[Fic 9 ศาสตรา] เมื่อ9ศาสตรา กลายเป็นมนุษย์(Yaoi)

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 18 ออกเที่ยวนอกวัง (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,060
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    20 เม.ย. 61




    "แม่นาง ตายแล้วเจ้าค่ะ!" เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งอ๊อดและกัลยาถึงกับตกใจจนต้างร้องลั่น


    "หา! เป็นไปได้อย่างไร"


    "ข ข้าไม่รู้ พอข้าจะเข้าไปปลุกแม่นาง..แม่นางตัวแข็งทื่อ เย็นเฉียบเลยเจ้าค่ะ" มินตราเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่น เพราะเสียขวัญมาก


    "ว้าย!!" เสียงกรีดร้องลั่นจากบ่าวด้านในดังขึ้น อ๊อด และกัลยาจึงเข้าไปดูพบว่ามีตะกร้าสานใบหนึ่งที่ด้านในปูรองด้วยผ้าดิบ


    มันตกอยู่ข้างเตียงถัดไปใกล้ๆเห็นปลายเท้าของร่างบางระหงผิวสีแดงดอกชบา นอนตาเหลือกน้ำลายฟูมปากอยู่ และมีบางอย่างไต่อยู่ใต้ร่มผ้าสองถึงสามแห่ง


    "ป้ากัลยาจ๊ะ มีอะไรอยู่ด้วย..." อ๊อดชี้ก่อนที่เหล่านางกำนัลจะค่อยๆเปิด


   พรึ่บ!


     ทุกคนถึงกับผงะเมื่อเห็นตัวสีดำเมื่อมเป็นเงา หางชูชันพร้อมกับก้ามทั้งสองที่ชี้ตั้งตรง


    "แมงป่อง พวกเจ้ารีบจัดงานมันเร็ว!" กัลยาสั่งพวกหล่อน พวกเธอจึงหาของรอบๆมาทุกตีแมงป่องจนมันเละและตาย


    "มีอีกหรือไม่!"


    "ไม่มีแล้วจ้ะ ป้ากัลยา" อ๊อดว่าพลางย่อนซากแมงป่องตายลงตะกร้าสาน มีแมงป่องทั้งหมด 5 ตัว แต่ว่าแมงป่องนี้ขนาดใหญ่กว่าแมงป่องทั่วไปที่เขาเคยพบอีกทั้งยังมี รอยแต้มเป้นสีส้มที่โคนหางด้วย


    "พวกเจ้ารีบไปบอกท่านจ้าว กับท่านมหาอุปราชเสีย เร็วเข้า!!"


    "เจ้าค่ะ!"


    "กัลยา เกิดอะไรขึ้นรึ?" เสียงของวิลาฬดังขึ้นพร้อมกับร่างของนางยักษ์และเด็กสาวที่เพิ่งตื่นจากนิทรา


    "แม่นางพิไลวรรณ ถูกแมงป่องไฟต่อยตายเสียแล้วน่ะสิ" กัลยาตอบด้วยน้ำเสียงวิตก


    "ว่าอย่างไรนะ!!" ผู้มาใหม่ทั้งสองร้องลั่น ทิพย์หายง่วงเป้นปลิดทิ้งทันทีก่อนจะเข้ามาด้านในพบว่าอ๊อดนั้นกำลังเดินสวนออกมาพอดี


    "ทิพย์เจ้าตื่นแล้วรึ?"


    "ข้าสะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องน่ะสิ มันเกิดขึ้นได้อย่างไร แล้วเจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?"


    "ไม่จ้ะ แต่แม่นาง..." อ๊อดหันกลับไปมองร่างของนางยักษ์ที่ยังคงนอนตายอยู่อย่างนั้นด้วยความรู้สึกสยดสยอง


    "แมงป่องไฟ ข้ามิเคยได้ยินมาก่อนเลย"


    "มันอาศัยในอาณาเขตทางตอนใต้ของคีรีกัณฑ์เท่านั้น มิแปลกหรอกที่พวกเจ้าจะมิเคยได้ยินชื่อ มันอาจเหมือนแมงป่องทั่วไป แต่ว่าสีที่แต้มโคนหางของมันคือจุดเด่น พิษของมันนั้นหากโดนต่อยเข้าไปจะทำให้ร่างกายรู้สึกร้อนราวกับถูกไฟแผดเผดร่าง เครื่องในจะแสบร้อน เลือดทั่วร่างจะเดือดพล่าน จนไม่สามารถทนได้แล้วก็เป็นอย่างที่เห็น..." กัลยาอธิบายพลางมองร่างไร้วิญญาณด้วยความเวทนา


    "โดนต่อยแล้วตายเลยหรือจ๊ะ?"


    "เดิมทีมันก็มีพิษไม่ถึงตายหรอก...แต่หากไม่หายาถอนพิษก็จะเป็นเช่นนี้ ยิ่งหากถูกต่อยพร้อมกับทีเดียวถึง 5 ตัว ไม่รอดหรอก" วิลาฬพูดขึ้นบ้างก่อนจะรับตะกร้าสานที่ด้านในมีซากของแมงป่องอยู่


    "อ๊อด เราไปที่ท้องพระโรงเถอะ ข้าอยากรู้ว่าจะเป็นอย่างไร..." ทิพย์ชักชวนเด็กหนุ่มจึงพยักหน้าก่อนที่ทั้งหมดจะมุ่งหน้าไปยังท้องพระโรง










    


    "ฝีมือของเจ้าใช่หรือไม่! นฤมล" เมื่อมาถึงยังท้องพระโรงอ๊อดก็ต้องสะดุ้งโหยง ทันทีที่ได้ยินเสียงตวาดลั่นของรัตนา


    "ข้าจะทำเช่นนั้นทำไม! อย่ามากล่าวหาข้า โดยมิมีหลักฐานนะ!" นฤมลแย้งทันทีอย่างไม่ยอมความเช่นกัน


    "เพราะเมื่อวาน เจ้าถูกนางตบและดูถูกเจ้า เจ้าเลยแค้นและมาฆ่านางทิ้งด้วยการเอาแมงป่องไฟไปปล่อยในห้องของนาง!!" นาฎยาเสริมทัพเข้าไปอีกด้วยความเดือดดาลไม่แพ้กัน


    "ข้ามิชอบทำเรื่องลอบกัดเช่นนั้นหรอก! หากว่าข้าอยากจะฆ่านางให้ตายจริง ข้าฆ่าพวกเจ้าไปด้วยแล้ว!!" เสียงหวานตวาดลั่นด้วยความเดือดดาลเช่นเดียวกันกับดวงตาสีครามที่มีเปลวไฟลุกโชนจากภายใน      


    "นังนี่ บังอาจนัก!" มือเรียวสีเหลืองนวลง้างขึ้นสูง ส่วนมืออีกข้างก็คว้าหมับที่ลำคอเล็กของนฤมล  อ๊อดและทิพย์กำลังจะเข้าไปห้ามพลันเสียงนุ่มนวลก็โพล่งขึ้น


    "หยุดเถอะ รัตนา หากเจ้าทำเช่นนั้น...จะทำให้ท่านจ้าวมิพอใจในตัวเจ้าได้นะ" มือบางหยุดชะงักก่อนจะตวัดตามองร่างบางระหงของยักขิณีกายสีขาวอย่างไม่พอใจนัก


    "เจ้าเข้าข้างมันรึ! เขมิกา"


    "ข้ามิได้เข้าข้าง...แต่ข้าเชื่อใจว่านางมิได้โกหก ใช่หรือไม่?" เขมิกาตอบกลับด้วยท่าทางละมุนละไม พลางหันมามองนฤมลพร้อมทั้งยิ้มหวาน


    "..." นฤมลสะบัดหน้าหนีไม่รับยิ้มของนางทำให้นางหน้าเสียไป


    "เจ้าจะช่วยเพราะเหตุใด เขมิกา ในเมื่อมันทำเช่นนี้ใส่เจ้า" วนาลีเอ่ยถามพร้อมทั้งปลอบประโลมร่างบางระหง


    "ต แต่ว่าเราไม่มีสิทธิไปกล่าวโทษนางได้เช่นกันนะ"


    "เพราะเจ้าใจดีเช่นนี้อย่างไรเล่า ระวังเถอะ สักวันเจ้าจะต้องถูกนางแว้งมากัด!" ฉันตราบ่นพึมพำพลางมองนฤมลด้วยหางตาอย่างนึกรังเกียจ


    "..."


    "อ๊อด ทิพย์? พวกเจ้ามานานแล้วรึ" เสียงของมารตาทำให้ทั้งสองเจ้าของชื่อหันไปยังต้นเสียง


    "พวกข้ามาได้สักพักแล้วจ้ะ แล้วเจ้าไปที่ใดมา?"


    "ไปสั่งพวกทหารเก็บศพนางน่ะ...นางตายเพราะถูกพิษของแมงป่องไฟต่อยคราเดียวหลายตัว"


    "..."


    "อย่างที่เจ้าสังหรณ์ไว้ ทิพย์ พวกนางจักเล่นถึงตายเพื่อให้ได้มา"


    "ข้าถึงได้อยากให้อ๊อดระวังตัวอย่างไรเล่าท่าน แล้วท่านจ้าวล่ะ?" ทิพย์เอ่ยถามพลางชะเง้อมองดูทางเดินว่างเปล่า

    "ท่านพี่จะตามมาอีกสักพัก แต่ข้าต้องให่พวกนางสงบกันก่อน...ท่านพี่ไม่ชอบเสียงดังโวยวาย" ทั้งสองพยักหน้าก่อนจะตามมารตาเข้าไปยังท้องพระโรง











======= 45 % =======





    "พวกเจ้าใจเย็นลงก่อนเถอะ พวกเจ้าโวยวายไปแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมากันเล่า" มารตาเดินเข้ามาห้ามพวกยักขิณี จนพวกนางหันขวับมามองและฟ้องเสียงดัง


    "ท่านมหาอุปราช นางยักษ์ชั้นต่ำนั่นต้องเป็นผู้สังหารพิไลวรรณเป็นแน่เจ้าค่ะ!" นาฏยาทูลฟ้องกับมารตากพลางชี้ไปทางนางนฤมลที่ตวัดตาเขียวมองมา


    "ข้ามิได้ทำ! ถ้าหากข้าเกลียดชังจนถึงอยากจะฆ่านาง ข้าเอามีดกริซมาแทงคอหอยนางไม่ดีกว่ารึ!" นฤมลแย้งเสียงแข็ง จนอ๊อดยังผวาว่านางดูน่ากลัว


    "นั่นอย่างไรล่ะ! เจ้าฆ่านางจริงๆด้วย ท่านมหาอุปราชท่านต้องจัดการกับนางนะเจ้าคะ!" ฉัตตรามองอสูรสีชาดอย่างคาดคั้น


    "ข้า..."


    ตึง!!


    "เฮือก!" ทุกคนต่างสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาในท้องพระโรง


   ทุกคนต่างคุกเข่าลงแนบพื้นเมื่อเจ้าผู้ครองนครคีรีกัณฑ์เข้ามาในท้องพระโรงและมุ่งไปยังบัลลังค์ก่อนจะนั่งชันเข่ามองลงมายังเบื้องล่าง


    "ข้ารู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว"


    "ท่านจ้าว ข้ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ ข้ายังมิอยากตาย...ท่านต้องช่วยข้านะเจ้าคะ" รัตนาบีบน้ำตาร้องไห้พลางช้อนตามองเทหะยักษา


    "มารตา"

    "ขอรับ" มารตาก้มหน้ารับคำสั่งจากผู้เป็นใหญ่


    "หลังจากแยกย้าย เจ้าจัดหาทหารคุ้มกันติดตามพวกนางตนละสอง และวางกำลังยามวิกาลให้หนาแน่นขึ้นอีก"


    "ขอรับ"


    "พาเจ้ามนุษย์สองคนไปด้วย" มารตารับคำก่อนจะเรียกอ๊อดและทิพย์ให้ออกไป ท่ามกลางสายตาที่ทิ่มแทงของเหล่านางยักษ์ทั้งหลาย






















    

    "ท่านมารตา เหตุใดท่านจ้าวถึงให้พวกข้าออกมา?" ทิพย์เอ่ยถามด้วยความไม่ชอบใจเพราะอยากฟังเรื่องของพิไลวรรณอยู่


    "ท่านพี่มิอยากให้พวกเจ้าอยู่ให้เป็นเป้าสายตาของพวกนางยักษ์เหล่านั้นน่ะสิ ถึงได้ให้ข้าพาพวกเจ้าออกมาก่อน"


    "พวกนางจ้องข้าจนข้าตัวแทบพรุนเลยนะจ๊ะ เจ้าไม่รู้สึกเลยหรือ?" อ๊อดถามด้วยสีหน้าเจื่อนๆเพราะยังคงจำแววตาที่มองมาทางเด็กหนุ่มนั่นราวกับต้องการจะฉีกเนื้อกระดูก


    "รู้ แต่ข้าไม่สน" ทิพย์ว่าพลางกอดอกและกลอกตาเมื่อนึกถึงใบหน้าของนางยักษ์ที่บีบน้ำตา

    "อ๊อด ท่านจ้าวบอกว่าให้เจ้าไปเตรียมตัว ท่านจะพาเจ้าออกไปนอกวังจ้ะ" กัลยาเดินมาหาเด็กหนุ่มพลางกระซิบบอก


    "เอ๋?" อ๊อดร้องเสียงหลงพลางหันขวับมอง


    "ตามนั้น..."


    "แล้วทิพย์ล่ะจ๊ะ?"


    "ข้าว่าท่านเทหะคงมีเหตุผลบางอย่าง ข้าไม่ไปดีกว่า...บางทีในวังอาจมีเรื่องสนุกๆให้ข้าได้ดูมากกว่าการออกไปกับเจ้า" เด็กสาวไหวไหล่พลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์


    "ถ้าว่าอย่างนั้น...ก็ได้จ้ะ แล้วข้าจะรีบกลับมานะจ๊ะ" ทิพย์ยิ้มรับก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายกันไป














    อ๊อดกลับมายังห้องพร้อมกับกัลยา ก่อนที่หล่อนจะหาผ้าผ่อนค่อนข้างหนาให้กับเด็กหนุ่มใส่


    "ป้ารู้ไหมจ๊ะ ว่าท่านทารคาจะพาข้าไปที่ใด?"


    "ข้าก็มิรู้หรอกอ๊อด เพียงแต่ท่านจ้าวสั่งข้ามาเช่นนั้น...ข้างนอกจะหนาวมากเจ้าควรใส่เสื้อหนาๆเอาไว้เสีย มนุษย์อย่างพวกเจ้าบอบบางคงไม่คุ้นชินกับความหนาวถึงเพียงนี้อาจเป็นไข้หวัดได้นะ"


    "ขอบใจป้ามากจ้ะ" นางยักษ์มีอายุยิ้มเอ็นดูให้เด็กหนุ่ม


    ตึก


    "เรียบร้อยหรือยัง กัลยา?" เสียงทรงอำนาจดังขึ้นจากหน้าประตูทำให้นางยักษ์ที่เป็นบ่าวแทบจะก้มหัวให้ไม่ทัน


    "ร เรียบร้อยแล้วเจ้าคะ ท่านจ้าว" อ๊อดหันกลับมามองทางต้นเสียงที่น่าจะอยู่ด้านหลังของเขา


   ปึก!


    "อุ๊ก ข ขอโทษจ้ะ" ใบหน้าเนียนสีน้ำผึ้งชนเข้ากับแผงอกเกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่น เขาผละออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดขอดทษอีกฝ่ายเสียงอู้อี้


    "เจ้าออกไปเสีย กัลยา"


    "เจ้าค่ะ" กัลยาน้อมรับก่อนจะค่อยๆเดินออกจากห้องไป  


    ดวงตาคมกริบสีอำพันหลุบมองร่างของเด็กหนุ่มที่ยกมือลูบปลายจมูกตนป้อยๆ ที่หางตาสีเข้มคู่สวยมีน้ำใสเอ่อคลอ


    "เป็นอะไร?" เทหะยักษาเอ่ยถามเสียงเรียบ อ๊อดส่ายหน้าก่อนตอบ


    "เปล่าจ้ะท่าน ข้าแค่ชนแรงไปนิด เลยสำลักอากาศนิดหน่อยจ้ะ" พลางลูบจมูกขอตนไปด้วย


    "ขอข้าดูหน่อย" มือใหญ่สีมรกตปัดมือสีน้ำผึ้งของเด็กหนุ่มออก เผยให้เห็นใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเด็กหนุ่มตรงหน้า


   อ๊อดตัวแข็งทื่อยามที่ดวงตาคู่คมของยักษาตรงหน้าเลื่อนเข้ามาใกล้ ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะหลับตาปี๋เพราะไม่อยากเห็นอะไรใดๆทั้งสิ้น


    หงั่บ!


    "อ๊ะ!" อ๊อดสะดุ้งก่อนจะผละออกพลางยกมือปิดที่จมูกตัวเอง นัยน์ตากลมสีเข้มเบิกกว้างมองยักษ์ตรงหน้าที่ยังคงทำสีหน้าเรียบเฉย


    "ไปได้แล้ว" อีกฝ่ายยืดตัวตรงก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป


    อ๊อดนิ่งอึ้งพลางยกมือลูบปลายจมูกของตนที่ยังคงรู้สึกเจ็บแปลบ และร้อนผ่าวอยู่หน่อยๆ ก่อนที่มันจะลามไปทั่วทั้งแก้ม


    "ทำไมต้องกัดด้วยนะ?" อ๊อดได้แต่บ่นพึมพำก่อนจะเดินตามออกไป





======= 75 % =======












   ทิพย์ยืนที่รินหน้าต่างมองเด็กหนุ่มที่เดินตามเทหะยักษาออกไปนอกวังเพียงลำพัง ไม่มีแม้ทหารติดตามหรือนางกำนัลแม้แต่ตนเดียว    

  

    "ทิศที่ท่านทารคาพาอ๊อดไป ท่านคิดว่าจะไปที่ใดกันรึ?" เด็กสาวหันกลับมาถามอสูรสีชาดที่อยู่ไม่ไกลจากตนนัก


    "ข้าก็มิอาจรู้ได้ แต่ทางทิศนั้นคงไปทางไพรเถื่อน เจ้าคิดว่าท่านพี่จะทำอะไรอ๊อดรึ?"


    "ข้าไม่รู้สึกถึงจิตมุ่งร้ายหรอกท่าน แต่หากข้ารับรู้มันได้จากผู้อื่นที่อยู่ที่นี่มากกว่า"


    "เจ้าคิดว่ามีใครทำให้นางยักษ์นั่นตายหรือ?" วาตะที่เกาะอยู่บนบ่ากว้างของมารตาถามบ้าง


    "ใช่ แต่ข้าขอยังไม่ปักใจเชื่อตอนนี้จะดีกว่า"


    "ถ้าเจ้าว่าอย่างนั้นก็---"


    "ท่านมหาอุปราช! ท่านมหาอุปราชเจ้าคะ!" ในตอนนั้นนางกำนัลยักษ์ตนหนึ่งก็วิ่งมายังทั้งสาม ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก


    "มีอะไร รัชดา?"


    "แม่นางรัตนา และแม่นางฉัตนราตบตีกับใหญ่เลยเจ้าค่ะ!" ทั้งสามร้องลั่น


    "เพิ่มเกิดเรื่องตายมาหมาดๆ นี่มีเรื่องกันอีกแล้วรึ!" มารตายกมือใหญ่ยีผมสีขาวของตนจนยุ่ง ทิพย์จึงต้องให้อีกฝ่ายสงบสติอารมณ์ก่อน


    "ท่านมารตา สงบใจก่อนเรารีบไปห้ามพวกนางก่อนจะมีใครตายอีกดีกว่า"


    "ก็ได้ เจ้านำทางข้าไป"


    "ทางนี้เจ้าค่ะ!"














   "ว่าแล้วว่าอยู่วังมีเรื่องสนุกกว่าตั้งเยอะ(= v =)" ทิพย์พูดพึมพำด้วยสีหน้ากวนนิดๆก่อนจะวิ่งตามนางยักษ์รัชดาไป












   อ๊อดเดินตามทารคาออกมามาทางด้านหลังของวัง มุ่งหน้าสู่ป่าแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก เด็กหนุ่มมองไปรอบๆต้นไม้สูงใหญ่ด้วยความสนใจ


    "ท่านจะพาข้าไปไหนหรือจ๊ะ?"


    "..." อีกฝ่ายไม่ตอบได้แต่เพียงเดินหน้าต่อไป เด็กหนุ่มจึงไม่ถามอีกเพราะคิดว่าอย่างไรอีกฝ่ายคงไม่ตอบเขาเป็นแน่


    จนในที่สุดทั้งสองก็ออกมาจากไพรเถื่อนได้โดยไร้รอยขีดข่วน อาจเป็นเพราะความเกรงขามของเทหะยักษาตรงหน้าที่เหล่าสัตว์อสูรในไพรนี้พบต่างก็ขยาด เพราะรู้ว่าหากจู่โจมเมื่อใด ก็เท่ากับตาย...

    เมื่อออกมากันได้ก็เป็นเชิงผาที่ค่อนข้างชันแต่กลับเห็นทิวเขาเรียงรายสลับกันได้อย่างชัดเจน  อ๊อดสูดอาการบริสุทธิ์เข้าเต็มปอดก่อนจะเห็นว่ากายสีมรกตนั่งลงบนโขดหินและมองไปยังทิวเขานั้นอย่างเงียบๆ   


    "ท่านชอบที่นี่หรือจ๊ะ?" อ๊อดถามอีกครั้ง ครั้งนี้ดวงตาคมสีอำพันเหลือบมองก่อนจะเอ่ยตอบสั้นๆ


    "อืม"


    "ทำไมถึงชอบล่ะจ๊ะ?" อีกฝ่ายไม่ตอบพลันลุกขึ้นก่อนจะเดินผ่านเด็กหนุ่มมาที่ต้นไม้ต้นหนึ่งริมผา


    "มานี่สิ" อ๊อดนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะเดินไปหาอีกฝ่ายตามที่ว่าพลันก้มมองต้นไม้ต้นหนึ่งที่งอกออกมาจากหน้าผา ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างพร้อมกับรอยยิ้มที่จุดขึ้นมุมปาก


  ลำต้นสีเข้มกำลังผลิดอกไม้ดอกเล็กเป็นช่อสีชมพูอ่อนเกือบทั่วทั้งต้น อ๊อดรู้สึกตื่นตนเพราะไม่เคยเห็นต้นไม่ใดที่ออกดอกเกือบทั้งตอนเป้นสีชมพูอ่อนสวยถึงเพียงนี้


    "สวยจัง นี่คือต้นอะไรหรือจ๊ะ?" อ๊อดหันไปเอ่ยถามเทหะยักษาก็ได้เสียงตอบกลับมานิ่งๆ


    "ข้าไม่รู้"


    "...เช่นนั้นข้าขอเก็บมันแล้วเอาไปถามทิพย์ได้หรือไม่จ๊ะ? ข้าว่านางอาจจะรู้" ว่าพลางจะเอื้อมลงไปเด็ดกิ่งที่มีดอกเล็กช่อหนึ่ง


    ก่อนจะมีแขนสีมรกตเอื้อมไปเด็ดกิ่งเล็กของมันมากิ่งไม่ใหญ่มากนัก อ๊อดผละออกเมื่อรู้ว่าเขานั้นใกล้กับอีกฝ่ายมากเกินไป

    เป๊าะ!


    "ขืนเจ้าหักมันเอง คงพลัดตกผาไปเป็นแน่...กลับกันได้แล้ว" มือใหญ่สีมรกตคว้ามือของเด็กหนุ่มมาตรงหน้าก่อนจะยัดกิ่งดอกไม้ประหลาดลงบนมือนิ่มนั้นและหันหลังกลับทันที


   อ๊อดมองแผ่นหลังสีมรกตนั้น ใบหน้าเนียนสีน้ำผึ้งผุดยิ้มดีใจดวงตาสีเข้มเป็นประกาย ในใจของเขานั้นรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด


    ท่านทารคา ก็ใจดีเหมือนกันนะเนี่ย...


    "จ้ะท่าน" อ๊อดขานรับก่อนจะรีบตามไป


   เด็กหนุ่มมองกิ่งดอกไม้ในมือและยิ้มแก้มปริไปตลอดทาง จนเทหะยักษาอดมิได้ที่จะถามเมื่อเห็นท่าทีของเด็กหนุ่ม


    "เจ้าชอบรึ?"


    "จ้ะ ข้าว่ามันสวยดี" ตอบตามความคิดในใจของตัวเอง พลางยกนิ้งเกลี่ยกลีบดอกไม้สีอ่อนนั้นเบาๆราวกับกลัวว่ามันจะช้ำ


    "หากเจ้าชอบ ข้าจะพามาอีก"


    "จริงหรือจ๊ะ?!" อ๊อดหันขวับมองร่างสูงใหญ่ตาโต จนท้าวเทหะยักษาแทบจะกลั้นอารมณ์ขันไว้ไม่อยู่


    ช่างใสซื่อจริงๆ


    "แต่มีข้ามีข้อแลกเปลี่ยน"

    

    "อะไรหรือจ๊ะ?"


    จ้าวแห่งยักษ์ผุดยิ้มมุมโอษฐ์ เขี้ยวสีมุกยกขึ้นตามมือหนาจับคางเรียวเชยขึ้น เนตรสองสีสบกันนิ่งพลันใบหน้าเกรงขามราวกับราชสีห์โอ้มลงใกล้ใบหูก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้เด็กหนุ่มชาวเลพลันหน้าร้อนวาบ














"ให้คืนนี้ข้าได้เชยชมเจ้าสักหน่อยก็แล้วกัน...เจ้ามนุษย์"










ปุกาศๆ!


ไรท์จะงดอัพฟิคทุกเรื่อง ในช่วงวันหยุดสงกรานต์นี้นะคะ


หลายคนอยากจะด่าเนอะ แต่ไรท์อยากจะเล่นให้เต็มที่ เพราะ 2 ปีที่ผ่านมาไรท์ไม่ได้เล่นเลย
ปีแรกไปผ่าตัด และปีที่สองเป็นวันนั้นของเดือนค่ะ


เอาตรงๆก็คือ ไรท์เก็บกด!!!

เจอกันใหม่วันที่ 19 เมษายน 2561 นะคะ


สวัสดีปีใหม่ไทย ล่วงหน้า
และขอโทษทุกๆคนสำหรับความเอาแต่ใจของไรท์นะคะ



ขอให้รีดเดอร์ทุกคนเล่นน้ำอย่างปลอดภัย
เดินทางกลับบ้านหรือท่องเที่ยวโดยสวัสดิภาพนะคะ



วันที่ลงประกาศ
10/4/2561
เวลา 23:28 น.




หนูทิพย์ Ver.Chibi ในชุดซ้อมมวยกับอ๊อดค่าา




ขอบคุณสำหรับรูป FA หนูทิพย์เมื่อตอนที่ 16 นะคะ คุณ AmonDee






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

346 ความคิดเห็น

  1. #280 [เสพศิลป์] (@kaety) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 19:16

    เราชอบแนวฟิลกูดแบบนี้อะ อย่าดราม่าเลย อ็อดน่ารักก ปค่คู่ ยักกินลิงนี้ไม่ไปไหนเลย คู่อื่นเขาแซงไปหมดแล้ว

    #280
    0
  2. #243 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 20:03

    ท่านจ้าวววววววว!

    #243
    0
  3. #229 naruto1313 (@naruto1313) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 17:36

    ท่านจ้าวทำไม่พูดกำกวมกับคนซื่อๆอย่างอ๊อดค่ะ!!!//สนุกมากค่ะ

    #229
    0
  4. #209 maplety (@maplety) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 14:03
    ประโยคของ่านจ้าวมันดูกำกวมมากเลยนะเจ้าค่ะ=///^///=

    #ยิ้มกรุ่มกริ่ม
    #209
    0
  5. #183 อ้วนตุ้ยนุ้ย (@numfar2544) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 13:57
    กรี๊ดดดดดด!!!!!
    #183
    0
  6. #132 Run_Run ๐(>w<)๐♫~ (@NightmareRunchel) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 10:30
    ท่านจ้าวโว้ยยยย=[ ]=!!
    #132
    1
    • #132-1 Phatusanime (@phatcharaluk) (จากตอนที่ 19)
      21 เมษายน 2561 / 21:38
      ใจเย็นค่ะลูกกกก
      #132-1
  7. #131 MINTTTTTTTTTTTTTT (@MintChayaTasuwan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 07:36
    เอ๊ะ!? -ประโยคที่ดูล่อแหลมนี่คืออะไรกันคะ!? อธิบายมาก่อนสิค้าาาาาา
    #131
    0
  8. #130 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 07:12
    ประโยคล่อแหลมนั่นคืออะไรกันคะท่านจ้าว!
    #130
    0
  9. #129 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 00:55
    วาดหนูทิพย์ไว้แล้วแต่ลืมส่ง...
    คราวหลังจะส่งไปนะคะ
    #129
    1
  10. #128 AmonDee (@AmonDee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 12:29
    ไรท์กลับมาแล้วผมจะวาดคุณทิพย์ให้น้า //โอยเก็บอาการไว้นะลูกนะ
    #128
    0
  11. #127 MINTTTTTTTTTTTTTT (@MintChayaTasuwan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 10:07
    ไม่เป็นไรค่า~ รอได้~ สุขสันต์วันปีใหม่ไทยล่วงหน้านะคะไรท์ ขอให้สนุกค่ะ~
    #127
    0
  12. #126 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 23:51
    สุขสันต์วันปีใหม่ไทยล่วงหน้าค่ะไรท์ เล่นน้ำให้สนุกนะคะ
    จะรอไรท์มาต่อนะ
    #126
    0