[Fiction Gintama] ตื่นจากฝันฉันอยู่ในโลกกินทามะ OC

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 18 เกี่ยวก้อยที่ไม่ใช่สัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 154 ครั้ง
    9 เม.ย. 62

    

     เปรี้ยง!!
 
     "เฮือก! ส เสียงอะไรเนี่ย!" ฉันสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงปืนก่อนจะมองไปรอบๆ

     คนจำนวนหนึ่งที่เคยซ่อนอยู่ในป่านั้นหายไป และสิ่งที่ฉันคิดมันก็เกิดขึ้นตรงหน้าเมื่อเห็นร่างบางเรือมผมสีครามนอนอยู่บนพื้น

     "ซ ซัทจัง..." ทั่วทั้งตัวถึงกับชาวาบกับสิ่งที่เห็นรีบพยายามลุกขึ้นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

     หนักไปหมดทั้งตัวเลย เหมือนกับถูกพื้นดูดให้จมลงไปอย่างนั้นแหละ...ปวดไปหมด ปวดจนไม่อยากขยับเลยด้วยซ้ำ

     ที่จริง...เราจะไม่ช่วยพวกเขาก็ได้ เพราะยังไงพวกเขาก็รอดแต่....


     ตึกๆๆๆๆ!!


     "คุณซัทจัง อดทนไว้นะคะ" ฉันรีบยกแขนเธอพาดบ่าแล้วพาหนีเข้าป่าท่ามกลางความชุลมุนตรงนั้นทันที

     โดยที่เซ็นโซยังคงอยู่เป็นเหยื่อล่อให้กับพวกคามุอิ แต่ในตอนนั้นก็มีมือของชายอีกคนเข้ามาช่วยพยุงเอาไว้ ฉันเงยหน้ามองด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่นานนัก

     "ขอบใจมากที่ช่วยเหลือสหายของเรา...แต่ก่อนอื่นรีบออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ ข้าขอยืมมือของท่านหน่อยได้หรือไม่ ท่านหญิง"  

     ฉันอึ้งไปสักพักก่อนจะมองไปยังเหล่าคนที่มาช่วยเหลือตามเนื้อเรื่องด้วยความโล่งใจนิดๆ ก่อนจะหันมาพยักหน้า

     "ด้วยความยินดีอย่างยิ่งเลยค่ะ ท่านโชกุน..." ชายหนุ่มตรงหน้ายิ้มบางก่อนจะช่วยกันพยุงร่างของซัทจังแล้วเดินไปหาเซ็นโซ    

     "คุณไอชา!" ชินปาจิวิ่งมาหาฉันทันทีเมื่อเห็น แล้วมองสำรวจทั่วตัวฉันด้วยความตกใจ

     "แผลพวกนี้มันอะไรกันครับ! ล แล้วองค์หญิง---"

     "ชู่ว ฉันสละเรือมาแล้วก็ขึ้นมาหลบบนยานของพวกศัตรู...สุดท้ายก็โดนระเบิดแล้วตกต้นไม้เนี่ยแหละ" เด็กหนุ่มถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก

     แต่ในขณะเดียวกันฉันก็รู้สึกได้ถึงสายตาของชายผมสีเงินที่มองมา ฉันหันไปสบตาเขาแล้วยิ้มให้เพื่อบอกว่าฉันยังสบายดี ถึงสายตานั้นจะดูนิ่งๆ แต่มันก็น่ากลัวอยู่ดีในยามนี้


     ชิโรยาฉะ...อสูรสีขาว ฉายาเก่าในสงครามของกลุ่มขับไล่ต่างแดน 

     "คุณไอชา อาจจะต้องรบกวนคุณนิดหน่อย...แต่ว่า--"

     "รู้แล้วล่ะ ชินปาจิคุง" ฉันขานรับทันทีก่อนจะผละออกจากซัทจัง หยิบดาบสะพายไขว้หลังออกมาแล้ว ตั้งท่าเพื่อคอยหนุนเขาที่ต้องต่อสู้กับพวกยาโตะ

     "ดาบนั่น..."

     "ดาบขอบบ้านเกิดฉันน่ะ ฉันขอให้เท็ตสึโกะตีให้ก่อนที่เรื่องมันจะเกิดขึ้น...หนักนิดหน่อยแต่เหวี่ยงสะดวกใช้ได้เลย" ฉันควงดาบด้วยความเคยชินจากการเรียน

     "คางุระ! ชินปาจิ!"

     "..."

     "ลุยไปเลย!!" เสียงของคุณกินตะโกนให้สัญญาณ ทั้งฉันและชินปาจิจึงพุ่งเข้าโจมตีเหล่ากลุ่มเผ่ายาโตะทันทีโดยมีเซ็นโซ และกลุ่มนินจาอื่นๆคอยสนับสนุนด้วย










     ฉัวะ!!


     
    การต่อสู้ของกินโทกิ และทาคาสุงิ ชินสุเกะยังคงดำเนินต่อไปตามเนื้อเรื่อง แต่ว่าในหัวของทั้งสองคนนั้นได้ย้อนภาพในอดีตตั้งแต่พบกันคราแรก จนมาถึงคำพูดของพวกเขาในวัยเด็กได้บอกกับตัวเองไว้





     'นี่ ชินสุเกะ...กินโทกิ' เสียงเรียกของโยชิดะ โชโยวเอ่ยถามทั้งสองที่นั่งสำนึกผิดอยู่ด้านนอกโรงฝึก

     '?' 

     'ระหว่างถูกครูเขกหัว กับเห็นคุณยูเมะร้องไห้...พวกเจ้าจะเลือกอะไร' เด็กน้องทั้งสองขมวดคิ้วมองหน้ากัน ส่วนคาซึระก็ถูกเรียกตัวให้ไปช่วยหญิงสาวทำข้าวปั้นมาเลี้ยงทุกๆคน

     '...' ทั้งสองลังเลก่อนที่กินโทกิจะยกมือขึ้น

     'ว่าไง กินโทกิ'

     'ผมยอมให้อาจารย์เขกหัวดีกว่า...'

     'เหตุผลล่ะ?' กินโทกิหลบตาของชายตรงหน้าแล้วตอบเสียงอ้อมแอ้ม ใบหูเล็กขึ้นสีอ่อนๆจนอีกฝ่ายเอ็นดู

     'ก ก็มันทำให้ผมรู้สึกแย่...ไม่ชอบให้เป็นแบบนั้นอ่ะ' โชโยวหัวเราะก่อนจะเบนสายตามามองทาคาสุงิที่ยังคงคิดหนัก

     'แล้วเธอล่ะ?'

     '...ผมก็เหมือนกับเจ้าหมอนี่แหละครับ'

     '...'

     'ก ก็เพราะผมชอบให้คุณยูเมะยิ้มมากกว่า' โชโยวพยักหน้าพอใจต่อคำตอบของเด็กผู้ชายทั้งสอง ก่อนจะพูดขู่ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่กลับทำให้นักเรียนสุดห้าวเป้งทั้งสองหน้าซีด

    'เพราะฉะนั้น ถ้าหากครูรู้ว่ายูเมะร้องไห้เพราะพวกเธอเมื่อไหร่...ครูจะเขกหัวพวกเธอคนละหนึ่งตุบนะ'






     ตึกๆๆๆ!!


    พวกเรารีบหนีออกมาจากที่ตรงนั้นโดยที่เหล่านินจาต่างคอยสนับสนุน  แต่ในใจฉันก็ยังเป็นห่วงทั้งสองที่ยังคงสู้กันอยู่ดี

     "ชินปาจิคุง พวกเธอล่วงหน้ากันไปก่อนเลยนะ" ฉันหันไปบอกชินปาจิแล้วหยุดฝีเท้าทันที เด็กหนุ่มและคนอื่นๆก็หยุดตามด้วยความแปลกใจ

     "แล้วเจ้าจะไปไหนน่ะ?" นินจาสาวอีกคนเอ่ยถามฉัน ก่อนจะเดินมารับตัวซัทจังไป ส่วนซัทจังก็หันมามองด้วยดวงตาที่อ่อนแรง

     "...หยุดพวกเขาค่ะ"

     "แต่มัน..อันตราย...นะ" ซัทจังโพล่งขึ้นบ้างฉันได้แต่ยิ้ม และกำดาบในมือแน่นพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับจะร้องไห้เต็มทน 

     "ฉันไม่อยากให้พวกเขาทะเลาะกันไปมากกว่านี้....การทะเลาะกันของพวกเขา ควรจะหยุดได้แล้ว"

     "คุณไอชา..."

     "เพราะงั้นไปก่อนได้เลย ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ตายง่ายๆหรอก" ฉันบอกแค่นั้นแล้วหันหลังวิ่งกลับไปทางเดิมทันที







   
    


     ผัวะะะ!!



    การปรากฏตัวของเหล่าอีกาทำให้พวกกินโทกิเป็นฝ่ายเสียเปรียบเพราะสภาพร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บจนถึงขีดจำกัด แต่ว่าพวกคางุระก็ได้เข้ามาช่วยไว้ได้ทัน พร้อมทั้งการมาของกลุ่มชินเซ็นกุมิ   

     ตึกๆๆ!

     "คางุระจัง! คุณกิน!" เมื่อโผล่มาทางหน้าถ้ำก็เห็นว่าทั้งสองกำลังแยกทางกัน ด้วยสภาพที่รู้ได้เลยว่ามันร่อแร่ทั้งสองฝั่ง

     ฉันเงยมองทาคาสุงิที่ถูกคามุอิพยุงไปอีกทางด้วยความกังวลไม่น้อยไปกว่ากัน แต่ว่าตอนนี้ฉันต้องสนใจทั้งสองที่เริ่มเหนื่อยล้าตรงหน้า

     "อ อาไอจัง..."

     "อดทนไว้นะ ทั้งสองคน...ฮึบ! ไปกันเถอะ" ฉันปรี่เข้ามาเอาแขนอีกข้างของร่างสูงตรงหน้าพาดบ่าแล้วพยายามจะเดินไปให้เร็วที่สุด

     "ให้เธอ...มาเห็นสะ..ภาพ อุบาทว์ซะได้...แฮะ"

     "เงียบไปเลยนะ คุณกิน! สภาพปางตายขนาดนี้ยังจะมาปากเก่งอีก!" ฉันตวาดใส่ก่อนจะค่อยๆพยุงร่างของเขาไปอย่างทุลักทุเล

     "...เอาน่าๆ" น้ำเสียงขาดห้วงของคนใกล้หมดสติดังขึ้นข้างหูเหมือนกับจะหัวเราะเยาะฉัน แต่ไม่คิดจะสนไจได้แต่พยายามพาพวกเขาไปรักษาให้เร็วที่สุดก็พอ

     "..."

     เมื่อเดินมาถึงปลายทางออก ฉันรับรู้ได้ทันทีว่าสองคนนี้หมดแรงแล้ว มันทำให้ฉันล้มตามไปด้วยเช่นกัน

     ตุบบบ!! 

     "คุณกิน!!" ชินปาจิและคนอื่นๆถึงกับรีบวิ่งมาดูอาการของเขาด้วยความเป็นห่วง ฉันจึงทำได้แค่ขยับถอยห่างออกมาเท่านั้น


     ถึงแม้เขาจะยังมีอารมณ์ขันกันอยู่บ้าง...แต่ฉันกลับขำไม่ออกซะงั้น ตรงกันข้ามมันกลับรู้สึกกลัว จนแทบอยากจะหนี รู้สึกโกรธที่ชายคนนี้ และคนนั้นทำเรื่องไม่เข้าท่า  และรู้สึกปลงกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้











     สองอาทิตย์ต่อมา


     ท่านโชกุนและโซโยะจังได้ขึ้นเรืออวกาศเพื่ออกจากหมู่บ้านนินจา แต่ว่าพวกเรายังต้องรักษาจนกว่าแผลจะหายดี โดยเฉพาะคุณกินที่มีอาการหนักซึ่งยังคงนอนติดเตียงไม่สามารถมาได้ แถมยังถูกส่งตัวมายังเอโดะโดยยังคงต้องนอนอยู่ในโรงพยาบาล

     "..."

     "ไง ไม่ได้เจอกันนานนะ" เสียงเอ่ยทักของชายคนหนึ่งดังขึ้นทในสวนสาธาณะที่มีเมฆครึ้ม

     "คุณฮิจิคาตะ...วันนี้ไม่ไปที่หน่วยเหรอคะ?"

     "อีกสักพักน่ะ ว่าแต่เธอทำไมถึงมาอยู่ที่นี่...ไม่ไปเฝ้าหมอนั่นหรือไง?" ฉันส่ายหน้าก่อนจะเงยมองท้องฟ้าสีเทาด้วยความรู้สึกหดหู่ "ทะเลาะอะไรกันมารึไง?" ฉันส่ายหน้าอีกครั้งแล้วได้แต่เงียบ

     "..."

     "..."

     "เฮ้อ แล้วเป็นอะไรของเธอเนี่ย?" เขานั่งลงข้างๆอย่างหมดหนทางที่จะทำให้ฉันอารมณ์ดีก่อนจะจุดบุหรี่ แต่ฉันก็ขอเอาไว้

     "อย่าสูบ...ไได้รึเปล่าคะ?"

     "หืม?"

     "ฉัน...ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่น่ะค่ะ" เขาเก็บมวนบุหรี่เข้าซองแล้วนั่งมองท้องฟ้าเป็นเพื่อนฉัน ก่อนจะยกมือใหญ่วางบนหัวแล้วโยกไปมา

     "?"

     "โกรธเจ้าหมอนั่นรึไง? อยากจะร้องไห้ก็ร้องเถอะน่า" ฉันขมวดคิ้วน้อยๆแล้วปัดมือเขาออก พร้อมกับเถียง "ไม่ได้โกรธอะไรนี่คะ แล้วก็ไม่ได้ร้องด้วย" 

     "แต่หน้าเธอมันไปแล้วนะ..."

     "..." ฉันเริ่มยกมือขึ้นปิดตา น้ำตาที่เคยกลั้นเอาไว้พรั่งพรูจนมันไม่อาจจะปิดได้มิด ได้ยินเสียงคนข้างๆถอนหายใจแล้วลูบหัวอยู่อย่างนั้น



     เพราะฉันรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้...โชกุนชิเงะชิเงะ จะไม่มีอีกต่อไป ทั้งที่คางุระกำลังอ่านจดหมายที่โซโยะเขียนส่งมาด้วยใบหน้ามีความสุข ทั้งเรื่องที่ต่อจากนี้...


     คอนโด อิซาโอะจะต้องถูกพวกมิมาวาริจับไป และต้องประหาร








     ฉันกลับมาที่โรงพยาบาลเพื่อเฝ้าคนเจ็บเปลี่ยนเวรกับคางุระและชินปาจิที่กลับไปเอาเสื้อผ้า เมื่อมาถึงห้องก็ทิ้งตัวนั่งลงข้างเตียงโดยไม่พูดอะไร ได้แต่มองคนที่กำลังหลับพักผ่อนแล้วถอนหายใจ

 
     อยากรีบๆตื่นแล้วสิ  แค่นี้ก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว

     "เฝ้าไข้ฉันมันน่าเบื่อขนาดนั้นเลยรึไง?" ฉันสะดุ้งจนแทบจะสำลักอากาศ หันขวับมองของที่เปลี่ยนมานอนหงายแล้วเอาแขนรองคอข้างหนึ่งมองฉัน

     "...เปล่านี่คะ" ฉันเสหลบตาไปทางอื่นกลบเกลื่อนแต่ก็ยังรู้สึก่าเหมือนกับถูกมองอยู่
      
     "..."

     "..."

     "..."

     "เลิกจ้องฉันสักทีเถอะค่ะ คุณกิน!" จนสุดท้ายก็ทนไม่ได้หันมาเอ็ดใส่เขา แต่ก็ต้องผงะเมื่อมือนั้นเอื้อมมาลูบใต้ตา แล้วเอ่ยถามคำถามที่ มันไม่ควรจะถาม!!

     "ร้องไห้ทำไม หืม?" เท่านั้นแหละค่ะ สวิตช์ออน น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างกับเขื่อนแตก จนคนเจ็บยังตกใจลุกพรวดมองเหมือนกำลังลนลาน

     "ย อย่าร้องสิ หยุดร้องเลยนะไอชา! ไม่ต้องร้องน่า" ฉันตวัดตามองเขาด้วยใบหน้าที่คิดว่ามันต้องทุเรศสุดๆแน่ แต่อีกฝ่ายก็สะดุ้งแล้วพยายามจะเช็ดน้ำตาให้

     "มันหยุดได้ที่ไหนเล่า! ก็คนมันร้องไปแล้วนี่!! ฮืออออออ(TOT)" ฉันทั้งด่าไปร้องไห้ไป จนคุณกินก็จนปัญญาเลยไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงให้ฉันหยุดร้องเหมือนเด็กอนุบาลหมีน้อย

     "อา! นี่ไงๆ คุณกินหายดีแล้ว แผลก็ไม่เจ็บแล้วด้วย พรุ่งนี้ก็ก็ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะ"

     "ฮือออออออออ"

     "ไอชา พอได้แล้วน่า ฉันยังไม่ตายซะหน่อยนี่นา นี่ไงฉันก็ยังอยู่ตรงนี้นี่" เขาพยายามที่จะเบนความสนใจฉันทั้งที่สภาพร่างกายมันผิดกับคำพูดของเขาไปหมด

     "ฮึก ฮือออออ" แต่มันก็ยิ่งทำให้ฉันร้องหนักกว่าเดิมอีก จนกระทั่งอีกฝ่ายเงียบไปแต่น้ำตาของฉันมันก็ยังไม่ยอมหยุดไหล

    จนแอบคิดว่าบ่อน้ำตาของฉันคงพังไม่อาจจะกลั้นเอาไว้ได้อีกไปสักระยะ ขนาดร้องไห้กับฮิจิมาทีหนึ่งแล้วมันก็ยังไม่หมด ต้องกลั้นทั้งน้ำตาแล้วก็ก้อนสะอื้นมาตลอดทาง

     "..."

     "ข ขอโทษค่ะ ฮึก ขอไปสงบสติ---!!" ฉันยกแขนเสื้อเช็ดน้ำตาก่อนจะรีบลุกขึ้นเพื่อไปสงบใจด้านนอกไม่ให้เขารำคาญ

     แต่ทันทีที่หมุนตัวจะออกไป มือของเขาคว้าฉันเอาไว้แล้วกระชากจนนั่งลงบนเตียง แถมยังไม่ทันจะพูดอะไรมือใหญ่ข้างหนึ่งได้ปิดตาฉันไว้



     ความรู้สึกร้อนชื้นทาบลงบนริมฝีปากฉัน ถึงแม้มันไม่ได้ขยับหรืออะไรใดๆก็จริง แต่ฉันก็ตกใจแล้วนั่งนิ่งปล่อยให้สัมผัสร้อนชื้นนั้นทาบค้างไว้ ก่อนที่มือใหญ่จะเลื่อนออกจากที่ปิดตาฉัน แต่ภาพตรงหน้ามันทำให้ฉันช๊อค

     "!!!"  ดวงตาสีแดงทับทิมมองสบตาฉันพอดีในระยะประชิด ก่อนที่สัมผัสตรงริมฝีปากจะกดเน้นแรงๆแล้วผละออก


     ฉันนั่งเอ๋อแดกเหมือนในหัวประมวลผลไม่ทัน เขามองฉันก่อนจะยิ้มน้อยๆเหมือนคนโล่งใจ โล่งใจอะไรของเขา แล้วเมื่อกี้เขาทำอะไร?

     "โอ๊ะ หยุดแล้วแฮะ..."

     "หา? เอ๊ะ?" พอรู้สึกตัวก็เพิ่งรู้ว่าน้ำตามันไม่ไหลออกมาแล้ว คงเพราะตกใจจากเรื่องเมื่อครู่ทำให้อารมณ์เปลี่ยนไป

     ปุ!

     "ฉันขอโทษ...ที่ทำให้เธอเป็นห่วง แต่เธอก็รู้นี่ ว่าพระเอกอย่างฉันมันไม่ตายง่ายๆน่ะ" มือใหญ่ยีผมฉันเบาๆแล้วพูดปลอบอย่างเอ็นดู

     "...ฉันไม่ได้โกรธคุณเรื่องนั้นซะหน่อยค่ะ"

     "แล้วเรื่องไหนล่ะ?"

     "..."

     "..."

     "ทะเลาะกันพอแล้วใช่มั้ยคะ?" อีกฝ่ายนิ่งงันไปแต่ก็ไม่คิดจะหลบตาฉัน เพียงแค่พูดออกมาไม่เต็มเสียง

     "ก็...ไม่รู้สิ แต่ฉันไม่ได้อยากจะฆ่าหมอนั่น..เหมือนที่หมอนั่นอยากจะฆ่าฉันหรอกนะ แต่ว่าคง...ไม่มีอะไรให้ทะเลาะกันอีกแล้วล่ะ สบายใจได้"

     "..." ฉันมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนจะลงจากเตียงผู้ป่วยแล้วเช็ดคราบน้ำตาที่แก้มทิ้ง

     "..."

     "ฉันขออะไรอย่างหนึ่งได้มั้ยคะ?" คุณกินยิ้มก่อนจะพยักหน้าแล้วรับฟัง 

     "ว่ามาสิ"

     "ถ้าพวกคุณเจอกันครั้งหน้า...ช่วยเกี่ยวก้อยคืนดีกันให้ฉันเห็นด้วยนะคะ" เขานิ่งไปก่อนจะยิ้มบาง

     ฉันก็ยิ้มกลับเพราะถือว่าเขาตกลงแล้ว แต่ก็ยังสงสัยเมื่อเขายื่นนิ้วก้อยของตัวเองมาตรงหน้าฉัน...และคำตอบของเขามันก็ทำให้ฉันโล่งใจอย่างง่ายดาย

     "หายโกรธฉันได้แล้วนะ ไอชา...ฉันจะไม่ทำอีกแล้วล่ะ"

    ฉันยกนิ้วก้อยของตัวเองเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเขา เขาเกี่ยวไว้ทันที ส่วนฉันเขย่าขึ้นลงแล้วหัวเราะให้กับอาการของคนบนเตียงที่แสดงมุมน่ารักๆให้ได้เห็น 






"ค่ะ ฉันไม่โกรธคุณแล้ว"











ขอบคุณที่ง้อเค้า







เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 154 ครั้ง

810 ความคิดเห็น

  1. #675 ShiL_Sun (@sai8990) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 14:55

    อุแงงงงงง
    #675
    0
  2. #618 เอเซียนาจา (@natchita-s) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 17:55
    น่าร้ากอ่ะแงงงงง
    #618
    0
  3. #490 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 10:28
    โมเม้นน่ารักอันหาได้ยากก
    #490
    0
  4. #412 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 21:40

    อร๊ายย นี้และฉากในตำนานนน

    #412
    0
  5. #126 JessicaBelle (@JessicaBelle) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 21:30
    แม่ขาาาาา พวกเขาจูบกันแล้ววววว
    #126
    0
  6. #123 rin_1080 (@rin_1080) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 11:41
    ไอชาทำนบแตกสะงั้น
    #123
    0
  7. #122 RabiRin (@devilcute) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 11:14

    ชอบคุณกินในตอนนี้จัง

    #122
    0
  8. #121 Shiro_San (@Shiro_San) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 11:11
    ไรท์ช่วยโชกุนเถอะ ดั้นโปดดดดดด
    #121
    0
  9. #120 SN Sinam (@0807609091) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 10:47
    อร้ายยยยๆๆๆๆๆ
    #120
    0
  10. #119 S2O3 (@sornsawanean) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 09:34

    มันหวานจังเลยยยยยยย
    #119
    0
  11. #118 AREA D.mirror (@purifonfung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 09:24

    กรี๊ดดดดดด หนูไออออ!!!
    #118
    0
  12. #117 Kanthima_28 (@Kanthima_28) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 08:53
    เค้าจุ๊บกันแล้วค่ะ!~~
    #117
    0
  13. #116 AOPIP (@AOPIP) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 08:47
    เค้าจูบกันล้าวววว
    #116
    0
  14. #115 JustAEcho (@JustAEcho) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 08:28
    จูบไปแล้ววว น้องเหมือนยังงงๆ ไม่เขินเบย555
    #115
    0
  15. #114 wanzeze (@wanzeze) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 06:25

    หวานกันดีเหลือเกิน
    #114
    0
  16. #113 AuiJ (@AuiJ) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 05:21

    เค้าจูบกันแล้วค่ะแม่!!!
    #113
    0
  17. #112 myself1507aya (@myself1507aya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 04:32

    เฮ้ยยยย เค้าจูบกันละ เค้าจูบกันละ เขินนนนนน
    #112
    0
  18. #111 Marius Yo (@tongue) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 03:18
    ว้ายตายล้าววว มีความมุมพระเอกเกาหลีด้วยคุณกิน!5555
    #111
    0
  19. #110 yuuki1452 (@yuuki1452) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 02:12
    อ่าาา ฟิน รู้สึกอยากให้ฮาเร็มแฮะ เราแปลกรึเปล่าเนี่ยที่อยากให้ฮาเร็ม
    #110
    0
  20. #109 X-hero (@X-hero) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 02:03
    เกี่ยวก้อยกันด้วยและเรือกินโทกิxไอชากำลังแล่นอย่างรวดเร็ว!
    #109
    0
  21. #108 MasTer SaNs (@summerjung110) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 02:02

    โอ้ยใจเหลววว คุณกินง่าาา ฉวยโอกาสกับไอชาแบบนี้ได้ยังง๊ายยยยย!! คนอ่านเขินไปหมดแล้วววววว////-////

    #108
    0