คุณชายห้าเทพแห่งการรักษา

ตอนที่ 16 : บทที่ 16: “ สัตว์อสูรโบราณ”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,034
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 311 ครั้ง
    21 ส.ค. 62

            นางหยิบแหวนโบราณและหินขึ้นมาสังเกตุใกล้ๆ นางถ่ายพลังปราณเพื่อตรวจสอบพวกมันทีละอันอย่างตั้งใจ แต่กลับมิพบสิ่งใดผิดปกติ มือเรียวสวยวางก้อนหินลงจากนั้นใช้มีดเล่มเล็กถนัดมือกดลงปลายนิ้ว นางปล่อยให้เลือดไหลหยดลงบนแหวนโบราณ นางจ้องมองปรากฏการณ์ตรงหน้าอย่างใจจดจ่อ ทว่านางกลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าเลือดสีเข้มของตนนั้นหายเข้าไปในวงแหวน นางหยิบแหวนขึ้มมาสังเกตุดูใกล้ๆ พบว่าการสร้างวงแหวนแห่งพลังของนางนั้นสำหรับแล้ว  ขณะนั้นด้วยความอยากรู้ถึงความอัศจรรย์ของแหวน ทำให้นางจ้องมองเข้าไปข้างในและเผลอจดจ่ออยู่กับมัน คล้ายจิตสำนึกของนางถูกดึงเข้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง

            “ข้าเข้ามาในแหวนหรือนี่” ซือหม่ายูเยว่รู้สึกแปลกประหลาดใจ ดวงตาดอกท้อกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบกาย พบว่านางยืนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมห้องหนึ่ง นางหมุนกายสำรวจรอบห้องแล้วพูดออกมาอย่างตื่นเต้น “ต่อไปข้าจะสามารถเดินทางได้ง่ายยิ่งขึ้น ข้าเก็บทุกอย่างไว้ในนี้ได้”

            นางใช้สมาธิสำรวจไปทั่วทั้งห้องทำให้นางรับรู้ว่าจะใช้ห้องนี้ได้อย่างไร ขณะนางกำลังถอนตัวออกจากสมาธิกลับได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว

            “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ในที่สุดข้าก็ตื่นขึ้นมาเสียที” ซือหม่ายูเยว่ตกใจพลางเอ่ยปากถาม

            “ใครกัน?” เสียงที่ได้ยินก่อนหน้าเงียบไป ทันใดนั้นก็อุทานเสียงดัง “ท่านจำข้ามิได้เช่นนั้นรึ!” ซือหม่ายูเยว่สำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวแต่กลับไม่เห็นที่มาของเสียงแม้แต่น้อย

            “ฟู่ ข้ามิเชื่อหรอกว่าท่านจะลืมข้าได้” เสียงนั้นส่งเสียงครวญครางออกมาอย่างมิพอใจ

            “เจ้าเป็นใคร?”

            “ข้ามีนามว่าเสี่ยวเหอ ท่านจำมิได้จริงหรือ?” เสียงที่เต็มไปด้วยความคับข้องมิพอใจดังก้องอยู่ในหัวของนาง มันทำให้นางสับสน

            “ลิงงั้นรึ ฮ่าฮ่า เจ้าเป็นลิงงั้นหรือ” นางถามเสียงดัง (* 小吼 ในภาษาจีน คำว่า จะออกเสียงคล้ายกับคำว่า ซึ่งแปลว่าลิง )

            ขณะซือหม่ายูเยว่ยืนอยู่ ร่างหนึ่งก็ลอยไปมาอยู่ตรงหน้านาง “อืม เจ้ามิใช่ลิงจริงด้วย แต่เป็นกระตาย!”

            “กระต่าย? ข้าจะเป็นกระต่ายได้ยังไง! ข้าคือสัตว์อสูรโบราณต่างหาก” เสี่ยวเหอตะโกนใส่นางด้วยความโกรธเคือง

            ซือหม่ายูเยว่เสียงอ่อนลงถามด้วยน้ำเสียงละอายใจ “สัตว์อสูรโบราณ...เสี่ยวเหอ”

“ท่านจำข้าได้แล้วหรือ” เสียวเหอถาม

“จำไม่ได้” นางตอบด้วยความสัตย์จริง

“เช่นนั้น ท่านทราบได้อย่างไรว่าข้าชื่อเสี่ยวเหอ” อสูรน้อยถามด้วยความจริงจัง

“เจ้าไม่ได้บอกข้าเองหรอกหรือ....?” ซือหม่ายูเยว่ตอบอย่างระมัดระวัง นางมองดูสิ่งมีชีวิตชนิดนี้อีกครั้ง นางค้นพบว่ามันไอคิวต่ำยิ่งกว่ามนุษย์เสียอีก

“อ่า ข้าบอกเช่นนั้นหรือ”

“...”

“เจ้ามาอยู่กับข้าได้อย่างไร? แล้วก็ตอนที่เจ้าพูดว่าในที่สุดเจ้าก็ตื่นขึ้นมา เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ซือหม่ายูเยว่ถึงกับพูดไม่ออกกับเจ้ากระต่ายตัวน้อย ๆ นี้ กับคำตอบของมั้ง

“ข้ามีพันธสัญญากับท่าน นอกจากร่างของท่านแล้วจะให้ข้าไปอยู่ที่ใด” เสี่ยวเหอถามอย่างไม่เข้าใจ

“พันธสัญญาหรือ”

“ถูกต้อง! เราทั้งสองทำพันธะสัญญาด้วยจิตวิญญาณ หากท่านตายแต่วิญญาญของท่านยังอยู่ ข้าก็จะติดตามท่านจนพบ” เสี่ยวเหอตอบ

“ทำไมเจ้าถึงพึ่งปรากฏตัวตอนนี้เล่า” ซือหม่ายูยว่ยังคงถามต่อ

“ข้ามิได้บอกท่านไปหรอกหรือ ว่าข้าจำศีล” เสี่ยวเหออธิบายต่อว่า “ท่านได้รับบาดเจ็บสาหัส อาการบาดเจ็บของท่านได้ส่งผลต่อตัวข้าด้วยเช่นกัน ข้าจึงฟื้นฟูพลังด้วยการจำศีล แต่ข้ามิได้คาดคิดว่าหลังตื่นขึ้นมาท่านจะลืมข้า ฮือออ”

เจ้าตัวน้อยรู้สึกเศร้าเสียใจอย่างหนักเขาเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสอง ในยามที่น้ำตาหยดลงบนตัวซือหม่ายูเยว่นางรู้สึกว่าตัวเองนั้นผ่อนคลายมากขึ้น

“น้ำตาของเจ้าวิเศษยิ่งนัก” ซือหม่ายูเยว่อุทาน

“แน่นอน มันเป็นคุณสมบัติพิเศษของข้า ทำให้เจ้ารู้สึกดี” เสี่ยวเหอตัวน้อยโต้กลับ

“วิเศษมาก” ซือหม่ายูเยว่จ้องเสี่ยวเหออย่างสนใจและถามต่อ “จริงสิ ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าได้รับบาดเจ็บมันเกิดขึ้นได้อย่างไร แล้วเรามีพันธสัญญากันได้อย่างไร ข้าจำได้ว่ามิเคยพบเจ้ามาก่อน”

"ฮืออ ฮืออ ยูเยว่ ท่านมันคนน่ารังเกียจข้าไม่ชอบท่านแล้ว! ท่านลืมเสี่ยวเหอผู้น่ารักของท่านได้อย่างไรกัน โชคดีที่ข้ามีพันธะสัญญาไว้มิเช่นนั้นชาติไหนๆ ข้าคงมิมีวันหาท่านพบ ท่าน! ฮือ ฮือ ยูเยว่ตอนนี้ท่านลืมเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆไปเสียแล้ว ฮือ ฮือ” เสี่ยวเหอร้องไห้เสียใจยิ่งนัก

ในยามที่ได้เห็นเสี่ยวเหอเป็นเช่นนี้ทำให้ซือหม่ายูเยว่รู้สึกเศร้าเสียใจเช่นกัน เสมือนว่านางนั้นได้รับผลกระทบจากอารมณ์ความรู้สึกของเสี่ยวเหอไปด้วย นางอุ้มเสี่ยวเหอเข้ามากอดไว้พลางลูบขนนุ่มนิ้มเบา ๆ “ข้าขอโทษ ข้าจำมิได้จริง ๆ แต่ข้ารู้สึกถึงความเชื่อมโยงของเรา ในเวลาที่เจ้าเศร้าเสียใจ ข้าก็รู้สึกเช่นกัน”

เสี่ยวเหอเหยียดอุ้งเท้าสั้น ๆ ของมันไปลูบใบหน้าของนางแล้วพูดว่า “จิตวิญญาณท่านอาจเสียหายอย่างสาหัส มันจึงทำให้ท่านลืมชีวิตในชีวิตก่อนหน้าก็เป็นได้”

เมื่อจบประโยคนั้นเจ้าเสี่ยวเหอก็หายไปจากอ้อมแขน ไม่เกินชั่วพริบตาก็ปรากฏกายขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ใบหน้าน้อยๆฉายแววความกังวลออกมาเมื่อจ้องซือหม่ายูเยว่ “ความทรงจำท่านหายไปเสียสิ้น มิแปลกหากท่านจะจำข้ามิได้”

“ความทรงจำหรือ ความทรงจำอันใด?” ซือหม่ายูเยว่ยกตัวเสี่ยวเหอขึ้นมาตรงหน้าแล้วเอ่ยถาม

“แม้ข้าจะบอกท่านมันมันก็มิมีประโยชน์อันใด เมื่อเป็นเช่นนี้ท่านต้องค้นหาความทรงจำเหล่านั้นด้วยตัวท่านเอง” เสี่ยวเหอตอบ      

“ไม่นานมานี้ ใบบางครั้งข้ารู้สึกได้ถึงความทรงจำบางอย่าง แต่สุดท้ายมันก็หายไปเหลือไว้เพียงความว่างเปล่า ข้ารู้สึกเหมือนราวกับว่ากำลังหลงลืมบางสิ่งที่สำคัญมาก  หากมันเป็นสิ่งที่สำคัญมากทำไมข้าถึงจำมันมิได้เลย!” ซือหม่ายูเยว่ปล่อยเสี่ยวเหอลง นางวางมือทั้งสองข้าไว้บนหัวใบหน้างามฉายแววกลัดกลุ้ม

“ยูเยว่แม้ท่านกลัดกลุ้มไปก็มิช่วยอันใดได้ มิอาจทำให้ความทรงจำกลับคืนมาได้”

“เสี่ยวเหอ เจ้ารู้ไหมว่าเพราะอันใด?” ซือหม่ายูเยว่หันหน้าไปถามเสี่ยวเหอ

มันเอาอุ่งเท้าน้อย ๆ ยกขึ้นเกาหัวเพียงครู่แล้วพูดขึ้น “ข้าคิดว่าเป็นเพราะจิตวิญญาณของท่านได้รับความเสียหายอย่างสาหัส  ส่งผลให้ท่านลืมเรื่องราวในอดีตหมดสิ้น หากจิตวิญญาณของท่านได้รับการฟื้นฟูก็จะสามารถจดจำเรื่องราวได้อีกครั้ง”

“แล้วจะฟื้นฟูจิตวิญญาณได้อย่างไรหรือ”

“มิยาก เพียงกินสิ่งที่มีประโยชน์ต่อจิตวิญญาณ ฝึกฝนวิทยายุทธให้สูงขึ้นระดับหนึ่ง จากนั้นจึงจะสามารถฟื้นฟูจิตวิญญาณของท่านได้” เสี่ยวเหอตอบ

“นั่น...นั่นคือไข่มุกวิญญาณ” เมื่อเสี่ยวเหอเห็นก้อนหินในกล่องก็ร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ

“เจ้ารู้จักมันด้วยหรือ” ซือหม่ายูเยว่เห็นท่าทางของเสี่ยวเหอเลยเอ่ยถาม

“แน่นอน ข้ารู้จักดีเสียอีก” ดวงตาเล็ก ๆ ของเสี่ยวเหอนั่นฉายแววในยามที่จ้องมองเจ้าก้อนหินโบราณ มันใช้อุ้งเท้าทั้งสองของมันเหยียดออกมาจับไข่มุกไว้ มันอดไม่ได้ที่จะน้ำลายไหลออกมา

“ท่านพ่อของข้าเล่าว่านี่เป็นของศักดิ์สิทธิ์ที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ มันจะยอมรับเฉพาะผู้ที่มันเลือกเท่านั้น” ซือหม่ายูเยว่กล่าว

เสี่ยวเหอพยักรับอย่างแรกขณะจับไข่มุกขยับไปมา “ใช่แล้ว น่าเสียดายที่มิมีผู้ใดรู้ว่าไข่มุกชนิดนี้ใช้งานอย่างไร ยูเยว่มานี่เร็ว มาดูกันว่ามันจะยอมรับท่่านหรือไม่ ข้าได้ยินมาว่ามันเป็นของที่มหัศจรรย์ที่สุดในแดนสวรรค์ หากมันยอมรับท่านจะเป็นเรื่องที่ดียิ่ง”

“จริงหรือ?” ซือหม่ายูเยว่ถามเสี่ยวเหออย่างไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่

“จริง! มาเถอะ มาลองเร็วเข้า” เสี่ยวเหอนำไข่มุกขึ้นมาตรงหน้าซือหม่ายูเยว่ด้วยความตื่นเต้น

“เอ่อ...” ซือหม่ายูเยว่เกิดความลังเลขึ้นในใจ ยามที่เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและเต็มไปด้วยความตื่นเต้นของเสี่ยวเหอ นางจึงตัดสินใจหยิบไข่มุกวิญญาณขึ้นมา “เอาล่ะ ข้าจะลองดู”

“เร็วเข้ายูเยว่” เสี่ยวเหอพูดพลางกระโดดขึ้นไปบนไหล่ซือหม่ายูเยว่

ซือหม่ายูเยว่ไม่ทราบว่าควรทำอย่างไรให้ไข่มุกวิญญาณยอมรับนาง ขณะที่กำลังคิดหาวิธีอยู่นั้น เสี่ยวเหอก็ดึงนิ้วของนางข้างที่มีบาดแผลอยู่ก่อนแล้ววางไว้บนผิวของไข่มุกวิญญาณ

ในตอนแรกนั้นยังไม่มีอันใดเกิดขึ้น เนื่องจากเลือดยังไม่ซึมเข้าสู่ไข่มุกวิญญาณ หลังจากที่นางเริ่มรู้สึกถอดใจเลือดกลับถูกดูดซึมเข้าสู่ไข่มุกทันที ในตอนที่การดูดซึมเสร็จสิ้นนางคิดจะดึงนิ้วกลับมาแต่นางกลับพบว่านิ้วของตนขยับมิได้

ไม่เพียงเท่านั้น ซือหม่ายูเยว่รู้สึกราวกับว่านิ้วของนางนั้นถูกกัดอย่างแรง ความเจ็บปวดทรมาณหลั่งไหลเข้าสู่ร่างในทันที นางรู้สึกหวั่นวิตกในตอนที่พบว่าเลือดจากนิ้วนั้นไหลออกมาเยอะมาก ในวินาทีต่อมาสภาพแวดล้อมทั้งหมดเปลี่ยนเป็นดำเพียงชั่วพริบตาเดียว จากนั้นร่างของนางก็หล่นลงบนเตียง

ก่อนนางหมดสติได้ยินเสียงของเสี่ยวเหอร้องออกมาอย่างวิตก และเหมือนจะสาปแช่งนางด้วย “คุณหนูน้อย! ท่านกำลังจะฆ่าข้า!

**************

ภารกิจรัดตัวไปหมด ถึงพรุ่งนี้จะเป็นวันหยุดแต่ไรท์ก็ไม่หยุดนะ เศร้าใจ 

จะพยายามมาต่อเรื่อยน๊าาา คิดถึงรีดทุกคน จากไรท์ผู้ติดเกมส์




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 311 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #54 Lovely_Sweety (@Lovely_Sweety) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 23:45
    รอติดตามค่าา
    #54
    0
  2. #52 Nao Ng Sverige (@NaoNgSverige) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 05:24
    อ่านรวดเดียว.. สนุมากค่ะ
    #52
    0
  3. #51 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 23:56

    สนุกขึ้นในทุกๆ ตอนเลยค่ะ

    #51
    0
  4. #50 PORNTHIPJ (@PORNTHIPJ) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 23:54

    สู้ๆๆคะไรท์ รออ่านตอนต่อไปคะ
    #50
    0