "ทำไมมาหล่นตรงนี้ได้วะ มันไม่ได้อยู่ในร้านปาจิงโกะเหรอ?" บ่นไปพลางลุกขึ้นยืนไปพลางด็ดันพบว่าตัวเองนั้น...

     มีรองเท้าเพียงข้างเดียว แถมยังใส่ชุดตอนที่อยู่บ้านอีกต่างหาก...ช่างเถอะ เดี๋ยวก็ตื่นแล้ว ไม่น่ามีอะไรมั้ง แต่เดินไปได้สักพักก็มีบางอย่างหล่นอยู่ด้วย ดูท่าจะเป็นของกินแฮะ  ป๊อกกี้รสสตรอเบอรี่เหรอ? 

     "...ไม่ค่อยชอบรสนี้แฮะ ถ้าเป็นคนๆนั้นก็ว่าไปอย่าง กินแต่ของหวานๆไม่กลัวเป็นเบาหวานตายรึไงนะ" ได้แต่ไหวไหล่ก่อนจะแกะป๊อกกี้กินอย่างหน้าตาเฉย ไม่ได้ชอบนะ แค่กินประทังหิวไปเท่านั้นแหละ

     "คนๆนั้นที่ว่าของเธอเนี่ย...หมายถึงคุณกินหรือเปล่า?"

     "ใช่น่ะสิ เห็นกินแต่ละทีต้องมีหวาน ไม่ใช่หวานธรรมดานะ โคตรหวานเหมือนรถขนน้ำตาลคว่ำอ่ะ เห็นแล้วเหมือนจะเป็นเบาหวานแทนเลย" ฉันตอบกลับเสียงนั้นโดยที่ยังคงแทะป๊อกกี้รสสตรอเบอรี่ไปพลาง

     "หืม..." เสียงทุ้มจากข้างหลังครางในลำคอเหมือนจะเห็นด้วย แต่ว่าปากที่กำลังแทะขนมแท่งก็หยุดก่อนจะหันขวับกลับไปมองฉันก็แทบจะสำลัก


     ร่างสูงในชุดกิโมโนสีขาวลายเมฆสีฟ้า ยืนแคะขี้มูก ใช่! ต้องบอกว่าแคะขี้มูกอยู่ เจ้าของเรือนผมหยักศกสีเงินสั้น ดวงตาสีแดงที่ดูเบื่อโลก ใบหน้าที่เรียกว่าดูดีอยู่หน่อยๆ แต่ทำไมรู้สึกคุ้นๆเหมือนเคยเห็นเขาที่ไหนนะ?

     "แล้วคนที่กำลังขโมยของหวานของคนอื่นกินเนี่ย...ต้องเป็นคนยังไงเหรอ" มือที่แคะนั้นดีดขี้มูกไปก่อนจะกอดอกแล้วมองฉันนิ่งๆ

     "พรูดด แค่กๆๆ!!" เศษผงขนมแท่งพุ่งออกจากปากจนต้องทุกอกตัวเอง แล้วหันไปมองหน้าอีกฝ่าย ด้วยความตกใจยังไม่หาย 

     "แต่งตัวอะไรของเธอประหลาดชะมัดยาด แล้วไอ้ที่ด่าฉันมาแต่กินขนมที่ฉันได้มาเนี่ยมันแย่สุดๆไปเลยนะ จะบอกให้"

     "...เฮ้ย ได้เหรอวะ?" ฉันบ่นกับตัวเองเสียงเบาก่อนจะเดินไปตรงหน้าอีกฝ่าย แล้วเงยสบมองดวงตาสีแดงทับทิมนั้นนิ่ง

     "อะไรของเธอ มีอะไรติดหน้าคุณ---"

     พลั่ก!!

     "แอ๊ก!" ฉันแทงเข่าขึ้นใส่ตรงกล่องดวงใจของอีกฝ่าย จนเขาถึงกับหน้าเขียวทรุดลงไปกับพื้นโดยที่มือยังคงกุมไว้อยู่

     "เอ่อ...เจ็บมั้ยคะ?"

     "ย ยังจะมีหน้ามาถามอีก!!" เขาว่าหน้าดำหน้าแดงเหมือนกำลังด่าฉันอยู่ในใจ ก่อนที่จะหยิกแขนตัวเองบ้าง 

     ปึด!

     "โอ๊ย เจ็บ!...ทำไมเจ็บอ่ะ นี่มันในฝันไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงเจ็บได้เนี่ย?" 

     "เธอเป็นบ้าอะไรของเธอเนี่ยฮะ ฉันไปทำอะไรให้เธอกัน! อูย..." เขาตะโกนด่าแต่ก็ยังคงจุกไม่หาย  ฉันได้แต่ยกมือขึ้นพุ่มประนมไหว้ขอโทษเขา

     "ข ขอโทษค่ะ เอ่อ...ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ?"

     "อะไรอีกเล่า! มาเตะกล่องดวงใจคุณกินแบบนี้ ยังจะมีหน้ามาถามอะไรอีก!!" คุณกิน...เอ่อ ไม่มั้ง คงไม่ใช่มั้ง

    "ที่นี่คือที่ไหนคะ?..." ฉันถามเสียงสั่นก่อนจะชี้ลงพื้นด้วยหน้าที่เหยเกสุดๆ

     "เอโดะ  คาบูกิโจ"

     "แล้วพวกแปลกๆพวกนั้น เขาเรียกว่า..." แล้วชี้ไปที่นอกตรอกซอย

     "ชาวสวรรค์"

     "ค คุณคงไม่ใช่...ซาคาตะ กินโทกิ หรอกใช่มั้ย?" เขาเลิกคิ้วมองฉันแล้วถามขึ้น
    
     "รู้จักฉันด้วยเหรอ?" 




   


     อืม ชัดแล้ว...ชัดแล้วว่าเคยเห็นที่ไหน ทั้งคนตรงหน้า พวกคนแต่งตัวญี่ปุ่นย้อนยุค ทั้งพวกที่หน้าเหมือนเอเลี่ยนทั้งหลายนั่นด้วย


     "...."


     "นี่ เป็นอะไร ทำไมนิ่ง---"






     "เชี่ยไรวะเนี่ย!!!"













ทำไมถึงมาอยู่ในโลกกินทามะเฉยเลยวะ!!






ชุดของไอชาจ้าาา







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 241 ครั้ง

810 ความคิดเห็น

  1. #798 parksunghyo (@parksunghyo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 11:53
    ทำไมสงสารคุณกิน😂😂
    #798
    0
  2. #649 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 10:22
    เราเอง ก็เล่นสปีดดริฟท์นะ เลดี้อาร์เบลล์แอดมาเล่นกันได้น้า~
    นิกกี้ก็เล่นเหมือนกัน(แต่เข้าล่าสุดตอนไหนไม่รู้)55
    #649
    0
  3. #394 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 19:06

    จะขำำหรือสงสารคุณกินดี555

    #394
    0
  4. #319 srtomimika (@srtomimika) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 21:56

    เป็นการเจอกันครั้งแรกที่น่าประทับใจ 555555
    #319
    0
  5. #282 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 23:59
    สมแล้ว 55555
    #282
    0
  6. #155 KazukiRei (@benjarath) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 14:04
    โธ่ๆคุณกิน55555555
    #155
    0
  7. #125 NaRa NY (@waleekay) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 19:58
    เป็นการพบเจอที่สมกับเป็นคุณกินจริงๆ
    #125
    0
  8. #5 JessicaBelle (@JessicaBelle) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:16
    555555ไปเตะกล่องดวงใจพระเอกตั้งแต่แรกพบเลย สุดยอด55555
    #5
    0
  9. วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:18

    ช่างเป็นการเจอกันที่น่าประทับใจจริงๆ

    #2
    0