คุณชายห้าเทพแห่งการรักษา

ตอนที่ 8 : บทที่ 8:“ หอคัมภีร์”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 413 ครั้ง
    21 ส.ค. 62

“เจ้าต้องการอ่านคัมภีร์รึ?” ซือหม่าลีตะโกนเสียงดังลั่นเรือน เขาไอและสำลักอาหารที่พึ่งกินเข้าไป สายตาจ้องนางอย่างงงงัน ปฏิกิริยาที่ใหญ่เวอร์วังของเขาทำให้คนทุกคนในห้องครัวหันไปมองซือหม่ายูเยว่เป็นตาเดียว พวกเขาเมียงมองนางด้วยความสงสัย

ในความเป็นจริงนั้นไม่สามารถตำนิท่าทางของพวกเขาได้เมื่อได้ยินว่า ซือหม่ายูเยว่ ซึ่งเป็นเพียงแค่ขยะไร้ค่า เข้าไปเรียนในสำนักศึกษาหลวงได้เพียงแค่สองวัน ไม่ต้องพูดถึงการอ่านคัมภีร์ เพราะเขาไม่เอ่ยถึงมันแน่นอน แต่นี่เขากลับกล่าวว่า “อยากอ่านคัมภีร์” และ “จะไปหอคัมภีร์” ซึ่งมันเป็นข่าวที่น่าตกใจอย่างยิ่ง

“แคก ๆ” ซือหม่าลีปรับอารมณ์ของตัวเองให้กลับไปเป็นปกติพร้อมกล่าวว่า “ในเมื่อเจ้าต้องการ ข้าจะพาเจ้าไปดู”

ทันทีที่พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องอาหารไป ซือหม่ายูเยว่เดินตามหลังมาอย่างรวดเร็ว พวกเขาเดินมาถึงลานขนาดใหญ่ที่มีอาคารสามชั้นอยู่ เป็นอาคารที่ดูเรียบง่ายที่สร้างขึ้นกลางลานกว้าง ๆ ไม่มีใครสามารถเดาได้ว่าลานขนาดใหญ่ที่มีอาคารสามชั้นดูธรรมดาเช่นนี้จะเป็นหอคัมภีร์

“ที่นี่แหละ คือหอคัมภีร์ของตะกูลเรา” ซือหม่าลีพลิกฝามือเวลาต่อมาลูกกุญแจขนาดใหญ่ก็ปรากฏบนฝ่ามือ หลังจากเรียกกุญแกจากแหวนวิเศษแล้ว เขาปลดล็อคประตูและค่อยๆผลักมันเปิดออก กลิ่นของหนังสือขึ้นราส่งกลิ่นทักทายพวกเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่นางมาที่นี่ แม้ว่าลานหอคัมภีร์จะอยู่ใกล้กับทางเข้าเรือนหลักของตน แต่ในอดีตซือหม่ายูเยว่ไม่เคยเฉียดกายเข้าใกล้มันแม้แต่ก้าวเดียว

            “นี่เป็นกุญแจของเจ้า” ซือหม่าลีพลิกฝ่ามือของเขาอีกครั้งและหยิบกุญแจมอบให้นาง

               พี่ชายทั้งสี่ของนาง แต่ละคนล้วนมีกุญแจสำหรับหอคัมภีร์นี้ แต่สำหรับนางที่ไม่ได้สนใจที่อ่านคัมภีร์เขาจึงไม่ได้มอบกุญแจไว้ให้ กลัวว่าพอมันอยู่กับนางแล้วจะไร้ประโยชน์

            ซือหม่ายูเยว่เก็บลูกกุญแจไว้ในกระเป๋าเสื้อ นางไม่มีวรยุทธและไม่สามารถฝึกฝนพลังปราณได้ ดังนั้นนางจึงไม่อาจใช้แหวนวิเศษได้

            “เอาล่ะ ไปหาสิ่งที่เจ้าต้องการอ่านเสีย ข้ามีบางอย่างต้องทำ หากมีสิ่งใดที่ต้องการอยากถาม เจ้ารู้ว่าจะมาหาข้าได้ที่ใด” ซือหม่าลีจากไปหลังจากอนุญาตให้นางใช้หอคัมภีร์

            ถึงแม้นางจะรู้ว่าร่างกายของตนนั้นมีปัญหาบางอย่าง แต่โลกใบนี้เรื่องของสมุนไพรมีความแตกต่างจากโลกที่นางจากมา นางหวังว่าอย่างน้อยมันจะแตกต่างกันเพียงแค่ชื่อเท่านั้น  นางต้องการทราบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับความแตกต่างในด้านคุณสมบัติต่างๆ และศึกษาเรื่องนี้อย่างละเอียดเพื่อให้สามารถรักษาตัวเองได้และกำจัด “ขยะ” ที่นางถูกตราหน้า

            ซือหม่ายูเยว่มองภายในหอคัมภีร์ด้วยความสงสัย ใครจะคิดว่าภายนอกดูเหมือนอาคารธรรมดาทั่ว ๆ ไป แต่ภายในนั้นกลับต่างออกไปอย่างไม่คาดฝัน สิ่งที่ดึงดูดความสนใจนางมากที่สุดก็คงเป็นตรงกลางของหอคัมภีร์ ซึ่งมีบันไดเวียนเชื่อมต่อกันทั้งสี่ชั้น และแต่ละชั้นจะมีคัมภีร์ที่วางไว้ในชั้นวางไปจนถึงเพดาน ช่างยิ่งใหญ่และงดงามนัก!

            นอกจากนั้นอัตราส่วนยังแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง มองจากภายนอกมันไม่ได้ใหญ่โตเท่ากับภายในที่นางยืนอยู่ ที่ประหลาดใจที่สุดคือ ขนาดของชั้นมันใหญ่เท่ากับสนามฟุตบอล แม้ว่าแต่ละชั้นจะมีขนาดเล็ก แต่ขนาดของชั้นยังใหญ่กว่าสนามบาสเกตบอล !

            “โอ้โห นี่มันอะไรกันเนี่ย! ทำไมลึกลับซับซ้อนขนาดนี้!  ซือหม่ายูเยว่ร้องออกมาด้วยความตกใจ นางพยายามเรียบเรียงสติที่ขัดแย้งกับสิ่งที่นางกำลังเผชิญอยู่ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาบนโลกใบนี้ แทบจะทุกสิ่งที่ทำให้นางต้องตกตะลึง หาก ณ เวลานี้นางยังอยู่ในภพชาติกาลก่อน นางคงคิดว่ากำลังมองทุกสิ่งทุกอย่างผ่านหน้าจอโทรทัศน์อย่างแน่นอน แต่เมื่อต้องประสบพบเจอด้วยตัวเองมันทำให้นางกระตือรือร้นในการผจญภัยครั้งนี้ ดวงตานางเป็นประกายแพรวพราวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น อีกทั้งยังหลงไหลได้ปลื้มกับความใหญ่โตและสง่างาม

               หลังจากที่นางสงบจิตสงบใจได้ ความวิตกกังวลเริ่มเกิดขึ้นอีกครั้ง “มีคัมภีร์มากมายที่ข้าต้องการ ถ้ารู้มาก่อนว่ามันจะมากมายเช่นนี้ ข้าควรถามท่านปู่เสียก่อน” นางถอนหายใจด้วยความเสียดาย ขณะมองไปยังชั้นหนังสือตรงหน้าอย่างอับจนหนทาง

นางเริ่มสำรวจคัมภีร์บนชั้นวางไปที่ละชั้น หลังจากสำรวจมาได้ระยะหนึ่งพบว่าคัมภีร์ได้มีการจัดเรียงตามประเภทต่างๆ หากเป็นคัมภีร์ประเภทนี้จะอยู่ในชั้นนี้อยู่ในหมวดเดียวกันถัดไปอีก 10 แถว

“ฮ่า ฮ่า เจอแล้ว!” นางร้องออกมาด้วยความโล่งอก หลังจากสอดส่ายสายตาหาอยู่เป็นชั่วยาม ในที่สุดนางก็พบกับหมวดคัมภีร์ที่ต้องการเสียที นางเริ่มค้นหาคัมภีร์ที่ต้องการอย่างระมัดระวัง นางค่อยๆไล่ไปที่ละชั้นเพื่อหาคัมภีร์เกี่ยวกับการแพทย์

นางใช้เวลาในการค้นหานานพอสมควร จนกระทั่งพบคัมภีร์เกี่ยวกับสมุนไพรและวัตถุดิบต่างๆที่ใช้ในการแพทย์ นางพบว่าคัมภีร์บนชั้นวางนั้นเป็นประเภทเดียวกันกับที่นางต้องการ

ขณะนั้นเองท้องของนางก็ส่งเสียงประท้วง มือเรียวแตะท้องตัวเองอย่างพ่ายแพ้ นางรีบหยิบคัมภีร์หลายเล่มมากอดไว้อย่างระมัดระวัง และออกจากหอคัมภีร์พร้อมทั้งปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา

กาลเวลาผันเปลี่ยน กลางวันอันสว่างสดใสเปลี่ยนเป็นกลางคืนอันมืดมิด ซือหม่ายูเยว่เดินกลับถึงสวนหน้าเรือนของตน ยุนเยว่ ชุนเจี้ยนสังเกตเห็นว่าในอ้อมแขนของผู้เป็นนายนั้นมีคัมภีร์อยู่มากมาย พวกเขาจึงรีบเข้าไปหาผู้เป็นนายเพื่อช่วยเหลือและถามไถ่

“คุณชาย ต้องการให้เตรียมสำรับมื้อเย็นหรือไม่เจ้าค่ะ”

“ดี ข้าหิวพอดี นำสำรับอาหารไปไว้ในห้องข้า แล้วยุนเยว่เจ้าไปเรียนท่านปู่ของข้าว่าสองวันถัดจากนี้ข้าจะทานอาหารในเรือน ไม่ออกไปทานอาหารครอบครัว”

ซือหม่ายูเยว่ลูบท้องปอยๆก่อนจะกลับเข้าไปยังเรือนนอนของตน

ชุนเจี้ยนรีบเดินเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมสำรับอาหารเย็นให้ซือหม่ายูเยว่ ขณะที่ยุนเยว่เอากองคัมภีร์ไปจัดวางไว้บนโต๊ะ จากนั่นก็นำข้อความของซือหม่ายูเยว่ไปเรียนแก่ซือหม่าลีทราบ

ซือหม่ายูเยว่หยิบคัมภีร์ขึ้นมา นางเริ่มอ่านคัมภีร์ที่เลือกไว้ เล่มนี้เป็นเนื้อหาทั่วไปแนะนำพื้นฐานของสมุนไพรและวัตถุดิบที่ใช้กันทั่วไปในโลกนี้ เป็นการเริ่มต้นที่ดีซึ่งช่วยให้นางสามารถระบุสมุนไพรและวัตถุดิบต่างๆได้ ทำให้นางเข้าใจในความแตกต่างของทั้งสองโลก ในกาลก่อนความเฉลียวฉลาดของนางมีสูงว่าคนธรรมดาทั่วไป สิ่งที่นางศึกษาจึงใช้เวลาเพียงเศษเสี้ยวเท่านั้น เนื่องจากนางเคยศึกษาวิชาแพทย์แผนจีนโบราณจึงคุ้นเคยกับสมุนไพรและสรรพคุณต่างๆมาบ้าง นางแค่กำลังมองหาความแตกต่างในแง่มุมอื่น ๆ ที่นางยังไม่เข้าใจ ด้วยเหตุนี้ความเร็วในการอ่านคัมภีร์ของนางจึงรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ

เมื่อเวลาอาหารเย็น จึงเห็นว่านางอ่านคัมภีร์ไปมากว่าครึ่งเล่ม เมื่อชุนเจี้ยนเข้ามาเพื่อเชิญนางไปรับประทานอาหารเย็นเห็นลักษณะการของนางก็ได้แต่ส่ายหัว  มันเห็นได้ชัดว่าคุณชายของนางไม่ได้อ่านมันอย่างจริงจังแน่นอน

“คุณชาย สำรับอาหารเย็นพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” ชุนเจี้ยนวางสำรับลงบนโต๊ะอาหาร

            ซือหม่ายูเยว่วางคัมภีร์ในมือลงทันที หันมาจ้องมองจานที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร มือเรียวยกอาหารขึ้นมาชิมก่อนจะยกยิ้มอย่างพึงพอใจ  “นี่สิถึงเรียกว่าอาหาร”

            นางตะลอมอาหารเย็นอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ทานเสร็จก็เรียกสองสาวใช้เข้ามาเก็บสำรับอาหารและอ่านคัมภีร์ต่อไปเรื่อยๆ

หลังจากนางอ่านหนังสือเล่มแรกเสร็จสิ้น นางค้นพบว่าที่นี่ใช้วัตถุดิบธรรมดาสำหรับการแพทย์คล้ายกับโลกเก่าของนาง แต่บางอย่างก็มีความแตกต่างกันเล็กน้อย ตัวอย่างเช่น ชื่อสมุนไพรบางชนิดแตกต่างกันแต่ก็มีคุณสมบัติที่คล้ายคลึงกัน แต่ก็มีชื่อที่คุ้นเคยอยู่บ้างจากที่ศึกษา

อย่างไรก็ตามนางค้นพบว่าชุดคัมภีร์เล่มนี้ที่นำมานั้นมาจากชั้นเดียวกัน ซึ่งถูกแยกออกเป็นวัตถุดิบและคุณสมบัติที่คล้ายคลึงกัน พอตระหนักถึงเรื่องนี้นางรีบมองขึ้นไปตามแต่ละชั้นวัตถุดิบโดยเฉพาะอย่างยิ่งสมุนไพรและศึกษาพวกมันให้รอบครอบ

            “โชคดีจริง ที่เลือกอ่านคัมภีร์เล่มนี้ ชื่อเกือบครึ่งหนึ่งที่เคยพบมาก่อน”

            ซือหม่ายูเยว่ยืดร่างกายอย่างเชื่องช้า และหยุดการกระทำลงเมื่อสายตาหยุดไปยังเทียบยาที่เขียนไว้ก่อนหน้านั้น นางจึงตระหนักได้ว่าใกล้เวลารุ่งเช้าแล้ว

            เพราะฉะนั้นคืนนี้นางจึงไม่สามารถนอนหลับได้อย่างเป็นสุข นางเหน็ดเหนื่อยเกินไป หลังจากยืดเส้นยืดสายให้ร่างกายรู้สึกผ่อนคลาย นางรู้สึกว่าเปลือกตาของตัวเองนั้นหนักเอาดื้อๆ นางคลานขึ้นไปนอนบนเตียง ทันทีที่หัวสัมผัสหมอนนางก็หลับไปทันที

            คืนนี้นางไม่ได้ฝันถึงเรื่องอะไรเลย พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็เที่ยงแล้ว นางมองไปรอบๆตัวอย่างมึนงง ปรากฏลวดลายโปราณของมุ้งกันยุง ในตอนนั้นเธอคิดว่าเธอคงฝันไป

            “จ๊อก..”

            เสียงท้องร้องประท้วง ทำให้สติของนางค่อยๆกลับมา ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาย้ำเตือน ว่าตอนนี้นางอยู่ที่ไหน นางยกมือขึ้นสัมผัสหน้าผากตัวเอง พึมพำ “นี่ไม่ใช่ความฝัน”

            นางลุกออกมากจากเตียง ชุนเจี้ยนรีบเตรียมสำรับอาหารกลางวันและนำมันเข้ามาให้ในห้องนอน หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเรียบร้อยแล้ว นางหยิบใบเทียบยาที่อุตสาห์เขียนทั้งคืนเดินไปหาซือหม่าลี

            เมื่อซือหม่าลีเห็นซือหมายูเยว่เดินเข้ามาหาก็รูสึกประหลาดใจไม่น้อย ไม่ใช่ว่าหลานสาวของเขาบอกว่าจะเก็บตัวอยู่ในเรือนเพื่ออ่านคัมภีร์หรอกหรือ ทำไมนางถึงได้ออกมาเร็วถึงเพียงนี้ หรือว่านางจะไม่สามารถอยู่คนเดียวได้? หรือ....มีอันใดเกิดขึ้น?

            “ท่านปู่ ข้ามีเรื่องอยากถามท่าน” นางตรงเข้ามาหาและมองเขาอย่างจริงจัง

            “เกิดอันใดขึ้นหรือ?” เมื่อซือหม่าลีเห็นนางปรากฏตัว เขายกมือส่งสัญญาณเพื่อให้องครักษ์ออกไป ซือหม่ายูเยว่ดึงเก้าอื้และนั่งลงตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา

            “ท่านปู่ ท่านรู้หรือไม่ ว่าทำไมข้าจึงไม่สามารถฝึกฝนพลังปราณได้?”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 413 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #70 minnieJYTGot7 (@minnieJYTGot7) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 20:51
    ไรท์ควรเปลี่ยนพวกหน่วยเวลาน่ะ อ่านที่ไรก็ขัดใจ แต่ไม่เป็นไรเดี่ยวเปลี่ยนเองเลยยย555
    #70
    1
    • #70-1 blackfoxxxxx (@phanitnun) (จากตอนที่ 8)
      11 พฤษภาคม 2562 / 20:53
      โอเคคค เดะไรท์จะไล่แก้ให้น๊าา ขอบคุณมาก
      #70-1
  2. #12 Nanase33 (@HikariJung8893) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 20:52
    กำลังอ่านไปไม่เท่าไหร่นางกินข้าวอีกแร่ะ บทไปไม่ถึงไหน เน้นแต่ตอนกินข้าวมากไปไหมคะ นางหิวทุกวินาทีเลยไหม
    #12
    0