คุณชายห้าเทพแห่งการรักษา

ตอนที่ 14 : บทที่ 14:“ สั่งสอนหน่าหลานฉี”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,020
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 341 ครั้ง
    21 ส.ค. 62

“ข้าคงต้องสร้างปัญหาให้ท่านอาจารย์เฟิงแน่แล้วละขอรับ” ซือหม่ายูเยว่กล่าวและมองไปที่เฟิงจิ๋วซิง

            แม้การกระทำของอาจารย์มู่จักทำให้นางรู้สึกมิพึงพอใจอย่างมาก แต่ถึงอย่างไรก็ตามเนื่องจากนางไม่เคยเล่าเรียนในสำนักศึกษาหลวงมาก่อน การที่นางจักต้องเข้าเรียนร่วมกับนักเรียนใหม่อาจมิใช่เรื่องเลวร้ายก็เป็นได้

            “นี่คือกุญแจห้องเจ้า” เฟิงจิ๋วซิงพูดและยืนกุญแจไปทางซือหม่ายูเยว่

            “กุญแจอันใดหรือ ท่านอาจารย์เฟิง”

            “สำหรับนักเรียนของข้าทุกคน ข้าต้องการให้พวกเจ้าอาศัยอยู่ที่สำนักศึกษาหลวง ข้าทราบดีว่าท่านปู่ของเจ้าเป็นถึงแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ ผู้คนทั่วทั้งแคว้นต่างให้ความเคารพนับถือ แต่เจ้าต้องอยู่ที่นี่ เจ้าสามารถออกไปข้างนอกเรือนพักได้ในเวลากลางวัน และกลับเข้าเรือนพักของตนเองอีกครั้งก่อนนอน หรือในยามที่มิได้ออกไปทำภารกิจ เจ้าสามารถกลับจวนของเจ้าได้สัปดาห์ละครั้ง” เฟิงจิ๋วซิง อธิบาย แม้ว่านางจะมิเข้าใจความเป็นมาของเรื่องราวสักเท่าใด แต่ซือหม่ายูเยว่ก็ทำตามอย่างเชื่อฟัง

            “เอาล่ะ เวลานี้เจ้าสามารถกลับไปจวนเพื่อย้ายข้าวของของเจ้ามาที่สำนักศึกษาหลวงในวันพรุ่ง เราจะเริ่มเรียนกันอย่างพร้อมเพียงกันในวันพรุ่งนี้” เฟิงจิ๋วซิงกล่าวต่อ

            ซือหม่ายูเยว่โค้งคำนับแล้วเดินจากไป เนื่องจากนางมิมีการเรียนเพิ่มเติมนางจึงคิดจะใช้เวลาตอนนี้ให้เป็นประโยชน์เสียหน่อย ก่อนเดินทางนางคิดว่าควรแจ้งกับซือหม่าโยว่เอ๋อร์เสียหน่อย แต่นางกลับต้องหยุดฉะงักก่อนไปถึงห้องเรียนของผู้เป็นพี่ชาย

            “ซือหม่ายูเยว่ เจ้าอยู่ที่นี่เองรึ!

            ซือหม่ายูเยว่เงยหน้าขึ้นจ้องมองคนที่ยืนตรงหน้าและกำลังขวางทางนางอยู่ นางจำเขาได้เขามาจากหนึ่งในคนที่ทุบตีนาง เวลานั้นเขาเป็นคนที่เลวทรามที่สุด ในยามที่เห็นหน้าเขาภาพเหตุการณ์เมื่อเจ้าของร่างคนเก่าถูกทุบตีจนตายก็ปรากฏขึ้นให้ห้วงความทรงจำ ดวงตาของนางมืดลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หลีกไป”

            คนที่ยืนขวางทางนางอยู่คือ หน่าหลานฉี ซึ่งมาจากตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ตระกูลของหน่าหลานฉีเป็นหนึ่งในผู้มีอำนาจในแคว้นเฟิงหมิง บรรพบุรุษของพวกเขาเป็นหนึ่งในผู้มีพลังปราณระดับสูงซึ่งทำให้คนในตระกูลได้รับการนับหน้าถือตา ด้วยเหตุนี้เขาจึงมิให้ความสำคัญกับตระกูลซือหม่ามากมาย เนื่องจากซือหม่ายูเยว่เป็นเพียงคนเดียวที่ไม่มีพลังปราณ ขณะที่คนในตระกูลของเขาเป็นผู้มีพลังปราณทั้งหมด!

            การเผชิญหน้ากันระหว่างหน่าหลานฉีกับซือหม่ายูเยว่ ดึงดูดผู้คนจำนวนมากเข้ามาล้อมรอบพวกเขาเอาไว้อย่างรวดเร็ว แม้ว่าพวกเขาจะเกลียดซือหม่ายูเยว่มากเพียงใด แต่ด้วยความอยากรู้ว่าสำหรับศึกครั้งนี้แล้วผู้ใดจักเป็นผู้ได้รับชัยชนะ พวกเขาต่างคิดว่าคงมิเดือดร้อนอันใดหากจะยืนดูอยู่ด้านข้าง

            เมื่อหน่าหลานฉีเห็นว่ามีผู้คนมากมายเข้ามาอยู่รายล้อมพวกเขาเป็นจำนวนมาก เขาพูดทั้งหัวเราะดังลั่น “ซือหม่ายูเยว่เจ้ามาตามอันมู่หรงอีกเช่นนั้นรึ? เจ้าจะไปตามรังควานเขาอีกเช่นนั้นรึ? ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ได้เรียนรู้อันใดจากบทเรียนที่ข้ามอบให้ เจ้ามันช่างไร้ยางอาย เจ้าเป็นชายทำไมถึงตามติดอันมู่หรงเช่นนี้เล่า เจ้ามันช่างไรยางอายยิ่งนัก!

            คำพูดของหน่าหลานฉีสร้างเสียงหัวเราะจากฝูงชนโดยรอบ พวกเขาพร้อมใจกันมองมาที่ซือหม่ายูเยว่ด้วยแววตาเยาะเย้ย ทั้งรังเกลียดอย่างชัดเจน

            ซือหม่ายูเยว่จ้องไปที่หน่าหลานฉี ดวงตาของนางวาวโรจน์ขึ้นมาด้วยความโกรธ

            หน่าหลานฉีมิได้รู้สึกกลัวจากการข่มขู่ของซือหม่ายูเยว่แม้แต่นิดเดียว เขาวางขาข้างหนึ่งไปที่ม้านั่งตัวยาวข้างกาย “ถ้าเจ้าต้องการผ่าน ข้าอนุญาต ตรงนี้! คลานลอดใต้ตรงนี้ ข้าจะมิหยุดเจ้า” ขณะที่เขาพูดมือยาวชี้ไปพื้นที่ใต้ขาของเขา

            ซือหม่ายูเยว่จ้องมองหน่าหลานฉีแต่มิได้กล่าวอันใดออกมาสักคำเดียว แต่กลับยืนอยู่ในตำแหน่งเดิมไม่ขยับไปไหน หากเป็นเจ้าของร่างคนเก่านางคงกำลังบินเข้าสู่เพลิงแห่งความโกรธทันที

            “ทำไมมิคลานเข้ามาเล่า เจ้ามิอยากทำหรือว่าเจ้ามิกล้า? หากเจ้าขี้ขลาดถ้าเช่นนั้นท่านแม่ทัพซือหม่าก็คงเป็นเช่นเดียวกับเจ้า! ฮ่า ฮ่า ฮ่า

            หน่าหลานฉีจ้องมองซือหม่ายูเยว่ พลางแสดงเจตนาในการเยาะเย้ยอย่างเต็มที่ เขาไม่เคยคิดฝันสิ่งที่โหดร้ายมากก่อน  เขามิคาดคิดว่าซือหม่ายูเยว่จักจู่โจมเขารวดเร็วเพียงนี้ พริบตาเดียวเสื้อคลุมถูกคว้าไว้ บ่ากว้างถูกจับไว้แน่ ไม่นานซือหม่ายูเยว่ตรงเข้าไปเตะที่จุดยุทธศาสตร์ของหน่าหลานฉี่ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมาจากลำคอของเขา ร่างกายทรุดลงพื้นอย่างทรมาณ ขดตัวเป็นลูกบอลไว้แน่น

            มิมีผู้ใดคาดคิดว่าซือหม่ายูเยว่จะตอบโต้อย่างทันท่วงทีเช่นนี้ มิมีผู้ใดคาดคิดว่าซือหม่ายูเยว่จะปรากฏตัวต่อหน้าหน่าหลานฉีได้อย่างรวดเร็ว กว่าพวกเขาจะมองภาพตรงหน้าได้อย่างชัดเจนก็ตอนที่หน่าหลานฉีนอนบิดตัวไปมาบนพื้นเรียบร้อยแล้ว

            มันคิดว่าซือหม่ายูเยว่จักหยุดแค่นั้น แต่ซือหม่ายูเยว่กลับเอาเข่าดันหลังเขาไว้ ก่อนจักคว้าแขนขวาขึ้นมา จากนั้นก็ได้ยินเสียงกระดูกหักตามด้วยเสียงกรีดร้องดังสนั่นไปทั่วบริเวณของสำนักศึกษาหลวง

            “ท่านนายน้อย ยามนี้ข้ามิมีเวลาว่างเล่นสนุกกับเจ้านัก จากนี้หากเจ้ายังมาขวางทางข้าเช่นนี้อีก เขาจักสอนบทเรียนให้แก่เจ้า!” ซือหม่ายูเยว่ยืนขึ้นอย่างเฉยชา ก่อนจากไปนางคว้าแขนซ้ายของหน่าหลานฉีขึ้นมาหักอีกข้าง

            ผู้คนต่างตกตะลึงเป็นที่สุด ซือหม่ายูเยว่ผู้คนต่างรู้จักกันดีว่าเป็นคนขี้ขลาด อ่อนแอ ทั้งยังถูกมองว่าเป็นผู้มีสติเลอะเลือนเพียงใด

            ข่าวเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นหน้าห้องเรียนของรุ่นพี่ ได้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วในสำนักศึกษาหลวง หากผู้ที่นำข่าวมาบอกกล่าวมิได้สาบานต่อเทพเจ้า หรือเทพองค์อื่นๆ คงมิมีผู้ใดเชื่อข่าวนี้เป็นแน่

            “เป็นเด็กหนุ่มที่ตัวเล็ก แต่ดุร้ายเสียจริง” เฟิงจิ๋วซิงกล่าวด้วยรอยยิ้มหลังเขาเห็นการเคลื่อนไหวของซือหม่ายูเยว่ เขาอดนึกถึงมิได้ว่าเขาเคยเห็นมันครั้งแรกที่ใด!

            “อันใดที่ทำให้เจ้าต้องการให้เขาเข้าร่วมเป็นนักเรียนของเจ้ากัน” บุรุษข้างกายถามเฟิงจิ๋วซิง

            “สัญชาตญาณ” เฟิงจิ๋วซิงตอบ “เจ้าดูสิ เขามิเพียงแต่แสดงให้เห็นว่าข่าวลือนั้นมิเป็นความจริง ทั้งการเคลื่อนไหวในการโจมตีของเขานั้นทำให้ข้าสนใจยิ่งนัก มันทำให้ข้าอยากทราบความเป็นจริงเกี่ยวกับเขายิ่งขึ้น เขาพบข้าก่อนหน้านี้ก็มิได้แสดงความหลงไหลดังเช่นข่าวลือเหล่านั้นแม้แต่น้อย”

            “มันขึ้นอยู่กับเจ้า ตั้งแต่ที่ข้าพยามนำตัวเจ้ากลับมา ข้าจักทิ้งปัญหาทั้งหมดให้เจ้าเป็นผู้จัดการด้วยมือของเจ้า” บุรุษผู้นั้นเอ่ยขึ้น

            “ท่านอาจารย์ใหญ่ ท่านมิควรไว้วางใจข้าเช่นนี้ ท่านมิกลัวว่าข้าจักพานักเรียนของท่านหลงผิดเช่นนั้นรึ?” เฟิงจิ๋วซิงถามบุรุษอีกคนอย่างมีความหมาย

            “มิมีสิ่งใดต้องกลัว ข้ารู้จักเจ้าดีพอ” อาจารย์ใหญ่เดินออกจากหน้าต่างกลับมานั่งที่นั่งของตนเอง เขาพึ่งได้พูดคุยบางอย่างกับเฟิงจิ๋วซิง ก่อนจักถูกลากไปเป็นสักขีพยานของซือหม่ายูเยว่ในการสั่งสอนใครบางคน

            “ฮ่า ฮ่า หากเจ้ามิกล้ว ข้าก็มิจำเป็นต้องกลัวอันใดอีก จักไปดูเสียหน่อยว่าผู้ใดจักเป็นนักเรียนผู้โชคร้ายที่ต้องอยู่ในเนื้อมือข้าบ้าง” เฟิงจิ๋วซิงกล่าว

            “ชั้นเรียนของเจ้าเต็มไปด้วยผู้ที่มีความสามารถเก่งกล้าที่สุด รวมอยู่ในนั้นทั้งหมด”

            “เช่นนั้นก็ดียิ่ง ข้าจักทำให้พวกเขาพบเจอเรื่องราวที่น่าจดจำที่นี่!” เฟิงจิ๋วซิงกล่าวทิ้งท้ายไว้ก่อนเดินออกจากห้องของอาจารย์ใหญ่

            ซือหม่ายูเยว่เดินตามหาซือหม่าโยว่เอ๋อร์หลังจากสั่งสอนเตะหน่าหลานเอ๋อร์ไปสองครั้ง แต่ก่อนถึงห้องเรียนของเขา ซือหม่าโยว่เอ๋อร์วิ่งออกมาจากห้องเรียนโดยมิทันมองว่าเขาพึ่งจักวิ่งผ่านซือหม่ายูเยว่ไป

            “พี่สี่ ท่านจักรีบไปที่ใด” ซือหม่ายูเยว่ถามออกไปอย่างรวดเร็วทั้งยังคว้าแขนพี่ชายของตนเอาไว้

            “เยว่เอ๋อร์ เจ้ามาทำอันใดที่นี่?” ซือหม่าโยว่เอ๋อร์ถามด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นซือหม่ายูเยว่ที่นี่

            “ข้ามาก็เพื่อตามหาพี่สี่” ซือหม่ายูเยว่ตอบด้วยรอยยิ้ม “ท่านวิ่งเร็วมาก ท่านกำลังจักไปที่ใดหรือ”

            “ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากำลังมีปากเสียงกับหน่าหลานฉี และเหมือนจะมีการต่อสู้กันด้วย ข้าจักวิ่งไปดูเจ้าว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ซือหม่าโยว่เอ๋อร์

            ซือหม่ายูเยว่ยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาทันที นางตอบกลับพี่ชายไปอย่างเป็นสุข “พี่สี่ ท่านมิต้องห่วง ข้ามิได้บาดเจ็บแม้แต่น้อย เป็นข้าต่างหากที่จัดการสั่งสอนหน่าหลานฉี”

            “เป็นความจริงรึ?”

            “เป็นจริงแท้แน่นอนพี่สี่ ท่านก็เห็นว่าข้าน่ะมายืนตรงนี้ก่อนท่านเสียอีก” ซือหม่ายูเยว่กล่าว

            “ดียิ่ง ๆ” ในที่สุดซือหม่าโยว่เอ๋อร์ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลางเอ่ยปากถาม “แล้วเจ้ามาทำอันใดที่นี่”

            “อ้อ ข้ามาเพื่อบอกบางอย่าง” ซือหม่ายูเยว่บอกเกี่ยวกับเรื่องที่นางต้องลดชั้นลงมาเรียนร่วมกับนักเรียนใหม่ในปีนี้ และเรื่องที่นางจักต้องมาพักที่สำนักศึกษาหลวงในวันพรุ่งด้วย นางกล่าวต่อว่า “ข้าตั้งใจว่าจักกลับจวนเพื่อแจ้งกับท่านปู่ และจักย้ายเข้าเรือนพักในวันพรุ่งนี้”

**********

คิดถึงรีดทุกคน จากไรท์เตอร์ผู้ติดเกมส์ จุฟๆ เดี๋ยวมาอัพเรื่อยๆนะจ๊ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 341 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #44 Namfon2110kill (@Namfon2110kill) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 23:40

    เอ่อขอมากไปรึป่าวถ้าจะขอให้มันยาวกว่านี้
    #44
    0
  2. #43 Weter (@aosiwimol) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 08:46
    สนุกมากคะ มาต่อเร็วๆ อย่าทิ้งกันไว้กลางทางนะ
    #43
    0
  3. #42 Lher (@Lher) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 17:15
    มาต่อเร็วๆๆนะคะ
    #42
    0
  4. #41 อัมพร (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 15:17

    ขอบคุณค่ะ

    #41
    0
  5. #40 iamagril (@iamagril) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 12:08

    รรรรรรร
    #40
    0
  6. #39 sangrawee182513 (@sangrawee182513) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 22:12

    ชชอบ สะใจ

    #39
    0
  7. #38 คนที่รอมานาน (@puccaaa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 22:10
    รอต่อค่ะ
    #38
    0
  8. #37 Woraphan kanokhong (@0883656151) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 21:58

    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #37
    0
  9. #36 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 21:57

    ติดตามเสมอค่ะ แม้ไม่ค่อยเม้นต์แต่กดให้กำลังใจ

    ทุกครั้งทุกตอนที่อ่านค่ะ สู้ๆค่ะ

    #36
    0