[Fic 9 ศาสตรา] เมื่อ9ศาสตรา กลายเป็นมนุษย์(Yaoi)

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 19 คนตายย่อมเห็นคนตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    26 เม.ย. 61







    เมื่อทั้งสองกลับมาถึงวังตะวันบนท้องฟ้าก็คล้อยต่ำจนแทบจะลาลับขอบฟ้าไปแล้ว อ๊อดจึงรีบไปหาเด็กสาวที่คิดว่าน่าจะอยู่ในห้องของนางเอง


    "ป้าวิลาฬจ๊ะ ทิพย์อยู่หรือไม่?" เด็กหนุ่มเอ่ยถามเมื่อเห็นนางกำนัลยักษ์ออกมาจากห้อง


    "อ้อ อยู่ๆนางเพิ่งกลับเข้าห้องเมื่อครู่นี้เอง...แล้วเจ้าถืออะไรไว้น่ะ?" นางยักษ์เอ่ยถามพลางมองกิ่งดอกไม้ในมือ


    "ข้าก็ไม่รู้ชื่อมันหรอกจ้ะ แต่ว่ามันสวยดีเลยอยากเอามาให้นางได้เห็น" อ๊อดตอบพลางยื่นกิ่งดอกไม้ให้นางยักษ์ได้ชมใกล้ๆ


    "มันสวยอย่างที่เจ้าว่าจริงๆ เอ้า รีบเข้าไปเถอะ ข้าจะไปตามกัลยามาพาเจ้าไปอาบน้ำอาบท่าด้วย เนื้อตัวเจ้าก็มอมแมมิใช่น้อยนะ พ่อหนุ่ม" วิลาฬแซ็วเด็กหนุ่มด้วยความเอ็นดู


   อีกฝ่ายก็ยิ้มแห้งเหมือนกับเด็กที่ถูกผู้ใหญ่ตำหนิ ก่อนจะเข้าไปในห้องของเด็กสาว แต่ตนก็ต้องชะงักเมื่อทิพย์นั้นมิได้อยู่ในห้องเพียงคนเดียว


    "นฤมล?" เสียงเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากทำให้เจ้าของชื่อหันไปยังต้นเสียงแล้วเลิ่กคิ้วมองมา ก่อนที่เด็กสาวจะหันมามองบ้าง


    "อ๊อด เจ้ากลับมานานแล้วรึ?" ทิพย์เอ่ยถามก่อนที่จะขยับที่นั่งว่างให้เด็กหนุ่มมานั่งด้วย


    "จ้ะ แล้วทำไมเจ้าถึงอยู่กับ..นฤมลได้ล่ะจ๊ะ?"


    "ตอนที่เจ้าออกไปนอกวังกับท่านจ้าว รัตนากับฉัตนราตบกันน่ะสิ" ทิพย์ว่าด้วยสีหน้าเอือมระอาพลางประคบให้กับนฤมลต่อ


    "ท ทำไมล่ะจ๊ะ?"


    "พวกนางแต่งตัวเพื่อจะไปพบท่านจ้าว แต่ก็ดันจะแย่งผ้าคลุมไหล่ สุดท้ายพวกนางฉุดกันไปมามันก็เลยขาด แล้วก็โทษกันจนถึงขั้นลงไม้ลงมือนั่นแหละ ข้าที่เข้าไปห้ามเลยพลอยโดนลูกหลงไปด้วย (-_-)" นฤมลเล่าเหตุการณ์ด้วยสีหน้าที่เอือมไม่แพ้กับทิพย์


    "แล้วทำไมต้องแย่งกันด้วยล่ะจ๊ะ ทั้งที่ผืนอื่นๆก็สวย?"


    "เฮ้อ เพราะผ้าผืนนั้นมันงามที่สุด พวกนางถึงได้แย่งกันอย่างไรล่ะ...หากท่านมารตามาไม่ทัน พวกนางคงได้ตายเพียงเพราะแย่งผ้าคลุมไหล่ คงน่าอนาถใจมิใช่น้อย" นฤมลพูดด้วยน้ำเสียงติดจะเย้ยพลางไหวไหล่


    "..."


    "แล้วเจ้ามาหาข้ามีอะไรหรืออ๊อด?" ทิพย์เอ่ยถามขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้


    "อ อ๋อ ข้าไปเจอดอกไม้นี่ในป่าจ้ะ ข้าเห็นว่ามันสวยดี" เด็กหนุ่มว่าพลางยื่นกิ่งดอกไม้มาให้ทั้งสองดู


    "สวยจริงๆด้วยสิ" ทิพย์ว่าพลางแตะกลีบดอกไม้อย่างทะนุถนอม ลูกแก้วสีไพลินเป็นประกายมองด้วยความสนใจ


    "ข้าอยากรู้ว่ามันคือดอกไม้อะไรน่ะจ้ะ เจ้ารู้หรือไม่?" ทิพย์ส่ายหน้าเพราะนางก็เพิ่งจะเคยเห็น


    "ไม่เลย ข้าเพิ่งเคยเห็นดอกไม้งามขนาดนี้เป็นครั้งแรก..."


    "ดอกนางพญาเสือโคร่งน่ะ" เสียงของบุคลที่สามดังขึ้น เมื่อเห็นว่านฤมลรู้จักดอกไม้ชนิดนี้


    "เจ้ารู้จักหรือ?"


    "ใช่ ที่ชายป่าที่นอกเมืองของข้ามีอยู่เรียงรายเต็มไปหมด...มันมักจะผลิดอกในช่วงที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้แหละนะ แต่ผลิดอกได้ไม่นานมันก็ร่วง กลีบของมันยังบอบบางและช้ำง่ายมากด้วย" นฤมลตอบพลางขอกิ่งดอกไม้ไปดูอย่างพินิจ


    "เจ้าดูรู้เรื่องดอกไม้ดีจังนะ นฤมล" อ๊อดพูดยิ้มๆเมื่อเห้นว่างยักษ์สาวสีหมึกจีนผู้นี้ดูท่าจะเชี่ยวชาญด้านพืชพันธุ์มามาก


    "ข้าชอบเรื่องพฤกษามาตั้งแต่ยังเล็ก ถ้าข้าไม่ได้มาเป็นเครื่องบรรณาการ ป่านนี้ข้าคงเป็นนักพฤกษศาสตร์ไปแล้ว" นฤมลบ่นพึมพำพลางยื่นกิ่งดอกนางพญาเสือโคร่งให้กับทิพย์


    "มิน่า เจ้าถึงได้ดูสนใจสมุนไพรของข้านัก"


    "เพราะข้าต้องศึกษาตลอดเวลา หากยามคับขันข้าอาจจะทำอะไรได้บ้างก็ได้...ขอบใจเจ้ามากทิพย์ที่ช่วยทำแผลข้า"


    "ไม่เป็นไรหรอก"


    "แม่นางเจ้าคะ ใกล้จะได้เวลาอาหารค่ำแล้วเจ้าค่ะ" นางยักษ์ติดตามของนฤมลเดินเข้ามาในห้องและค้อมหัวให้ ก่อนจะบอกกับนางหญิงของตน

    

    "อืม ข้าไปก่อนนะ พวกเจ้าก็รีบอาบน้ำ และมาทานมื้อค่ำที่ท้องพระโรงล่ะ" มนุษย์ทั้งสองพยักหน้าก่อนจะมองแผ่นหลังของนางยักษ์วัยเพียง 17 ปีเดินออกไป


    "อ๊อด ดอกไม้นี่เจ้าเก็บมาเองหรือ?"


    "เปล่าจ้ะ อันที่จริงท่านจ้าวเก็บให้ข้า เพราะข้าอยากเอามันมาถามเจ้า" ทิพย์หมุนกิ่งดอกไม้ในมือของตนก่อนจะจุดยิ้มมุมปาก


    "ท่านจ้าวให้เจ้า ฉะนั้นเจ้าควรเก็บไว้นะ...ข้าล่ะตกใจเสียจริงที่ท่านจ้าวจะให้มันกับเจ้า" คำพูดของเด็กสาวทำให้อ๊อดพลันหน้าแดงฉ่า แต่มีหรือที่นางจะไม่รู้ทัน


    "ท่านจ้าวคงหาข้อต่อรองเจ้าล่ะสิ ช่างเจ้าเล่ห์ซะจริงหนาาาา"


    "ท ทำไมถึงคิดเช่นนั้นล่ะจ๊ะ?" ทิพย์ยิ้มดวงตาคู่สวยนั้นมองเด็กหนุ่มพราวระยับ


    "9 ศาสตรารับรู้ถึงเจ้า และได้ถ่ายทอดมาถึงข้าด้วย...เจ้าอย่าลืมสิ อ๊อด ว่าวิญญาณของข้าได้เชื่อมพันธะไว้อยู่"


    "น...นั่นสิ"


    "ทำไมข้าจะไม่รู้ว่า ทุกวันนี้เจ้าต้องถูกท่านทารคาทำเช่นไรบ้าง ทั้งโดนรังแก แล้วไหนจะ---"


    "อย่าพูดถึงมันเลยจ้ะ!" มือเนียนสีน้ำผึ้งยกขึ้นปิดริมฝีปากเล็ก ใบหน้าของเด้กหนุ่มแดงฉ่า ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสั่นไหว มองด้วยความเว้าวอน


    "อะๆ ข้าไม่พูดก็ได้...เจ้ารีบไปอาบน้ำได้แล้ว เนื้อตัวเจ้ามีแต่ใบไม้ใบหญ้า ขาเจ้าก็เปรอะโคลนอีก" ทิพย์ยกยิ้มขำก่อนจะเอื้อมมือเล็กมาหยิบเศษใบไม้แห้งออกจากกลุ่มผมสีนิลออก


    "จ้ะ" อ๊อดลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไป พบว่ามีนางกัลยายืนรออยู่ก่อนแล้ว ทั้งคู่จึงมุ่งไปยังห้องอาบน้ำโดยไม่ลืมที่จะปิดประตูให้กับเด็กสาว















   ไม่นานนักอ๊อดจึงมายังท้องพระโรงและนั่งรอสำรับอาหาร โดยที่ทุกครั้งทิพย์มักจะมานั่งข้างตนเสมอ แต่ครั้งนี้เขามาเร็วเกินไปจึงต้องมานั่งรอเพียงลำพัง


    "ทิพย์ ยังไม่มาอีกหรือ?" นฤมลเออ่ยทักเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มนั่งอยู่บนตั่งเพียงลำพัง


    "จ้ะ ข้าคงอาบน้ำเร็วด้วยเลยมาถึงก่อนเวลา...แผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง นฤมล?"


    "ค่อยยังชั่วบ้างแล้ว ไม่ต้องกังวลหรอก แผลแค่นี้ไกลหัวใจข้าเยอะ" นฤมลไหวไหล่พลางพูดติดตลก จนอ๊อดอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม


    "ฮึ! ช่างเหมาะสมกับเจ้าเสียจริงนะ นฤมล" เสียงหัวเราะเย้ยดังขึ้นจากด้านหลัง พบว่าเป็นพวกนางวนาลี นาฏยา และตามหลังมาด้วยเขมิกา


    "พวกชั้นต่ำอยู่กับพวกชั้นต่ำด้วยกัน ก็ดีแล้วมิใช่รึ วนาลี" นาฏยาเสริมทัพพลางมองทั้งสองด้วยสายตาเหยียดหยาม


    "พวกเจ้าหยุดหาเรื่อง นฤมลเสียทีเถอะ...รีบไปกันได้แล้ว" เขมิกาห้ามปรามทั้งสอง


    "อีกสักเดี๋ยวเถอะน่า เขมิกา ดูสิรีบเร่งหาพวกคิดว่าจะไม่มีใครอยู่ข้างตน ฮึ!" นาฏยาไม่ยอมหยุด พูดจาแดกดันใส่ทั้งสอง











    จึกๆ


    "หือ ใครกัน?" วนาลีหันไม่รอบๆเมื่อรู้สึกว่ามีคนมาสะกิดตน


    "ขอโทษนะ แต่พวกท่านช่วยหลีกทางหน่อยได้หรือไม่?" เสียงสวรรค์ดังขึ้น ทำให้อ๊อดยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคย


    "กริ๊ดดดด!! นังมนุษย์นี่มันแตะตัวข้า อี๋!!" วนาลีรีบถอยกรูดออกห่างจากทิพย์พลันเช็ดที่ถูกแตะ


    "ข้าเพิ่งอาบน้ำมา มิได้สกปรกเสียหน่อย...ท่านทำเกินกว่าเหตุนะ" ทิพย์พูดอย่างไม่สะท้านต่อท่าทีเกลียดชังของวนาลี


    "เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ กล้าดียังไงมาแตะต้องตัวของข้า! มันน่าสั่งสอน---"


    "อะๆๆ มือของท่านจะเปื้อนอีกนะ หากท่านตบข้า" เด็กสาวชี้นิ้วยกขึ้นหยุด ฝ่ามือที่กำลังจะฟาดลงมา วนาลีชะงักก่อจะกัดฟันกรอดและสะบัดหน้าไปนั่งที่ของตนพร้อมกับนาฏยา


    "ฝากไว้ก่อนเถอะ!"


    "รีบมาเอาคืนด้วยนะเจ้าคะ(-0-)"


    "ขอโทษแทนพวกนางที่ทำกิริยาเช่นนั้นใส่เจ้านะ" เขมิกาพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิด เด็กสาวหันไปสบตาก่อนจะยิ้มบางและส่ายหน้า


    เมื่อได้ยลโฉมนางใกล้ๆ นางผู้นี้เป็นยักษ์ที่งามมากจริงๆ ทิพย์ได้แต่คิดในใจ


    "ข้าไม่ติดใจโกรธอะไรหรอกท่าน เพียงแค่ใครดีมาก็ดีกลับเท่านั้นเอง"

    

    "เช่นนั้นข้าก็โล่งใจ ขอตัวก่อนนะ" เขมิกายิ้มให้ก่อนจะเงยมองอ๊อด และนฤมลพลางก้มหัวน้อยๆราวกับขอโทษในสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วเดินจากไป


    "ข้าไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าจะทำเช่นนั้นใส่พวกนาง"  ทันทีที่ทิพย์มาหาอ๊อดนฤมลว่าเพราะรู้สึกทึ่ง


    "ข้ามิชอบให้ใครมาดูถูกหรอกนะ ว่าแต่ข้าไม่เห็นรัตนา กับฉัตนราเลยนี่นา"


    "จริงด้วย ข้าเองก็กำลังจะถามอยู่พอดีเลยจ้ะ" อ๊อดโพล่งขึ้นบ้าง


    "พวกนางถูกกักบริเวณเพราะมีเรื่องวิวาทกันเมื่อเช้า เลยต้องให้พวกบ่าวยกสำรับไปน่ะ"


    "อ๋อ" ทั้งสองพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่นฤมลจะไปนั่งประจำที่ของตนก่อนที่ วาตะ มารตา และเทหะยักษา จะมาถึงยังท้องพระโรง















    

    หลังทานมื้อค่ำกันเรียบร้อยแล้ว ทิพย์ถูกวาตะพาตัวไปเพื่อพูดคุยกันเป็นการส่วนตัวทันที ก่อนที่คนอื่นๆจะเริ่มทยอยออกไปกันจนเหลือแต่เพียงแค่อ๊อด และเทหะยักษา


    "กิ่งไม้นั่นล่ะ?" เทหะยักษาถามขึ้น ทำให้เด็กหนุ่มที่นั่งตัวเกร็งอยู่เบื้องล่างตะดุ้งเฮือก


    "ข ข้าเอาเก็บไว้ที่ห้องน่ะจ้ะ"


    "มิได้เอาไปถามนางหรืออย่างไร?"


    "อ้อ มันชื่อว่าดอกนางพญาเสือโคร่งจ้ะ...ทิพย์บอกให้ข้าเก็บเอาไว้ดีกว่า" อ๊อดตอบด้วยน้ำเสียงเงอะงะทำอะไรไม่ถูก


    "ทำไม?"


    "..."


    "จะบอกข้าดีๆ หรือจะให้ข้าทำให้เจ้าต้องพูดออกมาดีล่ะ?" น้ำเสียงนั้นกดต่ำลงเล็กน้อย พร้อมกับเสียงของร่างกายที่ขยับลงจากบัลลังค์ และฝีเท้าที่เข้ามาใกล้


    ตึก!


    "...ว่าอย่างไร เจ้ามนุษย์" เสียงกระซิบข้างหูทำให้อ๊อดเบี่ยงตัวออกมา แต่ก็ยังไม่ปริปากพูดซ้ำใบหน้าสีน้ำผึ้งนั้นออกสีระเรื่อจนถึงใบหู


    เทหะยักษาเห็นท่าทางของเด็กหนุ่มแล้วพลันยกยิ้มเจ้าเล่ห์   รู้สึกนึกสนุกอยากจะแกล้งเด็กหนุ่มตรงหน้าขึ้นมาเสียอย่างนั้น


    "หวา!" อ๊อดร้องลั่นเมื่อตนถูกแขนสีมรกตที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอุ้มตนพาดขึ้นบ่า ตัวเองตกใจจนต้องเกาะไหล่ยึด


    "ในเมื่อเจ้าไม่ยอมบอก ข้าจะทำให้เจ้าบอกเอง" ดวงตาดุดันเหลือบมองเด้กหนุ่มที่มองตนมาด้วยสีหน้าตื่นตกใจ เสียงหัวเราะดังในลำคอ


    "ท ท่านทารคา ปล่อยข้าลงเถอะจ้ะ!"


    "ไว้ถึงห้องของข้าก่อนข้าถึงจะปล่อยเจ้าลง..."














    ทางด้านทิพย์ และวาตะ


    


    "อันที่จริง...ข้าคิดว่ามันไม่เกี่ยวหรอกว่าผู้สืบทอดจะเป็นราชวงศ์หรือไม่" วาตะเรียกศาสตราวุธของตนออกมาเพื่อให้ทิพย์ได้เห็น ก่อนที่เด็กสาวจะพูดขึ้น


    "..."


    "เพียงแต่ว่าศาสตราวุธของพวกเจ้านั้นจะส่งสืบทอดกันมา มิใช่ให้ศาสตราวุธเป็นผู้เลือก แต่ยามที่ศาสตราวุธจะเลือกนายใหม่นั้น มีสิ่งเดียวที่พวกเขาจะยอมรับเป็นนาย"


    "มันคืออะไรเหรอ?" วาตะเอียงคอถาม ดวงตากลมโตสีเขียวมองเด็กสาวด้วยความอยากรู้สุดขีด


    "อย่างที่ข้าเคยพูดไป...จิตใจอันแรงกล้า และมันคงของพวกเจ้า จะทำให้มันตอบสนอง"


    "แต่ทำไม วิชชุถึงได้---"


    "ก็จริงอยู่ที่วิชชุสหายของเจ้าได้ถูกรับเลือก แต่หากมิใช่เชื้อสายของพระพายอาจจะใช้พลังมิได้เต็มที่เท่านั้นเอง" ทิพย์โพล่งขึ้นตัดหน้าก่อนที่เจ้าลิงน้อยจะพูดอะไรออกมา


    "..."


    "หากเจ้ายังเฝ้าแต่โทษตัวเองเช่นนี้ เพื่อนของเจ้าคงไม่ได้ไปผุดไปเกิดกันพอดี" วาตะเงยหน้ามองเด็กสาวที่บ่นอุบด้วยความไม่ชอบใจ


    "ทำไมเจ้าถึงคิดเช่นนั้น..."


    "คนตาย ย่อมเห็นคนตายด้วยกัน...มันแปลกนักรึ?" คำตอบของทิพย์ทำให้วาตะอ้าปากค้างจนแทบจะร้องลั่นวัง

    

    "!!"


    "เฮ้อ เจ้ารีบกลับไปนอนเถอะ ข้าเองก็อยากนอนแล้วเหมือนกัน"


    "เจ้าเห็นวิชชุงั้นเหรอ เจ้าเห็นวิชชุใช่ไหม!"


    "ถ้าเจ้าอยากรู้ล่ะก็ ให้มาหาข้าวันพรุ่งนี้เถอะ ข้าอยากจะนอน(=_=)"


    "สัญญานะ!" วาตะมองทิพย์ตาเป็นประกาย จนทิพย์ได้แต่พยักหน้าส่งๆก่อนจะล้มตัวลงนอน ส่วนวาตะเมื่อเห้นว่านางรับปากก็ยิ้มกว้าง และออกไปจากห้องของนางทันที










   ตุบ!


    "ท ท่านทารคา?" อ๊อดถอยกรูดจนหลังติดกับหัวเตียงทันทีที่อีกฝ่ายวางร่างของเขาลงกับเตียง ร่างหนาของอีกฝ่ายก็ตามมาปิดทางหนีของตน


    "จะตอบข้ามาได้หรือยัง?"


    "อ อะไรจ๊ะ?" อ๊อดสบดวงตาคมสีอำพัน ดวงตาสีเข้มสั่นไหวและล่อกแล่กไปมา แต่ก็ยังยิ้มสู้แม้ในใจจะกลัวก็ตาม


    "อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง..." ยักษาตรงหน้ากดเสียงต่ำ มือใหญ่ข้างหนึ่งเริ่มไล้จากปลายเท้าขึ้นมาจนถึงเข่า


    "ค คือ..."


    "บอกมา หรือต้องให้ข้าทำมากกว่านี้เจ้าถึงจะยอมเปิดปากพูด หืม?" ปลายนิ้วร้อนไล้มาถ้าหน้าขา ใบหน้าเนียนสีน้ำผึ้งร้อนฉ่า ดวงตาเบิกกว้างก้มมองฝ่ามือที่วางอยู่บนหน้าขาตัวเอง


    "บ บอกแล้วจ้ะๆ!"


    "ก็ว่ามาสิ..." ยักษ์ตรงหน้าว่าแต่มือก็ยังคงไม่ผละออกจากต้นขาของเด็กหนุ่ม ซ้ำร้ายยังคงลามไปถึงบั้นท้าย จนอ๊อดสะดุ้งเฮือก


    "ท ท่านเอามืออกไปก่อนสิจ๊ะ?"


    "เจ้าบอกข้ามาก่อน" อ๊อดเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะถอนหายใจยาว และยอมบอกในที่สุด


    "ทิพย์บอกข้าว่า ท่านเป็นคนเก็บมาให้ข้า ข้าก็ต้องเก็บไว้...มิใช่เอาให้นางน่ะจ้ะ" อ๊อดตอบเสียงแผ่วพลางช้อนตามองเทหะยักษาที่ยังคงมองตนอยู่


    "..."


    "ข ข้าพูดแล้ว ท่านเอามือออกไปได้แล้วจ้ะ"


    "เจ้าสั่งข้า?"


    "ต แต่ท่านรับปากแล้วนี่จ๊ะ?!" อ๊อดรีบแย้ง


    "ข้าบอกเจ้าเมื่อไหร่ว่าข้ารับปาก" อีกฝ่ายเลิกคิ้วมอง ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย


    "ท่านทารคา! เจ้าเล่ห์ที่สุด!"


    "ถือว่าเจ้าทำตามเงื่อนไขของข้าก็แล้วกัน...ให้ข้าได้เชยชมเจ้าหน่อย"


    "เอามืออกไปเลยจ้ะ! ถ้าไม่อยากทำร้ายท่านนะ" อ๊อดพูดขู่ด้วยใบหน้าแดงก่ำ มันไม่ได้ดูน่ากลัวเลยแม้แต่น้อย ยิ่งกลับดู…


    น่ารังแกขึ้นไปอีก...


    "ถ้าเจ้าอะไรข้าได้ ก็เอาสิ"


    "ท่านทารคา!!!"






















   กลางดึกคืนนั้น...




    ร่างระหงของยักษ์ขิณีนั่งลงที่ข้างเตียง มองไม้แผ่นหนึ่งที่ถูกเขียนไว้ ใบหน้างดงามฉายแววสับสน สงสัย และไม่ไว้ใจ มีแต่คำถาม


มาที่หน้าผาริมอุทยาน ใต้ต้นชมพูพันธ์ุทิพย์เวลาเที่ยงคืนเพียงลำพัง

หากเจ้าไม่มา เจ้าจะมีจุดจบเดียวกันกับพิไลวรรณ





    "ใครกัน..." นางได้แต่พูดพึมพำ ในใจคิดว่ามันอาจเป็นกับดักจะทำอย่างไร


    อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากออกไป แต่อีกใจก็กล้วคำขู่นั้นเพราะไม่อยากตาย
















    ปึง…












    สุดท้ายนางจึงแอบออกมาเพียงลำพังก่อนจะไปยังจุดนัดพบให้เร็วที่สุด


    ตึก!


    "อยู่ที่ไหนกันนะ..." ร่างบางกระชับผ้าคลุมไหล่หันมองรอบข้างอย่างหวาดระแวง ใต้ต้นไม้ที่ออกดอกบานสะพรั่ง


    "มาจริงๆเสียด้วยสินะ" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ร่างระหงชะงัก และหันกลับไปมอง

   

    "เจ้าเป็นใคร?!"


    "ไม่จำเป็นต้องรู้..." เสียงนั้นว่าพร้อมกับออกมาจากเงามืด แสงจันทร์นั้นสะท้อนสิ่งที่อยู่ในมือของอีกฝ่าย


    "ค คิดจะทำอะไรน่ะ!" ร่างของหล่อนถอยออกห่างเมื่อในมือของบุคคลปริศนานั้นถืออาวุธมีคมไว้


    "..."


    "อยะ อย่าเข้ามานะ!" ร่างของเธอถอยไปเรื่อยๆจนถึงขอบหน้าผา เธอชะงักและมองอีกฝ่ายที่ใกล้เข้ามาด้วยความตื่นกลัว


    "..."


    "จ เจ้าต้องการอะไรบอกข้ามาสิ ข้าจะเอามาให้เจ้า!" เธอเริ่มหาข้อต่อรองเพื่อหาทางเอาตัวรอด แต่อีกฝ่ายกลับไม่ตอบพลางเข้ามาใกล้


    "..."


   ตึก!


    "..."  อีกฝ่ายหยุดยืนใกล้ในระยะประชิด ทั้งตัวถูกปกปิดมิดชิดจนไม่รู้ว่าเป็นชายหรือหญิง ร่างระหงหายใจไม่ทั่วท้องด้วยความรู้สึกกดดัน และหวาดกลัว พลันดวงตาคมเฉี่ยวคู่สวยสบตากับบุคคลปริศนา


    "..."


    "นี่หรือว่าเจ้า---"


    "จงหายไปซะ" เสียงของบุคคลชุดดำพูดขึ้นสั้นๆ ก่อนจะยกมือผลักอีกฝ่ายไปไม่แรงนัก


    ผลั่ก!


    "อ๊ะ!" ร่างของหล่อนเริ่มร่วงลงสู่เบื้องล่าง ดวงตาคู่สวยจังคงจดจ้องอยู่กับบุคคลที่ยืนมองตนอยู่






   

    ตุบ! ขลุกๆๆ! ฉึกกก!!










    "อโหสิให้ข้าเถอะนะ"  เขาว่าทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังกลับไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย













ตอนนี้มีแต่ดอกไม้สีชมพูเนอะ บางคนอาจจะนึกภาพไม่ออกเลยเอามาให้ดูค่ะ



(ดอกนางพญาเสือโคร่ง หรือถ้าเรียกง่ายๆก็ ซากุระเมืองไทยค่ะ)

นางพญาเสือโคร่งมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า Wild Himalayan Cherry 
หมายถึง Prunus ที่มีถิ่นกำเนิดในเอเชียทางตอนใต้ ตั้งแต่ประเทศไทยไปจนถึงเทือกเขาหิมาลัยในประเทศอินเดีย

ซากุระถูกจำแนกเป็น Cherry blossom 
หมายถึง Prunusที่มีถิ่นกำเนิดในเอเชียทางตอนเหนือ ตั้งแต่ประเทศจีนเกาหลี ไปจนถึงประเทศญี่ปุ่นและรัสเซียในเขตไซบีเรีย





ขอบขอบคุณข้อมูลจาก https://th.wikipedia.org/wiki/นางพญาเสือโคร่ง











(ดอกชมพูพันธุ์ทิพย์)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

346 ความคิดเห็น

  1. #210 maplety (@maplety) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 14:29
    ทำไมเราถึงคิดว่าเขมิกาเป็นคนทำกันนะ~~
    #210
    0
  2. #184 อ้วนตุ้ยนุ้ย (@numfar2544) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 14:32
    ว้อทททท!!! ไผรือนี่ทำไมช่างโหดร้ายยิ่ง
    #184
    0
  3. #136 เทพผู้โดดเดี่ยว (@love7k) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 18:58
    <p>ผมว่าคนร้ายต้องเป็นโคนันแน่ๆ</p>
    #136
    1
    • #136-1 Phatusanime (@phatcharaluk) (จากตอนที่ 20)
      28 เมษายน 2561 / 21:45
      เดี๋ยวค่ะลูก ใจเย็นๆๆ
      55555
      #136-1
  4. #135 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 07:03
    คอกไม้สีชมพู~
    #135
    0
  5. #134 apisspp (@apisspp) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 23:26
    ท่านจ้าวววววว><
    #134
    0
  6. วันที่ 26 เมษายน 2561 / 23:18
    เขาทำไรกันอะๆๆๆ ได้ความรู้เรื่องดอกไม้ด้วย
    #รอคร้าาา
    #133
    0