[Fic 9 ศาสตรา] เมื่อ9ศาสตรา กลายเป็นมนุษย์(Yaoi)

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 20 ตะกละจนได้เรื่อง (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 857
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    29 เม.ย. 61

  







  เช้าวันต่อมา



     อ๊อดตื่นแต่เช้าก่อนจะออกมาซ้อมมวยกับทิพย์ที่อุทยาน หลังจากทานข้าวที่กัลยายกสำรับมาไว้ในห้องเรียบร้อยแล้ว เด็กหนุ่มทำเช่นนี้ประจำทุกเช้าเพราะต้องการฝึกฝนแม่ไม้มวยไทยให้เชี่ยวชาญอยู่เสมอ เมื่อคืนฟ้ายังเข้าข้างเขาที่หนีจากการถูกจ้าวแห่งยักษารังแก แต่กว่าอีกฝ่ายจะยอมหยุดก็เกือบจะเที่ยงคืน และด้วยความเหนื่อยล้าทำให้เขาผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย




   


    "ตาเจ้าเป็นอะไร ทิพย์!!" อ๊อดร้องลั่นเมื่อเห็นเด็กสาวในสภาพที่ดูอิดโรยเหมือนกับคนที่นอนไม่พอ ใต้ขอบตานั้นคล้ำอย่างเห็นได้ชัด


    "ไม่เป็นไร...ข้าแค่นอนน้อย" เด็กสาวตอบน้ำเสียงยานคาง ก่อนจะยกมือป้องปากแล้วหาววอด


    "แล้วทำไมเจ้าถึงนอนดึกนักเล่า วาตะถามเจ้ามากมายเลยหรือ?"


    "..."


    "?"


    "ข้าพยายามข่มตาหลับ แต่เสียงตะโกนโวยวายของเจ้ากับท่ารทารคาทำให้ข้าแทบไม่ได้นอน" ทิพย์บ่นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด


    "เอ๋?"


    "9 ศาสตรารู้ว่าเจ้าทำอะไร พลอยทำให้ข้าต้องมารู้ด้วยน่ะสิ ฮ้าวววว" ทันทีที่ได้ยินคำตอบใบหน้าของเด็กหนู่มก็ร้อบวูบวาบ


    "ข ขอโทษจ้ะ"


    "ข้าไม่ถือสาหรอก เจ้าดูแล้วท่าจะไม่ค่อยทันความคิดอกุศลของท่านเทหะสักเท่าไหร่...แต่ระวังตัวไว้บ้างก็ดี" ทิพย์เอ่ยเตือนก่อนที่จะคาดเชือกที่มือทั้งสองของตนเองเสร็จ


    "จ้ะ ข้าจะระวัง ทิพย์วันนี้เจ้าเพียงแค่ดูข้าซ้อมเฉยๆดีกว่าไหม?"


    "หืม?"


    "ข้ากลัวว่าเจ้าจะบาดเจ็บ...น่ะจ้ะ" อ๊อดตอบเสียงแผ่วช้อนตามองเด็กสาวที่กำลังมองตนอยู่ด้วยคำถามก่อนจะผุดยิ้มเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการให้ตนพัก


    "ก็ได้"


    "จ้ะ!!"











        



    "อ๊อด ทิพย์ พวกเจ้า...ว๊ากกก ผีหลอก!" วาตะที่กำลังจะเข้ามาทักทายเมื่อเห็นใบหน้าที่มีรอยคล้ำใต้ตาแล้วก็ร้องลั่น จนทิพย์มุ่ยหน้า


    "วาตะ นี่ข้าเอง(=_=)"


    "ทำไมหน้าเจ้าเป็นอย่างนั้นเล่า!"


    "อย่าถามเลย ว่าแต่เจ้ามามีอะไรรึ?"


    "เห็นไอ้เบิ้มบ้างไหม?" ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะพร้อมใจกันส่ายหน้า


    "แปลกแฮะ ไปไหนของมันวะ?"


    "แล้วตามหาท่านมารตาทำไมล่ะ วาตะ...พวกเจ้ามักอยู่ด้วยกันตลอดเลยนี่" ทิพย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย


    "เพราะข้าไม่เห็นไอ้เบิ้มตั้งแต่ตื่นมาแล้วนี่นา แล้วพวกเจ้าทำอะไรอยู่น่ะ?"


    "ซ้อมมวยจ้ะ" อ๊อดตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม


    "โห ข้าก็อยากเห็นๆ ขอข้าดูด้วยคนได้ไหม?"


    "ได้จ---"


    "อ๊อด ทิพย์ ไอ้จ๋อ อยู่นี่หมดเลยรึ?" ยังไม่ทันที่อ๊อดจะเริ่มซ้อมมวย ร่างใหญ่ยักษ์ของอสูรสีชาด


    "ไอ้เบิ้ม! เอ็งไปอยู่ที่ไหนมาวะ?"

    "พวกบ่าวบอกข้ามาว่า แม่นางฉัตนราหายตัวไป"


    "หายไป เมื่อไหร่กัน มารตา?" อ๊อดเอ่ยถามเช่นเดียวกับที่เหลือซึ่งอยากรู้อย่างเดียวกัน


    "พวกนางบอกว่าตื่นมาก็ไม่เห็นนางแล้ว พวกข้าเลยว่าจะออกไปตามหานางกันเสียหน่อย" มารตาตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด


    "ให้ข้าไปด้วยเถอะจ้ะ คนยิ่งเยอะจะยิ่งเจอเร็ว" อ๊อดว่าพร้อมกับอาสาจะไปค้นหาด้วย


    "เช่นนั้นข้าไปด้วย ข้าคงปล่อยให้อ๊อดไปคนเดียวไม่ได้" ทิพย์พูดขึ้นบ้าง จนมารตาสังเกตรอยคล้ำใต้ตาของเด็กสาว


    "ตาเจ้าไปโดนอะไรมา?"


    "ข้าแค่นอนไม่พอเท่านั้นแหละท่าน (=_=) รีบออกไปตามหานางเถอะ ข้าอยากกลับมาพักผ่อนจะแย่อยู่แล้ว"


    "เจ้าไปพักไม่ดีกว่าหรือทิพย์ เจ้าดูเพลียมากเลยนะ"


    "ข้าจะนอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงเจ้านั่นแหละ...แล้วพวกท่านคิดจะไปหากันที่ไหนล่ะ?" เด็กสาวยังคงดึงดันที่จะไปด้วยจนอ๊อดจนปัญญาที่จะรั้งนางให้ไปพัก


    "ข้าว่าจะหารอบๆภูเขากันก่อน แล้วค่อยออกไปหาที่ด้านล่างของหน้าผาถ้าพวกเจ้ามาด้วยก็จะให้พวกเจ้าลงไปหาข้างล่างจะได้หรือไม่?"


    "ให้ข้าไปกับพวกอ๊อดได้ไหมไอ้เบิ้ม" วาตะพูดขึ้น อีกฝ่ายก็พยักหน้าและไม่ได้ว่าอะไรต่อ ก่อนจะบอกให้แยกย้ายกันไปตามหา











    "แม่นางฉัตนรา! แม่นางฉัตนรา ถ้าได้ยินพวกข้าตอบกลับมาด้วยเถอะจ้ะ!" อ๊อดตะโกนลั่นป่าเช่นเดียวกันกับคนอื่นๆ ที่ช่วยกันตะโกนตามหา


    "แม่นางฉัตนรา! อยู่ที่ไหนเจ้าคะ?!"


    "เฮ้! นางยักษ์เขียวเจ้าอยู่ที่ไหนน่ะ!"


    "แม่นางงงงง!"



   เวลาล่วงเลยผ่านไปจนเกือบจะเที่ยงวัน พวกอ๊อดและกำลังทหารยักษ์ 6-7 นายก็ยังไม่พบแม้แต่เงา


    "หาพบหรือไม่จ๊ะ?"     


    "ไม่เลยขอรับ ไม่เห็นวี่แววเลย" ทหารนายหนึ่งตอบ ทำให้พวกอ๊อดเริ่มคิดหนัก


    "ข้าว่าหาอีกรอบเถอะ..." ทุกคนพยักหน้าก่อนจะแยกย้ายกันไปอีกครั้ง






    


    "เจ้าว่านางยักษ์เขียวจะหนีที่ไหนกันล่ะ?" วาตะที่เกาะบ่าอ๊อดพูดขึ้นด้วยความสงสัย


    "ไม่รู้หรอก แต่ว่านางก็ไม่น่าจะไปไหนไกล...แต่นางจะหนีทำไมกันล่ะ?"


    "มันชักจะแปลกๆนะ อ๊อด" ทิพย์ที่เดินตามหลังพูดขึ้นบ้าง พลางยกมือขยี้ตาและหาววอดๆ


    "แปลกอย่างไรหรือ ทิพย์?"


    "ทำไมนางต้องหนีด้วยล่ะ นางมิได้ทำผิดร้ายแรงนี่" คำพูดของทิพย์ทำให้ทั้งอ๊อดและวาตะคิดตาม ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย


    "นั่นสิ นางจะหนีทำไมกันนะ โอ๊ะ! ระวังตะไคร่น้ำตรงนั้นด้วยนะจ๊ะ" อ๊อดว่าก่อนจะกระโดดข้ามไป แต่ทิพย์ก็ไม่ทันได้ฟัง


    "ห๊ะ เจ้าว่า---" ยังไม่ทันจะว่าจบเท้าเล็กก็ดันลื่นตะไคร่น้ำและหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้าทันที


    พรืด ตุบ!!


    "อูยยยยย" เธอร้องโอดโอยก่อนจะลุกขึ้นนั่งลูบที่ก้นกบของตัวเอง


    "ทิพย์! เป็นอะไรไหมจ๊ะ?" อ๊อดรีบปรี่เข้ามาหา


    "ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หาย พวกเจ้าไปก่อน….เถอะ" ทิพย์ว่าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าที่ดูงัวเงียพลันตื่นเต็มตา จากที่ซีดอยู่แล้วกลับซีดลงกว่าเติม


    "เป็นอะไรไปอ่ะ ทำหน้าอย่างกับเห็นผี" วาตะเอ่ยถามเมื่อเห็นเด็กสาวตัวแข็งทื่อพร้อมกับบอกให้อ๊อดพาไปหานาง


    "นั่นสิจ๊ะ เจ็บถึงขนาดนั้นเลยหรือ?"


    "ข ข้าว่าเราไม่ต้องตามหานางแล้วล่ะ" ทิพย์ว่าเสียงสั่นๆ


    "ทำไมหรือจ๊ะ?"


   เด็กสาวไม่พูดอะไรก่อนจะชี้ขึ้นไปบนต้นไม้ต้นหนึ่งบนหัวของอ๊อกและวาตะ ทั้งสองมองตาก่อนจะยืนตัวแข็งทื่อ หน้าซีดลงถนัดตา เมื่อเห็นร่างบางระหงห้อยหัวลงมา ใบหน้างามอาบด้วยหยาดเลือดสีแดงสด ดวงตาคู่สวยยังลืมเหลือกค้าง แขนขาบิดเบี้ยวผิดรูป เนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเลือดที่เริ่มแห้งกรัง แต่ที่น่าสยดสยองกว่านั้นคือ กิ่งไม้ของต้นนี้ค่อนข้างจะแข็งแรงและปลายกิ่งจะคม ทำให้กิ่งของมันปักอยู่ที่หน้าท้อง และปักเข้าไปในดวงตาข้างหนึ่งจนทะลุ


    "ร รีบบอกพวกทหารมาเร็วเข้า!!"












    "ทำไมนางถึงตกลงมาจากหน้าผาได้?" พวกเขากลับมาที่วังหลังจากที่ให้ทหารนำร่างไร้วิญญาณของหล่อนขึ้นมา มารตาพึมพำหน้านิ่วคิ้วขมวดต่างกับทั้งสาม ที่ยังคงนิ่งเหมือนสติจะหลุดลอย


    "อาจเพราะมันเป็นยามวิกาล นางเลยไม่รู้ว่าตรงนั้นเป็นหน้าผากระมัง" เทหะยักษาพูดขึ้นบ้างพลางเหลือบมองเด็กหนุ่มที่ที่นั่งข้างๆยังคงตกใจไม่หาย


    "แต่นางจะออกไปทำไมกันเล่า?"


    "แล้วข้าจะรู้กับเจ้าไหมล่ะ มารตา" เทหะยักษาถามกลับพลันคว้าเอวของเด็กหนุ่มมานั่งบนตักของตน


    "หวา! ท ท่ารทารคา" อ๊อดลอยหวือไปตามแรงอย่างไม่ทันตั้งตัวก่อนจะดันออก แต่แรงน้อยย่อแพ้แรงมาก โดยเฉพาะราชันย์แห่งมวลหมู่ยักษ์ตรงหน้านี่ด้วย


    "เจ้าดูจะขวัญกระเจิงไม่น้อยเลยล่ะสิ ต้องให้ข้าปลอบเจ้าดีหรือไม่ เจ้ามนุษย์" มือใหญ่สีมรกตไล้ตามกรอบหน้าสีน้ำผึ้ง ส่วนอีกข้างก็ไม่อยู่นิ่งลูกแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าไป


    "ม ไม่ดีกว่าจ้ะ ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว"


    "ท่านพี่ อย่ารังแกอ๊อดมากนักสิ" มารตาพูดด้วยสีหน้าเอือมระอากับการกระทำของพระเชษฐา


    "เจ้าเองก็ไปปลอบเจ้าลิงเผือกนั่นสิ มันคงตกใจไม่ต่างกันหรอก" ยักษ์ผู้พี่เอ่ยขึ้นลอยๆ แต่พลันทำให้มารตาหน้าซับสีระเรื่อและตวาดกลับ


    "ท่านพี่!"


    "อะไร?"


    "..."

    

    "..."


    "..."


    "อ เอ่อ พวกท่านอย่าทะเลาะกัน---" อ๊อดที่พยายามจะห้ามทัพสงครามประสาทของทั้งสองถูกเด็กสาวตัดหน้าด้วยการที่เธอลุกขึ้นแล้วเอ่ย


    "ท่านทารคา ท่านมาตา"


    "อะไร?" ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกันจนอ๊อดผงะ


    "หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อน...ท่านมารตา ข้าฝากวาตะด้วย" เด็กสาวอุ้มร่างเล็กๆของเจ้าเมืองมนีโคดมาวางไว้บนตักแกร่งของอสูรสีชาด และไม่ทันที่อีกฝ่ายได้ท้วงเจ้าตัวก็เดินปลิวออกจากห้องไป


   ปึง!


    "...นางเป็นอะไร?" ทารคาเอ่ยถามอ๊อดที่นั่งอยู่บนตักของตน


    "ทิพย์นอนไม่พอน่ะจ้ะ นางคงง่วงกระมังจ๊ะ"














เมื่อเด็กสาวมาถึงห้องนอนของตน ร่างที่อ่อนแรงก็ล้มลงนอนบนเตียงนุ่มทันทีโดยมิทันได้รู้สึกถึงร่างของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเตียงมองใบหน้ายามหลับของนางอยู่เงียบๆ พลันถอนหายใจยาว ยกยิ้มุมปากมองนางอย่างเอ็นดู









'รอนางตื่นก่อน แล้วค่อยคุยกันดีกว่า'









======= 50% =======







    อ๊อดเดินออกมาจากห้องทรงงานเพียงลำพัง เพราะวาตะยังคงนิ่งไม่ยอมขยับไปไหนจนเพื่อนยักษ์ใจดีของเขาบอกว่าจะคอยดูแลให้เอง


    "อ๊อด?" เด็กหนุ่มหันไปตามเสียงเรียก เห็นร่างบางงระหงอันคุ้นเคยเดินมาหาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกไม่น้อย


    "ข้าได้ยินมาจาก ดาหลัน...แม่นางฉัตนราตกหน้าผาตายหรือ?"


    "จ้ะ ข้ากับทิพย์ แล้วก็วาตะไปเจอนางบน…." ยิ่งพูดตนก็ยิ่งนึกถึงภาพอันสยดสยองที่ติดตา


    "ถ้าเจ้าไม่อยากบอกว่าไปเจอนางได้อย่างไร ก็ไม่ต้องบอกข้าก็ได้ ข้าได้ทันเห็นศพของนางด้วย คงตกลงบนต้นหอกเหล็ก(ชื่อสมมติ)ล่ะสิ "


    "..."


    "แล้วทิพย์ล่ะ? นางมิได้อยู่กับเจ้ารึ"


    "นางนอนไม่พอน่ะจ้ะ เลยกลับไปนอนต่อ" นฤมลพยักหน้าเข้าใจก่อนจะพูดเปรยไว้ด้วยน้ำเสียงแผ่ว


    "อุตส่าห์จะคุยกับชายผู้นั้นอยู่เชียว"


    "คุยกับใครหรือจ๊ะ?"


    "อ้อ เปล่าๆ ช่างข้าเถอะ ว่าแต่เจ้าจะไปที่ใดต่อล่ะ?" นฤมลบอกปัดแล้วเอ่ยถามเปลี่ยนเรื่อง


    "ข้าว่าจะไปซ้อมมวยน่ะจ้ะ แล้วเจ้าล่ะ?"


    "ข้าว่าจะไปดูดอกไม้ในอุทยานเสียหน่อย เพราะเมืองที่ข้าอยู่ไม่ค่อยมีพืชพรรณอะไรมากนักแล้วทุกทีเจ้าซ้อมมวยที่ไหนเล่า?"


    "ที่อุทยานนั่นแหละจ้ะ"


    "เช่นนั้นข้าไปกับเจ้าเลยก็แล้วกัน" อ๊อดยืนคิดเพียงครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับและเดินไปที่อุทยานพร้อมกัน










   

    เมื่อทั้งสองมาถึงอุทยาน ก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตน อ๊อดก็จัดการซ้อมมวยไปตามปกติเช่นเดียวกันกับ นฤมลที่เที่ยวชมไม้ในอุทยานพลางดูนั่นนี่ด้วยความสนใจ


    "อ๊อดๆ เจ้ามาดูนี่สิ!" นางยักษ์ตัวน้อยเอ่ยเรียกเมื่อเห้นว่าอ๊อดซ้อมมวยเรียบร้อยพอดี


    "มีอะไรหรือจ๊ะ นฤมล?" เจ้าตัวไม่เอ่ยอะไรแต่ชี้ไปที่ต้นไม้ล้มลุกต้นหนึ่ง ที่กำลังออกผลเป็นสีน้ำเงินอมม่วง


    "เจ้ารู้จักต้นนี้ไหม?"

    

    "ไม่เลยจ้ะ ทำไมหรือจ๊ะ?" อ๊อดลอบมองนางยักษ์ตัวน้อยที่ตาเป็นประกายยามมองต้นของมัน


    "มันคือต้นนารีสันติ ข้ามีผลของมันเก็บไว้ในห้องของข้าด้วยนะ..." นฤมลบอกพลางเอื้อมไปเด็ดผลของมันมากิน


    "มันกินได้หรือจ๊ะ?"


    "กินน่ะกินได้ แต่เจ้าอย่ากินจะดีกว่านะ"


    "เอ๋ มันไม่ดีหรือจ๊ะ?"


    "ต้นอารีย์นนทลี เหมาะจะใช้เป็นยาบำรุงกับผู้ที่มีครรภ์ให้เลือดลมดี มีน้ำนมมาก ส่วนใบนั้นหากเอามาบดละเอียดและละลายน้ำ..." นฤมลเด็ดใบของมันมาสองสามใบก่อนจะขยี้ให้แหลกและเอามาพรมน้ำ


    "สีของน้ำออกส้มๆแดงๆนะจ๊ะ"


    "ใบของมันเอามาทำสีย้อมผ้าก็ได้ แต่ถ้านำมันไปตากแห้งสีของมันจะเป็นสีน้ำเงินอมเขียวนะ"


    "จริงหรือจ๊ะ?"


    "จริงสิ แล้วก็ต้นนี่..." นฤมลชี้ต้นอื่นๆต่อโดยที่อ๊อดก็ตั้งใจฟังที่นางพูดเป็นอย่างดี




     วาตะที่ได้สติเพราะความหิวจนท้องของตนร้องท้วงเสียงดัง จึงออกจากห้องและเดินจะไปหาอะไรลงท้องเสียหน่อย แต่ทันทีที่วาตะผ่านหน้าห้องๆหนึ่ง ตนก็ต้องหยุดชะงักและถอยกลับไปดู


    ดวงตากลมโตสีเขียวเป็นประกายวาววับเมื่อเห็นผลไม้ชนิดหนึ่งคล้ายมะละกอแต่เปลือกนั้นเป็นสีชมพูคล้ายๆสีของลูกท้อวางอยู่บนตู้ เจ้าลิงน้อยขี้ขโมยมองซ้ายแลขวาก่อนจะเข้าไปในห้องและคว้าผลไม้นั่นไปทันที



    ง่ำๆๆ!


    "หวานกว่ามะละกออีกแฮะ...แต่อร่อยดี!" เจ้าลิงน้อยจอมตะกละไม่ใส่ใจก่อนจะกินต่อจนหมดและแผล้วหายไปทันที





  

    


    "อ๊อด เจ้าเห็นต้นที่อยู่ไกลๆนั่นไหม?" นฤมลชี้ไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากเขตอุทยานนัก


    "ต้นที่สูงๆนั่นน่ะหรือจ๊ะ?"


    "ใช่ ดูผลของมันคล้ายมะละกอใช่ไหม?"


    "จ้ะ แต่สีของมัน...เป็นสีออกชมพูนิดๆนะ"


    "นั่นคือต้นนารีชมภู่ เป็นผลไม้ต้องห้ามของบุรุษน่ะจ้ะ...ข้าเก็บผลของมันไว้ถ้าเจ้าอยากเห็นใกล้ๆข้าจะเอามาให้เจ้าดู"


    "ทำไมบุรุษถึงห้ามกินล่ะจ๊ะ? มันเป็นอาจถึงตายหรือ"


    "ก็...ไม่เชิงหรอก แต่"


    "?"


    "หากบุรุษใดที่กินเข้าไปแล้ว"


    "?"


    "ร่างกายของบุรุษผู้นั้นจะ---"


   













กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!


















    'ทิพย์...'


    "..."  ชายหนุ่มถอนหายใจเมื่อเอ่ยเรียกเจ้าของชื่อ แต่ก็ไม่ขานตอบ


    'ทิพย์ ตื่นได้แล้ว จะบ่ายคล้อยแล้วนะ'


    "..."


    'ทิพย์...' ชายหนุ่มโน้มลงไปกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นอีกนิด เด็กสาวมุ่นคิ้วก่อนจะค่อยเปิดเปลือกตาสีเนื้อขึ้นข้างหนึ่ง


    "อืออออ….พี่แสง?"


    'ตื่นได้แล้ว เจ้าจะนอนทับเดือนทับตะวันเลยหรืออย่างไร ฮึ?' แสงอมยิ้มเมื่อเห็นท่าทีงัวเงียของเด็กสาว ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นมานั่งและขยี้ตา


    "พี่แสงมีอะไรหรือจ๊ะ?" ทิพย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดยานคาง


    'ไม่มีหรอก แล้วทำไมเจ้าถึงตื่นสายอย่างนี้ล่ะ?'


    "...อย่ารู้เลยจ้ะพี่  แล้วพี่แสงไปไหนมาหรือจ๊ะ เมื่อวานนี้ข้าไม่เห็นพี่เลยทั้งวัน"


    'ข้าไปที่เกาะนกแอ่นมา ข้าเป็นห่วงพ่อน่ะ'


    "อ๋อ แล้วพ่อพันธ์สบายดีไหมจ๊ะ? อ๊อดคงเป็นห่วงน่าดู…." ทิพย์ที่ตื่นเต็มตาลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิมองชายหนุ่มร่างโปร่งใส่ตรงหน้า


    'พ่อข้าก็สบายดีนั่นแหละ แล้วก็พวกชาวบ้านที่เคยถูกจับไปยามเกิดกลียุคก็เริ่มกลับมาที่หมู่เกาะนกแอ่นกันบ้างแล้วนะ'


    "จริงเหรอจ๊ะ!? ถ้าอ๊อดรู้ต้องดีมากแน่ๆเลยจ้ะ"


    'อืม แล้วตอนที่ข้าไม่อยู่เกิดอะไรขึ้นกับที่นี่บ้างล่ะ?'


    "พี่จำพวกนางยักษ์ที่เป็นเครื่องบรรณาการของท่านทารคาหรือไม่จ๊ะ?" แสงเลิกคิ้วก่อนจะพยักหน้า


    'จำได้สิ ทำไมหรือ?'


    "2 ใน 7 พวกนางตายแล้วจ้ะ"


    'ว่าอย่างไรนะ! ตายได้อย่างไรกัน?'


    "ตนแรกเป็นนางยักษ์พิไลวรรณ นางถูกแมงป่องไฟต่อยตาย ส่วนยักษ์ตนที่ 2 เป็นนางฉัตนรา เมื่อเช้าพวกข้าออกตามหาเพราะนางหายตัวไป นางตกผาในอุทยานถูกกิ่งไม้เสียบจนทะลุเลย กระดูกนางน่าจะหักทั้งตัวด้วย" ทิพย์พูดด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เพราะมันยังคงติดตาของตนอยู่


    'เจ้ากลัวรึ?'


    "ก็นิดหน่อยแหละจ้ะ แล้วพี่บากสบายดีเหมือนกันใช่ไหมจ๊ะ?"


    'ก็ดูแลพ่อข้ามาตลอดก็ต้องสบายดีสิ'


    "พี่แสงไม่เกลียดพี่บากแล้วใช่ไหมจ๊ะ?"


    'ข้า---'














   ปึง!










    "ทิพย์! เจ้าอยู่ไหม!!" เสียงเปิดประตูดังลั่นพร้อมกับร่างบางของเด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องในสภาพ...




     เปลือยท่อนบน!!





    'เฮ้ย!' แสงรีบเบือนหน้าหนี ใบหน้าของวิญญาณโปร่งใสแดงระเรื่อ มือหน้ายกขึ้นอุดจมูกโด่งคมของตนและค่อยๆจางหายไป



    "อะ(O[]O;;)..." ทิพย์อ้าปากค้างเมื่อเห็นผู้มาใหม่


    "โอ้ เจ้าอยู่หรือ...ดีเลยๆ ไปเล่นในอุทยานกับข้ากันนะ" ร่างบางปีนขึ้นมาบนเตียงโน้มใบหน้าเข้าใกล้


    "จ เจ้าเป็นใครอ่ะ?"

    

    "พูดอะไรของเจ้าน่ะ ทิพย์ ข้าเองวาตะ"


    "ว วาตะ?"


    "ก็ใช่น่ะสิ ทำหน้าอะไรของเจ้าน่ะ ข้ามิใช่ผีนางยักษ์เขียวเมื่อเช้านะ" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงค่อนขอด มือเท้าเอวมองเด็กสาวอย่างไม่พอใจ แก้มเนียนพองลมน้อยๆน่าเอ็นดู


    "เจ้าใช่วาตะแน่หรือ?"


    "เจ้าถามอย่างนั้นหมายความว่าอะไร?"


    "...เจ้าเอาไปส่อง!!" ทิพย์คว้ากระจกบนเล็กที่หัวเตียงและยื่นจ่อหน้าอีกฝ่าย มือเรียวรับมาอย่างไม่คิดอะไรก่อนจะมองตัวเองในกระจก


    "มีอะไรกัน ข้าก็หล่อเหลาตาม...ปกติ" วาตะเอ่ยด้วยน้ำเสียงขาดห้วงเมื่อได้เห็นรูปลักษณ์ของตนเองในกระจก


    เรือนผมสีขาวยาวสลวยคลอเคลียไหล่มน ล้อมกรอบใบหน้าหวานหยาดปานน้ำผึ้งเดือนห้า ดวงตากลมโตสีเขียวเข้ม จมูกเล็กเชิดรั้นน่าเอ็นดู ริมฝีปากเล็กรูปกระจับสีแดงสด พวงแก้มเนียนสีชมพูตัดกับผิวสีขาวงาช้าง  


    "แต่ข้าว่าไม่ปกติหรอกนะ" ทิพย์ส่ายหน้าเจื่อนๆพลางออกความเห็น


    "อะ อะ..." วาตะอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มือที่ถือคันฉ่องสั่นระริก


    "ข้าว่าเจ้าปิดท่อนบนจะดีกว่า ตาข้าจะเป็นกุ้งยิงหรือเปล่าเนี่ย..." ทิพย์พูดพึมพำก่อนจะหาผ้าผ่อนมาให้อีกฝ่ายใส่ แต่อีกฝ่ายก็ดังร้องลั่นซะก่อน












กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!







สติของไรท์ก่อนจะขี่รถ จจย. ก็จะเหมือนหนูทิพย์ตอนนี้แหละค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

346 ความคิดเห็น

  1. #244 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 20:16

    วาตะเป็นสาวแล้ววว

    #244
    0
  2. #212 maplety (@maplety) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 01:37
    โธ่ วาตะเอ้ยยยย 5555
    #212
    0
  3. #140 BelieveinHope (@BelieveinHope) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 22:27
    วาตะกลายเป็นสาวแล้ว55
    #140
    0
  4. #139 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 22:22
    ลงเรือคู่มารตาวาตะดีกว่า~
    #139
    0
  5. วันที่ 29 เมษายน 2561 / 22:20
    วาตะ!!!! อยากเห็นง่าาา
    เชียร์ มารตาxวาตะ -.,-
    #138
    0
  6. #137 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 07:42
    ปมเยอะนักให้โคนันมาแก้ดีกว่า~
    #137
    0