คุณชายห้าเทพแห่งการรักษา

ตอนที่ 6 : บทที่ 6:“ ร่างกายนี้มีปัญหา”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 357 ครั้ง
    21 ส.ค. 62

ซือหม่ายูเยว่มองไปยังพี่ชายทั้งสองคน นางยืดตัวตรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “ศัตรูของข้า ข้าจะชำระความกับมันด้วยตัวข้าเอง พี่ชายไม่ต้องเป็นห่วง”

“ดี! ดียิ่งนัก! เยว่เอ๋อร์ เจ้าเติบโตขึ้นมาก!” ซือหม่าลีตื่นเต้นดีใจ

“ท่านปู่ ข้ารู้ดี ในกาลก่อนข้าทำให้ท่านและพี่ชาย ต้องเป็นกังวลในตัวของข้า มันเป็นความผิดของข้า ข้าอภัย” ซือหม่ายูเยว่กล่าว

จากความทรงจำในอดีตของซือหม่ายูเยว่ เห็นได้ว่าแม้ภายนอกจะเห็นว่านางมักก่อเรื่องยุ่งยากใจให้แก่ครอบครัวหลายต่อหลายครั้งเพียงเพื่อชายหนุ่มรูปงาม แต่ในใจนางรักครอบครัวของไม่น้อยไปกว่าผู้ใด มิเช่นนั้นนางคงไม่ดึงวิญญาณที่กำลังหลงทางอย่างข้า เข้ามาใช้ชีวิตแทนนางเช่นนี้ เพราะนางไม่อยากเห็นพวกเขาเสียใจถ้ารู้ว่านางนั้นตายไปแล้ว

“เรื่องที่แล้วมาก็แล้วไปเถิด เจ้าห้าเจ้าไม่อาจลบล้างเรื่องราวในอดีตได้ อีกอย่างเราไม่เคยโทษเจ้าเลย” คุณชายสามซือหม่าโยว่หร่านกล่าว

คนอื่น ๆ พยักหน้าเห็นด้วยกับเขา

“อืม ข้ารู้ความผิดพลาดของข้าดีและข้าจะไม่ทำมันอีก จากนี้ไปข้าจะใช้ชีวิตให้ดียิ่งขึ้น”

“ฮ่า ๆ ดียิ่งนัก  นับตั้งแต่ที่เจ้าบอกว่าจะล้างแค้นด้วยตัวเอง เราพี่น้องจะไม่ขัดขวาง ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใดก้ตาม เพียงเอ่ยปากเราจะไปยืนอยู่ข้างเจ้า!

ซือหม่ายูเยว่รู้สึกว่าดวงตาของนางกำลังพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา นางไม่รู้เลยว่าความรู้สึกตราตรึงใจอย่างสุดซึ้งที่เกิดขึ้น มันเป็นความรู้สึกนางเอง หรือเป็นความรู้สึกที่ยังหลงเหลือในร่างนี้ เหล่าพี่น้องกำลังปกป้องนาง พวกเขาได้ทิ้งความประทับใจที่ไม่อาจลืมเลือนไว้หัวใจของนาง

“ถูกต้อง! เวลานี้เราควรปล่อยน้องห้าพักผ่อน จะได้หายไว ๆ ” พี่ใหญ่กล่าวอย่างครุ่นคิด

“เอาล่ะนี่ก็ดึกมากแล้ว เรากลับกันเถิด เจ้าห้า หากเจ้าต้องการสิ่งใดบอกพวกข้า เจ้าอย่าออกไปข้างนอกคนเดียวอีกเด็ดขาด!

“ใช่! หากเจ้าออกไปนอกจวนอาจได้รับบาดเจ็บกลับมาอีก ดังนั้นทางที่ดีไม่ต้องออกไปไหนคนเดียว!”

“.......................”

หลังจากกล่าวเตือนอีกสองสามประโยคท่านปู่และเหล่าพี่ชายก็พากันจากไป

เมื่ออยู่คนเดียวนางถอนหายใจออกมาเบา ๆ เต็มไปด้วยความอิจฉา “เจ้าช่างโชคดียิ่งนักที่มีครอบครัวที่ดีและรักเจ้าอย่างสุดซึ้งเช่นนี้ ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีวันนี้ วันที่ได้รู้สึกถึงการมีครอบครัวที่รักและห่วงใยเช่นนี้ ... ขอบคุณ ข้าจะใช้ชีวิตให้ดีแทนเจ้าเอง” ซือหม่ายูเยว่สาบานในใจ

 หลังจากจัดการกับอารมณ์ของตัวเองได้แล้ว ซือหม่ายูเยว่จึงเรียกสาวใช้

“คุณชาย” พวกนางค่อย ๆ ผลักประตูเข้ามาและโค้งคำนับเธอ

“ข้าอยากอาบน้ำ” นางเอ่ยอย่างเบื่อหน่าย มองไปยังสาวใช้สองคน

“เจ้าค่ะคุณชาย ได้โปรดรอสักครู่ บ่าวจะไปเตรียมน้ำมาให้ท่าน”

เวลาไม่ถึงครึ่งเค่อก็กลับมาพร้อมกับถังน้ำขนาดใหญ่

“คุณชาย อ่างอาบน้ำพร้อมแล้วเจ้าค่ะ”

“เอาล่ะ พวกเจ้าไปได้” นางโบกมือให้พวกนาง หลังจากที่มั่นใจว่าพวกนางปิดประตูและจากไปแล้ว นางจึงก้าวลงจากเตียง

ขณะที่เดินไปยังอ่างอาบน้ำ นางถอนอาภรที่สวมใส่ออกที่ละชิ้นจนเหลือแต่ร่างกายอันเปลือยเปล่า นางก้มลงมองหน้าอกแบนราบของตัวเอง จ้องมองต่ำลงไปอีกพลางพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “เป็นผู้ชาย จริง ๆ .....”

นางค่อย ๆ ปีนลงไปในถังอาบน้ำ ร่างทั้งร่างถูกแช่อยู่ในน้ำอย่างผ่อนคลายสบายอารมณ์ ในชาติก่อนนางชื่อชอบการแช่น้ำในอ่างมาก มันทำให้รู้สึกราวกับว่าความเหนื่อยล้าความเจ็บปวดทั้งหมดมลายหายไป รู้สึกว่าการทำอย่างนี้มันฟื้นฟูจิตใจที่เหนื่อยล้าและทำให้ร่างกายรู้สึกกระปรี้กระเปร่า

ขณะที่อุณหภูมิของน้ำในถังเริ่มลดลง นางเหยียดมือข้างซ้ายออกไปมองมันอย่างระมัดระวัง บนนิ้วมือข้างซ้ายปรากฏเป็นแหวนวงหนึ่ง ซึ่งแหวนวงนี้จากความทรงจำในอดีตของเจ้าของร่าง ซือหม่าลีได้สั่งห้ามนางไม่ให้ถอดมันออก จากความทรงจำนางสวมมันตั้งแต่ตอนยังเป็นเด็ก ซือหม่าลีบอกกับซือหม่ายูเยว่ว่ามันเป็นแหวนวิเศษ มันจะทำให้นางดูเหมือนเด็กผู้ชายคนหนึ่ง เขาบอกว่าห้ามถอดมันเด็ดขาดโดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าผู้อื่น

แต่ทว่าซือหม่ายูเยว่มักจะถอดแหวนออกเมื่อนางอยู่คนเดียวภายในเรือน เพื่อป้องกันไม่ให้ความลับรั่วไหล นางจึงสั่งห้ามสาวใช้ว่าถ้าไม่ได้เรียกใช้ห้ามเข้ามาในเรือนเด็ดขาด

ตอนนี้นางต้องการตรวจสอบความผิดปกติบางอย่างของร่างกายนี้ นางอยากรู้ประสิทธิภาพของแหวนวงนี้ นางเอื่อมมือไปสัมผัสปุ่มเล็ก ๆ บนขอบแหวน ได้ยินเสียงคลิกเบา ๆ ร่างกายนางเปลี่ยนไปเป็นหญิงสาวอ่อนเยาว์ในทันที

นางวางนิ้วลงบนข้อมือซ้าย ตรวจสอบชีพจรอย่างระมัดระวัง

ในอดีตแม้นางจะเป็นอาชญากร แต่ตัวตนนางเป็นถึงศาสตราจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนของวิทยาลัยการแพทย์แห่งหนึ่ง ทั้งยังเป็นรองศาสตราจารย์ที่อายุน้อยที่สุดในมหาวิทยาลัย พวกเขามักจะใช้ชีวิตประจำวันตามปกติเฉกเช่นคนธรรมดาทั่วไป รอเวลาจนกว่าพวกเขาจะได้รับภารกิจ

นางมีสีหน้าเคร่งขรึมหลังจากตรวจสอบชีพจร นางปล่อยมือออกจากข้อมือและยกมันขึ้น พบว่าใต้รักแร้ซ้ายมีจุดดำและจุดแดงคล้ายกับไฝปรากฏขึ้น

นางรู้สึกว่าร่างกายนี้มีบางอย่างผิดปกติ และอาจจะเป็นสาเหตุให้นางไม่สามารถฝึกฝนพลังปราณได้ นางใช้นิ้วข้างขวาสัมผัสจุดเล็ก ๆ ใต้จักแร้ซ้ายอย่างครุ่นคิด พร่ำรำพันกับตัวเองเบา ๆ “ร่างกายนี้มีปัญหาจริง ๆ ......”

นางสวมใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว หันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้ากระจก ภาพที่สะท้อนออกมาเป็นภาพของหนุ่มน้อยรูปโฉมไม่ได้มีความหล่อเหล่า แต่ก็ยังดูโดดเด่นกว่าคนธรรมดาทั่วลักษณะท่าทางอ้อนแอ้นอีกทั้งพฤติกรรมที่ไม่อยู่กับร่องกับรอย ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้คนจะคิดว่านางนั้นนิยิมตัดแขนเสื้อ

นางเรียกสาวใช้ให้เข้ามาทำความสะอาดห้องอาบน้ำ คนแรกคือยุนเยว่และอีกคนคือชุนเจี้ยน ท่าทางทั้งสองค่อนข้างวิจิตรงดงามตามแบบฉบับสาวโบราณในความคิดนาง พวกนางทั้งสองอยู่รอคำสั่งนอกเรือนอย่างเงียบ ๆ ไม่กล้าเข้าไปจนกว่าจะได้ยินเสียงเรียกหาของคุณชาย พวกนางรับใช้อยู่ข้างกายคุณชายมานาน และเห็นการลงโทษผู้ที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งของเขา สาวใช้และข้ารับใช้คนอื่น ๆ มาเพียงไม่นานก็พากันจากไป เหลือเพียงพวกนางสองคนที่ยังคงเชื่อฟังและรับใช้อยู่ข้างหายเขา แต่พวกนางก็ยังคงหวาดกลัวเขาอยู่

“ยุนเยว่ ชุนเจี้ยน ข้าหิวแล้ว” นางมองไปยังพวกนาง

ผู้มีพลังปราณสามารถฟื้นฟูพลังของตัวเองได้โดยการดูดซับพลังงานจากสิ่งแวดล้อมรอบตัว พวกเขาจึงไม่หิว ยิ่งผู้ที่มีระดับสูงพวกเขาเหล่านั้นอยู่ได้โดยไม่ต้องกินอะไร อย่างไรก็ตามเพื่อให้ได้รสชาติที่ดีพวกเขาส่วนใหญ่ยังคงกินอาหารสามมื้อต่อวัน

ที่สำคัญสำหรับซือหม่ายูเยว่ซึ่งถูกตราหน้าว่าเป็นคนไร้ค่า เพราะฉะนั้นอาหารจึงมีความจำเป็นสำหรับนาง

“บ่าวได้เตรียมสำรับอาหารของคุณชายไว้แล้วเจ้าค่ะ คุณชายต้องการให้บ่าวตั้งสำรับตอนนี้เลยหรือไม่เจ้าค่ะ” ยุนเยว่กล่าวอย่างระมัดระวัง

“ใช่! เจ้าทำดีมาก” นางอารมณ์ดีขึ้นหลังจากได้ยินว่าอาหารถูกเตรียมไว้แล้ว

ชีวิตที่ผ่านมาแม้ว่านางจะยุ่งอยู่กับการเป็นนักฆ่าและการวิจัยทางการแพทย์มากเพียงใด แต่การทำอาหารก็เป็นส่วนสำคัญในชีวิตของนางเหมือนกัน นางใช้ความพยายามในการเรียนรู้จนทำให้เข้าถึงศิลปะการปรุงอาหาร อาหารเสฉวนไปจนถึงอาหารหูหนานนางก็มีประสบการณ์ในเรื่องนี้มาแล้ว นี่เป็นอีกแง่มุมหนึ่งของชีวิตที่นางไม่ค่อยเปิดเผยให้ใครได้รู้

 

**********************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 357 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #99 ปั้นลา (@288253606) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 17:37
    เหมือนจะซ้ำนะ
    #99
    0