คุณชายห้าเทพแห่งการรักษา

ตอนที่ 18 : บทที่ 18:“ เพื่อนร่วมเรือนพัก”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 278 ครั้ง
    4 ก.ย. 62

            ซือหม่ายูเยว่ตั้งชื่อให้เด็กชายว่า เสี่ยวจิ่งเฉินหลังจากทำความเข้าใจและวิธีการใช้งานเกี่ยวกับไข่มุกวิญญาณแล้วนางก็กลับมาที่ห้องของตนเอง

            เมื่อนางกลับมาก็ตระหนักได้ว่าต้องไปสำนักศึกษาหลวง นางรีบเรียกสาวใช้เข้ามาสอบถามพบว่าผ่านมาแล้ว 4 วันนับจากวันนั้น เมื่อได้ยินดังนั้นนางก็รีบเก็บทุกอย่างลงไปในวงแหวนแห่งพลังและรีบออกไปอย่างรวดเร็ว

            “หยุนเยว่เมื่อครู่ คุณชายใช้วงแหวนแห่งพลังใช่หรือไม่?” ชุนเจี้ยนถามอย่างมิเชื่อสายตา

            “ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้น” หยุนเยว่ตกตะลึงเช่นเดียวกัน

            “หากเป็นเช่นนั้นคุณชายของเราก็จะสามารถฝึกฝนพลังปราณได้ใช่หรือไม่”

            “ใช่แล้ว ก่อนจากไปคุณชายยังบอกอีกว่าให้พวกเราฝึกฝนพลังปราณให้แข็งแกร่ง”

            “ท่านผู้นั้นใช่คุณชายของเราจริง ๆ หรือ”

            “แน่นอน....”            

             ซือหม่ายูเยว่แจ้งให้ซือหม่าลีรับทราบเกี่ยวกับการที่นางต้องย้ายเข้าไปเรือนพักในสำนักศึกษาหลวง จากนั้นนางก็มุ่งตรงไปสำนักศึกษาหลวงด้วยสัตว์อสูรอย่างรวดเร็ว มาคิดดูแล้วว่านางไปเรียนสายตั้งกี่วันเฟิงจิ๋วซิงจะยอมให้นางเข้าห้องเรียนหรือเปล่าก็มิรู้

            ณ สำนักศึกษาหลวง

            ชั้นเรียนของนักเรียนปีหนึ่งต่างกำลังเล่าเรียนกันอยู่ ซือหม่ายูเยว่ก้าวเข้ามาในห้องเรียน และเลือกเดินไปนั่งที่ว่างด้านหลัง เฟิงจิ๋วซิงมองดูเขาขณะก้าวเข้ามาพลางเอ่ยขึ้น “เป็นเวลากว่าสองวันแล้วที่เจ้าได้เริ่มเรียนที่สำนักศึกษาหลวง เจ้าควรเข้าใจในสิ่งต่าง ๆ ให้ถ่องแท้ ผู้คนที่อยู่ในห้องนี้ล้วนแล้วแต่ควบคุมพลังปราณได้ ดังนั้นข้าจะมิพูดซ้ำ ตอนนี้เรามาเริ่มเรียนรู้วิธีดูดซับพลังปราณเข้าสู่ร่างกายให้เร็วยิ่งขึ้น...”

            ในช่วงท้ายของการเรียนแจ้งให้นักเรียนปีหนึ่งแยกย้ายกลับเข้าเรือนพักของตนเอง นักเรียนเหล่านี้ล้วนแล้วได้รับการคัดเลือกเข้ามาในปีนี้ เป็นคนที่มีความสามารถสูงสุด หลายคนได้บรรลุถึงระดับพลังปราณแห่งนักรบแล้ว

            ในฐานะชนชั้นสูงต่างได้รับความเป็นอยู่ที่ไม่เหมือนผู้อื่นเช่น นักเรียนประจำคนอื่น ๆ ต่างพักรวมกันอยู่ในเรือนพักขนาดใหญ่ ในขณะที่พวกเขาพักกันเป็นกลุ่ม มีจำนวนห้าห้อง รวมไปถึงลานเรือนพักขนาดใหญ่ แต่ละห้องล้วนเป็นห้องส่วนตัว แม้สนามหญ้าจะไม่ใหญ่โต แต่สิ่งอำนวยความสะดวกก็มีมิขาดสาย เพียบพร้อมไปด้วยห้องน้ำ รวมทั้งสวนส่วนตัว

            ไป๋กงฉาง ยืนอยู่ตรงทางเข้าเรือนเพื่อจะเปิดประตู แต่พบว่ามันถูกเปิดไว้อยู่แล้ว

            “ไป๋กงฉาง ทำไมเจ้าถึงรีบมาเช่นนี้ ทำไมมิรั้งรอก่อนค่อยเดินกลับมาพร้อมกับทุกคนเล่า” ด้านหลังนางเต็มไปด้วยเสียงตัดพ้อของกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง เมื่อไป๋กงฉางหันกลับมาก็เห็นเพื่อนร่วมห้องที่เรียนร่วมกับนางมาสามวันแล้ว  ชิงฟางฉี ตามด้วยโอวหยางเฟย และเว่ยซือชวีผู้อ่อนโยน

            ชิงฟางฉีมีนามว่า ฉีลี่ เพราะว่าเขามีรูปร่างค่อนข้างอ้วน ในวันแรกที่ทุกคนพบกันเขาจึงบอกกับทุกคนให้เรียกเขาว่าชิงฟางฉี

            “มิใช่พวกเจ้าหรอกหรือ?” ไป๋กงฉางขมวดคิ้วเล็กน้อยถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นชิงฟางฉีและอีกสองคนอยู่ตรงหน้า

            “เกิดอันใดขึ้น?” โอวหยางเฟยถามขึ้นเพราะรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ

            ไป๋กงฉางเบี่ยงตัวออกเล็กน้อยเพื่อแสดงให้เห็นว่าประตูเรือนพักของพวกเขานั้นเปิดอยู่ “ข้ามิได้เป็นคนเปิดประตู”

            “โอ้ เช่นนั้นก็หมายความว่าเพื่อนร่วมเรือนพักอีกคนของเรามาถึงแล้ว!” เว่ยซือชวีก้าวไปข้างหน้าและผลักประตูสู่ลานขนาดใหญ่ “ข้าอยากรู้ยิ่งนักว่าจะเป็นผู้ใด”

            เมื่อเว่ยซือชวีเข้ามาคนอื่น ๆ ก็ตามเข้ามาในเรือนด้วย ตามที่คาดการณ์ไว้พวกเขาได้ยินเสียงดังออกมาจากเรือนพักทางด้านขวามือ

            ในเรือนพักซือหม่ายูเยว่ถือผ้าขี้ริ้วเช็ดโต๊ะและเก้าอี้ เสี่ยวเหอน้อยนอนอยู่บนโต๊ะที่พึ่งถูกทำความสะอาดไปแล้ว ปากเล็ก ๆ กลับส่งเสียงไม่หยุด “เรือนนี้เล็กเท่ารูหนู! พวกเขาจัดที่พักให้เล็กกว่าที่ข้าเคยอาศัยอยู่เสียอีก หึ”

            “มันก็มิได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอกน่า ชั้นล่างเป็นที่สำหรับฝึกฝน ชั้นบนเป็นห้องนอนของข้า ยอดเยี่ยมยิ่งนัก! ยิ่งไปกว่านั้นตราบใดที่มีหลังคาคลุมหัวมันก็เพียงพอแล้ว เจ้ายังจะต้องการเรือนที่ใหญ่กว่านี้ไปทำไม!” ซือหม่ายูเยว่ถามพลางยืนมือไปจิ้มที่หัวเล็ก ๆ ของเสี่ยวเหอ

             เสี่ยวเหอกลิ่งไปกลิ่งมาบนโต๊ะ “ยูเยว่ท่านรีบฟื้นฟูพลังปราณของท่านเถิด จิตวิญญาญของท่านยังมิสมบูรณ์มันส่งผลต่อข้าเช่นกัน ในยามนี้ข้าอ่อนแอมาก!

            “เห้อออออ แย่ยิ่งนัก” เสี่ยวเหอถอนหายใจพลางกลอกตาไปมา

            “จริงสิ เจ้าห้ามเปิดเผยตัวตนเด็ดขาด ต่อหน้าผู้อื่นเจ้าเป็นเพียงแค่กระต่ายน้อยเท่านั้น” ซือหม่ายูเยว่เตือน

            “ข้าจำได้น่า ท่านพูดหลายต่อหลายครั้งแล้ว มิต้องกังวลไปข้าจะมิทำให้ท่านเดือดร้อน!” เสี่ยวเหอพูด

            “ดีแล้ว” ซือหม่ายูเยว่กล่าวและทำความสะอาดต่อไป
            “อะแฮ่ม... อะแฮ่ม...” มีเสียงดังออกมาจากนอกประตู เมื่อซือหม่ายูเยว่หันกลับมามองเห็นคนสี่คนยืนอยู่ตรงนั้น

            “ทำไมเป็นเจ้า!” ชิงฟางฉีอุทานด้วยความตกใจขณะมองซือหม่ายูเยว่

            “เจ้ารู้จักเพื่อน     ใหม่ของเราหรือ” เว่ยซือชวีเอ่ยถาม

            “เอ่อ... ใช่แล้ว” ชิงฟางฉีเริ่มลังเลกลัวว่าจะถูกซือหม่ายูเยว่รังแก

            ครอบครัวของชิงฟางฉีอาศัยอยู่ในเมืองหลวง เขาทราบว่าดีว่าซือหม่ายูเยว่นั้นมีชื่อเสียงโด่งดังเพียงใด เขาเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับคุณชายห้าแห่งจวนท่านแม่ทัพมาบ้าง

            “พวกเจ้าเป็นเพื่อนร่วมเรือนพักของข้าหรือ” ซือหม่ายูเยว่ยิ้มให้พวกเขา หากเขามองเห็นสีหน้าหวาดกลัวของชิงฟางฉีจึงเอ่ยปากถาม “ชิงฟางฉี ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นผีเช่นนั้นเล่า มิต้องกลัวไป ข้ามิสนใจอันใดเจ้าหรอก”

            [มิสนใจหรือ หมายความว่าอย่างไร]

            “ยินดีที่ได้รู้จัก ข้าเว่ยซือชวีอยู่ถัดไปด้านซ้ายของเรือนเจ้า” เว่ยซือชวีแนะนำตัวด้วยรอยยิ้ม

            “โอวหยางเฟย อยู่เรือนแรกฝั่งตะวันตก” โอวหยางเฟยบอกอย่างง่ายๆ

            “ไป๋กงฉาง พักอยู่ด้านขวา” ไป๋กงฉ่งกล่าว

            “ข้ารู้จักพวกเจ้า ในวันคัดเลือกนักเรียนใหม่ข้ามีโอกาสไปชมการทดสอบ โอวหยางเฟยเป็นถึงผู้ครอบครองพลังปราณเหลี่ยมเพชร และเจ้าไป๋กงฉางเป็นถึงผู้ครอบครองพลังปราณเหลี่ยมตรีเพชร” ซือหม่ายูเยว่กล่าว

            นางมิคาดคิดว่าเพื่อนร่วมเรือนพักของตนจะกลายเป็นผู้มีพรสวรรค์มากที่สุดในหมู่นักเรียนใหม่ แล้วทำไมเฟิงจิ๋วซิงถึงนำขยะไร้ค่าอย่างนางมารวมกับพวกชนชั้นสูงเหล่านี้ด้วย

            “ข้า... ข้า...”

            “เจ้าพักอยู่เรือนหลังที่สองฝั่งตะวันตก ข้าทราบดี” ซือหม่ายูเยว่มองไปยังชิงฟางฉี ทันใดนั้นเขากลับรู้สึกอ่อนแอขึ้นมาทันที

            “พวกเราแนะนำตัวกันหมดแล้ว แต่เจ้ากลับมิบอกว่าเป็นผู้ใด” เว่ยซือชวีกล่าว

            “ข้ามีนามว่าซือหม่ายูเยว่” ซือหม่ายูเยว่เอ่ยออกมาอย่างเรียบง่าย

            “เจ้าคือซือหม่ายูเยว่เช่นนั้นหรือ ไม่ใช่ว่าผู้คนบอกว่าซือหม่ายูเยว่เป็น..” เว่ยซือชวีจ้องซือหม่ายูเยว่อย่างมิสามารถควบคุมสีหน้าตกใจของตนเองได้ แม้แต่สีหน้าของโอวหยางเฟยก็ดูแปลกใจมิน้อย

            “ซือหม่ายูเยว่ หลายชายท่านแม่ทัพกำราบแคว้น เป็นขยะที่ไร้ประโยชน์แห่งแคว้นตงเฉิน” ไป๋กงฉางย้ำข่าวลือเกี่ยวกับซือหม่ายูเยว่โดยมิได้ตั้งใจ นางมองไปที่ซือหม่ายูเยว่ “ในเมื่อทำความรู้จักกันแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวกลับเรือนของข้าก่อน” จบคำพูดนั้นนางหันไปเอ่ยกับสหายที่อยู่ด้านข้างทันที

            ช่างเยือกเย็นและสง่างามยิ่งนัก นางมีความงดงามอยู่แล้วแต่ในยามนี้กลับสง่างามอย่างไร้ที่ติ เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงตอนที่นางแสดงความโดดเดี่ยวในระหว่างการคัดเลือก ซือหม่ายูเยว่รู้สึกว่านางกำลังเก็บซ่อนความลับไว้ไม่ต้องการให้ผู้ใดรับรู้ตัวตนที่แท้จริง

            “ข้าขอตัวกลับเช่นกัน” โอวหยางเฟยจากไปหลังจากเอ่ย

            “เอ่อ.. พวกเรายินดีต้อนรับเจ้าเข้าเรือนพักของพวกเรา” เว่ยซือชวีกล่าวพร้อมหัวเราะออกมาเบา ๆ “วันนี้ท่านอาจารย์สอนข้าค่อนข้างมากทีเดียว ข้าต้องกลับไปทบทวนเสียหน่อยแล้ว ลาก่อน”

            ซือหม่ายูเยว่มองตามแผ่นหลังของเว่ยซือชวีที่จากไปอย่างใคร่ครวญ นางรู้สึกราวกับมีอะไรติดอยู่จมูก เว่ยซือชวีเป็นคนอ่อนโยนกว่าผู้อื่นเขาจึงมิได้แสดงออกอย่างรุนแรงมากนัก นางดูเป็นคนน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ?

            “แคก แคก ข้าก็ต้องกลับไปฝึกฝนพลังเช่นกัน” ชิงฟางฉีพูดอย่างเร่งรีบเตรียมหนีเช่นกัน

            “ชิงฟางฉี เจ้าหยุดอยู่ตรงนั้น!” ซือหม่ายูเยว่ยื่นมือไปคว้าคอเขาแล้วดึงกลับมา

            “เจ้าต้องการอันใด?” เมื่อเขาเห็นสายตามุ่งร้ายของซือหม่ายูเยว่ ชิงฟางฉีจึงยกมือขึ้นปิดหน้ากระทันหันตามสัณชาตญาณตนเอง แสดงใบหน้าหวาดกลัวออกมาอย่างปิดมิมิด


************************

มาต่อแล้วจ้าาาาาาาาาา คิดถึงไรท์อะดิ๊ ไรท์ขอทอดที่ช่วงนี้ติดเกมส์หนักไปหน่อยยย ใครอยากโดดร่มชวนไรท์ได้นะแหะ ๆๆ 

                   จะมาต่อเรื่อย ๆ นะจ๊ะ เวล่ำเวลามิแน่นอนจ้าา 

                   ปอลิง เม้นให้กำลังใจไรท์เยอะ ๆ นะคะ

                   ปอลิง 2 นิยายทุกเรื่องของไรท์จะแต่งไปเรื่อยๆ ไม่ติดเหรียญไม่ปิดตอนจ้า อ่านกันยาวๆ ได้เลย

                   ปอลิง 3 เม้นติชมได้เลยจ้าา พร้อมแก้ไขให้เสมอ รักรีดทุดคน จุฟๆ

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 278 ครั้ง

163 ความคิดเห็น

  1. #66 nidia777 (@nidia777) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 13:32
    สนุกค่ะ รออ่านยุนะคะ
    #66
    0
  2. #65 23890210 (@23890210) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 08:27

    อยากให้ลงถี่ๆ รออ่านนะ

    #65
    0
  3. #64 อัมพร (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 19:28

    ขอบคุณค่ะ

    #64
    0
  4. #63 poosurat (@poosurat) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 23:48
    สนุกดีค่ะ มาต่อไวๆนะจร้าาา
    #63
    0
  5. #62 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 22:23

    เราว่าเรื่องไรท์สนุกนะ แต่ติดบางคนมองข้ามไป

    อาจเพราะชื่อตอนที่เป็นภาษาอังกฤษก็ได้ค่ะ

    #62
    2
  6. #61 Sudrarat (@Sudrarat) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 22:18

    มันดูยืดๆแปลกๆอ่ะ แต่ก็รออ่านอยู่นะ

    #61
    0