[Fic 9 ศาสตรา] เมื่อ9ศาสตรา กลายเป็นมนุษย์(Yaoi)

ตอนที่ 32 : ตอนที่ 31 ชีวิตใหม่ในบุปผางาม (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 529
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    27 ม.ค. 62

   

     เมืองมณีโคด


     "หา อ๊อดกำลังจะมีลูกกับเทหะยักษ์บ้านั่นน่ะนะ!" วาตะผุดลุกขึ้นนั่งตังตรงมองวิชชุที่นั่งอยู่บนตั่งข้างๆด้วยความตกใจสุดขีด

     "ก็ท่านจมื่นพันธ์เขียนมาเช่นนี้นี่ ฝากเชิญท่านไปร่วมพิธีด้วย...ว่าอย่างไรท่านวาตะ จะไปที่เหมันต์บุรีตามคำเชิญของแม่นางนฤมลหรือไม่?"

     "ไปสิ ข้าอยากเห็นเหมือนกัน เจ้ากับข้าด้วยนะวิชชุ"

     "แล้วงานราชงานหลวงล่ะ ใครจะอยู่รับผิดชอบกัน ท่านไปเถอะข้าจัดการเอง"

     "ไปแค่ไม่กี่วันคงไม่เป็นไรหรอกน่า หากมีอะไรที่รีบร้อนจริงๆก็ค่อยให้ส่งเหยี่ยวอาคมมาเอา" วิชชุเหลือบมองวาตะที่ส่งสายตาอ้อนวอนอ้อมๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหากตนปฏิเสธล่ะก็ วาตะต้องตื้อให้เขาได้ด้วยให้ได้เป็นแน่

     "...เฮ้อ ก็ได้ ใครจะขัดท่านกันเล่า"

     "ไชโย!" ได้แต่มองเจ้าเมืองตัวน้อยกระโดดโลกเต้นก่อนจะบอกให้เหล่าทหารเตรียมขบวนไปยังเมืองเหมันต์บุรี


      วิชชุได้แต่ถอนหายใจหน่ายๆ และได้แต่คิดว่าควรจะบอกดีหรือไม่ว่า....





     ตนอาจจะต้องเจอกับมารตา...















     "อุตส่าห์เดินทางมาไกล เข้ามาพักก่อนเถิดท่าน...พิธีจะเริ่มในคืนนี้ ยังพอมีเวลาอยู่นะ" นฤมลออกมาต้อนรับด้วยตัวของนางเองพร้อมกับให้เหล่านางกำนัลพาทั้งสองไปยังห้อง

     "นี่ๆ นางยักษ์จิ๋ว แล้วอ๊อดกับเจ้าเทหะล่ะ?" วาตะเอ่ยถาม

     "กำลังเตรียมพร้อมจะเข้าร่วมพิธี ต้องใช้เวลานานสักหน่อย...ระหว่างนี้พวกเจ้าอยากจะทานอะไรก่อนหรือไม่ ข้าจะได้ให้บ่าวข้าไปเตรียมสำรับมา" วาตะส่ายหน้าหวือ จนวิชชุ และนฤมลรู้สึกประหลาดใจ

     "ไม่สบายหรือท่านวาตะ?"

     "ปกติเจ้ากินไม่เลือกนี่นา"

     "ข้ายังเข็ดหลาบกับที่ไปขโมยของในห้องเจ้ากินนี่ ไม่รู้ว่าบ้านเมืองเจ้าจะมีอะไรที่หากข้ากินไปแล้วจะกลายเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้อีก ไม่กินดีกว่า" นฤมลสบมองวิชชุก่อนที่ทั้งสองจะหลุดขำพรืดออกมาอย่างสุดจะกลั้น

     "ข ขำอะไรของพวกเจ้ากันฮะ!"

     "ข้าว่าเจ้าตอนเป็นหญิงน่ารัก น่าเอ็นดูออกนะ วาตะ...ข้าว่าถ้าจะให้เจ้าขโมยผลนารีชมภู่ไปกินอีกสักหน ข้าก็ยินดีนะ" นฤมลกอดอกมองเจ้าเมืองวานรตัวน้อยที่กำลังทำหน้างอง้ำ

     "ข้าเห็นด้วยกับท่าน ขอบคุณท่านมากที่ดัดนิสัยของท่านวาตะเสียสนิท"

     "วิชชุ เจ้าต้องเข้าข้างข้าสิ!"

     "หึๆ ด้วยความยินดีเจ้าค่ะ ท่านวิชชุ...เอาล่ะๆหยุดการสนทนาเพียงเท่านี้ก่อน ดูเหมือนว่าเราทั้งสองคงต้องขอล่วงหน้าไปก่อนนะ วาตะ" นฤมลปรับอารมณ์เมื่อรับรู้ถึงการมาของบุคคลอื่น จึงสบตากับวิชชุที่เหมือนกับต้องการจะสื่อกับตนในเรื่องเดียวกัน

     "เอ๋?"

     "คุยกันดีๆนะ ท่านวาตะ...อย่าเผลอใช้แขนกลเสียล่ะ" วิชชุตบบ่าเล็กก่อนที่นางยักษ์ และวานรจะเดินนำไปไกลทิ้งให้วาตะยืนนิ่งมองตามด้วยความงงงวย

     "พวกนั้นหมายถึงอะไรวะ ข้าจะใช้ทำไม ในเมื่อ..." วาตะได้แต่บ่นพึมพำเมื่อหมุนตัวกลับ เสียงพร่ำบ่นเมื่อครู่นั้นได้หายไปเมื่อเห็นร่างกำยำสูงใหญ่ของยักษาสีแดงชาดยืนอยู่ตรงหน้า

     "ไม่ได้เจอกันเสียนานเลยนะ ไอ้จ๋อ"

     "..." วาตะนิ่งค้างก่อนจะรู้สึกตัวตื่นจากภวังค์ ขาทั้งสองค่อยๆก้าวถอยหลังไปทีละน้อย ใบหน้าเริ่มหวาดผวาราวกับว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นผีที่น่าสยดสยอง

     หมับ!

     "วาตะ เจ้าอย่าเพิ่งไป!" แต่ยังไม่ทันจะได้ออกตัววิ่งหนี มือใหญ่นั้นก็คว้าเข้าที่คอเสื้อของเจ้าเมืองตัวน้อยเสียก่อน

     "ปล่อยข้านะ ไอ้ยักษ์บ้า! บอกให้ปล่อยไงโว้ยยย!!" วาตะดิ้นพล่านพยายามจะแงะมือใหญ่ออกจากคอเสื้อของตน

     "ถ้าปล่อยเจ้าก็หนีน่ะสิ"

     "เออ ข้าจะหนี!"

     "นั่นไง ฟังข้าก่อนวาตะ...ข้ามีเรื่องจะอธิบาย" มารตาพูดกับสหายตัวน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง ถึงแม้จะทำให้วาตะสั่นไหว แต่ว่าชื่อของนางผู้เป็นที่รักยามอยู่กับตน ยังคงก้องอยู่ในหัว

     "อธิบายอะไรวะ! เจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ อยากให้ข้าฟันแขนเจ้านักใช่มั้ยฮะ!"
   
     "ฟันข้าเลย หากว่าเจ้าฟันข้าแล้วมันจะทำให้เจ้าหยุดร้องไห้ได้!" ดวงตาของวานรวาบวับก่อนที่จะเรียกเกราะแขนกลออกมา

     "อย่ามาขู่ข้าเสียให้ยากเลย คิดว่าข้าจะยอมใจอ่อนเหมือนที่ผ่านมาหรือไง!! ข้าไม่ได้โง่นะโว้ย!"

     "..."

     "จะให้ข้าฟังอะไรเอ็งอีก ให้ข้าฟังเรื่องอะไร  แล้วทำไมข้าจะต้องฟังไอ้คนใจโลเล โลภมาก จับปลาสองมืออย่างเจ้าด้วย ไอ้ชาด!" วาตะตะโกนด่าทออย่างเหลืออด จนมารตาได้แต่ถอนหายใจเนือยๆ และอธิบายเมื่อเห็นว่าวาตะเริ่มนิ่งบ้างแล้ว

     "ข้าขอโทษ"

     "..."

     "ข้าอาจเป็นอย่างที่เอ็งว่าก็ได้ ข้ามิอาจลืมบุหงาได้...นั่นคือความจริง"

     "หึ! ที่จริงเอ็งควรแค้นข้านะ ข้าฆ่านางไปอีกหนแล้วนี่"

     "ฟังข้าพูดให้จบก่อน ไอ้จ๋อ!!" มารตาเริ่มตะเบ็งเสียงแข็งจนวาตะถึงกับสะดุ้งโหยง และยอมเงียบอย่างไม่เต็มใจนัก

     "แต่นางจะอยู่ในความทรงจำของข้าตลอดไป...ส่วนหัวใจของข้าตอนนี้ไม่ใช่นาง แต่มันกลับเป็นเจ้า วาตะ" วานรน้อยชะงักก่อนจะหันกลับมามองอย่างไม่เชื่อหู เมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นสบมองตรงจนมีแต่ตนที่เป้นฝ่ายหลบตาเสียเอง

     "ย อย่ามาหลอกข้าเสียให้ยาก ข้าไม่เชื่อเอ็งแล้ว!" วาตะเริ่มสับสนแต่ก็ยังทำใจกล้าต่อไป แม้ในใจนั้นจะพองโต และเต้นรัวเร็วมากก็ตาม

     "...ข้าทำให้เอ็งต้องไว้ใจข้ามาหลายครั้ง ข้าขอเพียงแค่โอกาสจากเอ็งอีกเพียงครั้งเดียว"

     "แล้วหากเอ็งหักหลังข้าอีกล่ะ?"

     "ฆ่าข้า ด้วยมือของเจ้าได้เลย...ได้โปรดวาตะ ขอให้ข้าได้รักเจ้าอีกครั้งหนึ่งเถอะ" มือใหญ่ที่เคยกำคอเสื้อได้ดึงร่างเล็กเข้าหาตัวแล้วโอบกอดไว้แน่น

     น้ำเสียงอ่อนหวานพร่ำอ้อนวอนขอให้ได้รับการให้อภัยอีกครา วาตะได้แต่เพียงเหลือบมองยักษาที่กำลังกอดตนจนแทบจะสิงร่างด้วยความลังเล พลันนึกถึงใบหน้าของผู้ที่อีกฝ่ายรักมากผุดเข้ามาในหัว


     'ท่านวาตะ ข้าฝากท่านมารตาด้วยนะเจ้าคะ'

     "ปล่อยข้า..."

     "วาตะ"

     "ข้าบอกให้ปล่อย"

     "ไม่ ข้าไม่ปล่อย...ถ้าปล่อยแล้วเจ้าจะหนีไปอีก"

     "ข้าไม่หนีแล้วโว้ยยย!! เอ็งจะให้ข้าสิงเอ็งเลยรึไงวะไอ้เบิ้ม!!" เสียงตะโกนด่าข้างหูทำให้มารตาค่อยๆผละอ้อมกอดออกจากเจ้าลิงตัวน้อย

     "เจ้าหายโกรธข้าแล้วเหรอ?"

     "มันหายง่ายขนาดนั้น ข้ายอมไม่ลักขโมยของกินอีกจะง่ายซะกว่า!....เออ ข้ายังเคืองอยู่ในตอนนี้ ง้อข้าให้หายสนิทด้วยล่ะ!" มารตายกยิ้มดีใจก่อนจะ ก้มลงจูบทั่วใบหน้าของเจ้าลิงน้อยที่ตนโหยหา สูดกลิ่นกายที่แสนจะคิดถึง

     "ขอบใจมากวาตะ ข้าดีใจจริงๆ!"

     "เออๆ ข้าหิวแล้ว ไปหาของกินมาให้ข้าเลยนะ!"

     "รู้แล้วๆ อ้อ คืนนี้เจ้านอนกับข้านะ" มารตาว่าก่อนจะวางร่างของวาตะลงแล้วเดินไปด้วยกัน

     "เออ นอนก็ได้ แต่ข้าไม่ให้เอ็งทำอะไรอย่างอื่นนะ!"






     นฤมล และวิชชุได้แต่มองเผ่ายักษาและวานรได้เดินเคียงกันแล้วยกยิ้มโล่งใจ ก่อนที่ทั้งสองจะสบมองกันแล้วยิ้มให้กัน

     "ท่านรู้อยู่แล้วรึ?"

     "ไม่หรอกเจ้าค่ะ มันเป็นโชคชะตา...อีกนานกว่าพิธีจะเริ่ม หากท่านมิรังเกียจยักษาเช่นข้า มาเล่นหมากรุกกับข้าสักตาได้หรือไม่เจ้าคะ?"

     "เป็นเกียรติอย่างยิ่งขอรับ ท่านท้าวนิลรัตน์"






======= 50% =======

     


    ณ รามเทพนคร



     "พี่แสง ข้าให้พี่จ้ะ" แสงที่ออกเดินตรวจตราถึงกับชะงักแล้วก้มมองสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มให้ขนมสอดไส้ มาสองสามอัน จึงรับไว้อย่างไม่อยากจะเสียน้ำใจเจ้าหล่อน

     "ขอบใจเจ้ามากนะ"

     "จ เจ้าค่ะ!" เจ้าหล่อนหน้าแดงแล้วรีบเดินเร็วหนีไป เพื่อนของแสงจึงเดินเข้ามาหาแล้วกระแซะสีข้างด้วยความหมั่นไส้!

     "เนื้อหอมจังนะ ท่านจมื่นแสงงงงง"

     "พูดอะไรของเจ้าน่ะ?"

     "โอ๊ยยย นี่เจ้าไม่รู้ตัวเลยรึ ว่าสาวๆทั่วรามเทพพูดถึงเจ้ากันทั้งนั้น! โอ๊ยยย อิจฉาโว้ย ทำไมข้าไม่มีแบบนี้บ้างวะ" ทหารหนุ่มอีกคนถึงกับร้องลั่นโทษฟ้าดิน 

     "พูดถึงข้า? ยังไง?"

     "ท่านจมื่นแสง รูปงาม ปราดเปรื่อง และกล้าหาญ...ไม่ว่าสตรีผู้ใดได้พบเห็นต่างเป็นอันต้องหลงเสน่ห์เจ้า! ฮึ่ย! ยิ่งพูดยิ่งหงุดหงิดนัก ไปกันได้แล้ว!" ชายหนุ่มเดินนำหน้าฮึดฮัดไปไกล แสงก็ได้แต่ถอนหายใจหน่ายๆแล้วเดินตาม










     "พ่อหนุ่มเอ๊ยๆ" เสียงแหบเอ่ยเรียกแสงเอาไว้พร้อมกับกวักมือเรียก แสงชะงักฝีเท้าหันซ้ายขวาก่อนจะเห็นร่างของหญิงชราคนหนึ่งกำลังกวักมือเรียกตนอยู่

     "หือ อะไรหรือยาย?"

     "พ่อแสง ลูกท่านพันธ์ใช่ไหมเนี่ย..."

     "ใช่แล้วยาย ทำไมหรือ?"

     "มาตรวจตราเหรอ มาๆนั่งพักเสียหน่อยเถอะ ดื่มน้ำดื่มท่าเสียหน่อยแล้วค่อยกลับนะ" หญิงชราตบแคร่ไม้ข้างๆพลางยื่นกระบวยตัวกน้ำที่มีน้ำอยู่เต็มเปี่ยมให้ 

     "ขอบคุณนะยาย"

     "แสงง ทำไมเอ็งช้านักวะ!" เพื่อนของแสงเดินกลับมาด้วยท่าทีที่ดูเคืองนิดๆที่เพื่อนของตนหาย ไม่ยอมตามมา

     "เอ้า พ่อหนุ่มก็มานั่งพักก่อนเถอะ ดื่มน้ำดื่มท่าก่อนแล้วค่อยไปนะ"

     "เอ่อ จ้ะยาย...ฮ้า ค่อยดีขึ้นหน่อย ขอบใจจริงๆนะยาย" เพื่อนของแสงรับกระบวยตักน้ำตักในโอ่งแล้วดื่มกินจนหายคอแห้ง

     "หึๆ พักสักเดี๋ยวแล้วค่อยกลับเถอะพ่อหนุ่ม" หญิงชราหัวเราะน้อยๆก่อนจะเครี้ยวหมากและนั่งร้อยมาลัยต่อ

     "ยายๆน้ำในโอ่งยายลอยดอกมะลิด้วยรึ? ข้าได้กลิ่นหอมๆด้วย"

     "อือ ชื่นใจดีมั้ยล่ะ?"

     "มากๆเลยยาย โห ไว้ข้าเอาไปลอยในโอ่งบ้างดีกว่า"

     "พอได้แล้ว สิน...ขอบใจมากนะ ยาย ที่มีน้ำใจ" หญิงชรายกยิ้มกว้างก่อนจะยื่นบางสื่งให้กับแสง 




     มันคือมาลัยกลีบบัว






     "โห มาลัยงามมากเลยนะ ยายทำเองเหรอ?" สินมองมาลัยในมือของแสงแล้วเอ่ยถามหญิงชรา

     "ไม่ใช่ข้าโว้ย แต่มีแม่นางคนหนึ่งฝากมาให้ข้า...นางบอกว่าอาย ไม่กล้าให้พ่อแสงตรงๆ พอรู้จากข้าว่าพ่อแสงมักจะมาตรวจตราแถวนี้ประจำ นางเลยฝากมาให้" แสงมองมาลัยในมืออย่างพินิจก่อนจะยกยิ้มบางแล้วเอ่ยขอบคุณหญิงชรา

     "ขอบคุณมากนะ ยาย แล้วนางได้บอกชื่อกับยายไหม?"

     "ไม่ได้บอกไว้หรอก เอ็งมีอะไรรึ ฝากข้าได้นะ"

     ดวงตาคมก้มมองมาลัยในมือแล้วเงยสบมองหญิงชราอีกครั้ง

     "ฝากบอกนางด้วยว่า ขอบใจที่ร้อยมาลัยให้ข้า...เป็นมาลัยที่สวยมากเลย" หญิงชราพยักหน้ารับก่อนที่ทั้งคู่จะเดินจากไป

     "ข้าว่านางต้องสวยแน่ๆเลยว่ะ ไอ้แสง" สินเหลือบดูเพื่อนของตนที่ยังคงถือมาลัยไว้ในมือ

     "ทำไมเอ็งคิดอย่างนั้น? สิน"
     
     "คิดดูสิ ขนาดมาลัยยังงามนี้ แล้วคนล่ะ จะงามขนาดไหน....คงเหมือนกับพวกนางฟ้านางสวรรค์เลยกระมังเนี่ย"

     "พูดไปเรื่อยนะเจ้าน่ะ"

     พรึ่บๆ!

     "เหยี่ยวอาคม?....จากใครน่ะ" แสงรับจดหมายก่อนที่เหยี่ยมอาคมจะหายไป จึงเปิดอ่านข้อความด้านใน ไม่นานริมฝีปากพลันยกยิ้มดีใจแล้วรีบกลับบ้านทันทีโดยไม่สนคำทัดทานของเพื่อน









     ณ เมืองเหมันต์บุรี








     เสียงสวดร่ายคาถายังคงดังต่อเนื่องยามที่ ผู้กอบกู้รามเทพนคร และท้าวเทหะยักษานำเส้นผมและโลหิตของตนใส่ลงในขันใบใหญ่ ก่อนที่นฤมลจะนำผลของบางสิ่งที่มีขนาดเท่าลูกสาลี่โยนลงในขันนั้น ก่อนที่จะจมลงไป เหล่าพวกสาวกจึงนำมันยกขึ้นวางบนแท่นและให้ ฤๅษียักษาชรานำดินมาใส่ลงในขันนั้นจนพูน และจบด้วยการผูกข้อมือของทั้งสอง

     "พวกท่านจงนำมันไปปลูกที่คีรีกันณ์ หรือเกาะนกแอ่นก็ได้...แต่พวกท่านอย่าได้แยกจากกันจนกว่าจะครบกำหนดที่เด็กจะถือกำเนิดออกมา" นฤมลหยิบขันใบนั้นยื่นให้กับอ๊อดพร้อมทั้งอธิบาย

     "...ให้อยู่ที่คีรีกันณ์ข้าว่าน่าจะปลอดภัยกว่า เจ้าว่าอย่างไรอ๊อด" อีกฝ่ายนิ่งก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยกับความเห็น

     "ข้าเห็นด้วยจ้ะ ข้าจะส่งข่าวไปให้พ่อพันธ์ก่อน...ว่าอีก 1 ปี เราจะกลับเกาะนกแอ่น"

     "ข้าขอให้พวกเจ้ามีความสุขนะ อ๊อด หากครบกำหนดเมื่อใดข้าจะไปหาที่คีรีกันณ์ พิธีสำเร็จก็จริงอยู่...แต่ข้าก็ยังอยากจะเห็นหน้าเด็กน้อยนี่นา คงหน้าตาน่าเกลียดน่าชังน่าดู" อ๊อดยิ้มก่อนจะรับขันเงินใบใหญ่มาไว้ในมือ ก่อนจะเตรียมตัวเดินทางกลับที่เกือบจะย่ำรุ่งแล้วเต็มทน

     "ท่านวาตะ กับท่านวิชชุ แล้วก็ท่านมารตาจะเป็นพยานให้กับเจ้า หากยามใดที่เด็กได้กำเนิดมา...ล้วนแล้วจะผูกชะตากับผู้ที่เราเคยอยู่ร่วมกันมาก่อน"

     "จ้ะ...." อ๊อดยิ้มก่อนจะก้มลงมองขันเงินที่มีดินพูนเต็ม พลางได้แต่นึกอธิษฐานในใจ แต่เทหะยักษากลับอ่านทางออก

     "เจ้าคงขอให้ พี่เจ้ากลับมาเกิดเป็นลูกเจ้ารึ?"

     "ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดีสิจ๊ะ ท่านทารคา..."

     "หากเจ้าและนางยังมีกรรมผูกพันกัน ก็ไม่แคล้วกันหรอกอ๊อด ขอให้พวกเจ้าโชคดีเดินทางกลับโดยสวัสดิภาพ"















     เมื่อทั้งสองมายังนครคีรีกันณ์ จึงนำมันไปฝังลงดินในเขตอุทยานทันที แต่ด้วยความที่อ๊อดอ่อนเพลียมากจากพิธีกรรม เทหะยักษาจึงได้พาคนรักของตนไปนอน



     กลางดึกคืนนั้น



     ท่ามกลางความเงียบสงัดและสายลมอันเงียบสงบ เปลวเพลิงสีฟ้าได้ลุกโชนขึ้นตรงหน้ากองดินก่อนจะปรากฏร่างของยักษาผิวกายสีเข้มกอดอกมองด้วยความอยากรู้

     พรึ่บ! ตุบ!

     "นี่น่ะหรือ ต้นของผลโกสุมบุตร ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่นะ...เก้าศาสตรา"

     วูบบบบ

     "น่าหงุดหงิดเสียจริง" ชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้นตวัดมองยักษาตรงหน้าด้วยความโกรธเคือง แต่อีกฝ่ายก็ยังยกยิ้มเป็นมิตรให้อย่างกวนประสาท

     "เพราะข้ารู้ว่าเจ้าจะมาในเหตุผลเดียวกันกับข้า ว่าอย่างไรล่ะ?"

     "...เฮ้อ จักทำอันใดก็รีบทำเสีย บรรลัยจักร ข้าอยากพักผ่อน" บรรลัยจักรไหวไหล่ก่อนจะปรากฏลูกไฟขึ้นบนฝ่ามือ และใส่มันลงไปในกองดินนั้น 

     พรึ่บ!

     "ตาเจ้าแล้ว เจ้าเศษเหล็ก" เก้าศาสตราตวัดมองตาเขียวก่อนจะมีแสงสีฟ้าอ่อนๆส่องสว่าง มือใหญ่วางทาบลงบนพื้นดินเพียงชั่วครู่ก่อนที่แสงนั้นจะหายวูบไปพร้อมกับเปลวไฟที่ดับลง

     "ข้าอยากรู้จังว่า นายของเจ้าจะทำหน้าเช่นไรยามที่เห็นของขวัญของพวกเรา แค่คิดข้าก็ขำแล้ว"

     "เจ้านี่ชอบเล่นพิเรนท์เสียจริงนะ ไปกันได้แล้ว"


     วูบบบบ

















     เช้าวันต่อมา






     ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!!


     เสียงร้องของวาตะทำให้อ๊อดสะดุ้งตื่น ก่อนจะรีบลุกขึ้นออกจากห้องบรรทมไปตามเสียงร้องนั้น ก่อนที่จะพบว่าวาตะอยู่ในเขตอุทยาน

     

     และเพราะเสียงร้องนั้นทำให้ทั้งมารตา อ๊อด วิชชุ และเทหะยักษาต่างพุ่งมายังอุทยานทันที ก่อนจะเห็นวาตะวิ่งสวนมาพอดีจึงได้รั้งถามไว้

     "อะไรๆ ไอ้จ๋อ เอ็งร้องซะลั่นวังเลย!"

     "#%@^$%@^ ง่ะ!" วาตะอ้ำอึ้ง ตาโต พูดลิ้นพันฟังไม่ได้ศัพท์

     "หา อะไรนะ ข้าฟังไม่รู้เรื่อง"

     "วาตะ เจ้าใจเย็นๆก่อนแล้วค่อยพูด...มีอะไรหรือ หน้าตาตื่นมาเชียว?" อ๊อดกล่อมวานรตัวน้อยที่ยังหายใจหอบ และตกใจไม่หาย

     "ดิน...ด ดินที่เจ้าเอาขันนั่นไปฝังอ่ะ"

     "มันทำไมหรือ?"

     "ต ต้น..."

     "ต้น?"

     "ต้นมัน...โต!"

     "โต? โตอย่างไร ท่านวาตะ" วิชชุถามบ้าง เมื่อยังเห็นว่าน้องของตนยังคงอ้ำอึ้ง











"แบบมีดอกตูม!!"






ปล.2 ใกล้จบแล้วเม้นให้กันเยอะๆน้าาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

346 ความคิดเห็น

  1. #287 099987606543 (@099987606543) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 12:56
    น้องจะมาแล้วพี่แสงงงงง~
    #287
    0
  2. #286 Bendy TV. (@Ink260248) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 10:36

    วาตะใจเย็น~!!!ทิพย์จะได้กลับมาแล้วใช่ไหมไรท์!!ออเจ้าจงตอยข้ามาประเดี๋ยวนี้!!!
    #286
    2
    • #286-1 Phatusanime (@phatcharaluk) (จากตอนที่ 32)
      26 มกราคม 2562 / 11:03
      ใจเย็นนนนนนนนน

      อย่าเพิ่งวู่วามค่าา
      #286-1
    • #286-2 Phatusanime (@phatcharaluk) (จากตอนที่ 32)
      26 มกราคม 2562 / 11:08
      ใจเย็นนนนนนนนน

      อย่าเพิ่งวู่วามค่าา
      #286-2
  3. #285 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 09:32

    ใจเย็นๆก่อนวาตะ

    #285
    0
  4. #284 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 04:06
    วาตะใจเย้นนนนนนน!!
    #284
    0
  5. #283 KuraiYoru สว.ST.com (@ThpipapaStanwad) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 19:47

    อ่านไปเขินไปจะตายอยู่แล้ว >////////<

    ง้อวาตะให้ได้นะเจ้าคะ โยรุเป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ ^ v ^

    น่ารักมากกกกกกสนุกมากเลยค่ะมาต่อเร็วๆนะคะโยรุรออยู่ สู้ ๆ

    #283
    2
    • #283-1 Bendy TV. (@Ink260248) (จากตอนที่ 32)
      26 มกราคม 2562 / 10:38
      เพื่อนจ้าพี่เขามาอัปแล้วโว้ยยยย-หลับอยู่หรอ?!
      #283-1
    • #283-2 Phatusanime (@phatcharaluk) (จากตอนที่ 32)
      26 มกราคม 2562 / 22:37
      ถถถถถถถถถถถถถถถถ
      #283-2
  6. #278 Bendy TV. (@Ink260248) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 17:21

    ต่อออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #278
    0
  7. #276 KUNGKING888 (@KUNGKING888) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 15:17
    ง้อวาตะด้วยน้าาาาาาาา
    #276
    0
  8. #275 บีเวอร์น้อย (@rugnak) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 09:20

    รอ อีก 50% ค่า มาอัพต่อไวๆ นะค่ะ
    แต่งสนุกน่ารักมากค่ะ

    #275
    0