[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 15 ใช้ไม่ได้ก็ไม่ต้องใช้!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 346 ครั้ง
    4 ก.ย. 62




     ฉันใช้หลังมือปากเลือดที่มุมปากออกก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืน และปรับจังหวะลมปราน...ทำไมถึงชักกระบี่ไม่ได้ ฉันยืนนึกแล้วหลับตาว่าเมื่อวานทำอะไรมาบ้าง 

     ในตอนนั้นภาพมือของเทียนโย่วเหม่าที่มาแตะกระบี่ฉันก็ผุดเข้ามาในหัว

     "หรือว่าหมอนั่น...ผนึกเอาไว้" 

     มิน่าล่ะเสี่ยวเฟยถึงไม่ตอบสนองตั้งแต่เมื่อวาน ไอ้หมอนี่!!

     "ทำไมไม่ชักกระบี่เล่า อาเฟย..." ชายหนุ่มพูดล้อเลียนก่อนจะควงกระบี่เตรียมเข้ามาอีกครั้ง ฉันกัดฟันกรอดแล้วพูดพึมพำที่มีเพียงแค่ฉันกับเขาที่ได้ยิน

     "เล่นสกปรกนี่!"

     "หึ ก็มิได้มีกฏนี่...ว่าห้ามผนึกกระบี่ก่อนลงแข่งขัน เอาล่ะ อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องกลับไปกับข้า" โย่วเหม่าแสยะยิ้มร้ายก่อนจะพุ่งเข้ามาอีกครั้ง 

     แกร๊งงง ตึงงงง!!

     "อึ่ก!" แรงที่กดลงมาทำให้กล้ามเนื้อแขนของฉันชาวาบ ก่อนจะตวัดตาสบมองโย่วเหม่าที่กระหน่ำฟันมาอย่างไม่ยั้งแรงตัวฉันก็ได้แต่ตั้งท่ารับไม่ยอมตอบโต้

     "เอ้าๆ! อย่ามัวอืดอาด รีบทำให้มันจบเร็วเข้า" 

     ไอ้หมอนี่ กวนส้นชะมัด!

     "...." ฉันเงียบไม่พูดอะไร แต่ในใจฉันได้แต่ก่นด่าสาปแช่งไอ้หมอนี่เป็นสิบเป็นล้านคำแล้ว ในตอนนั้นลมก็พัดมาทำให้กลิ่นบางอย่างลอยมาปะทะกับจมูกโดยบังเอิญ

     ฟิ้วววว

     กลิ่นเหมือนกับตอนที่เราได้กลิ่นจากศพของประมุขเทียน และความรู้สึกบางอย่างที่มันคล้ายคลึงกัน...หมายความว่าไงเนี่ย อย่าบอกนะ ว่า...

     "ที่จริงข้าก็มิได้โกรธแค้นเจ้าหรอกนะ..."

     "...."

     "ข้าเพียงแค่ทนรอที่จะเป็นประมุขต่อไปไม่ไหวก็เท่านั้นเอง" ฉันขมวดคิ้วมุ่น และหลุบตาคิดด้วยความสับสน พลางนึกถึงประโยคที่ฉันได้ยินมาทั้งหมด


เพียงแค่ทนรอที่จะเป็นประมุขต่อไปไม่ไหวก็เท่านั้นเอง

ถูกแรงอาฆาตกัดกินวิญญาณ

     "รอไม่ไหว...กัดกิน หรือว่า"

     "..."

     "ที่ประมุขกับฮูหยินหายไป ไม่ใช่เพราะตกหน้าผาหายสาบสูญ...แต่เป็นเพราะ" ฉันตาเบิกกว้างเมื่อคำพูดของโย่วเหม่า และคำพูดของเฟยหงในป่าดังเข้ามาในหัว

     "..."

     "พวกแก ทำให้ประมุขกับฮูหยินกลายเป็นศพ..." โย่วเหม่าแกว่งดาบแล้วหัวเราะออกมาอย่างบ้างคลั่งก่อนจะหายใจราวกับโล่งอกแล้ว ผุดยิ้มสนุกสนาน

     "ถูกต้องแล้ว..." คำตอบที่ออกมาจากปากของคนที่เป็นลูก น้ำเสียงที่ไร้ถึงความรู้สึกผิดชอบชั่วดีนั้นไม่มีเลย

     "นั่น พ่อแม่นะ...ทำไม---"

     "เหอะ ตาแก่นั่นตายยากจะตาย...เจ้ารู้ไหมอาเฟย ตาแก่นั่นตอนถูกแรงอาฆาตกัดกินน่ะ ข้าถึงกับต้องใช้แรงอาฆาตจากศพคนตายตั้งร้อยกว่าคนเชียวนะ"

     "..." 

     "ส่วนยัยแก่นั่น แค่อาซิ่วใส่ยันต์เรียกผีแค่ครู่เดียว ก็ตายแล้ว...ที่จริงก็ไม่อยากทำหรอก ถ้าไม่ใช่ว่าตาแก่นั่นจะยกตำแหน่งประมุขให้กับลิ่วชาง แทนที่จะเป็นข้าซึ่งเป็นลูกแท้!"

     "..."

     "ข้าก็ต้องรักษาสิทธิ์นั้นไว้สิ จริงหรือไม่?"

     "ไอ้สารเลว!!" ฉันตวาดด่าด้วยความเดือดดาล


     มันอยากชนะแต่แรก ไม่สนวิธีการและจริยธรรม...


     ต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง...แต่ตอนนี้หนีก่อนแล้วกัน ฉันพยายามกัดฟันผุดลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปอีกทางอย่างรวดเร็ว 


     "คิดจะหนีรึ?" มือหนาตวัดกระบี่ก่อนที่แรงของคมมีดจะพุ่งมาทางฉัน


     ตูมๆๆ!!


     แรงขอกระบี่ที่ฟาดมาจมลงกับพื้นทำให้เหมือนกับกำลังวิ่งหนีกับระเบิด ฉันก็กระโดดหลบได้ทันหวุดหวิดแต่ก็ต้องวิ่งไปรอบๆลานประลอง โดยที่ตอนนี้ฉันกลายเป็นเหมือนกับหนูติดจั่นเลยก็ว่าได้


     ฟิ้วววว! 


     "เฮ้ย!" แรงของกระบี่ระเบิดขวางตรงหน้าฉัน จนต้องรีบหยุดเท้าที่กำลังวิ่งอยู่ แต่ทันทีที่หยุดเส้นแสงวิถีของดาบก็พุ่งตรงมายังฉัน จนได้แต่ยกกระบี่กำบัง ก่อนที่มันจะระเบิดออก


      เคร้งงง! ตูมม!!



     ฝุ่นควันขึ้นตลบจนมองแทบไม่เห็น ในตอนนั้นร่างของโย่วเหม่าก็พุ่งเข้ามาราวกับรู้ตำแหน่งสบโอกาสตอนที่เผลอฟาดแข้งตรงมาที่สีข้างของฉัน

      ด้วยสัญญชาตญาณจึงรีบยกแขนขึ้นกำบังทันที และทำให้ถูกหัวเข่าของอีกฝ่ายกระแทกมาที่แขนเต็มแรง 

     พลั่ก! กร๊อก!

     "อึ่ก!" ฉันนิ่วหน้ากัดฟันเมื่อความเจ็บปวดบางอย่างเสียดแทงที่แขน แล้วก็ล้มกลิ้งไปกับพื้นอีกครั้งหลายตลบ

      ขลุกๆๆ! โครมมม!!

     "ฟูหยาง!" จิ่งอี๋ จินหลิง และซือจุยที่อยู่ลานนั่งชมตะโกนลงมายังด้านล่างซึ่งอยู่เหนือหัวของฉันพอดี แต่ฉันไม่มีอารมณ์มาตอบรับตอนนี้เพราะทุกอย่าง ฉันกำลังเพ่งสมาธิไปที่แขนข้างซ้ายซึ่งตอนนี้บวมอย่างหนัก







     "ฮ อึ่ก!...อ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!" 




     หักแน่ๆ แขนฉัน...หักไปแล้วแน่!

     ตุบๆ!

     ฉันกัดฟันกรีดร้องออกมาเพื่อระบายความเจ็บปวด ฉันลองลูบเบาๆก็รู้สึกเจ็บแล้วแค่ขยับมือก็ยังทำไม่ได้กระบี่หลุดจากมือตกลงพื้น ส่วนตัวก็ทรุดลงนั่งกัดฟันสะกดกลั้นอย่างสุดกำลังก่อนตวัดสายตามองเทียนโย่วเหม่าที่ยกยิ้มสะใจ โดยที่ด้านหลังบนที่นั่งผู้ชม ก็มีเยว่ซิ่วยกยิ้มพอใจไม่ต่างกัน

     "หึๆ กระเด็นไปซะ!" โย่วเหม่าถอยออกห่างก่อนจะกระหน่ำพลังโจมตีมายังฉันที่นอนกุมแขนของตัวเองอยู่  ฉันไม่อาจหนีได้รอดจึงได้แต่หลับตาเท่านั้น

       ตูมๆๆๆ!!

     "ฟูหยาง!!" 
     
     "จิ่งอี๋ เจ้าลงไปไม่ได้!" ซือจุยรีบห้ามเพื่อนของตนที่กำลังจะลงจากที่นั่งพร้อมจะกระโดดลงไปยังลานประลองยุทธ โดยมีจินหลิงห้ามไว้อีกแรง

     "เจ้าไม่เห็นหรือไง ซือจุย! นางสะบักสะบอมเลือดท่วม แล้วดูประมุขเทียนสิ แม้แต่รอยขีดข่วนสักรอยก็ยังไม่มี!" จิ่งอี๋ตวัดมาเถียงซือจุยเสียงแข็ง

     "เจ้าลงไปตอนนี้ นางจะถูกตัดสินว่าแพ้นะ!" จินหลิงแย้งก่อนจะมองลงไปท่ามกลางกลุ่มควันที่ขึ้นฟุ้งมาเกือบจะถึงที่นั่งผู้ชม ด้วยความกังวล


  






     วิ้งงงงงง!




     "...เอ๊ะ? ไม่เจ็บ" ฉันลืมตาขึ้นมาสำรวจร่างกายตัวเองที่ไร้บาดแผลเพิ่มเติ่มก่อนจะเงยหน้าขึ้นพบว่ามีบางอย่างกำลังป้องกันฉันไว้อยู่

     มันเหมือนโดมเล็กๆสีเขียวน้ำทะเลกระจายตัวเป็นคลื่นป้องกันการโจมตีให้ทำให้ฉันไร้บาดแผล พอลองสัมผัสดูก็รู้สึกเย็นๆเหมือนอยู่ในน้ำ

     "มาได้ยังไงเนี่ย?" บ่นพึมพำด้วยความสงสัยก่อนจะรู้สึกได้ว่าบางอย่างในอกเสื้อมันกำลังส่องแสง ฉันจึงหยิบมันออกมาแล้วก็ต้องขมวดคิ้วสงสัย

     ยินเชิงฮัว มันกำลังส่องแสง...ได้ยินเฟยหงเคยบอกไว้ ว่ามันช่วยคุ้มกันภัยได้รึเปล่านะ

     มันใช้คุ้มกันภัยได้ด้วยนะ
 
     "ใช้ได้ดีเสียด้วยล่ะ เฟยหง...งั้นก็ขอรับอย่างไม่เกรงใจละกัน" ฉันว่าก่อนจะสวมมันไว้ที่หู เสียงกระดิ่งคลอมาก่อนที่ม่านพลังจะหายไป

     ดา...ดา!

     "เฟยหง...นั่นเธอเหรอ?" ฉันหันซ้ายแลขวามองหาต้นตอของเสียงแต่ไม่ว่ายังไงก็หาไม่เจอ

     ใช่ข้าเอง ข้าเรียกเจ้าตั้งแต่เมื่อวานเย็น เจ้าก็ไม่ได้ยินเสียงของข้า...อาจจะเป็นเพราะกระบี่ถูกผนึกก็เป็นได้

     "ก็ใช่น่ะสิ ตอนนี้ฉันชักกระบี่ไม่ออก เกือบจะด่าเธอแล้วนะรู้มั้ย?" ฉันว่าก่อนจะกลอกตาไปมาแล้วหาที่ซ่อนก่อนที่ควันจะจางหายไป 

     นึกไว้แล้วเชียว...

     "แล้วตอนนี้เธอคุยกับฉันได้ยังไงเนี่ย?"

     ยินเชิงฮัว...เจ้าสวมมันอยู่หรือ? 

     "ก ก็ใช่ แล้วมันเกี่ยวกันยังไง?"

     เกี่ยวสิ ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้ว ยินเชิงฮัว...สามารถคุ้มกันภัยได้ และได้ยินเสียงของทุกสรรพสิ่ง ผนึกของโย่วเหม่านั้นไม่เกร่งพอที่จะอยู่เหนือพลังของเครื่องรางนี้
    
      "โห่ๆ ดูท่าจะได้ของดีกว่าที่คิดนะเนี่ย"

     ดา ตอนนี้เจ้าใช้กระบี่ไม่ได้ เจ้าจะทำอย่างไรต่อ?

     "...นั่นแหละปัญหา เพราะตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกเลยสักอย่างเดียว จริงสิ สิ่งที่เธอคาดไว้น่ะ ฉันหาคนร้ายเจอแล้วล่ะ"

     อืม ข้าได้ยินแล้ว...ดา ข้าฝากเจ้าไว้ได้หรือไม่

     "ได้น่ะมันได้อยู่แล้ว เพราะตอนนี้ฉันก็ฉุนกึกแล้วเหมือนกันนะ...อีกอย่างถึงผนึกจะคลายก็อีกนานเลยนี่ใช่มั้ย?" ฉันเอนตัวพิงกับแผงไม้แล้วมองแขนของตัวเองใต้ผ้าอย่างหมดแรง

      อืม

     "เท่าไหร่?"

     1 ก้านธูป ถ้าเทียบตามเวลาของเจ้าก็ 15 นาที...เรียกแบบนี้กระมัง

     "อีกนานเลยแฮะ จะถ่วงจนกว่าจะถึงตอนนั้นคงไม่ไหว...ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้วเหรอเฟยหง"

     ข้าเองก็อยากแก้แค้น...แต่ข้าตายไปแล้ว ตอนนี้ข้าก็ทำอะไรไม่ได้อีก ข้านี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ

     "อ้าวๆ ไหงนอยด์เฉยเลยล่ะ ถ้าเธอพูดมาแบบนั้นแล้วจะใช้วิชาสละชีพเรียกฉันมาทำไมกัน?" ฉันรีบเถียงก่อนที่หล่อนจะว่าตัวเองมากกว่านี้

      นอยด์ คืออะไร?

     "เฮ้อ ไว้จะแปลให้ทีหลัง แต่จะเอาคืนไอ้แมงเม่ากับยัยหน้าสิ่วนั่นยังไงดีล่ะ?" ว่าแล้วก็แอบๆหันกลับไปมองก็เห็นว่ามันกำลังแกว่งกระบี่ไปมาเพื่อหาตำแหน่งของฉัน

     แปล๊บ!

     "อึ่ก!" พอขยับผิดท่าแขนซ้ายของฉันเลยเริ่มกรีดร้อง จนต้องสะดุ้งน้ำตาเล็ด ลืมไปเลยว่าแขนซ้ายหัก ดีนะที่หักท่อนเดียว

     ก่อนอื่นเจ้ารักษาตัวเองก่อนเถอะ! กระดูกเจ้าหักอยู่นะ

     "ก็รู้ไงว่าหักอ่ะ! มีแต่ต้องดามไว้อย่าวเดียว...เดี๋ยว ดาม?" ฉันชะงักเมื่อนึกบางอย่างออกก่อนจะมองหาแท่งเหล็กแถวนั้นมาสองสามท่อน

     ประมาณนี้พอแล้วมั้ง...

     ชิ้งงง!!

      ดา หลบเร็ว!!

     เสียงของเฟยหงตะโกนดังลั่นทำให้ฉันรีบเตะแผ่นไม้แล้วกระโดดหลบมายังข้างๆ ฝุ่นควันจางหายก่อนที่ตรงหน้าของฉัน จะมีร่างกำยำของชายคนหนึ่งกำลังพาดกระบี่ไว้บนไหล่ หลุบตามองเหยียดฉันอย่างสมเพช

     "หึๆ เอาแต่หนีเช่นนี้ มันไม่ดีนะ อาเฟย..."

     "..."

     "รีบยอมแพ้ซะ ถ้าเจ้าไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้" โย่วเหม่ายกยิ้มเหนือกว่า ฉันแสยะยิ้มก่อนจะลุกขึ้นแล้วหัวเราะเย้ยกลับ

     "ฮึๆๆ ใครบอกล่ะ ว่าหลังจากนี้จะเจ็บตัวอีก..." โย่วเหม่าขมวดคิ้วแปลกใจ เมื่อฉันยิ้มอย่างนึกสนุก ก่อนที่ฉันจะหันไปยังที่นั่งของบรรดาประมุข 4 ตระกูลใหญ่ที่นั่งชมการต่อสู้อยู่

     ฉันพยายามประสานมือโค้งคำนับพวกเขาเพื่อขออภัยล่วงหน้า ก่อนจะถอดผ้าคาดเอว และเสื้อคลุมออกท่ามกลางความตกใจของเหล่าเซียนฝึกหัด

     พรึ่บ! แคว่กกก!!

     ก่อนจะกระชากแขนเสื้อตัวด้านในจนเห็นถึงแขนที่บวมเป่งเพราะกระดูกหัก ฉันทรุดลงนั่งขัดสมาธิแล้วมองหาของแหลมๆมากรีดผิวหนังที่บวมจนเป็นสีม่วง

     ฉึบ! แหมะๆๆ

     เมื่อแขนบวมน้อยลงจึงเอาเศษผ้ามากดห้ามเลือด แล้วเอาผ้าที่เหลือฉีกเป็นเส้นแล้วนำเหล็กมาทาบกับแขนพร้อมกับพันไปด้วยก่อนจะมันปมอย่าวเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้วลุกขึ้นยืน

     "ดูเจ้ามั่นใจเสียเหลือเกินนะ กระบี่เจ้าใช้ไม่ได้ แล้วเจ้าจะเอาชนะข้าได้อย่างไร?"

     "ฮึ ใช้ไม่ได้ก็ไม่ต้องใช้ ข้ามิได้บอกนี่เจ้าคะ ว่าจะใช้กระบี่สู้" ฉันแสยะยิ้ม ทำให้โย่วเหม่าหรี่ตามองด้วยความสงสัย ฉันลองขยับแขนซ้ายขึ้นลงได้ปกติ อีกทั้งพอเลือดเสียออกมาแล้วเลยเจ็บน้อยลงกว่าตอนแรกนิดนึง

     "เจ้าหมายความว่าอะไร อาเฟย"

     "เดี๋ยวก็รู้เจ้าค่ะ...เพราะตอนนี้ข้ากำลังหงุดหงิดอย่างยิ่ง" ได้แต่ตอบพลางยิ้มมุมปาก กำปั้นทั้งสองยกขึ้นในระดับอกตรงหน้า ขาทั้งสองย่ำกับพื้นไว้มั่น

     "เจ้า...คิดจะหยามข้างั้นหรือ!"

     "ก็มิได้มีกฏบอกไว้นี่เจ้าคะ ว่าใช้แค่กระบี่เท่านั้น..." แย้งด้วยน้ำเสียงกวนประสาทพลางเอียงคอยกยิ้มให้กับอีกฝ่าย
     
     "เฟยหง!!"

     "ถ้าท่านไม่เข้ามา ข้าไปหาเองก็ได้(^^)" ฉันยิ้มสดใสก่อนจะพุ่งเข้าใส่แล้วเหวี่ยงหมัดเข้าที่ลิ้นปี่ของอีกฝ่ายอย่างแรง พร้อมกับอัดลมปราณเข้าไปทำให้เขาเหมือนกับหัวจุกไวน์ที่กำลังจะเปิดออก

     ปึ่ก! อั่ก! ตูมมมม!!

     ร่างของโย่วเหม่ากระเด็นไปกระแทกกับกำแพง จนกระอักเลือดออกมากองใหญ่แล้วเกือบจะทรุดลงไปถ้าไม่เอากระบี่ค้ำไว้เสียก่อน ฉันมองกำปั้นที่เพิ่งต่อยไปด้วยความตื่นเต้น

     ยอดเลยแฮะ ถ้าเป็นโลกเราปกติ อย่างมากก็กระเด็นไปแต่เมตรกว่าๆเอง

     "จ เจ้า..."

     "ถึงแขนข้าจะหัก จนชักกระบี่ไม่ได้...แต่ก็มิใช่ว่าแขนอีกข้างของข้าจะไม่สามารถทำอะไรท่านได้นะ" ฉันกระโดดเยาะๆแล้วยืนอยู่กับที่ ยั่วโมโหอีกฝ่ายไป

      "อ แค่ก!"

      "และต่อให้แขนทั้งสองข้าจะทำอะไรท่านไม่ได้ ข้าก็ยังมีขากับเท้าที่สามารถกระทืบท่านให้จมดินได้อยู่ดี" ว่าแล้วก็ตอกส้นเท้าเบาๆแล้วยกยิ้มกวนเบื้องล่างให้อีกฝ่าย

     "ฮึ่ย! บังอาจนักนะ!" โย่วเหม่ารีบพุ่งเข้ามาพร้อมกับตั้งท่าแทงกระบี่


     ฉันเบี่ยงหลบกระบี่แล้วลอดลงข้างใต้ ในมือกำหมัดแน่นแล้วเสยปลายคางอีกฝ่ายเต็มแรง


     พลั่ก!!


     "อ อั่ก แค่ก!"

     "กัดฟันไว้ให้ดีๆล่ะ โย่วเหม่า..."

     "ก แก..."

     "เพราะต่อจากนี้ไป ฉันจะไม่ยั้งแรงแล้วนะ อย่าเพิ่งน็อคไปก่อนละกัน(^^)" ฉันยิ้มก่อนจะหมุนตัวขึ้นแล้วแทงศอกใส่สันกราม ตามด้วยรัวหมัดฮุกขวาสี่ห้าหมัด

     ตุบ!

     "อ แค่กๆๆ!" ใบหน้าของโย่วเหม่าเต็มไปด้วยรอยช้ำและคราบเลือด ก่อนจะค่อยหันมามองฉันที่ยังคงยิ้มแป้นด้วยความสนุกสนาน

     ดา ถ้าเป็นเจ้า ตอนนี้อาจทำได้

     "หืม? ทำอะไร?"

     ปิดการไหลเวียนของจินตาน ไม่ถึงตายแต่ก็อาจใช้ไม่ได้อยู่หลายเดือน

     "พลังน่ากลัวเอาเรื่องเลยนะ แต่ก็เอาเถอะ คนอย่างไอ้หมอนี่ไม่ต้องมีจินตานไปเลยก็ดีนะ" ฉันไหวไหล่ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ มันขยับถอยหนี ฉันยิ่นนิ่งมองอย่างอย่างนั้นจนมันเริ่มประหม่า

     "แล้วต้องทำยังไงบ้างล่ะ?"

     เจ้าทำเหมือนเมื่อครู่ แต่เน้นตำแหน่งที่คอหอย ลิ้นปี่ แล้วกลางท้อง

     "ทราบแล้วจ้ะ...งั้นเอาล่ะนะ!" เมื่อได้รับรู้ความสามารถใหม่ ก็ตั้งท่าและพุ่งเข้าใส่อย่างเมื่อครู่

     ฟึ่บ! 

     "นังนี่!" กระบี่ใหญ่เงื้อมสูงเมื่อฉันพุ่งเข้าหา ทันทีเท้าแตะลงพื้นฉันรีบหมุนตัวหลบแล้วทำการอัดกระแทกจุดที่คอหอยจากด้านข้างทันที

      ปั่ก! อ่อก!

     โย่วเหม่าตาเหลือก อ้าปากค้างจนดูน่าตลก แหม หน้าตาออกจะหล่อ พอทำแบบนี้แล้วอดขำไม่ได้แฮะ ก่อนที่อีกฝ่ายจะตั้งตัวได้ทันฉันจึงอัดกำปั้นเข้าไปที่ลิ้นปี่อีกที แต่ใส่พลังปราณมากกว่าเมื่อกี้นิดหน่อย

     พลั่ก!

     "ค อั่ก!" ร่างสูงกระอักจนน้ำกระเพาะตีตื้นแล้วสำลักออกมา  มองฉันตาเลือกแล้วชี้กระบี่สั่นๆมาหา

     "เจ้า...นังเด็ก...เหลือ...ขอ" 

     "ยังมีแรงด่าฉันแบบนี้ แสดงว่ายังรับกำปั้นฉันได้อยู่สินะ(^^)" ฉันว่าแล้วยกกำปั้นข้างขวาขึ้น ไอพลังครอบคลุมเป็นสีเขียวจางๆ

      ฟิ้วววว

     "จบแค่นี้แหละ!" กำปั้นสุดท้ายเล็งที่ช่วงท้อง แต่ในตอนนั้นเสียงของเฟยหงก็ทำให้ฉันชะงักเสียก่อน

     ดา ข้างบน!!

     ฉันเงยหน้ามองด้านบน เห้นลูกไฟที่กำลังตกลงมา ฉันรีบกระโดถอยหลังหลบได้อย่างหวุดหวิดด้วยความตกใจ

     ตูมๆๆ!

     "...มาจากไหนเนี่ย?" ท่ามกลางฝุ่นตลบที่เริ่มหาย ฉันเห็นร่างบางระหงในมือข้างหนึ่งยกกำไลขึ้น พลอยเม็ดใหญ่ที่ประดับส่องแสงสีส้มสว่างวาบ

     "พี่เหม่า เป็นอย่างไรบ้าง?" ร่างระหงย่อตัวลงมองพี่ชายที่กำลังหมดแรงลุกขึ้นยืนแล้วสำรวจร่างกาย แล้วตวัดสายตามองด้วยความแค้นเคือง

     "เจ้าทำอะไรพี่ข้า!"

     "ทางนี้ต่างหากที่ต้องถาม ว่าลงมาเพราะเหตุใด..."

     "ข้าก็มาช่วยพี่ข้า!"

     "เจ้าทำเช่นนี้เท่ากับว่า พี่ของเจ้าได้ทำการโกงการประลอง ใช้วิธีไม่ยุติธรรม! จะต้องถูกปรับแพ้" ฉันหรี่ตาคาดเดาความคิดของยัยผู้หญิงตรงหน้า

     "แล้วอย่างไร! ขอแค่ให้เจ้าตาย...พวกข้าไม่สนวิธีการ!" เยว่ซิ่วว่าก่อนจะเรียกกระบี่ออกมาแล้วชักออกก่อนจะชี้มายังฉัน ฉันเท้าเอวมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกตะหงิดใจ

     "คนอย่างพวกเจ้าคงไม่มีคำว่าศีลธรรมอยู่ในสามัญสำนึกแล้วใช่ไหม? ถึงได้ไม่ซึมซับกิริยาอันดีของพ่อแม่ของพวกเจ้าเลย"

     "เฟยหง! ข้าเป็นพี่เจ้านะ เจ้ากล้าหยาบคายกับข้าหรือ!"

     "เหอะ คนที่เอาน้องไปทิ้งไว้ในป่า แล้วปล่อยให้หมาป่ากัดตายน่ะหรือ เรียกว่าพี่?" ฉันยกยิ้มสมเพชเมื่ออีกคนเอาความอาวุโสเข้ามาอ้าง
     
     "เจ้าพูดเรื่องอะไร ข้าไม่เห็นรู้เรื่อง"

     "อยากจะกำจัดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วพวกแกก็ทำสำเร็จแล้วนี่"

     "เจ้าหมายความว่าอย่างไร ก็เจ้ายังยืนอยู่ตรงนี้ อย่ามาใส่ความข้านะ!"

     "หึ ก็ได้...นับแต่นี้ไปข้าขอตัดขาดจากตระกูลเทียน!!" ฉันตะโกนลั่นให้ดังไปทั่วทั้งลานประลอง เสียงฮือฮากึกก้องไปทั่วและเต็มไปด้วยคำถาม

    เยว่ซิ่วหน้าถอดสีมองซ้ายขวาแล้วหันขวับมามองฉันด้วยความไม่เข้าใจ

     "เจ้าทำบ้าอันใด!"

     "ข้าเองก็มีแซ่ของข้า บัดนี้พวกเจ้าทั้งสองคือศัตรูของข้า...และข้าจะไม่ขอออมแรงอีก" ฉันว่าก่อนจะยกหมัดตั้งฉากทั้งสองข้าง

     "คิดจะใช้มือเปล่าสู้กับกระบี่ เจ้าโง่หรือเปล่า?"

     "หล่อนต่างหากที่โง่ เยว่ซิ่ว..."

     "ว่าไงนะ!"

     "คนเราเกิดมาธรรมชาติสรรค์สร้างให้ร่างกายของมนุษย์สามารถเป็นอาวุธได้ อย่าคิดดูถูกเชียว เพราะข้าถนัดต่อสู้ด้วยมือเปล่าเสียด้วยสิ..."

     เยว่ซิ่วกัดฟันกรอด มือที่ถือกระบี่สั่นระริกด้วยความโกรธจัด ก่อนจะพุ่งเข้ามาอย่างไม่ลังเลว่าจะแทงฉันตาย แต่ขอโทษเถอะ ฉันเห็นจุดอ่อนเธอเพียบเลย

     "ตายซะ!!"

     ฟึ่บ!

     "ขอบใจที่ผนึกกระบี่ของฉันนะ..." ฉันเบี่ยงหลบแล้วกระซิบข้างหูของหญิงสาว หล่อนหันมาด้วยความตกใจพร้อมกับตวัดกระบี่มา

     ฉันกระโดดม้วนตัวมือจับข้อมือของอีกฝ่ายแล้วเงยหน้าสบตาพร้อมกับรอยยิ้ม เยว่ซิ่วตั้งตัวไม่ทันตัวแข็งทื่อ ทำอะไรม่ถูกได้แต่ถามเสียงสั่นๆ

     "จ เจ้าจะทำอะไร?"

     "อย่างหล่อนใช้มือมันเบาไป!!" สิ้นคำตอบก็ฟาดแข้งเข้าที่ก้านคอของหล่อนทันที 

     ผัวะะะ!! ขลุกๆๆ! ตึง!


     "คนอย่างหล่อนมันต้องเจอหน้าแข้งฉันนี่แหละ!!"


      ร่างบางอ้าปากค้างก่อนที่ตัวจะปลิวกระเด็นไปตามแรงเตะจนติดกับผนังหมดสติไปทันที ฉันมองร่างไร้สติของหล่อนแล้วหันมามองโย่วเหม่าที่ตอนนี้คุกเข่าขยับไม่ได้เพราะถูกสกัดจุดไว้

     "จ เจ้าใช่เฟยหงแน่หรือ?"

     "ถ้าบอกว่าไม่ใช่ แล้วแกมีปัญหาอะไรรึเปล่าล่ะ?" ฉันว่าแล้วกอดอกมองโย่วเหม่าที่ตอนนี้ไร้ทางสู้เต็มทนด้วยความอนาจใจ

     "..."

     "ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีที่พวกแกฆ่าประมุขกับฮูหยินเทียน แล้วก็ฆ่าเจ้าของร่างนี้เลยนะ" 

     "จ เจ้าของร่าง...หรือว่านาง"

     "ใช่ หล่อนใช้วิชาสละชีพ ใช้วิชามารเพื่อเรียกฉันมาแก้แค้นพวกแกไงล่ะ" ว่าแล้วก็กระชากผมของโย่วเหม่าให้เงยขึ้น ดวงตาเบิกโพล่งมองเลิ่กลั่กพูดติดๆขัดๆ

     "จ เจ้าเป็นใครกันแน่!"

     "ฉันเหรอ? จริงสิ ลืมแนะนำตัวไปเลย"

     "..."

    









"ฉันชื่อ ฟูหยาง จำไว้จนวันตายด้วยล่ะ ไอ้เด็กเวร!"

  











เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 346 ครั้ง

659 ความคิดเห็น

  1. #491 Moohs_gonnabe (@MOOKY990) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 18:45
    ชอบบบบบบบมากกกกกกก อัดเด็กเวรไปเลยยยยย!!!
    #491
    0
  2. #485 mmismy (@pk-yimcheng) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 14:05
    เริ่ดมาก
    #485
    0
  3. #403 juiilann (@juiilann) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 16:16
    โอ๊ย สะใจ แต่ผีโดนด่าฟรีเลยตอนที่แล้ว ถือว่าที่ด่าจนเหนื่อยเกือบเป็นลมไปก็โอนมาให้อิสองพี่น้องนี่ละกันนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนใส่บาตรจะกรวดน้ำให้น้องผีเป็นการไถ่โทษนะไรท์
    #403
    1
    • #403-1 Phatusanime (@phatcharaluk) (จากตอนที่ 16)
      8 กันยายน 2562 / 16:44
      ใจเย็นๆน้าาา อินเกิ๊นแต่ละคน
      #403-1
  4. #347 MynameYurin (@Dilivanna) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 03:58
    เฟยหงองค์ลงซัดเอาๆเลยงือ555555
    #347
    0
  5. #346 Phakchira1945 (@pakjira1945) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 20:02

    เด็กเวร!! สะใจมากแม่!! มีความอ่านหน้านิ่งแต่ใจเชียร์ให้ซัดเอาๆยิ่งกว่าเชียร์มวย
    ปล.เฟยหงน้องขอโตดดด น้องไม่รู้ว่าโดนผนึกกก
    #346
    0
  6. #345 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 19:58
    ตอนนี้คือดีงามค่ะ องค์แม่ลงแล้ว!
    #345
    0
  7. #344 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 19:39
    งืออออ พี่ขอโทษนะเสี่ยวเฟยที่เข้าใจเจ้าผิด อภัยให้พี่ด้วย~
    #344
    0
  8. #340 Maidii (@New48lew41) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 17:25

    ตอนนี้มันส์มากเลย>w<
    #340
    0
  9. #327 faza205317 (@faza205317) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 23:25
    เด็กเวรรรรร เราชอบ อ้ายยย
    #327
    0
  10. #326 Kuizumi (@furnaunchanita) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 21:57
    ชอบบบบบบบ><-เด็กเวรรรรร
    #326
    0
  11. #324 som980 (@som980) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 21:11
    เนี้ยแหละดีงามพระรามเก้า
    #324
    0
  12. #323 mai-1 (@mai-1) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 20:19
    จำไว้-เด็กเวร สะใจมาก!! จะรอตอนต่อไปน้า!
    #323
    0
  13. #322 Reconcile -. (@SunFox) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 17:30
    ง่อวววว สุดยอดด!
    วะฮ่ะฮ่า เป็นยังไงล่ะนังเย่ว!
    สะใจม๊ากมาก สมน้ำหน้า!! ว้ายยย อะฮิๆ หยางหยางไม่น่าใช้หน้าแข้ง น่าจะใช่-ยันหน้านังเย่วไปเลย!
    //สะใจมาก ตะโกนลั่นบ้านเหมือนเชียร์มวย 55
    #322
    1
    • #322-1 Reconcile -. (@SunFox) (จากตอนที่ 16)
      4 กันยายน 2562 / 17:32
      ฝาพระบาท.. //ถ้าใช้ฝ่าเท้าถีบนังเย่วนะ จะตะโกนให้ดังกว่าตอนเชียร์บอลเลย
      #322-1
  14. #321 Omiao (@onphima) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 16:27
    รอตอนต่อไปเลยค่ะ
    #321
    0
  15. #319 MooAye (@MooAye) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 10:31
    ซะใจมากเด้อ
    #319
    0
  16. #318 魏玲 (@Cakeky_Xoxo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 09:07
    องค์เเม่ลงเเล้วจร้า
    #318
    0
  17. #317 Thangmo95 (@chandapa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 08:24
    สะใจมากกกก มาอัพต่ออีกเร็วๆนะ
    #317
    0
  18. #316 554910140 (@554910140) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 07:55

    เท่มากค่ะท่าน!!!! ขอขอบคุณท่านประมุขทุกท่านที่มาเป็นพยานการต่อสู้ที่ไร้ความยุติธรรมนี้5555555
    #316
    0
  19. #315 RAY MII (@Nareesophit) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 07:30
    ชอบบบ เท่มากกก ><
    #315
    0
  20. #314 -NatJeeRa- (@-NatJeeRa-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 07:23
    โอ้ยยย สะใจแทนน้องงงง ไอเด็กเวร!! รักน้องมากมายยย //ว่าแต่...ฟูหยางลืมคนที่นั่งชมการประลองรึเปล่า ? ประมุขสี่สกุลนั่งหัวโด่อยู่นะเห้ย! //จะรอนะคะ! //สู้วๆค่า~ เป็นกำลังใจห้าย ~
    #314
    1
    • #314-1 Phatusanime (@phatcharaluk) (จากตอนที่ 16)
      4 กันยายน 2562 / 07:42
      น้องถึงได้ขออภัยล่วงหน้าา
      #314-1
  21. #313 NARAwall (@kawaiilove123) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 07:02
    เร้าใจมากแม่ สนุกอะะะ
    #313
    0
  22. #312 CHECK224 (@Pear224) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 06:43
    ชอบอ่าาาา ไอเด็กเวร!!555
    #312
    0
  23. วันที่ 4 กันยายน 2562 / 06:36
    ว้าวๆๆๆๆ
    #311
    0
  24. #310 Light_Star (@Light_Star) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 06:19

    ไอเด็กเวร!!!!!!!!555
    #310
    0
  25. #309 sSbumSs (@bumtermo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 06:12

    แนะนำตัว เท่ห์มาก!!!!!!!ค่ะ~~&#10003;
    #309
    0
  26. #303 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 02:52
    ชอบบบ แต่ลูกลืมไปไหมว่านอกจากอิเทียนคู่ยังมี4ตระกูลเซียนอีก
    #303
    1
    • #303-1 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 16)
      5 กันยายน 2562 / 19:59
      ไม่ เค้าอาจจะกระซิบข้างหูก็ได้ //เลิกลัก@-&
      #303-1